Opinions

Jeepers Creepers was best een leuke horrorfilm, maar zoals wel vaker met vervolgen het geval is, is het tweede deel een heel stuk minder.

De beginscène, waarin de vogelverschrikker de Creeper blijkt te zijn, is goed. Het is alleen jammer dat het tegelijkertijd ook het hoogtepunt van de film is, want wat daarna komt is helaas niet beter dan matig te noemen. De horror komt regelmatig niet goed uit de verf, omdat de special effects duidelijk ondermaats zijn.

De Creeper zelf is wel goed gemaakt, hoewel het jammer is dat je hem al zo vroeg in beeld krijgt, want dat neemt veel van de spanning weg. Het acteerwerk en de dialogen in de film zijn soms echt abominabel slecht. Desondanks is het redelijk vermakelijk om te zien hoe de groep stereotiepe tieners, waar je door hun ééndimensionale karakters immers toch geen sympathie voor voelt, uit de weg geruimd worden.

Toch had ik liever een spannende film gezien, dan een film als deze, die voor talloze andere films inwisselbaar is.

Kleine 2,0*

Jason Segel is een acteur, die mij meestal wel bevalt. Ook in deze Jeff, Who Lives at Home weet hij zich vrij gemakkelijk staande te houden. Sowieso is het acteerwerk vrij goed te noemen, want ook Ed Helms, als de broer van Segel en Susan Sarandon als hun moeder, leveren goede rollen af.

Ik had niet goed op het genre gelet en dacht een pure komedie voorgeschoteld te krijgen. Dat is deze film zeker niet. Het is een drama met komische elementen, maar de combinatie wordt hier redelijk goed gemixed. Ondanks dat de finale net wat te overdreven is, past het wel redelijk goed bij de algemene toon. Die is luchtig, zakt soms wat in, maar kent toch ook een aantal erg leuke scènes. Vooral het moment dat Segel en Helms in een restaurant de vrouw van Helms proberen af te luisteren, is echt ronduit hilarisch en duidelijk het hoogtepunt hier op komisch vlak.

Jeff, Who Lives at Home is een leuke tragikomedie, waarin de acteurs de boel omhoogtrekken door hun goede rollen. Het is jammer van de iets te opvallende finale en de voorspelbare afloop, maar dat doet niet af aan de genietbaarheid van deze toch wel vrij korte, maar aangename film.

3,0*

Leuke film van Argento, en eindelijk weer een echte horror in de reeks.

Pelts vond ik nog wat beter, maar ook deze Jenifer is niet verkeerd. Jenifer zelf is een vrij bizar en creepy personage, dat door haar misvormde uiterlijk en haar acties, voor een hoop smerige en gore momenten weet te zorgen.

Argento brengt het allemaal erg stijlvol en sfeervol in beeld. Wel is het jammer dat Steven Weber maar een matige hoofdrol neerzet, en dat zijn personage ook nog eens wat zwak uit de verf komt. Ik vond hem vaak maar als een mak schaapje achter Jenifer aanlopen, zonder de reden daarvan te begrijpen.

Wel mooi trouwens, dat op het einde de cirkel weer rond is. Al met al erg vermakelijk, maar helaas niet meer, dankzij een matige hoofdrolspeler.

3,0*

Redelijke film, die vooral niet echt uitblinkt in het scenario. Er wordt aardig de tijd genomen om het een en ander uit te werken, maar toch heb je al vrij snel door wie de seriemoordenaar is en dat gaat toch wel enigszins ten koste van de spanning. De regie is niet altijd even goed. Zo wordt een bepaalde achtervolgingsscène maar erg matig in beeld gebracht, waardoor automatisch de spanning wegebt, terwijl zoiets juist een spannend moment had kunnen zijn.

Gelukkig zijn er nog de acteurs die veel goed maken. Andy Garcia, Uma Thurman, Lance Henriksen en John Malkovich leveren allemaal op kleine of grotere wijze een positieve bijdrage aan de film. Hierdoor weet het toch nog wel te vermaken en is het uiteindelijk behoorlijk onderhoudend, ondanks de ietwat te lange speelduur en de tekortkomingen, die deze thriller zeker heeft.

2,5*

Jennifer's Body ging ik van tevoren eigenlijk volledig vrij in. Ik hoopte stiekem op een leuke pulpfilm en achteraf kan ik stellen dat ik gekregen heb wat ik wilde, namelijk erg leuke onzin. In het begin is het nog even zoeken waar Kusama heen wil, maar al snel wordt het toch vooral de kant van de komedie, omdat de film zich gelukkig totaal niet serieus neemt en het met de horror wel meevalt. Geen probleem in dit geval want met de humor zit het dus wel goed. Vooral Fox verbaasde me eigenlijk met de lekker overdreven manier waarop ze haar personage neerzet, terwijl ook Seyfried gewoon meer dan goed speelt. Ook de dialogen zijn verrassend goed en leuk. Is my cock too big for you? En zo zit er nog wel meer van dit soort humor in de film verborgen. De film kent verder een redelijk voorspelbaar verloop, maar dat mag de pret niet drukken. Eng wordt het nooit, maar gore is zeker wel aanwezig, soms ook in lekker overdreven vorm. Verder is het einde gewoon goed. Leuk dat Seyfried ook superkrachten krijgt en afrekent met de band. De cameo van Lance Henriksen maakt de film voor mij af. Veel beter dan het overschatte Drag me to Hell wat mij betreft.

Dikke 3,5* en meer gekregen dan verwacht.

Jeremiah Johnson is voor mij zo’n typische western, die alles vrij goed doet, maar nergens echt weet uit te blinken en vooral opvalt door zijn degelijkheid en de prima rol van Robert Redford.

Redford weet de film goed te dragen en dat is in het eerste gedeelte wel nodig ook, want verhaaltechnisch is het allemaal nog niet zo heel interessant. Het is vooral de cinematografie die daar opvalt, waarbij de schitterende omgeving aldaar, vaak ook erg mooi in beeld wordt gebracht. Toch oogt het allemaal van afstandelijk en is het moeilijk om enige feeling met de personages te krijgen.

Het wordt in feite pas echt interessant als de Mounties opdagen en Redford vragen om hen te begeleiden. Vanaf dat moment schiet Jeremiah Johnson in een lichte stroomversnelling en wordt het zowaar ook nog redelijk spannend. De actie in het laatste half uur mag ook gelijk gerekend worden tot de betere scenes van de film. Ook de manier waarop alles eindigt kon mij wel bekoren. De muzikale ondersteuning vond ik soms niet helemaal passend. Het was niet lelijk, maar daardoor kreeg ik soms het idee dat ik niet alles serieus moest nemen, terwijl dat in feite wel het geval was.

Al met al best een leuke film, maar niet goed genoeg voor een echte top beoordeling.

3,5*

Het concept is best aardig en er zitten ook best wel een aantal goed geslaagde grappen in. Daar staat echter tegenover, dat er ook veel flauwigheid in verwerkt zit, en dat ik Steve Martin niet zo geslaagd vind als hoofdrolspeler. Martin vind ik sowieso niet echt een geslaagde komiek.

Het grootste pluspunt van The Jerk zijn de dialogen en de woordgrapjes, die gelukkig nog wel voor een aantal komische momenten zorgen. Het moment waarop hij hoort, dat die zwarte familie niet zijn echte familie is, is trouwens wel droogkomisch.

Verder valt er vrij weinig over te zeggen. Maar de klassieker die dit schijnt te zijn, zie ik er in ieder geval niet in.

2,5*

Een aardige wegkijker, deze Jerusalema, maar afgezien van de Zuid-Afrikaanse setting, biedt het verder vrij weinig nieuws onder de zon en heeft daarnaast een paar serieuze minpunten.

Het begin is nog best leuk moet ik zeggen. Lucky is nog jong en vooral de scene, waarbij hij en zijn vriend een auto stelen, waarbij blijkt dat ze niet kunnen autorijden, is leuk en ook best grappig. Het acteerwerk is duidelijk een stuk minder. Waar een vergelijkbare film als Cidade de Deus juist uitblinkt door het uitstekende acteerwerk, daar is het hier erg zwak. Lucky doet het nog redelijk, maar vooral die vriend van hem is uitermate zwak. Het helpt daarbij ook niet echt, dat de dialogen niet altijd even goed geschreven zijn.

Verder een opvallende regie, met bijpassende hip ogende montage, die niet altijd even mooi is. Ook de bijbehorende soundtrack vond ik niet al te sterk. Het meest ongeloofwaardige moment in de film is het moment dat hijeen liefdesrelatie krijgt met de blanke vrouw, die hij geholpen heeft. Ik vond het vrij ongeloofwaardig en ook niet echt in het geheel passen. Toch blijft het allemaal bijzonder onderhoudend en verveelt het geen seconde. Verder vond ik het nog wel leuk, dat Lucky op het einde toch nog ontsnapte. Ik had dat eigenlijk niet verwacht, maar vond het wel goed passen als afsluiting.

Jerusalema is zeker geen vervelend kijkvoer, is soms zelfs best plezierig, maar heeft gewoonweg teveel zwakke elementen om echt goed te zijn.

2,5*

Mooi oorlogsdrama, waarin de onschuld van kinderen op een erg mooie wijze naar voren komt.

Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelertjes is ontzettend goed. Vooral het meisje is ontzettend goed en zet haar toch niet zo heel makkelijke rol op zeer overtuigende wijze neer. De kinderen zijn sowieso erg belangrijk in deze film. Zoals anderen ook al aangeven, zorgen zij er voor dat de film ondanks het vele drama dat er voorbijkomt, toch niet als te zwaar overkomt. Het blijft allemaal heel goed verteerbaar.

Wat verder opvalt, is de zeer mooie fotografie van de film. Sommige films hebben door hun zwart/wit iets extra’s en deze film heeft dat ook. Er zitten enkele echt schitterende zwart/wit plaatjes in. Ook de omgeving helpt daar trouwens wel aan mij. Het Franse platteland en de idyllische dorpjes zijn mooie locaties voor een film. Verder kent de film opvallend vrolijk nogal Spaansachtig klinkende muziek, alsof de regisseur reeds daarmee wil zeggen, dat we ondanks de ellende toch positief moeten blijven.

Het enige mindere aan de film zijn de volwassenen zelf. Ze acteren niet allemaal even goed en hun personages blijven ook nogal oppervlakkig. Gelukkig maken de scènes met de kinderen enorm veel goed. Dat zijn de echte hoogtepunten van de film. Krachtig en zelfs een klein beetje ontroerend.

4,0*

Vermakelijke film, die het hoge niveau van zijn voorganger Romancing the Stone echter nooit haalt.

Het tempo is ontzettend hoog en dat is op zich wel lekker. Spannend is de film nooit, maar doordat de film zichzelf ook niet al te serieus neemt, is dat niet zo erg. Michael Douglas speelt erg enthousiast, maar het is vooral Danny De Vito, die is zijn bijrolletje voor de leukste komische noot zorgt. De “Jewel of the Nile” is trouwens ook een behoorlijk onhandig figuur, die daardoor ook op momenten best grappig uit de hoek komt. Daarnaast zit er genoeg actie in de film en hoewel sommige personages wel erg karikaturaal zijn, vond ik dat nooit vervelend.

Ach bijzonder is het allemaal niet, maar als vermakelijke avonturenfilm werkt het allemaal prima. Het is zeker geen Indiana Jones, maar verder dus wel een film die geen seconde verveeld. Daarnaast hoef je er ook niet bij na te denken en soms kan hersenloos vermaak best wel eens lekker zijn, zo ook hier.

3,0*

Zeer boeiende film, met een uitblinkende Kevin Costner. 'Back and to the left, back and to the left' Bij dit moment raakte in helemaal overtuigd van de complottheorie die Oliver Stone ons op een zeer interessante wijze weet voor te schotelen. De film is natuurlijk gedeeltelijk verzonnen, maar Stone weet in ieder geval boeiende argumenten te verzinnen voor de samenzweringstheorie.
Ben het anderen eens dat het slotpleidooi van Costner fantastisch gedaan is. Wat een overtuiging legt de beste man in zijn rol. Toppertje wat mij betreft.

4,5*

De kleuren zijn soms best mooi ja, lekker fel en helder en voor mij persoonlijk wel verrassend, omdat ik niet wist dat Jigokumon een kleurenfilm was en dat ook niet verwacht had.

Het verhaal zelf had voor mij wel wat tijd nodig om op gang te komen. Het tempo is niet al te hoog en het duurt even voordat je de personages allemaal kent. De ontwikkelingen daarna maken het langzaam wel wat boeiender en af en toe komt er ook wat spaarzame actie in voor, maar echt heel geboeid werd ik uiteindelijk niet door.

Uiteindelijk is het allemaal wel aardig, maar in mijn ogen niet echt heel bijzonder, ook al heeft deze film destijds wel de nodige prijzen gewonnen.

3,0*

Een goede film van Yimou Zhang, die er vooral op visueel vlak soms erg mooi uitziet.

Het begint allemaal heel heftig, waarbij we ons als kijker gelijk midden in de oorlog bevinden, waarbij de kogels soms letterlijk in het rond vliegen. Yang brengt dit alles van erg dichtbij in beeld en daardoor heb je soms het gevoel er zelf ook middenin te zitten. Het ziet er realistisch uit en is mooi in beeld gebracht. Christian Bale speelt hier in ieder geval ook vrij overtuigend als de man, die zich voordoet als pastoor om zo zijn leven in eerste instantie te kunnen redden. Beetje bij beetje gaat hij echter meeleven met de onschuldige kinderen en de hoeren, die bij hem in de kerk onderdak hebben gevonden. De rest van de cast is vooral Aziatisch en ken ik allemaal niet zo, maar ook zij doen het naar behoren.

Verder vallen vooral de mooie kleuren in de kerk op. Daarbuiten is het allemaal nogal grauw, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van een wat grauwer kleurenfiltertje. De soundtrack is verder wel redelijk, maar vond ik persoonlijk dan weer wat minder sterk. Daarnaast is het vrij jammer dat alle gebeurtenissen me uiteindelijk niet helemaal wisten te pakken. Ondanks dat allemaal zorgvuldig en goed gemaakt is, bleef het voor mij wat afstandelijk, en deed het me allemaal minder dan gehoopt.

Desondanks is the Flowers of War een mooie kijkervaring. Een oosterse film met een westers tintje. Mooi gemaakt met veel zorg en een interessant verhaal, die weer eens een andere kijk biedt op een oude oorlog tussen twee oosterse landen.

3,5*

Een vermakelijke kerstkomedie dit.

Schwarzenegger heeft van zichzelf soms al iets onnozels over zich heen en daar maakt hij in deze film prima gebruik van. Hij is een van de grappige factoren in deze film. Hoewel het verhaal nergens verrassend is, zijn de grappen in de film soms behoorlijk leuk en daarnaast kijkt de film gewoon behoorlijk lekker weg.

Erg leuk trouwens hoe het hele Turbo Man gebeuren op een gegeven moment tot het haast belachelijke toe wordt opgezet. Ik kon er in ieder geval de humor wel van in zien. De ontknoping is behoorlijk spectaculair, maar loopt natuurlijk goed af. En daarmee verklap ik in feite niets.

3,0*

Erg sterke film dit.

Verhaaltechnisch zit de film ontzettend goed in elkaar. Ik zat na een dikke tien minuten goed in de film, en de film liet mij tot het einde toe niet meer los.

Een klein conflict leidt tot grote problemen. Zo is de film in één zin prima samen te voegen. Qua acteerwerk en personages is de film uitmuntend. Er is geen enkele acteur of actrice die slecht acteert. Sterker nog, ze doen het allemaal indrukwekkend goed. Van het jonge meisje tot de oude opa met Alzheimer. Daarnaast is er geen één personage helemaal zuiver. Iedereen is figuurlijk gekleurd en dat maakt het drama intenser en overtuigender. Gedurende de film had ik voor iedereen wel sympathie, omdat bij een ieder de achtergronden en beweegredenen goed uitgelegd werden. Daarnaast waren die beweegredenen duidelijk en vooral ook begrijpelijk.

Verder bevat de film sterk camerawerk met veel close-ups, waarbij je de emoties van de personages goed kunt zie, zonder dat ze altijd uitgesproken worden.

Ja ik heb genoten van dit ijzersterke drama. Sterk verhaal, sterk acteerwerk, een puik einde en gewoon een voortreffelijke film!

4,5*

Niet heel bijzonder en ondanks de vele lofuitingen hier, vond ik het niet meer dan een redelijk filmpje, dat me nooit wist te grijpen.

Vooral de personages schieten hier en daar wel wat te kort. Cage acteert zeker niet slecht, maar ondanks dat gegeven, krijgt zijn personage nooit echt de diepgang die nodig is. Dat geldt ook voor de jongen, terwijl het bij sommige juist wel erg duidelijk is hoe slecht ze wel niet zijn. Joe is een drama, maar lijkt soms wat moeite te hebben om echt deze richting op te gaan. Daarnaast weet men het niet de volledige speelduur boeiend te houden, want hier en daar dut het niveau soms best wel wat in.

Ik had er stiekem iets meer van verwacht. De acteurs stellen niet teleur, maar het verhaal zelf neemt op sommige momenten net een verkeerde wending, waardoor ik er uiteindelijk nooit echt in meegezogen werd.

2,5*

Zeer matige film, die zo voorspelbaar is als het maar zijn kan. Dit hoeft op zich geen probleem te zijn, ware het niet dat er nauwelijks wat leuks gebeurt in de film. Tim Allen is zo stijf als het maar zijn kan en totaal niet grappig. Het enige wat mij ervan weerhoudt om niet de minimumscore uit te delen is het bijrolletje van James Belushi, die wel grappig was. Helaas had hij maar een hele kleine rol in de film.

1,0*

Leuke film, die op zijn eigen manier toch wel een een ode is aan de bekende spaghetti western. Het is een spektakel van jewelste, dat moet gezegd worden en het ziet er allemaal erg verzorgd uit. De aankleding, het camerawerk en de spectaculaire actiescenes mogen er zijn. Het verhaal zelf heeft niet veel om het lijf, maar de film neemt zichzelf gelukkig niet serieus. Waar in "The Good, the Bad and the Ugly" de lelijkerd de show steelt, is dat hier het geval met "The Weird", die een lekkere maffe en gestoorde rol neerzet. Heel energiek, met gelukkig ook de nodige humor. De film is soms lekker hard, maar regelmatig ook overdreven vrolijk. Op een gegeven moment is de film wel wat klangdradig, maar gelukkig maakt de gave eindscene, dan weer een heleboel goed. Een vermakelijk geheel dus, van Ji-woon Kim, waarvan ik nog wel meer wil zien, want A Bittersweet Life was ook een bijzonder fijn filmpje.

3,5*

Erg vermakelijk filmpje van Carpenter, met de nodige gore en een paar goede schrikmomenten.

Het verhaaltje zelf heeft niet zo veel om het lijf, al moet ik zeggen dat ik best benieuwd was naar Le Fin Absolut du Monde.

De stukjes uit die film zijn niet zo bijzonder, maar de personages zelf zijn best apart en goed neergezet. Het sfeertje is sterk en soms best wel creepy. Het knappe is vooral dat ik uiteindelijk erg nieuwsgierig was naar de afloop en de tijd vloog ook voorbij, al is dat ook niet zo verwonderlijk gezien de tijdsduur.

Kortom best leuk, dit korte filmpje van Carpenter.

3,5*

Een behoorlijk oversentimentele film, die op sommige momenten de plank flink misslaat.

Een hoop goede acteurs kan niet voorkomen dat de meeste personages vlak en oppervlakkig blijven, waardoor ik nauwelijks een band met ze kreeg. Woods, Duvall, Heche en vooral Liotta spelen redelijk maar hebben allemaal een vrij vlakke eendimensionale personages, waardoor ze er verder ook vrij weinig mee kunnen. Washington is degelijk, maar speelt voor de zoveelste keer een rol als goede moraalridder. Dat kan hij op zich goed met zijn uitstraling, maar het is niet genoeg om de film te redden.

De film barst verder van de clichés en de toevalligheden. Cassavetes probeerde een film te maken die als aanklacht dient tegen het Amerikaanse zorgstelsel. Ook de politie lijkt volgens Cassavetes blijkbaar niet te deugen, want die krijgt er hier ook behoorlijk van langs met hun soms onnavolgbare acties. Door de overdaad aan (goedkoop) sentiment, sneeuwt die boodschap op sommige momenten echter behoorlijk onder. Ik vond het op sommige momenten allemaal ook eerder lachwekkend dan spannend.

Dat het jongetje op het allerlaatste moment toch nog een donor krijgt, mag ook geen verrassing heten. Zwaar teleurstellend allemaal dit.

1,5*

Johnny English pretendeert een soort van parodie op James Bond te zijn. Op zich niets mis mee, want dat soort films kunnen best grappig zijn.

Helaas behoort Johnny English niet tot die categorie. Het is vooral een komedie die veel vooral flauwe grappen bevat. Atkinson is leuk als Mr. Bean, maar in elke andere rol die ik van hem zag vind ik hem vaak irritant en niet leuk. Zo ook hier. De grappen zijn vaak zo voorspelbaar, dat ze meestal niet leuk zijn. Alleen de scène, waarbij Johnny de verkeerde begrafenisauto volgt en uitkomt op een begrafenis, is echt grappig. Verder wordt het nooit echt heel leuk. Ook iemand als Malkovich is hier niet grappig. Daarnaast zijn het op English na, allemaal behoorlijk vlakke personages.

Nee geef mij maar liever een film als the Naked Gun, die zie ik toch stukken liever dan dit.

1,5*

Zeer matig werkje.

Na al die jaren had men wel iets beters kunnen bedenken zou ik verwachten, maar dat is niet het geval. Atkinson doet het niet eens zo slecht, maar het is vooral het gebrek aan goede grappen dat de film opbreekt. Dat Chinese vrouwtje is leuk, evenals de eerste keer dat Atkinsons haar verward met iemand anders. Dat dit echter nog een paar keer herhaald wordt is niet leuk en een constatering dat men niets beters wist te bedenken.

Het verhaal zelf is ook niet bijzonder. Iets te serieus eigenlijk voor een film als deze en sowieso moet je bij dit soort films niet teveel aandacht aan het verhaal schenken. Het aantal goede grappen is echter op een hand te tellen. Die sidekick van Atkinson is bijvoorbeeld ook totaal niet grappig.

Nee als ik niet aan het lachen wordt gebracht door zoiets als dit, dan heeft de film behoorlijk gefaald.

1,5*

Een film die niet op elk gebied even goed is, maar die zeker zijn indrukwekkende momenten heeft.

Laat ik beginnen met de opmerking, dat de film zeker origineel is. Ook leuk is het feit dat het heden in zwart-wit gefilmd is en het verleden in kleur, dat heb ik nog niet eerder gezien.

Tussen heden en verleden zit voor mij echter wel een groot verschil. Het heden is bijzonder indrukwekkend en je wordt bepaald niet vrolijk van hetgeen je ziet. Wat Johnny is overkomen

wens ik niemand toe, want het is nauwelijks leven te nomen wat er is overgebleven. Dat gedeelte is best knap gedaan.

De flashbacks naar het verleden vond ik op een gegeven moment toch wat minder interessant. Natuurlijk krijg je op die manier een goed beeld van hoe Johnny was voor het ongeval, maar de nadruk lag soms wel heel erg op zijn onschuldige karakter. Op die manier wordt natuurlijk gepoogd om zoveel mogelijk sympathie te kweken voor iemand als Johnny. Dat werkte bij mij slechts gedeeltelijk.

De muziek is verder ook dik in orde. Ik heb nooit geweten dat het nummer One op deze film gebaseerd was, maar zo ontdek je weer eens wat. Ik vind het trouwens een prima nummer.

Uiteindelijk is het toch wel een bovengemiddeld goede film. Het laatste gedeelte van de film is namelijk best sterk. Ondanks dat ik er niet enorm door geraakt werd heb ik wel redelijk geboeid zitten kijken. Oorlog veroorzaakt vaak een hoop ellende, dat toont deze film maar weer eens aan.

3,5*

Heerlijke onconventionele western dit!

Want maken in westerns niet altijd de mannen de dienst uit? Ja zou ik zonder enige twijfel antwoorden. In Johnny Guitar zijn de rolverdelingen echter omgedraaid en zijn het duidelijk de vrouwen die dienst uitmaken. Het levert mede hierdoor in ieder geval een erg boeiende en fijne western op.

De vrouw die het meest op valt in deze film is de stoere Vienna, die prima gespeeld wordt door Joan Crawford. Met hier en daar een klein beetje overacting zet zij een krachtig personage neer, die niet bang is om duidelijke keuzes te maken. En dan is er nog Mercedes McCambridge die als vrouw de groep dorpelingen aanvoert die achter een groepje criminelen aanzit, maar die ook een ontzettende hekel aan Vienna heeft en dat regelmatig tentoonspreid. McCambridge overact soms zelfs behoorlijk met haar geschreeuw, maar toch werkt het op de een of andere manier erg goed.

Wat verder opvalt aan deze western, is het opvallende kleurgebruik. Zowel Vienna, Johnny Guitar en het groepje overvallers, lopen rond in heldere frisse en opvallende kleuren. De dorpsbewoners die Vienna’s saloon platbranden en zelfs iemand lynchen, lopen juist rond in het pikzwart. Hiermee wil Ray volgens mij aangeven welke keuze hij zou maken. Daarnaast is er in de film zelfs een moment waarin de twee vrouwen tegenover elkaar staan, Crawford in het wit gekleed is en McCambridge in het zwart. Een groter contrast is niet denkbaar, maar het ziet er fantastisch uit.

Verder is het gewoon een aparte western. Ik zou de film ook niet aan iedereen aanraden, en ik vind het zelfs niet vreemd, dat zelfs westernliefhebbers deze film niet kunnen waarderen. Er valt wat mij betreft genoeg voor te zeggen, maar voor mij werkt deze film in ieder geval wel. Johnny Guitar is op zich ook een fijn personage. Ik had hem vooraf veel softer verwacht, maar dat blijkt reuze mee te vallen. Een held met een gitaar, dat doet me trouwens ergens aan denken. Robert Rodriguez zou deze film weleens als inspiratiebron gehad kunnen hebben voor zijn “El Mariachi”. De overeenkomsten zijn in ieder geval aanwezig.

En uiteindelijk dus weer een mooie score voor een western uit de jaren ’50 een combinatie die mij blijkbaar goed ligt.

4,5*

Een vreselijke film dit. Cedric the Entertainer is een acteur die enorm veel weg heeft van Martin Lawrence, maar er zelfs in slaagt om nog irritanter en minder grappig te zijn en dat is een prestatie op zich. Lil Bow Wow is niet meer zo heel little, maar acteren kan hij in ieder geval ook niet. Verder is alles enorm voorspelbaar, voelen de grappen duf en vaak geforceerd aan en is de film vooral niet grappig. Nee dan zie ik tien keer leiver een Chevy Chase een reis gaan maken met zijn gezin om maar eens een simpel voorbeeld te noemen van hoe het beter en vooral leuker kan!

0,5*

Een redelijk vermakelijk horrorfilmpje van eigen bodem, al is het soms wel erg matig. Het verhaal is wel geinig verzonnen en de film heeft best een aardige depri-sfeer. Monique van de Ven acteert naar behoren, maar Kenneth Herdigein is maar erg matig. Wel leuk is overigens die vader van hem, die zijn zoon nogal is bedoeld en onbedoeld tegenwerkt. Jammer is echter vooral dat de film zeker in de tweede helft spanning ontbeert, iets wat ik toch wel belangrijk vind in een film als deze. Een pluspunt is daarentegn wel dat de film best goor is, alhoewel de effecten soms wat nep ogen.

2,5*

Gaat wel, maar het houdt niet over.

Het idee is op zich leuk, jammer dat de uitwerking uiteindelijk enigszins tegenvalt. De film opent vlot en de hoofdpersonages passen op zich allemaal wel goed in de film. Ze ogen cool en vlot en dat is ook nodig om de luxe spullen die ze hebben aan de man te brengen. Verder is de sfeer aangenaam en wordt de humor vaak op een aangename luchtige wijze gepresenteerd.

Helaas schiet de film in het tweede gedeelte enigszins geforceerd aanvoelend uit de bocht. Het drama komt er wat te dik bovenop te liggen en vooral Duchovny verandert ineens in een wel heel moralistisch persoon. Ook het einde valt in die categorie en was eigenlijk uitermate teleurstellend. Ik had op wat meer spektakel gehoopt, maar het is uiteindelijk allemaal heel braaf en precies binnen de lijntjes.

Het kijkt op zich allemaal wel makkelijk weg, maar met iets meer scherpte en iets minder moraal had hier zeker meer in gezeten.

2,5*

Erg leuk filmpje dit, waarbij het tweede gedeelte van de film nog een stuk leuker is dan het eerste gedeelte.

Wat vooral opvalt aan de film, is de enorme vrolijkheid die het uitstraalt. De muziek is vrolijk, de mensen zijn enthousiast, het weer is lekker zomers en wat dat betreft is het ook een echte feestdag, zoals de titel van de film al aangeeft. Jacques Tati speelt in deze film ook de hoofdrol als niet al te intelligente postbode, die vooral in het tweede gedeelte van de film de meest vreemde capriolen uithaalt om de post te bezorgen, wat vaak erg leuk is om te zien. Het oogt vaak nogal slapstickachtig, maar op zijn tijd kan ik dat soort humor goed waarderen. Vooral de scenes waarbij Tati achter zijn fiets aanrent en het moment waarbij hij ineens midden in een wielerkoers terechtkomt, zijn geweldig.

3,5*

Le Jour se Lève is in feite niet meer dan een tragisch liefdesverhaal. Jean Gabin zit in het begin in een benarde situatie, omsingeld door agenten en vastzittend op zijn hotelkamer. Hierna zien we de terugblik, van hoe het tot deze situatie heeft kunnen komen. Gabin speelt een prima rol, als de eenvoudige man, bij wie het niet is komen aanwaaien en bij wie het duidelijk niet altijd meezit in het leven.

De flashbacks zorgen er in ieder geval voor, dat ik toch wel een sterke sympathie voor hem kreeg. Wel blijft de echte aanleiding tot de moord, ietwat vaag. Dat had wel iets duidelijker verklaard kunnen worden. Toch zijn de tragische gebeurtenissen overtuigend genoeg om een lichte vorm van emotie op te wekken. Het einde, waarbij ikal vreesde dat hij zelfmoord zou plegen, is in feite al net zo tragisch, als het liefdesverhaal. Wel knap ook dat het nog behoorlijk spannend is.

Het is pas de tweede film, die ik zag van Marcel Carné, maar het is wederom een goede, al is Les Enfants du Paradis nog wel een stukje beter zelfs.

3,5*

Een erg zware film van Bresson, die mij niet helemaal wist in te pakken.

Bresson staat bekend om het minimalisme dat hij altijd tentoonspreidt in zijn films, maar vergeleken met de andere films, die ik tot nu toe van hem zag, valt het in deze film op zich wel mee.

Het onderwerp in deze film is interessant. Het gaat over het leven van een jonge priester, die aan de hand van een dagboek verteld over het verloop van zijn leven. Een zwaar leven zo blijkt al snel, waarin maar weinig tot geen plaats was voor vrolijke zaken. Langzaam maar zeker raakt de priester als het ware verstrikt in het sociale web van het plaatsje. Het acteerwerk in de film is redelijk afstandelijk maar wel goed. Vooral de priester overtuigd en in feite zijn de gelaatsuitdrukkingen van hem vaak al genoeg om te zien wat zijn gemoedstoestand is op dat moment.

Wat ik trouwens wel ietwat storend vond was de voice-over van de priester die verteld van hij geschreven heeft, waarna hij het alsnog opschrijft. Op de een of andere manier vond ik dat allemaal een dubbel en te uitleggerig overkomen. Desondanks is het grotendeels een interessante en boeiende film. Alleen richting het einde verslapte mijn aandacht toch wel enigszins. Al met al is het zeker een meer dan behoorlijke film, maar het is zeker niet Bressons beste film.

3,5*