Opinions

Van Eastwood verwacht ik altijd wel een bepaalde kwaliteit, tenminste dat hebben zijn films in het verleden bijna allemaal aangetoond. J. Edgar zakt echter door Eastwoods ondergrens en vind ik zelfs zijn slechtste film tot nu toe.

De film is vooral erg rommelig. Het gaat van de hak op de tak en we gaan van het heden van Hoover terug naar het verleden en omgekeerd, zonder dat er een duidelijke lijn in te ontdekken is. Daardoor is het soms wat lastig te volgen en neemt de interesse soms ook wat af.

De tweede helft van de film is wel wat beter, maar echt heel goed wordt het daar ook nooit. De film is vooral spannings- en humorloos en soms ook wat futloos. Gelukkig speelt Di Caprio wel sterk en maakt het daardoor allemaal nog wat draaglijker. Watts is ook niet slecht, al lijkt haar rol er som wat bij te hangen.

De regie is degelijk, de aankleding goed, maar al met al is de uitwerking matig, want Hoover was toch best een interessant persoon, waarover hier gewoon te weinig uitgehaald is door Eastwood.

2,0*

Adam Sandler kan ik altijd wel waarderen en bij de meeste van zijn komedies valt toch best wel wat te lachen. Jack and Jill behoort echter niet tot zijn betere films.

Sandler is in deze film vaker irritant dan echt grappig en dan heb ik het hier vooral over zijn rol als Jill. De film heeft iets te weinig echt grappige momenten. Wat Al Pacino trouwens in een film als deze doet weet ik niet, maar hij was in ieder geval wel grappig. Ook het cameootje van Johnny Depp was nog wel aardig.

Helaas heeft de film echter te veel Sandler en te weinig Pacino te bieden.

2,0*

Een onderhoudende actiefilm, maar daar is het grootste pluspunt ook wel mee genoemd.

Oké, de openingsscène mag er ook zijn, is goed gefilmd en is een redelijk spektakel om te zien. Wel weet je als kijker hierna gelijk, wie de echte dader is, en dat haalt toch gelijk al de eventuele spanning weg. Jack Reacher is een aardig personage, dat niet helemaal volgens de regels werkt en dat levert zo nu en dan nog wel een aardige scene op. Cruise zet de rol neer, zoals hij dat wel vaker doet in actiefilms, met een grote one man show, die soms wel wat teveel van het goede is.

Het tempo is hoog, de actie af en toe best vermakelijk, al zitten er soms ook wel wat onlogische keuze in. Wel is het jammer dat Reacher nooit echt klappen krijgt tijdens een gevecht. Die scene in de badkamer, met die struikelende badguys. was overigens wel lachwekkend. Verder zijn de actiescènes meestal niet slecht, maar lijken ze niet altijd in dienst van het verhaal te staan, iets wat bij bijvoorbeeld The Bourne films juist wel zo goed gedaan was. Overigens vond ik de rol van Werner Herzog ook best opvallend. Ik had hem nog nooit zien acteren, maar hij brengt het er best goed vanaf.

Kortom, Jack Reacher is een weinig verheffende actiefilm, die vermaakt door de aardige actie, maar qua inhoud en verhaal uiteindelijk niet zo heel sterk is.

2,5*

Prima film, met erg vermakelijke humor en een aardig verhaaltje. Bruce Willis als de bad-guy is eens een keer wat anders en het pakt prima uit. Willis is lekker op dreef en soms haast bijna niet te herkennen in al de vermommingen die hij zich af en toe aanmeet. Richard Gere is wat minder op zijn plaats en sneeuwt, zeker in de scenes dat ze samen te zien zijn, toch een beetje onder bij Willis.

3,0*

Lang geleden alweer dat ik wat van Jackass heb gezien. Jaren geleden was dit wekelijkse kost. Ik denk dat is alle afleveringen van de serie wel gezien heb, evenals de drie films. Toevallig was deze gisteravond op televisie en heb ik het maar even meegepakt. Deel drie was destijds wel leuk, maar aangezien dit materiaal is dat die film niet haalde, is dit toch een stukje minder leuk.

De grappen, uitvoeringen en andere zaken zijn een stuk minder. Wel blijft het soms geinig om te zien, hoe creatief men is in het bedenken van dingen. Ook het continu elkaar vervelen en pijn doen, zorgt soms nog wel voor een glimlach. Verder is dit behoorlijk matig, al blijven het echte kwajongens, hoe oud ze ook worden.

2,0*

Ahh Jackass, oftewel back to the good old days, zoals dat vroeger was.

Johnny Knoxville, Steve-O, Bam Margera, Ryann Dunn, Wee-man, Dave England en de rest van consorten zorgden zo’n tien jaar geleden voor een hype. Jezelf pijnigen, elkaar pijnigen en de meest idiote stunts halen zorgden destijds voor aangenaam kijkvermaak.

Na jaren niets meer van de heren vernomen te hebben, kwamen ze vorig jaar ineens met hun 3e film. Prima timing om weer wat geld in het laatje te brengen natuurlijk. Gisteren heb ik dan de film gezien en ik was benieuwd of ik het allemaal nog net zo leuk zou vinden als destijds. Het antwoord is ja. Ik heb weer behoorlijk moeten lachen om de gekke en pijnlijke capriolen die in deze film uitgehaald worden. Ze hebben duidelijk de tijd gehad om goed na te denken over de invulling van deze film, want er zitten een paar geniale ideeën tussen.

De straalmotorscène, het dwergengevecht in het café en de megahandschoen, zorgden bij mij voor het meeste plezier. Jammer dat ze er ook in deze film weer een aantal ranzige scènes tussen moesten stoppen, maar goed ook dat hoort nu eenmaal bij Jackass.

Ik heb me prima vermaakt, leuk om de mannen weer eens gezien te hebben.

3,5*

Tja als je van de serie hebt genoten en de eerste film ook leuk vond, dan zal je net als ik dit tweede deel ook best leuk vinden. Vond je er verder niets aan dan is dit vervolg ook zeker geen aanrader. In dit vervolg gaan de heren nog net even iets verder dan in de eerste film, met als gevolg nog meer pijn en vooral nog meer plas en poepgrappen. En laat dat laatste nou net de grappen zijn die ik allemaal wat minder kon waarderen. Gelukkig valt er bijvoorbeeld tijdens het brandmerken van elkaar, het geblinddoekte stierenvechten en het rolstoel schieten nog genoeg te genieten. Samenvattend toch een stukje minder dan de eerste film, maar er valt genoeg te lachen, mits je natuurlijk van dit soort humor houdt.

3,0*

Bad Grandpa haalt het niet bij Jackass en schiet in zijn geheel duidelijk tekort qua grappen, al zitten er wel een paar geslaagde momenten tussen. De veelal losstaande sketches, doen hier en daar ook een beetje aan Borat denken.

Knoxville doet het best aardig, maar het grootste probleem is hier, dat de meeste grappen toch niet echt werken. Ik vond de reacties van de omstanders soms ook best gemaakt overkomen. Daarnaast mist Bad Grandpa een bepaalde balans. Het is soms te vulgair en banaal, om daarna de kijker nog proberen te ontroeren met de steeds beter wordende band tussen opa en zijn kleinzoon. Die kleinzoon, Jackson Nicoll genaamd, doet het trouwens best goed, dat moet dan nog wel gezegd worden.

Op zich wel een aardig idee dit, maar Knoxville in zijn Jackass rol is toch duidelijk leuker. Het leukst daar is toch ook, dat men elkaar soms ook lekker voor de gek houdt, dat mis ik hier toch wel en daarnaast komt het zoals gezegd, soms wat te gemaakt over.

2,0*

Het blijft toch wel briljante ongein dit.

Een film is het moeilijk te noemen, daarvoor zijn sommige zaken te onsamenhangend en staan de sketches te vaak op zichzelf, maar grappig is het zeker.

Het is de meest simpele manier van humor. Lol maken ten koste van anderen, maar ook ten koste van jezelf. Johnny Knoxville en zijn kornuiten maken er af en toe wedstrijd van, van wie het extreemst kan zijn en wie het meeste pijn kan lijden. Sommige zaken zijn oh zo simpel, maar toch best geniaal verzonnen. Het meest grappig blijf ik die toeter op de golfbaan vinden.

Ik heb deze al verschillende keren gezien en telkens wordt ik er weer vrolijk van en besef ik dat ik goed bezig ben, want lachen is immers gezond en ik heb me een aantal keren rotgelachen hierom.

4,0*

Weer een leuke vondst van Tarantino.

Het is qua verhaallijn allemaal wat simpeler dan bij Pulp Fiction, wat meer rechttoe rechtaan, maar dat is absoluut niet vervelend. Pam Grier zet hier een prima hoofdrol neer als stewardess Jackie Brown. Ze maakt van haar personage een sterk vrouw van vlees en bloed, een echt personage dat de nodige diepgang meekrijgt. De bijrollen zijn echter het leukst. Samuel L. Jackson is met zijn dialogen en oneliners erg grappig, maar vooral Robert de Niro is ontzettend grappig en lijkt continu stoned en onder invloed te zijn, zo sloom komt hij vaak over. Ook Robert Forster verdient nog een vermelding voor zijn leuke rol.

Naast leuke personages, komen er een hoop leuke en boeiende dialogen in voor, iets wat Tarantino altijd wel kenmerkt. Het verhaal is daarnaast op een bijzondere leuke manier uitgewerkt, niet ingewikkeld, maar wel vlot. Vooral de scène, die vanuit verschillende invalshoeken wordt bekeken, is leuk gemonteerd en verduidelijkt daarnaast een hoop. Tevens wordt Jackie Brown gekenmerkt door aanstekelijke muziek, die de jaren zeventig een beetje doen herleven. Het grappige repeterende deuntje van de Deftones is daar zo’n typisch voorbeeld van.

Ja prima film dus, waarbij de speelduur tweeënhalf uur zo voorbij is.

4,0*

Boeiende en spannende film, die visueel mooi is om te zien en daarnaast een Robbins heeft, die zeer goed acteerwerk laat zien. Zeer knap en realistisch, hoe depressief, ziek en verward hij af en toe over weet te komen. Het verhaal zit goed in elkaar en is vrij onvoorspelbaar. Ik had tenminste een half uur voor het einde van de film nog geen idee hoe het allemaal ging aflopen. Het einde is dan wel mooi en geeft een hoop duidelijkheid, als blijkt dat Robbins stervende is en de hele film eigenlijk een grote flashback is van een man wiens hele leven nog een keer voorbij lijkt te komen op het moment dat hij stervende is .
Prima film dus.

4,0*

Een zeer sterk en geloofwaardig Deens drama, met een zeer interessant verhaal en uitermate sterke acteerprestaties.

Allereerst een pluim voor Mads Mikkelsen, die weer eens een voortreffelijke hoofdrol neerzet als Lucas. In elke scene is hij overtuigend, maar vooral op de momenten dat het echt moet komt het beste naar voren. Zo is dekerkscene, waarbij Mikkelsen zijn vriend recht in de ogen kijkt, echt geweldig goed en wat mij betreft ook het absolute hoogtepunt van deze Jagten. Echt een geweldig moment, waarin echt alles goed wordt gedaan. Naast Mikkelsen speelt ook de rest van de cast erg goed, waarbij het kleine meisje dat Klara speelt, een zeer sterk kinderrolletje neerzet.

Thomas Vinterberg weet het verhaal goed op te bouwen en slaagt erin om een sterke, grauwe en ook vrij troosteloze sfeer neer te zetten. Lucas krijgt een hoop voor zijn kiezen en ziet langzaam maar zeker zijn aardige leven steeds verder afbrokkelen. Mensen oordelen vaak snel en zien ook graag een zondebok en dat zie je hier ook goed terug. Het gaat van kwaad tot erger en toen op een gegeven moment zelfs, de hond van Lucas werd vermoord, had ik wel heel veel medelijden met Lucas. Ik moet zeggen dat ik Lucas eerst nogal stil en terughoudend vond, maar de al genoemde kerkscene, en ook het moment waarop hij in de supermarkt iemand een kopstoot teruggeeft, logenstraften gelukkig mijn gedachten daarover. Vooral die laatste actie was ook een geweldig moment.

Richting het einde had ik even het idee, dat het helemaal niet meer goed zou komen. Het1 jaar later, vond ik nogal verrassend en aanvankelijk nogal gemakkelijk, maar de laatste minuut was echt geweldig. Ondanks dat alles weerkoek en ei lijkt, kom je blijkbaar nooit helemaal van dit stempel af, blijf je je hele leven getekend en zullen mensen altijd een oordeel klaar hebben. Ik vond het een buitengewoon krachtig einde van een zeer sterk drama, waarbij Vinterberg een lastig en actueel onderwerp op een voortreffelijke wijze tot een mooi en zeer geloofwaardig drama heeft weten te smeden. Ook mooi trouwens dat Vinterberg er nog een scene tussen Klara en Lucas in stopt. Je krijgt er toch een raar idee bij, en alleen al dat moment zet je weer erg aan het denken.

4,5*

De derde film van Josef Fares die ik zie en wederom is het een leuke wegkijker.

Fares Fares en Torkel Petersson zijn toch best een grappig komisch duo, waarbij elk zijn eigen problemen heeft. Ik vond de verhaallijn van de eerste in eerste instantie leuker om te volgen, maar gelukkig die van de tweede later ook wat leuker. Het komt allemaal wat langzaam op gang, maar tussendoor zitten genoeg leuke momenten.

Het is allemaal erg luchtig en nergens voelt het geforceerd aan. Ook de rest van de cast doet het prima. De dames zijn fijn om naar te kijken en de vader van Fares, die trouwens ook in het echt zijn vader is, heeft de grappigste bijrol van allemaal. Josef is een goede regisseur, die tot nu toe een constant niveau met al zijn films weet te behalen. Leuk en luchtig, zonder dat het echt hoogstaand wordt, maar desondanks kijk ik er graag naar.

3,5*

Mooie film van Satyajit Ray over de langzame, maar zekere ondergang van een rijk man..

Het verhaal is best interessant, maar het is vooral de muziek, die een en ander zo krachtig weet te maken. Er zijn films waarin ik de muzikale intermezzo's een vervelende onderbreking vind van het geheel. Hier is dat absoluut andersom.

De muziek zorgt telkens voor een opleving en is absoluut geweldig. Ik raakte er telkens weer in een soort van trance van. Los daarvan moet ik wel zeggen, dat ik verder niet echt geraakt werd door de gebeurtenissen. Daarvoor bleef het vaak net te afstandelijk.

Toch is Jalsaghar absoluut de moeite waard. Een bijzondere film, die zich op muzikaal gebied wet te onderscheiden en geregisseerd door, misschien wel de bekendste Indiase regisseur aller tijden.

3,5*

Mindere Hitchcock!

Ik ben het met mijn voorganger eens dat het grote minpunt aan de film, de karakters zijn. Op die van Maureen O'Hara na is er eigenlijk geen een die echt leuk of goed is. Vooral Laughton oogt heel nep met zijn veels te overdreven spel. Erg theaterachtig, net als sommige settings dat ook zijn. Gelukkig is het verhaal dan nog wel aardig, evenals het laatste halfuur en de grappig eindscene .
In zijn geheel redelijk, maar nergens komt het in de buurt van zijn beste werk!

2,5*

Een goede film is dit, met veel sfeer en ook best wel wat spanning. Er waren mij na afloop wel een aantal zaken onduidelijk, maar nu ik hier o.a. het stuk van vdc lees valt de puzzel op zijn plaats.

Toch best knap gedaan moet ik zeggen, want het blijft ook allemaal best lang mysterieus. Verder ziet alles er gewoon mooi stijlvol en verzorgd uit, iets dat Ji-woon Kim sowieso wel toevertrouwd is.

Ja ik heb me hier prima mee vermaakt. verwacht geen super enge film, maar wel een goed gemaakte met de nodige suspense en een verhaal dat uiteindelijk erg goed in elkaar zit, al wordt het soms misschien wat moeilijk gebracht.

3,5*

Degelijke film van Mendes, die vakkundig en goed gemaakt is en weer eens wat anders is dan de gebruikelijke oorlogsfilm, waar meestal de gevechten centraal staan. Hier gaat het echter vooral over de verveling van de mariniers en dat werkt Mendes best aardig uit. Aardig, want de film vertelt eigenlijk niets wat we nog niet wisten en probeert af en toe net wat te geforceerd relaxed over te komen. Desondanks boeit het best en spelen Gyllenhaal en vooral Sarsgaard sterke rollen. De film neemt zijn tijd, maar Mendes raffelt het op het einde een beetje af met zelfmoord van Sarsgaard die ik al aan zag komen. Verder kijkt het allemaal prima weg, waarbij de muziek trouwens ook niet verkeerd is.

3,0*

Eindelijk deze dan ook gezien.

Ik kon dit deel niet direct vinden, waardoor het uiteindelijk even duurde voordat ik de gehele reeks afgerond had. De hele reeks is niet geweldig, verre van zelfs, maar dit deel is wel een van de betere in de reeks en dat had ik na de vorige drie delen niet meer verwacht.

Het vermaak ligt in dit gewoon veel hoger. De personages zijn grappiger en onnozeler, er zitten een paar erg goede kills in de film en daarnaast zelfs een aantal leuke verwijzingen naar andere films uit het genre. Het is zeker niet allemaal goed, maar sommige zaken hier zijn zo slecht en onnozel, dat het daardoor soms gewoon leuk wordt.

En eindelijk snap ik, dankzij de laatste scene, waarom er een Freddy vs. Jason is gemaakt.

2,5*

Een matig zesde deel dit. De manier waarop Jason weer tot leven komt is te zot voor woorden. Verder is de film nogal sfeerloos en wordt het allemaal ook niet zo spannend. Wat ik wel goed vond ik dat de personages zich deze keer maar eens wat beter verzetten tegen Jason. Maar het lijkt allemaal weinig uit te halen, want kogels, sti\okken knuppels en zelfs een shotgun die op hem afgevuurd wordt, doet hem allemaal vrij weinig.

Verder waren de moorden best aardig, al had het allemaal nog wel iets explicieter in beeld gemogen en kijkt het allemaal wat lekkerder weg dan het vorige deel. Toch blijft het als film in zijn geheel nogal ondermaats.

2,0*

Waardeloos pulp fimpje. Het valt me op dat ze in sommige horrorreeksen de gekste manieren verzinnen om een bepaalde seriemoordenaar weer tot leven te wekken. Het is allemaal standaard, voorspelbaar en van enige spanning is nooit sprake.

1,0*

”I'm not going to waste my time arguing with a man who's lining up to be a hot lunch.”

Jaws betekende destijds de grote doorbraak van regisseur Steven Spielberg, is inmiddels een alom erkende klassieker en tevens een film, die de tand des tijds opvallend goed doorstaan heeft en een onderwerp kent, dat heden ten dage nog altijd actueel is.

Best fijn om te zien ook dat men toen nog geen gebruik kon maken van CGI en al dat soort effecten. Nee de haaien die je in beeld ziet zijn ook daadwerkelijk echt, behalve de grote witte haai dan, maar ook die ziet er behoorlijk goed uit. Alleen hierdoor al is de film een levensechter en gaat er gelijk al een grotere dreiging vanuit, dan wanneer dit allemaal niet zou zijn toegepast. Verder weet Spielberg vooral een optimale spanningsboog te creëren. De haai krijg je lange tijd niet of nauwelijks te zien, waardoor de spanningsboog tot het uiterste gespannen wordt.

De sfeer is ondanks het zomerse sfeertje ook uiterst beklemmend. Spielberg bouwt alles rondom de haai niet alleen geweldig op, maar wordt daarbij ook bijgestaan door componist John Williams, die met zijn muziek en beroemde cello-deuntje Jaws een extra dimensie meegeeft. Iedere keer dat je dat deuntje hoort, neemt de spanning gelijk al weer flink toe.

Qua acteerwerk is het allemaal ook meer dan in orde. Hoofdrolspeler Roy Schneider zet een eerlijke en hardwerkende politieagent neer, die er alles aan gedaan is om de witte haai te pakken te krijgen, aangezien zijn eigen kinderen op een gegeven moment ook gevaar dreigen te lopen. Richhard Dreyfuss is als haaienwetenschapper ook geloofwaardig en soms best grappig en vooral zijn confrontaties met de zeebonk Robert Shaw zijn uiterst vermakelijk. Shaw ziet er trouwens ook lekker woest uit met zijn bakkebaarden.

Ja Jaws is een geweldige klassieker, die ik al diverse malen gezien heb, maar die iedere keer toch weer voor een spannende, intense en vooral ook mooie filmbelevenis weet te zorgen. Spielberg levert een sterke regieprestatie en de filmmuziek is erg mooi. Hoewel er hierna nog talloze haaienfilms gemaakt zijn, is en blijft Jaws met gemak de allerbeste in zijn soort.

4,5*

Jaws was destijds een superhit en daardoor kon het natuurlijk niet uitblijven dat er een vervolg op zou komen. Steven Spielberg had hier echter geen zin in en daarom mocht Jeannot Szwarc deze film regisseren.

Hoewel dit een nog redelijk vervolg is, is het wel op alle punten minder dan zijn voorganger. Jaws blonk uit door de fenomenale spanningsopbouw en het ijzingwekkende deuntje van de naderende haai. Dat deuntje is hier ook aanwezig, maar van echte spanningsopbouw is geen sprake, omdat het verrassingselement in feite niet meer aanwezig is. Ook mis je de sterke personages hier. Alleen Roy Schneider speelt nog mee en het is ook mede aan hem te danken, dat dit allemaal nog wel goed uit te zitten is.

Ook de effecten zijn zeker in vergelijking met andere haaienfilms nog niet zo slecht. Daarnaast mag ook dit deel de muziek van John Williams gebruiken, al is het allemaal net wat minder intens en goed. Slecht is het echter niet, want in vergelijking met de twee volgende delen is dit in ieder geval nog een heel stuk beter.

2,5*

Het 3e deel en tevens ook het minste deel uit de reeks, puur gemaakt vanwege het feit dat de vorige film nog een behoorlijk goede opbrengst had en daar hoopte men hierbij natuurlijk ook op.

Uitmelken dus en dat gaat vaak ten koste van de kwaliteit van de film. Zo ook hier. Het verhaal is erg slap en bijna te stupide voor woorden. Van de cast van de vorige twee films is ook niemand meer over, behalve het personage Mike Brody. Hij is hier echter volwassen en wordt gespeeld door Dennis Quaid. Quaid Levert echter een beroerde acteerprestatie af en in combinatie met de enorm slechte special effects levert dit een lachwekkend slechte film op. Vooral de scène. waarbij de haai uiteenknalt ziet er ontzettend nep uit.

Het is verder allemaal enorm voorspelbaar en ook niet echt leuk of vermakelijk, Het is juist eerder vervelend. Een kleine ster resteert voor dit prutsprobeerseltje.

1,0*

Degene die het script voor dit vierde deel geschreven heeft, mogen ze ook naar de maan verbannen, want dit verzin je gewoon niet. De grote witte haai achtervolgt het gezin naar de Bahama’s. Zo’n beest moeten ze gelijk vangen en onderzoeken, want dat dieren zo’n hoge mate van intelligentie kunnen ontwikkelen, moet haast wel een absolute wetenschappelijke doorbraak zijn.

Natuurlijk is het allemaal barslecht. Maar op de één of andere manier is het net wat vermakelijker en leuker dan het derde deel. Misschien komt het door het belachelijke script, waardoor de film niet meer serieus te nemen is en het daardoor nog ietwat meevalt, al is de kwaliteit ook verre van goed. Michael Caine doet het nog het best, maar wat hij in hemelsnaam in deze film te zoeken heeft is een raadsel. Voor een clinic dramatisch acteren kun je hier Mario van Peebles volgen. Zelden iemand met zo’n belachelijk accent horen praten, terwijl het lijkt alsof hij alles opleest.

De manier waarop de haai er uiteindelijk aan gaat, was nog wel grappig. Daarnaast is de locatie ook zeker niet verkeerd. Samen met Caine zorgt dit er voor dat ik toch nog een half sterrretje hoger uitkom dan zijn voorganger, maar je vraagt je soms af, waarom ze dit soort films gemaakt hebben.

1,5*

Aardige film van Smith, die redelijk gelijkwaardig is aan zijn eerdere Clerks.

Jay and Silent Bob Strike Back zit vol met verwijzingen naar andere films en dat alleen al is op zich best grappig om te constateren. Vooral ook omdat in deze film acteurs hum eigen film een beetje te kijk zetten. Carrie Fisher en Mark Hamill parodiëren hun eigen Star Wars film op redelijk hilarische wijze. Hetzelfde doen Matt Damon en Ben Affleck met Good Will Hunting, waarbij die laatste ook een flinke dosis zelfspot heeft door zichzelf te becommentariëren. Ik ben totaal geen fan van de persoon Affleck, maar wat hij hier doet is best leuk.

Verder ontmoeten Jay and Silent Bob in deze roadmovie diverse andere bekende mensen. Soms wordt het allemaal wat te flauw en worden de plas en poepgrappen iets te ver doorgedrukt, (leuke woordspeling trouwens) maar over het algemeen blijft het luchtig en best leuk.

3,0*

Toch wel een leuke film dit. Ik wist vooraf niet echt wat ik nu precies moest verwachten, alleen dat het zeker geen ouderwetse knokfilm zou zijn. Nee van Damme speelt in deze film zichzelf en hij acteert eigenlijk met verve. Zijn eigen Franse taal en omgeving doet de Belg zichtbaar goed, al is dit zeker niet altijd een vrolijke film. Van Damme toont klasse door zelfspot te hebben en deinst er deze keer niet voor terug om zowel letterlijk als figuurlijk flinke klappen te krijgen. De monoloog is behoorlijk sterk en hoewel niet iedereen in deze film even goed is, is van Damme dat in ieder geval wel. Het soort van groene filter dat in deze film gebruikt wordt geeft de film soms nog wat extra sombers mee. Al met al een sterke zet van van Damme en hopelijk voor hem is dit het begin van een soort van comeback van "The Muscles from Brussels".

3,0*

Best een leuke film dit. De film stond al zo'n beetje twee jaar in mijn kast te wachten op een kijkbeurt en gisteren kwam deze dan toch eindelijk aan de beurt. Op zich is het best een aparte film, gezien het feit dat ik net als enkele anderen hier, meer sympathie kreeg voor de slechte mensen, dan voor de goede. Dat komt sowieso niet zo heel vaak voor. Het verhaal is best goed en de setting in het provinciale Frankrijk tussen al de akkers en wijngaarden geeft de film een eigentijdse sfeer mee.

De acteerprestaties zijn wisselend. Zo vind ik Yves Montand echt ontzettend sterk spelen al de gewiekste oude zakenman, die alleen maar in termen van zoveel mogelijk geld verdienen kan denken. Ook zijn hulpje wordt goed neergezet door Daniel Auteuil. Een slaafs ogend mannetje, die aan de ene kant natuurlijk slecht is, maar toch ook nog wel wat goeds in zich heeft, iets wat hij niet altijd wil toegeven. Gerard Depardieu valt echter tegen. Hij speelt regelmatig iets te overdreven en slaagt er mede daardoor ook niet bij mij in om sympathie voor zijn personage te winnen.

Het einde van de film is natuurlijk niet helemaal bevredigend, maar dat komt natuurlijk ook omdat Manon de Sources een rechtstreeks vervolg is en het ook net zo goed 1 film had kunnen zijn. Wel een interessant einde trouwens, de jonge Manon, die het bedrog richting haar vader ontdekt. Dat belooft wat voor het tweede deel dat als het een beetje meezit vanavond aan de beurt gaat komen.

3,0*

Een onverwacht sterke film toch wel. Hoewel aan de andere kant misschien ook weer niet, omdat dit soort cinema mij vaak ook wel ligt. Het was vooral de speelduur, die enigszins deed vrezen, maar achteraf gezien was dat een ongegronde vrees.

Het is een statische, minimalistische film. De camera staat stil en speelt vaak lange shots af van een Jeanne Dielman, die druk in haar huisje bezig is, met van alles en nog wat. Het is even wennen, maar al snel is dat leventje boeiend om te volgen. Er gebeurt niet zo heel veel, ze doet in feite haar dagelijkse bezigheden in huis. Dat varieert van koken tot wassen. Dat klinkt nogal saai, maar zien is in dit geval geloven, want het wordt naarmate de film vordert, steeds boeiender.

Het is een sterke rol van Delphine Seyrig. Ze heeft niet veel dialoog, maar moet enorm veel doen en dat doet ze vol overtuiging. Aan de ene kant straalt ze een bepaalde klasse uit, maar aan de andere kant zie je haar dwangneurose, om bepaalde zaken toch maar te doen, ondanks dat het lang niet altijd nodig is.

Haar aftakeling is niet verrassend, en komt langzaam opzetten, maar is wel een aanzet richting een uitermate sterk einde. Een eentonig en routinematig bestaan van een vrouw wordt door Akerman op zeer sterke wijze op camera vastgelegd.

Visueel stelt het weinig tot niets voor, maar de manier wordt alles wordt neerzet door Akerman, en gespeeld wordt door Seyrig, is geweldig. Het opent rustig, maar het eindigt vlammend. Een knap stukje cinema, zoveel is zeker.

4,0* dik

Een bijzonder verhaal, dat van Kaspar Hauer, iemand waar ik tot voor deze film nog nooit van gehoord had. Bruno S. is wel de perfecte acteur om deze rol te spelen en zet overtuigend een wereldvreemde man neer, die schijnbaar nog van alles heeft te leren.

Hoewel het onderwerp op zich boeiend genoeg is, is het een lastige film om te blijven volgen. Dat komt vooral door de ontzettende traagheid. Ik ben op dat gebied best wel wat gewend, maar soms kostte het de nodige moeite om alles goed te blijven volgen.

Maar er zitten gelukkig ook leuke dingen tussendoor. Cinematografisch is het soms erg mooi en het is leuk om te zien hoe men iemand probeert te kneden en vormen. Verder is het ook absoluut geen slechte film, al werd ik er helaas nooit echt in meegezogen.

3,0*

Leuk filmpje, dat hoewel niet altijd even bijzonder, desondanks genoeg te bieden heeft.

Vooral het eerste gedeelte van de film is uiterst vermakelijk. De sfeer is redelijk sterk en vooral het moment dat de roestige auto achter de broer en zus opduikt ziet er erg goed uit. De film is ook redelijk spannend. Jammer dat de film gelijk een stuk inzakt vanaf het moment dat het wezen in beeld verschijnt. Dat haalt wel wat van de spanning weg en vanaf dat moment zakt de film ook enigszins in.

Hoewel het tweede gedeelte van de film redelijk vermakelijk is, wordt het niet meer zo goed als in het begin. Wel is de soundtrack van de film best goed, wat de sfeer die er gedurende de gehele film hangt, ten goede komt. Het laatste half uur lijkt de film echter langzaam uit te doven. Gelukkig is het einde dan weer niet standaard en leeft het wezen verder. Met al deze elementen bij elkaar opgeteld en op mijn gevoel afgaande kom ik toch nog op een voldoende uit.

Al met al zeker niet slecht.

3,0*