Opinions

Buñuel is man, die ervan houdt om in zijn films tegen de bourgeoisie aan te trappen en meestal kan ik dat wel waarderen. Ook hier levert hij kritiek en doet dat op zijn kenmerkende manier, door een drama te voorzien van luchtige grappen, die de ene keer wat subtieler zijn dan de andere keer.

Jeanne Moreau speelt in ieder geval een geweldige hoofdrol. De manier waarmee ze door haar geweldige charme en uitstraling Céléstine weet neer te zetten, is sterk. Ook mij wist ze er in ieder geval mee in te pakken. De bijrollen zijn misschien iets minder goed gespeeld, maar voegen wel de nodige humor toe, al moet ik toegeven dat er soms ook wat flauwigheid tussen zit. Buñuel brengt het alles allemaal netjes in beeld en zorgt ervoor dat het vrijwel continu blijft boeien. Uiteindelijk resulteert het verhaal in een sterke climax, met een mooie slotscène.

Le Journal d'une Femme de Chambre is dan ook zeker bovengemiddeld goed te noemen. Het is erg vermakelijk al heeft Buñuel zeker nog betere films gemaakt, waarin hij op een scherpere en nog betere wijze kritiek durft te uiten op de adellijke klasse van de samenleving.

3,5*

Best een leuk filmpje moet ik zeggen.

Ik ben niet bekend met het origineel, maar kan nu al zeggen dat het niet noodzakelijk is om die gezien te hebben. Journey 2 is een film war het avontuur vanaf straalt en volgens is dat net datgene wat de makers hebben willen bewerkstelligen.

Een hoop vaart, veel leuke wezens, vermakelijk humor en een cast, die ondanks het niet al te sterke acteerwerk er duidelijk veel zin in heeft. Dat zijn de ingrediënten, dit zorgen dat het meeste werkt. Gelukkig zijn er ook niet teveel zijlijntjes.

Alleen de CGI zag er op momenten nogal matig uit, maar is over het geheel wel voldoende. Spanning is er verder niet, maar het feit dat je er een avontuurlijk gevoel aan overhoudt is genoeg.

Meevallertje dus.

3,0*

Joy Ride is een film die veel leent van andere films, maar dat goed doet en daardoor erg lekker wegkijkt.

Het is in feite soort van mix tussen Duel en The Hitcher, die redelijk goed is opgebouwd. Een onschuldig geintje op de radio loopt uit de hand en voor je het weet heb je een enge gast achter je aan, genaamd Rusty Nails. Het goede aan Joy Ride is vooral dat de spanning uiterst subtiel en goed wordt opgebouwd. Doordat je hem meer hoort dan ziet blijft de film continu spannend. Sowie is de stem erg onaangenaam en prima gekozen voor een film als deze.

Walker en Zahn doen het niet onaardig en lijken als broers onderling ook een soort van vete tijdens hun reis uit te vechten. Verder trapt de film niet in vuilkuil om op het einde teveel van de killer te onthullen, waardoor de film redelijk sterk eindigt. Ja best een goede film moet ik zeggen.

3,5*

Matige road-movie, die het zeker niet van het acteerwerk moet hebben ,want dat is niet echt best evenals de saaie, soms nietszeggende dialogen. De film pretendeert spannend en leuk te zijn, maar is het in ieder geval in de verste verten niet. Onderhoudend in een soms wat traag tempo, maar soms ook irriterend. Kortom een behoorlijk tegenvallende film, die je eigenlijk het liefste zo snel mogelijk weer wil vergeten!

1,5*

Een erg vervelende film, waarin Stalone een irritant personage speelt. Stalone doet het niet eens zo slecht, maar “I am the law” Judge Dredd is een figuur voor wie ik maar weinig sympathie kan opbrengen. Het hele over the top gebeuren past natuurlijk ook wel een beetje bij een verhaal als deze. Toch vond ik de schurken soms nog leuker dan Dredd zelf. Rob Schneider, die blijkbaar voor de humor moet zorgen, is al net zo vervelend met zijn geforceerde en vaak niet geslaagde humor.

Gelukkig is de foute futuristische setting met bijpassende kostuums nog wel leuk. Hetzelfde geldt voor de muziek, die hoe fout die soms ook is, wel erg goed hierbij lijkt te passen. Het meest grappige is misschien nog wel dat het een futuristische film betreft, maar dat de aankleding juist erg oubollig oogt, al zullen de makers het zo ongetwijfeld niet bedoeld hebben.

In zijn geheel absoluut niet best dus. Eentje om snel te vergeten.

1,5*

Een lange zit, maar achteraf gezien zeker wel de moeite waard. Het is prima film, waar ik eigenlijk vanaf het begin meteen in zat. Wel apart dat ze eerst zo'n beetje 3 minuten Duitse muziek laten horen, voordat de film daadwerkelijk start.
Gelukkig speelt niet de hele film zich in de rechtbank af, maar zijn er ook voldoende momenten buiten de rechtszaal waardoor je vooral de rechter (Spencer Tracy) beter leert kennen. Ik vond Tracy ook veruit de beste acteur van het stel. Hij zet echt ongelofelijk overtuigend zijn rol neer, waardoor je eigenlijk het idee hebt dat je naar een echte rechter zit te kijken.
Een minpunt vond ik de rol van Burt Lancaster. Vond het heel erg ongeloofwaardig dat hij op het einde ineens helemaal bekeerd was Dat kwam heel onnatuurlijk en totaal niet geloofwaardig over.
Verder weinig op aan te merken. Het is zeker een mooie film, die mij tot het einde toe wist te boeien.

4,0*

Mijn tweede film die ik zie van Truffaut na Les Quatre Cents Coups en ook deze is goed bevallen, al vind ik eerstgenoemde film nog net ietsje sterker.

Het begin van de film is even wennen. Het tempo vond ik behoorlijk hoog en Jules en Jim komen in het begin nu niet direct over als de meest interessante personages. Gelukkig wordt de film snel beter, zodra Catherine in het leven van beide heren verschijnt. Zij brengt licht in het leven van beide mannen en doet dit enorm overtuigend. Jeanne Moreau speelt haar rol echt enorm overtuigend en vooral het nummer dat ze op een gegeven moment zingt is van ongekende schoonheid en blijft enorm lang bij mij hangen. Catherine is nu niet bepaald het meest sympathieke personage, maar heeft op de een of andere manier zo'n enorme aantrekkingskracht, dat ze iedere man op de een of andere manier weet te betoveren. Zelf bij mij lukte dat.

Verder blijft het allemaal enorm speels en luchtig aanvoelen. Zelf bij het einde, waarbij Catherine zichzelf met Jim te pletter rijdt blijft het op de een of andere manier luchtig. Ja dat klinkt misschien raar, maar ik zou even niet weten hoe ik het anders zou moeten omschrijven. Het is net alsof dit einde ook echt past, want een ander einde had ook niet geklopt mijns inziens.

4,0*

Op zich is het idee van de film niet onaardig. Ondanks dat de film uit 1995 is, ogen de special effects toch enigszins gedateerd. Een film als Jurrasic Park van twee jaar eerder heeft bijvoorbeeld betere special effects. Het verhaal is dus vrij aardig, alleen ik stoorde me af en toe wel aan Williams die weer eens zijn zoveelste rol speelt waarin hij hetzelfde typetje neerzet. Vrij kinderlijk ook allemaal, waardoor de film ook nooit spannend wordt. Toch heb ik me er ondanks mijn kritiekpunten nog wel aardig mee vermaakt.

2,5*

Ik ben toch wel wat teleurgesteld in deze film, omdat ik na het zien van de trailer toch wel meer verwacht had. De speccial effect waren op zich dik in orde en de film heeft een lekker snel tempo, maar daar houdt het qua pluspunten dan ook wel op. De acteurs zijn allemaal erg matig en het is gewoon een erg slap en standaard verhaaltje geworden. Erg rommelig en afgeraffeld ook, want het lijkt wel alsof ze twee uur verhaal in 84 minuten hebben gestopt. Als je met zo'n interessant onderwerp als telporteren geen betere film kunt maken, dan ben je mijns inziens geen goede regisseur.

2,0* is het maximale.

Mijn 8e Bergman dit en deze is weer wat beter dan de laatste twee die ik van hem zag. Ook toegankelijker trouwens, ik had vooraf een redelijk zware film verwacht, maar dat bleek reuze mee te vallen.

Ik vind het trouwens best een aparte film tussen zijn genre. Ik had namelijk niet echt een soort van wraakfilm verwacht van hem. Dat is het natuurlijk ook niet helemaal, maar toch zit dat er zeker heel erg in verweven. Het verhaal vond ik behoorlijk interessant en de uitwerking is dat ook wel. Bergman gebruikt hier af en toe sterke beeldtaal met af en toe wat symboliek daarin verweven. Erg sterk is het moment dat de vader zo'n boompje heen en weer staat te schudden. Symbolisch tot en met, en daarnaast nog eens prachtig gefilmd.

Best een goede film dus. Jammer alleen, dat het acteerwerk soms wat overdreven theatraal overkwam en ook de personages vond ik niet altijd even sterk. Desondanks krijgt de film toch een hele dikke voldoende.

3,5*

Een leuke Disney film, die ik talloze malen gezien heb en inmiddels wel kan dromen.

Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder, maar de personages zijn veelal wel leuk. Baloo is een grappig personage, dat voor redelijk wat humor weet te zorgen. Jungle Book wordt verder gekenmerkt door veel gezongen onderbrekingen. Dat had iets minder gekund, maar daarbij moet wel gezegd worden dat er een paar erg aanstekelijke liedjes tussen zitten. Qua overige personages zijn vooral Bagheera en de gieren een leuke aanvulling. Apenkoning Louie is echter wat vervelend en niet bijster grappig.

Qua animatie is The Jungle Book niet de mooiste Disney. De personages en dieren zijn mooi getekend, maar de achtergronden en alles daaromheen, lijkt er soms wat verloren bij te hangen. Verder is er qua verhaal weinig samenhang en lijkt het geheel soms te bestaan uit losstaande scènes, die elkaar opvolgen. Een paar andere Disney’s, zoals Sleeping Beauty, hebben daar ook lichtelijk last van.

Maar al met al winnen de pluspunten het hier toch van de minpunten. De leuke personages overheersen en ook de muziek is een mooie toegevoegde waarde. Hier en daar is het wat achterhaald, maar ondanks dat gegeven blijft The Jungle Book overeind staan

3,0*

Leuke verfrissende originele komedie die luchtig wordt gebracht, terwijl het onderwerp, een ongeplande tienerzwangerschap, nou niet bepaald een makkelijk onderwerp is. Ellen Page zet een hele goede rol neer als tiener, die ondanks haar zwangerschap precies weet wat ze wil voor haar ongeboren kind. Zeker de moeite van het bekijken waard!

3,5*

Leuke avonturenfilm van Steven Spielberg, die destijds erg vernieuwend was, maar tegenwoordig toch een tikkeltje gedateerd oogt.

In feite is Jurassic Park niet veel meer dan een recht-toe-recht-aan actiefilm, die op sommige momenten erg spectaculair is en verder eigenlijk vrij weinig aandacht heeft voor de personages. Het idee is best leuk. Een pretpark op een eiland waarin echte dinosauriërs rondlopen, en dat park blijkt natuurlijk niet helemaal waterdicht beveiligd te zijn.

Het acteerwerk is redelijk. Vooral Jeff Goldblum is goed als de wiskundige wetenschapper, die zo zijn bezwaren heeft tegen het klonen van dinosauriërs. Sam Neill en Laura Dern zijn beiden een stuk minder op dreef, al krijgen ze hier ook niet altijd de ruimte om te laten zien wat ze kunnen. Het verhaal loopt op een gegeven moment redelijk voorspelbaar, waardoor het niet moeilijk is om te raden wie overleeft en wie niet. Wel kent de film op een gegeven moment veel actie en ook veel goede en erg vermakelijke actie, waarbij goed te zien is dat de film knap is gemaakt.

Vervelend is het dan ook allemaal allerminst. Het is prima vermaak om je lekker mee te ontspannen.

3,5*

Dit derde deel is toch wel weer een verbetering t.o.v. het teleurstellende “The Lost World”.

Niet dat het nu zo’n geweldige film is geworden, nee verre van zelfs, maar vermakelijk is het wel en het heeft een bepaalde frisheid die het vorige deel niet had. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor en voelt wel als een herhalingsoefening, maar doordat de film zich op sommige momenten wat minder serieus lijkt te nemen, amuseert het op zich wel.

Jeff Goldblum is helaas in deze film niet meer aanwezig, maar daar tegenover staat de terugkeer van Sam Neill. Niet dat hij het hier nou zo goed doet. Gelukkig is er echter de toevoeging van William H. Macy aan de cast, die voor de komische noot zorgt in deze film en dat redelijk goed doet. Jammer alleen dat zijn vrouw gespeeld wordt door Téa Leoni, die een wanprestatie neerzet en niet veel meer lijkt te doen dan schreeuwen en krijsen.

Gelukkig is de actie in deze film vermakelijk en kent de film veel vaart. De kortere speelduur doet de film goed en ondanks de voorspelbaarheid en sommige onlogische keuzes kijkt deze film wel een stuk beter weg. Het idee om een dinosaur een mobieltje in te laten slikken die ook overgaat is geniaal bedacht. Dat geluidje geeft de film zowaar wat spanning mee. De film zou er zowaar bijna nog een voldoende mee scoren, ware het niet dat het einde ronduit teleurstellend is.

2,5*

Zeker niet zo goed als Jurassic Park, maar verder wel een vermakelijk filmpje.

Het nieuwe park is in ieder geval erg mooi vormgegeven en het ziet er flitsend en modern uit. Alles in dit deel is grootser en meer aanwezig dan in zijn voorgangers, wat overigens niet altijd een pluspunt is. De actie die er in zit is best goed en vermakelijk, al ontbreekt het hier dan wel weer aan de nodige spanning. De CGI is ook prima in orde, iets dat wel belangrijk is bij een film als deze.

De belangrijkste personages zijn in orde. Dallas-Howard en Pratt doen het naar behoren, maar in de bijrolletjes zitten toch wel wat kleine stoorzenders. Verder zitten er wel leuke verwijzingen in naar de eerste film. Van de nieuwe dino’s was de Mosasaurus overigens wel erg tof.

Het is onderhoudend en vermakelijk genoeg om de tijd mee door te komen en zeker niet slecht, maar Jurassic World heeft niet de grote Impact, die Jurassic Park destijds wel had.

3,0*

Wel een leuk idee van Miike om een keer een moderne Samurai te maken. Het is een bewerking van de originele film uit 1963, maar daarnaast heeft hij zich, zoals hij zelf ook zegt, laten inspireren door Seven Samurai.

Zo geweldig is Jûsan-nin no Shikaku helaas niet, maar over de gehele linie gezien, is het wel een erg vermakelijke film, die vooral in de tweede helft weet te schitteren. De eerste helft moet het van de dramatiek, personageontwikkeling en verhaalopbouw hebben, maar dat is wat minder goed gedaan.

De actie zelf mag er zijn, is soms lekker overdreven en kent een paar erg goede momenten. Een film met twee gezichten dus, maar de balans slaat wel ruim naar boven uit. Beste film ook, die ik tot nu toe van Miike zag.

3,5*

Ik vond het wel een vermakelijke komedie dit.

Oke Aniston en Sandler barsten niet van het acteertalent en spelen beiden weer hun gebruikelijke rol hier. Toch is het helaas ietwat voorspelbare verhaaltje wel geinig en heb ik toch een aantal keren goed kunnen lachen. Vooral Sandler is soms best grappig met die gortdroge opmerkingen van hem.

Het zijn echter de bijrollen die de film pas echt grappig weten te maken. Nicole Kidman en de kinderen zijn leuk, maar Nick Swardson steelt wat mij betreft de show in al zijn onnozelheid. Naast wat mooie plaatjes van Hawaii en niet te vergeten van Brooklyn Decker, heeft de film verder niet zo heel veel te bieden.

De film mist op het einde scherpte en kiest helaas voor het gemakkelijke einde. Dat neemt niet weg, dat ik mij genoeg vermaakt heb om een voldoende uit te kunnen delen en dat doe ik dus ook bij deze.

3,0*

Een zeer ongrappige film.

Aston Kutcher en Brittany Murphy zijn twee acteurs die duidelijk geen chemie met elkaar hebben in deze film. De personages zijn zelf ook niet al te bijzonder of leuk. Vooral Kutcher is erg schreeuwerig, vervelend en irritant bezig. De humor is de film is veelal flauw en boeit allemaal niet zo heel erg dat de twee problemen met elkaar krijgen en niet goed bij elkaar lijken te passen.

De huwelijksreis is wel erg rampzalig. Had op zich best leuk kunnen zijn, maar er wordt veels te weinig uitgehaald. Murphy is nog redelijk, maar Kutcher is dramatisch.

1,5*

Het tweede deel is qua niveau ongeveer hetzelfde als de eerste film.

Visueel is het net iets minder, maar dat wordt gecompenseerd door het feit dat men er deze keer wel in geslaagd is om het verhaal van enige spanning te voorzien. Vooral het laatste kwartiertje is dat gebied erg goed en het eindigt allemaal zowaar met een echte cliffhanger, waardoor je toch automatisch een beetje nieuwsgierig wordt naar de rest.

Verder zit er ook wel wat geslaagde humor in. Vooral de interactie tussen Juve en Fandor is bij vlagen leuk en zorgt voor een aantal glimlach momenten. Ook de tijdsduur is aangenaam. Een uurtje is eigenlijk meer dan genoeg. Benieuwd ook hoe dat dan gaat uitpakken voor het derde deel, want die duurt een stuk langer.

Voorlopig is het in ieder geval een consistente reeks.

3,0*

Soms moet je onbekende wateren bevaren, om te weten te komen hoe het vaart en met films en regisseurs is dat niet anders. Het enige wat ik vooraf wist, is dat dit contemplatieve oftewel trage cinema zou zijn en verder zou ik het wel ervaren.

Dat van die contemplatieve cinema klopt in ieder geval als een bus, want het is bij vlagen uitermate traag. Verder is behoorlijk ontoegankelijk en zeer lastig om in de film te komen, iets wat mij uiteindelijk zelfs niet gelukt is. De hoofdrolspeler leidt een saai en ontzettend herhalend leven, waar nauwelijks meer enige spanning of opwinding in terug te vinden is. Regisseur Pedro Costa beeldt het verhaal op zich erg realistisch uit, met veel statische shots en een soms behoorlijk deprimerende sfeer. Het grote probleem is echter, dat de kijker dezelfde ervaring krijgt, tijdens het kijken van de film, tenminste dat was bij mij wel het geval.

Dat heeft als resultaat dat het uiteindelijk een erg lange zit wordt, waar behalve de soms wel mooie shots, verder niet veel uit te halen is. De personages blijven veel te afstandelijk, de dialogen zijn vaak nietszeggend en het herhalende begint op den duur zelfs lichtjes te irriteren. Het gevoel van Ventura wordt dan misschien wel goed overgebracht, maar boeiend is het allemaal niet. Visueel is het bij lange na niet goed genoeg en inhoudelijk wordt er iets verteld, wat ook in anderhalf uur verteld kon worden.

Een paar aardige momenten en een paar mooie shots zijn dan ook veel te weinig, voor een film met zo’n tijdsduur. Ik heb daarnaast ook het idee dat Costa in ieder geval geen regisseur voor mij is.

1,0*