Morte a Venezia (1971)

Venetië zien en sterven. Het moet niet altijd Rome zijn. De film is vooral een mooie film. Ik hou wel van dit soort films die tot in detail zijn uitgewerkt en ook cinematografisch best wel boeiend zijn. Je ziet naar een aparte wereld die best wel overtuigt. Maar dat is niet voldoende. Zeker niet in dit soort drama's, waar verhaal en acteerwerk ook een belangrijke rol spelen. En Dirk Bogarde stelt daarin toch wat teleur. Het blijft vrij afstandelijk en duurt veel te lang voor je in de film zit. Gaandeweg wordt het gelukkig wel beter. Jammer, want je ziet dat hier tijd en energie in gestoken is. Maar echt pakken doet het helaas niet...

De Italiaanse cinema kent qua stijl uiteenlopende talenten. Op de top van de pyramide heb je natuurlijk Fellini, maar daaronder vechten neorealisten als De Sica en Rosselini met activisten als Bertolucci en Pasolini en met stilisten als Antonioni en Zeffirelli om de zilveren medaille. Ook Luchino Visconti mag je een stilist noemen en het beste voorbeeld van zijn esthetiek is ‘Morte A Venezia’ uit 1971. Het was een breed opgezette internationale coproductie zodat de benamingen ‘Mort à Venise’, ‘Death In Venice’ en ‘Tod In Venedig’ ook correct zijn. ‘Dood In Venetië’ is een typisch geval van ‘either you love it or you hate it’, want wat gebeurt er nu eigenlijk in de dik twee uur die je er aan kwijt bent? We zien de Duitse componist Gustav von Aschenbach (een wederom fenomenale Dirk Bogarde) voor zijn gezondheid een reis naar Venetië maken, waar hij vooral in een stoel zit en rondkijkt en specifiek oog heeft voor een aantrekkelijk Poolse jongen. Hij volgt het gezin van die jongen ook door de straatjes van de stad en dat had hij wellicht beter niet kunnen doen, want daar stapelen de lijken zich als gevolg van een cholera-uitbraak op. De setting is prachtig, de beelden zijn schitterend en de muziek (Mahler, Moussorgski, Beethoven en Léhar) grijpt je naar de keel.