Opinions

Sterke film dit en op de een of andere manier veel beter dan ik van tevoren had verwacht. Het acteerwerk is van grote klasse en het zijn voor alle drie de hoofdrolspelers toch niet bepaald de makkelijkste rollen die ze moeten spelen.

Er zit behoorlijk wat functioneel bloot in de film en dat versterkt de boodschap van de film uiteindelijk wel. De roadtrip zelf is eigenlijk hetgene waar het om draait en wat voor alle drie de hoofdrolspelers een belangrijke invloed heeft op de rest van hun leven. Het was op het einde even schrikken toen bleek dat Luisa al tijdens de reis ongeneeslijk ziek was. Dat had ik tijdens de reis zeker niet door, maar maakte voor mij achteraf een hoop duidelijk.

Ook toont de film mooie beelden van een prachtig Mexico en tevens is de soundtrack van de film ook niet verkeerd. Ik keekde film op een koude Oktoberdag, maar eigenlijk is dit de perfecte aanrader voor een warme, zwoele zomeravond.

4,0*

Heerlijke sfeervolle horror van Shindô, die ik minstens zo goed vind als Onibaba.

Shindô weet ook hier een heerlijke sfeer te creeren, met mooi gefilmde zwart-wit beelden en vooral erg sterke effecten, waardoor de horror toch wel overkomt. Het verhaal is wat eenvoudig en in het begin gaat het misschien iets te gemakkelijk, maar gelukkig duurt dat niet al te lang en weet Shindô voooral de sfeer en stijl naar een zeer hoog niveau uit te werken.

Vooral de momenten in het bos zijn sterk en hebben iets angstaanjagends. Donker bos is sowieso al iets waar ik zelf ook niet al te graag doorloop en hier wordt die locatie op een goede en effectieve manier benut. Ook het laatste shot, waarbij de sneeuw rustig naar beneden dwarrelt, is geweldig in beeld gebracht. Zo zijn er nog een paar momenten, die ervoor zorgen dat dit op papier eenvoudige verhaaltje, toch een erg fijne kijkbelevenis wordt.

Wat mij betreft een aanrader en helemaal als je Onibaba ook erg vond, want dit ligt ongeveer in het verlengde ervan.

4,0*

Yankee Doodle Dandy is een film waarin James Cagney als George M. Cohan laat zien enorm veelzijdig te zijn. Ik kende hem voor deze film vooral van zijn puike gangsterrollen, maar dit is heel wat anders. Maar Cagney acteert en zingt overtuigend en geeft een performance weg om u tegen te zeggen. Niks op aan te merken.

Dat heb ik op de rest van de film helaas wel. Yankee Doodle Dandy is duidelijk een film die tijden de Tweede Wereld oorlog gemaakt is en die fungeert als propaganda voor het Amerikaanse leger, zoals wel meer Amerikaanse films uit deze tijd. In feite laat het niet altijd op even subtiele wijze zien, hoe een eenvoudige jongen uit een eenvoudig gezin toch bijzonder kan worden. Een gemiddeld iemand kan uiteindelijk ook het meisje van zijn dromen veroveren en zelfs een ontmoeting met de president krijgen. Verder is de film gewoon veel te patriottistisch. Het lijkt haast wel of er iedere twintig seconde een Amerikaanse vlag voorbijkomt in deze film. Dat vond ik teveel van het goede.

Verder was de muziek soms oké maar meestal niet. Vaak oogde het behoorlijk over de top, al snap ik best dat dit waarschijnlijk ook de bedoeling was. Uiteindelijk was ik blij dat de film afgelopen was en dat is vaak geen goed teken. Het is dat de performance van Cagney zo goed is, anders had deze film minder dan twee sterren gekregen. Cagney is echter subliem, maar kan de film desondanks in zijn eentje ook niet redden.

2,0*

Typische Jackie Chan film met spectaculaire actiescènes en de nodige humor.

Ik vond er in ieder geval genoeg humor in zitten, niet meer of minder dan in andere vergelijkbare films van hem uit deze periode. Het blijft altijd leuk om te zien hoe Chan als een ware kunstenaar gebruik maakt van objecten en voorwerpen in zijn omgeving, en hier op kunstige wijze tegen zijn tegenstanders zijn voordeel mee doet. Vooral het gevecht in de werkplaats, waarbij Chan elk voorwerp dat er ligt wel benut, is ontzettend vermakelijk om te zien.

Dat het inhoudelijk aan de magere kant is nemen we hier maar voor lief. Het is leuk en het entertaint op sommige momenten absoluut. Het blijft trouwens ook altijd leuk om die bloopers aan het einde te zien.

3,0*

Ik ben niet zo heel bekend met de Afrikaanse film. Verder dan een paar films uit Zuid-Afrika en de mini-serie Shaka Zulu ben ik tot nu toe niet gekomen. Daar kwam gisteravond verandering in, met het zien van Yeelen, een film die ik toevallig ontdekte en die mij wel interessant leek.

Yeelen is in ieder geval met geen andere film te vergelijken. Zoals de hoes is, begint het verhaal ook, met een mooie zonsopkomst. Verder vallen de Afrikaanse landschappen ook op, die mooi in beeld worden gebracht. Het verhaal zelf is vooral interessant. Alle rituelen en manieren, die bij de diverse stammen naar voren komen, zijn leuk om te zien. Echt heel boeiend is het allemaal niet, maar interessant genoeg om niet voor verveling te zorgen. In het laatste half uurtje gaat het niveau dan gelukkig nog iets omhoog en wordt het allemaal ietwat surrealistischer. Visueel beleeft Yeelen dan ook haar hoogtepunt, en de afloop is ook best fascinerend.

Leuk om een keer gezien te hebben in ieder geval. Best interessant en vooral richting het einde behoorlijk goed. Daarvoor is het soms wat minder en is het ook wat moeilijk jhe in te leven, omdat er verder ook totaal geen muziek in voorkomt. Maar in zijn geheel zeker niet slecht dus.

3,0*

Ik ben nooit echt fan geweest van de Beatles en zal dat ook nooit worden, al hebben ze best wat aardige muziek gemaakt, met een paar goede uitschieters.

Deze animatiefilm vond ik echt helemaal niets. Het verhaaltje vond ik niet heel interessant, maar de animatie is echt super lelijk. Vreselijk lelijke kleuren, die enorm vloeken bij elkaar. Enorm flauwe grapjes, die nooit leuk waren en het hele LSD gebeuren hangt er ook maar een beetje bij.

Uiteindelijk blij dat deze afgelopen was. Het duurde allemaal ontzettend lang. Zelfs de muziek ging me op een gegeven moment tegenstaan. Echt alleen aan te raden voor de ultieme Beatles fan. Voor mij is het echter de slechtste film in lange tijd.

0,5*

Een wat onevenwichtige film dit, maar op sommige momenten zeker wel grappig. Ik vond de hoofdrolspeler wel aardig. Een soort van luie, sullige goedzak, die niet altijd door eigen schuld soms in vreemde situaties belandt.

De muziek vond ik wel wat minder. Ietwat te overdreven aanwezig en niet altijd passend bij elke scene en daarnaast vond ik het gewoon ook niet altijd even goede muziek.

Het romantische verhaal komt best goed over en daarnaast zitten er ook best wel wat originele zaken door deze film heen verweven. Dat martial arts gedoe bijvoorbeeld. De twee hoofdrolspelers hebben een leuke chemie met elkaar en dat is toch vaak een van de belangrijkste punten om films in dit genre te laten werken.

Ja uiteindelijk best een leuk filmpje, al is het voor een verhaaltje als deze nogal aan de lange kant. Toch kijkt het allemaal lekker weg en kwam de film toch best redelijk verfrissend over en kent een fijn sfeertje.

dikke 3,0*

Behoorlijk vermakelijk filmpje dit toch nog wel. Carrey is de laatste jaren niet helemaal meer wat hij ooit geweest is, maar hier is hij toch nog wel behoorlijk op dreef. Het scheelt ook dat hij wordt bijgestaan door leuke acteurs zoals Cooper en Deschanel.

Het verhaaltje is flinterdun, maar toch werkt een behoorlijk gedeelte van de grappen in ieder geval wel en zitten er enkele erg grappige momenten in. het moment dat die Faranoush daadwerkelijk aan de tafel bij Carrey zit is bijvoorbeeld erg leuk.

Jammer dat richting het einde de typische moraal weer even om de hoek komt zetten en het allemaal afloopt zoals je vantevoren al verwacht, maar desondanks is het allemaal wel behoorlijk leuk vermaak.

3,0*

Les Yeux sans Visage is een interessante klassieker, die zeker een inspiratiebron is geweest voor menig filmmaker en ook John Woo moet de film gezien hebben, voordat hij op het idee van Face Off kwam.

Hoewel het allemaal wat minder meeslepend is dan gehoopt, is het verre van slecht. De horror zit hem hier vooral in sommige suggestieve momenten en in degezichtsoperatie, die toch behoorlijk expliciet in beeld wordt gebracht, zeker voor een film uit die tijd. Ook het repeterende deuntje, dat opspeelt wanneer de spanning dreigt toe te nemen werkt redelijk goed.

Het acteerwerk is prima. Van Brasseur gaat toch een bepaalde dreiging uit en de dames spelen hun rol behoorlijk goed. Ik vond vooral de scenes goed, waarbij de dochter in beeld is met het masker op. Het geeft de scene ieder keer een bevreemdend sfeertje en daarnaast vroeg ik me continu af hoe zij zich op dat moment moest voelen. Ze moet namelijk erg emotioneel zijn, maar door het masker is daar niet veel van te zien. Verder roept de film een aantal tegenstrijdigheden op, die ook wel bijzonder zijn. Ik gunde de professor en zijn dochter soms best hun geluk, maar de manier waarop is natuurlijk hartstikke verkeerd.

Les Yeux sans Visage heeft bij vlagen zeker indruk gemaakt, maar is typisch zo’n film die ik beter had hopen te vinden, dan ik hem vind. Vooraf had ik het idee dat dit voor mij weleens een topper zou kunnen worden. Dat is helaas niet uitgekomen, maar bovengemiddeld goed is hij wel en zeker de horrorliefhebbers zouden deze klassieker toch eens een kans moeten geven.

3,5*

Wong Kar Wai komt een paar jaar na Ip Man met The Grandmaster, een film die hetzelfde personage als middelpunt heeft. The Grandmaster draait echter meer om de vete en liefde tussen twee families, waar Wong Kar Wai op zijn geheel eigen manier invulling aan geeft.

De actieliefhebbers zullen misschien enigszins teleurgesteld worden, als je de vergelijking gaat maken met Lp Man, die meer actie bevat. Wong levert echter een geweldig sfeervolle film af, die niet zozeer draait om de actie, maar meer om de relatie en emoties tussen twee families. Overigens zien de gevechten en de actie die erin verwerkt zit, er geweldig uit. Het wordt allemaal erg stijlvol in beeld gebracht, met veel gevoel voor detail. De outfits, de waterdruppels en alles wat maar met het gevecht te maken heeft, ziet er fantastisch uit.

Verhaaltechnisch is het allemaal goed te volgen, al oogt het soms ietwat rommelig. Gelukkig is er Tony Leung Chiu Wai, die van Lp Man een charismatische man maakt met zeer veel uitstraling. De scènes met Ziyi Zhang zijn erg goed, omdat ook zij een prima rol neerzet. Samen zorgen ze ervoor, dat de emoties op een mooie en ingetogen wijze op de kijker worden overgebracht.

Wat mij betreft heeft Wong Kar Wai weer een prima film afgeleverd. Liefhebbers van zijn werk zullen in The Grandmaster veel van zijn stijl terugvinden. Ondanks de misschien wat lange tijdsduur heb ik niet veel kunnen ontdekken, dat er niet in thuishoort. The Grandmaster is een visueel plaatje, dat de flair daarvan weet te combineren met een stijlvol verhaal, met prima acteerwerk.

4,0* dik

Mooi filmpje, rustig, aangenaam en erg relaxed.

Dat laatste klinkt misschien een beetje raar bij een drama, maar dat gevoel kreeg ik af en toe door de aangename soundtrack. Het verhaal is aardig, al vond ik het drama niet altijd even goed uit de verf komen. Wel is de sfeer redelijk sterk, door de soundtrack, het mooie kleurenfiltertje en de soms erg mooie beelden.

Hoewel het drama dan niet helemaal uit de verf komt, is het acteerwerk sterk. Vooral de vrouwelijke hoofdrol wordt erg goed neergezet. Daarnaast is er duidelijk chemie tussen de twee, waardoor het nog net even wat beter werkt.

Echt overdondert, ben ik niet. Daarvoor maakt de film dan weer geen indruk genoeg. Maar fijn is het wel. Een behoorlijk lekkere wegkijker, die misschien nog wel beter zou werken op een zwoele zomeravond. Wie weet kom ik er ooit nog eens achter.

3,5*

Erg sterke film van Edward Yang.

Een film over alle perikelen in een familie deed me van tevoren erg aan de films van Ozu denken. Hoewel het achteraf gezien iets anders is, zijn de thema’s niet zo heel verschillend en is het niveau bijna net zo goed.

Ting-Ting is in ieder geval een geweldig personage en fantastisch neergezet door Jonathan Chang. Ik vond het een erg leuk ventje, die een geheel eigen unieke kijk op het leven heeft. Niet iedereen maakt bijvoorbeeld foto’s van achterhoofden, omdat je jezelf nooit van die kant ziet. Ook zijn vader NJ Jian wordt goed neergezet door Nien-Jen Wu. Iedereen in het gezin lijkt erg verbonden te zijn met de moeder/schoonmoeder/oma en als zij een beroerte krijgt, lijkt iedereen vanaf dat moment te worstelen met zijn of haar eigen problemen. Regisseur Yang werkt dat op mooie wijze uit, waarbij het respect voor de medemens in de film een erg belangrijk punt is.

De film is goed in balans en wisselt het drama goed af met (licht)komische momenten. Nergens voelt de film geforceerd aan de zware thema;’s die de film soms bevat worden op een subtiele manier naar voren gebracht. De regie is degelijk, het camerawerk vrij statisch en alles wordt goed in beeld gebracht, waardoor de cinematografie van de film ook meer dan goed te noemen is. De muziek is rustig maar aangenaam, evenals het trage tempo van de film. Aan de ene kant is de film redelijk afstandelijk, maar toch wordt je ondanks dat bij de personages betrokken en krijg je een bepaalde feeling met hen, tenminste ik wel.

Fijne film dus. Rustig, prima acteerwerk, leuke echte personages, mooiwe cinematografie en een film die goed in balans is.

4,0*

Leuk actiefilmpje van Whoo, dat nergens meer pretendeert te zijn en die gewoon anderhalf uur lang lekker wegkijkt. Acteerwerk en dialogen zijn verre van geweldig te noemen, maar toch verveelt het eigenlijk geen moment. Ik had stiekem op nog wat meer spektakel gerekend, maar de grote finale mocht er uiteindelijk zeker zijn. Yun-Fat Chow komt trouwens erg relaxt over in zijn rol.

3,0*

Wederom een erg vermakelijke film dit vervolg en zelfs een tikkeltje beter dan zijn voorganger. Whoo weet niet altijd even goed klaarblijkelijk welke kant hij op moest, want de ene keer komt de film erg serieus over, om vijf minuten later juist weer totaal het tegenover gestelde te doen. Er zit wel wat geinige humor in de film en met de actie zit het ook wel goed, al zie je her en der nog wat slordigheidsfoutjes. Toch heb ik me net als bij deel 1 weer prima vermaakt.

3,0*

Een bij vlagen erg mooie film, die qua verhaal vrij weinig om het lijf heeft, hoewel de film op een gegeven moment toch nog een verrassende wending heeft. Nee deze film is soms pure kunst. De kungfu en actie die wij als kijker voorgeschoteld krijgen is erg goed en er is door regisseur Yimou Zhang enorm veel aandacht besteed aan de details. Visueel is de film bij vlagen subliem te noemen. De gevechten zijn op een ongelooflijke stilistische manier in beeld gebracht waarbij vooral gelet is op kleur, omgeving en details en op dat gebied lijkt de film tot in de puntjes te kloppen.

Nadeel van dit alles is dan wel weer dat het verhaal hierdoor erg ondersneeuwt en ik helaas niet helemaal de film ingezogen werd. Desondanks een zeer aangename film, waarbij actie en visuele schoonheid op sublieme wijze gecombineerd worden.

Voorlopig een dikke 3,5* maar er zit kans op verhoging in bij herziening.

Een behoorlijk lekkere vechtfilm dit. Onlangs heb ik nog een film met Donnie Yen gezien, waarin al opviel hoe goed de man kan vechten en ook in deze film laat hij weer zien waar hij toe in staat is.

Het verhaal is redelijk voorspelbaar, de muziek bij vlagen zelfs bombastisch, maar desondanks is het geneiten gebalzen voor de martial arts liefhebber. Er zitten behoorlijk wat gevechten in de film en alles wordt steeds erg stijlvol en mooi in beeld gebracht. Prima choreografie dus, wat de film dan ook boven de middelmaat doet uitstijgen.

Jammer alleen van het nogal zwartwitte verhaaltje, waarin China goed is en Japan slecht. Ondanks dat dus een prima film, waarvan ik deel twee ook graag wil zien.

3,5*

Een vermakelijk vervolg, maar zoals de meesten hier al aangeven, toch wel wat minder dan zijn voorganger. Het verhaaltje is wat meer rechttoe rechtaan en de gevechten zijn net iets minder flitsend dan in het eerste deel.

Dat neemt niet weg, dat het allemaal nog steeds behoorlijk vermakelijk is om naar te kijken. Yen is gewoon een uitstekend vechter en dankzij de prima choreografie van Wilson Yip zien de gevechten er goed en verzorgd uit.

Het eindgevecht is deze keer ook niet zo indrukwekkend, maar dat komt ook grotendeels door de nogal steriotiep neergezette Engelsen. Voldoende wat mij betreft.

3,0*

Teleurstellend filmpje, vol met standaard personages, die allemaal op een overdreven manier worden neergezet, waarbij het belangrijkste element, namelijk de humor, nogal eens ontbreekt.

Ook het verhaaltje is zo standaard als maar zijn kan. Yellystone Park wordt bedreigd met sluiting, zouden Yogi en zijn vrienden dit kunnen voorkomen? Zoiets is al in tal van andere films voor en ook uitgekauwd.

Er zijn nog een paar kleine pluspuntjes. De makers zijn redelijk trouw gebleven aan de tekenfilmserie van vroeger. En Anna Faris is nog wel een lichtpuntje tussen de verder, erg matige en pijnlijk ongrappige andere acteurs.

1,5*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een Kurosawa gezien had en aangezien Kurosawa een van mijn lievelingsregisseurs is, had ik er ook erg veel zin in. Toshirô Mifune is misschien wel mijn favoriete Japanse acteur en ook in deze film laat hij wederom prima acteerwerk zien. Toch wordt de show in deze film echter gestolen door Takashi Shimura, die als de opvliegende dronken dokter telkens weer een grijns op mijn gezicht wist te brengen.

Sowieso moet deze film het niet hebben van actie, maar meer van de relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Die relatie is hier mooi uitgewerkt en is ook erg boeiend om te volgen, mede ook omdat beide acteurs erg sterk spelen. De muziek is prima en goed passend bij de film. Er zit een of ander deuntje tussen dat lang blijft hangen in je hoofd, tenminste bij mij wel. Verder is de setting best mooi, al ziet het er allemaal wat minder florissant uit, omdat de film zich afspeelt in een Japan dat na de Tweede Wereldoorlog ook behoorlijk kapotgeschoten oogt. Hoogtepunt van de punt was voor mij de nachtmerrie van Mifune, die erg mooi en lekker surrealistisch oogt.

Ja ik vond het wel weer een erg fijne film. Kurosawa laat zien ook in de jaren veertig al fijne cinema te kunnen maken en het is ook duidelijk te zien dat deze film een bron van inspiratie is geweest voor toekomstige films in bijvoorbeeld het misdaadgenre.

4,0*

Aardige film deze 2e Kurosawa die ik zag, maar toch wel een stuk minder dan Seven Samurai. Toshirô Mifune blijft een fijn acteur om te zien en in deze film is hij in ieder geval een heel stuk minder druk qua gedrag. Het verhaal is leuk met aardige wendingen en de sfeer in de film gewoon goed. Maar waar ik Seven Samurai juist erg spannend vond, heeft Yojimbo gewoon een groot gebrek aan spanning. Vermakelijk is het gelukkig echter allemaal wel en de film verveelde voor mij ook geen moment.

Het valt trouwens inderdaad erg op dat Leone voor a Fistfull of Dollars erg veel uit deze film heeft gekopiëerd. Verhaal enigszins, grote stofwolken, mensen die gluren achter de luiken en ga zo maar door.

3,5*

Een film, die vooral nogal wisselend is qua niveau. Het onderwerp is interessant vanwege het feit dat het een verhaal verteld uit een cultuur, waarvan ik niet zo heel veel af weet, maar de manier waarop het in beeld wordt gebracht is niet altijd even goed te noemen. Die montage is op sommige momenten uiterst amateuristisch en geeft Yol jammer genoeg een ietwat goedkoop uiterlijk.

Inhoudelijk is het in ieder geval best een sterk verhaal. De vijf gevangenen, die hun week verlof allen met andere verwachtingen ingaan, verwachtingen die vaak hoger zijn dan ze uiteindelijk krijgen. Het ene verhaaltje is iets beter uitgewerkt dan het andere. En ondanks dat het soms ook best boeiend is om te zien, werd ik er emotioneel nooit echt bij betrokken en bleef het allemaal vrij afstandelijk. Wel heb ik met verbazing gekeken naar de wreedheid waarmee de militaire dictatuur in Turkije met die mensen en hun problemen omging.

Yol is zeker een interessante film, die een boeiend onderwerp verteld, maar inhoudelijk en qua manier van filmen er bij lange na niet het maximale uithaalt.

3,0*

Prima thriller, zoals de Zuid-Koreanen ze wel vaker maken.

Het verhaal en oplossing lijken in eerste instantie heel simpel, maar na een tijdje wordt duidelijk, dat alles toch een stuk complexer in elkaar zit, dan je denkt. Daar schuilt ook gedeeltelijk de kracht van deze film. Telkens als je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, komt er weer iets nieuws op tafel zetten, waardoor het verhaal weer andere wending krijgt.

Het acteerwerk in de film is heel behoorlijk. Vooral Han Hye-jin speelt zeer goed, als de stagiare, die op een gegeven moment zelfs de leiding van het onderzoek op zich neemt. Dat klinkt misschien ietwat ongeloofwaardig, maar gedurende de film merk je daar niks van.

Verder is de film redelijk sfeervol, met goede bijpassende muziek en soms wat mooie plaatjes. Richting het einde vond ik de film echter wel wat inzakken. Gelukkig duurt dat niet tot het einde, want het einde is juist behoorlijk sterk, want dan pas blijkt hoe alles nu echt in elkaar zit. De moord en zelfmoord was ook erg goed. fijn filmpje dus.

3,5*

Een redelijke komedie, die nog wel goed te doen is, dankzij de ervaren cast, al is het soms wel wat ongeloofwaardig.

Het is allemaal erg voorspelbaar wat er gebeurt, maar Kristen Bell, Jamie Lee Curtis en Sigourney Weaver spelen aardig,al zijn hun karakters niet bepaalt verrassend te noemen en blijft het allemaal vrij oppervlakkig. Ook de ontwikkeling van bruid Joanna vond ik jammer en totaal niet geloofwaardig. Hoewel het tempo hoog ligt, zitten er toch een hoop grappen in die niet al te geslaagd zijn. Er zitten ook wel leuke momenten, waarbij de speech van de ex-vriend van Joanna op de avond voor de bruiloft, een grappig hoogtepunt van deze komedie is. Het leukste rolletje is weggelegd voor oma Betty White, die het geheel van een leuk einde voorziet.

Visueel ziet het er overigens verrassend goed uit. Mooie frisse kleuren, en vooral de originele aftiteling mag hierbij ook genoemd worden. Een aantal positieve zaken, maar ook een aantal negatieve zaken, zorgen ervoor dat deze komedie qua score uiteindelijk redelijk gemiddeld uitkomt. Het is vooral een typische vrouwenfilm, voorspelbaar van begin tot einde, maar op zich is het allemaal nog wel goed uit te zitten.

2,5*

Mooie kleine film, waarin vooral erg goed geacteerd wordt.

Mark Ruffalo sprong er voor mij bovenuit. Hij speelt zeker niet de aller sympathiekste persoon, maar toch kon ik goed met hem meeleven. Verhaaltechnisch gaat het soms een tikkeltje te snel, maar desondanks is het grotendeels boeiend om te volgen. Het verhaal is interessant en ten allen tijde geloofwaardig.

Het mist allen wel iets om echt top te zijn. Ik denk dat een betere regisseur het visueel wat anders had aangepakt. Op dat gebied is het nogal karig. Dat neemt niet weg dat You Can Count on Me een fijne wegkijker is, die door het goede acteerwerk en de realistische personages, naar een mooie hoogte wordt gestuwd.

3,5*

Erg leuke film weer van Capra.

Capra is als geen ander in staat om een heerlijk feelgood sfeertje te creëren in zijn films. Hier lukt hem dat ook weer. De familie Sycamore is een uiterst vriendelijke en hartverwarmende familie. In hun huis gebeurt werkelijk van alles en proef je de warmte. De mensen die er wonen zijn behoorlijk uitlopend, maar iedereen heeft daar duidelijk zijn plaatsje gevonden.

Iedereen krijgt wel zo zijn aandacht in de film en dat is best fijn, want iedereen heeft wel zijn boeiende eigenschappen of is op de een andere manier grappig. James Stewart doet het hier zoals gewoonlijk erg goed, maar ook op de andere acteerprestaties is niets aan te merken. Jean Arthur blijft een fantastische vrouw om te zien en met haar enhousiaste spel wist zij mij hier weer eens geboeid naar het scherm te laten staren. Lionel Barrymore steelt echter de show als sympathieke opa met een zeer warm hart en een grote persoonlijkheid.

Ja best wel weer genoten van deze Capra, al vind ik Mr. Smith Goes to Washington en Mr. Deeds Goes to Town nog wel een stukje beter. Het blijft echter fijne cinema die na al die jaren nog steeds prima blijkt te werken.

4,0*

Redelijke film, die erg leuk begint, maar dit leuke niveau niet vasthoudt.

Vooral het typetje dat Sandler hier speelt is grappig. De film neemt zichzelf totaal niet serieus en is soms lekker overdreven. Toen Sandler zwemmend jetski inhaalde moest ik toch even heel hard lachen. Naast Sandler speelt vooral Turturro een erg geslaagd typetje. Schneider is dan net weer wat minder. De film is best scherp en soms ook lekker droog.

Waar gaat het dan mis? Nou de film focus zich in mijn ogen vooral erg op niet-geslaagde seksgrappen. De een is nog flauwer dan de ander en het blijft maar doorgaan ermee in deze film. En dat terwijl de film tussendoor juist wel grappig is en eigenlijk ook geen moment verveeld. Maar die stortvloed aan irritante seksgrappen kost de film gewoon een vol punt.

Het is allemaal zeker niet slecht, maar het had zoveel leuker kunnen zijn.

2,5*

Grappig om al die tegenovergestelde meningen bij de James Bond films te lezen. Sommigen vinden deze You Only Live Twice tot de beste Bonds behoren. Persoonlijk vind ik deze vijfde Bond juist één van de minsten uit de gehele reeks.

De openingsscène is zeker de moeite waard, waarbij al snel de titel van deze Bond wordt verklaard. Dat is eigenlijk gelijk ook het hoogtepunt, want daarna wordt het niveau langzaamaan minder. Sean Connery lijkt er hier ook wat minder zin in te hebben. Hij is minder frivool en speelt wat meer standaard dan in zijn voorgaande Bond rollen. Het verhaal zelf is ook niet de beste uit de reeks. Nu zijn sommige zaken altijd wel wat vergezocht, maar het hele Japanse gebeuren, inclusief Japanse vermomming voor 007, is lichtelijk ongeloofwaardig.

Badguy Ernst Stavro Blofeld is wel sterk. Donald Pleasance geeft hem een sterke dreigende uitstraling mee, waardoor hij mysterieus en onvoorspelbaar oogt. Hoewel de actiescènes over het geheel wat tegenvallen, is de thuisbasis van Blofeld in Japan wel erg mooi gemaakt. De rest van de special effects vallen nogal tegen en zien er behoorlijk gedateerd uit. Natuurlijk kon men vroeger veel minder, maar vooral de stukken in de ruimte zien er echt niet uit en zien er zo nep uit. Bij sommige films kan ik dat soms best door de vingers zien, maar hier vond ik het nogal storend.

Al met al zeker niet de beste Bond dus. Op momenten slaat de verveling zelfs licht toe en Connery lijkt hier duidelijk al wat minder plezier in zijn rol van geheim agent te hebben.

2,0*

En weer een heel herkenbare Allen dit. Niets nieuws onder de zon eigenlijk, maar leuk genoeg om anderhalf uur te vermaken. Als hij zelf niet in de film meespeelt zit er eigenlijk altijd wel een rol in, die hij zelf wel had kunnen spelen, zoals in dit geval die van Anthony Hopkins.

Hopkins doet net als de cast zijn ding, maar echt opvallend goed is het allemaal niet. De enige die echt grappig uit de hoek weet te komen is Josh Brolin. Vooral het moment dat hij hoort dat degene wiens boek hij schaamteloos heeft overgenomen, niet dood blijkt, maar “slechts” in coma ligt, vond ik erg grappig. Wel jammer is het dat zijn verhaallijn en ook die anderen gewoon niet afgemaakt lijkt te worden. Het is op het einde net alsof de film nog niet af lijkt.

Verder is het allemaal redelijk luchtig en is het wel leuk om te zien hoe alle personages met hun liefdesproblemen en gevoelens omgaan. Toch had het allemaal nog iets scherper gemogen in de dialogen, dat miste ik een beetje bij deze film. Toch kijkt het aallemaal wel lekker weg en heb ik me zeker niet verveeld. Voldoende dus.

3,0*

Hoewel het verhaal van You, Me and Dupree niet heel origineel is, is dit toch een behoorlijke leuke film geworden met een hoop grappige momenten. Dat is vooral te danken aan Owen Wilson, die in deze rol zijn ei helemaal kwijt kan en daardoor de lachers af en toe helemaal op zijn hand weet te krijgen. Wilson vind ik sowieso altijd wel een fijn acteur, omdat hij altijd net even anders is dan de rest. Ook Dillon doet het prima als de zielige getrouwde man, terwijl Michael Douglas ook een leuke bijrol heeft als Carls geniepige schoonvader. Natuurlijk loopt alles goed af, zoals eigenlijk altijd in zo'n soort komedie en dat mag de pret dan ook zeker niet drukken. Soms staat of valt een film met de invulling van de cast. You, Me and Dupree staat hierdoor stevig als een huis!

3,5*

You’re Next weet toch een aantal keren verrassend uit de hoek te komen en is daarnaast ook wat beter dan ik van tevoren gedacht had, vooral ook omdat Wingard een uitgekauwd genre van een ietwat frisse wind weet te voorzien.

Het begint allemaal nog niet heel erg origineel, met de introductie van een familie die in een vakantiehuisje een weekendje doorbrengt en waarvan de personages rustig worden geïntroduceerd. Maar na een twintigtal minuten breekt het onheil los en wordt het langzaam steeds wat beter. De score is fijn en onheilspellend en met een paar fijne wendingen weet Wingard niet alleen de vaart erin te houden, maar ook de aandacht moeiteloos vast te houden.

Sommige kills zijn best origineel en het gebrek aan spanning wordt goed gecompenseerd door een aantal leuke verwijzingen naar oudere horrors en wat grappige humor. Daarnaast laat Wingard op een paar momenten duidelijk zien dat je dit alles niet al te serieus moet nemen, door ook te spelen met de clichés van het genre. Er mogen dan bloederigere, grovere hardere en engere horrors zijn, maar You’re Next is in ieder geval één van de vermakelijkste en zeker ook één van de betere, die ik het afgelopen jaar zag.

3,5*