Opinions

Verrassend leuke Hitchcock. Verrassend in de zin dat ik dacht alle goede films van hem wel gezien te hebben, maar Young and Innocent mag zich daar voorzichtig ook bij rekenen.

Het is een typische Hitchcock met een onschuldig persoon in de hoofdrol, die met behulp van iemand zijn onschuld probeert te bewijzen. Het tempo is hoog en dankzij de leuke acteurs is het continu vermakelijk.

Het hoogtepunt is de finale, die echt heel goed is. Ook altijd leuk trouwens om Hitchcock in een cameo te spotten, al is dat hier niet zo moeilijk, want zijn rol valt behoorlijk op.

3,5*

Tussen mij en Mel Brooks zal het nooit wat worden. Dat was me na drie films van hem al wel duidelijk. Young Frankenstein is de vierde onvoldoende en wilde ik vooral zien omdat de film hoog staat aangeschreven. Ondanks mijn lage verwachtingen, werd dit het echter ook niet.

Het leukste is dat Brooks er veel verwijzingen naar de oude jaren dertig monsterfilms heeft ingestopt. Als je die films gezien hebt, zal je die ongetwijfeld herkennen. Ook het feit dat de film gefilmd is in zwart-wit vond ik hierbij nog wel een goede keuze. Maar verder? De humor is echter niet of nauwelijks aanwezig. Gene Wilder vind ik vaak nog wel leuk, maar hier speelt hij een tenenkrommende rol met dat constante geschreeuw van hem. Ook de rest van de personages is tegenvallend en veelal te flauw om mij een glimlach te kunnen bezorgen. Alleen Marty Feldman lukte dat een enkele keer, dankzij zijn opvallende uiterlijk.

Ik denk niet dat ik nog een film van Mel Brooks zal kijken. Zijn humor is duidelijk niet aan mij besteed en daarnaast heeft hij gewoon te weinig te bieden om mij te kunnen vermaken. Als ode is dit aardig geslaagd, maar als komedie is het een hele dikke tegenvaller.

1,5*

Niet echt goed deze Young Guns II. Het verhaal is rommelig en onevenwichtig en het acteerwerk van Estevez, Kiefer Sutherland, Christian Slater en Lou Diamond Philips is ook niet altijd even overtuigend. De muziek, die grotendeel van Bon Jovi afkomstig is, is niet verkeerd en past goed bij deze western. Desondanks is dit niet voldoende om deze matige western nog te redden!

2,0*

Het werd tijd dat ik weer eens iets goeds van John Ford zag. De laatste paar films die ik van hem zag vielen toch enigszins tegen. Daarom ging ik toch ietwat voorzichtig deze Young Mr. Lincoln in. Maar ik had al snel door dat mijn vrees ongegrond was en zat ook vrij snel in het verhaal en kon dik anderhalf uur later concluderen dat dit gewoon een erg goede film is.

Natuurlijk valt van begin af aan op dat het verhaal verzonnen is en dat Lincoln door Ford wat dik wordt aangezet als een eerlijk rechtschapen man, die haast zonder fouten is. Toch werkt dat hier op de één of andere manier. Dat komt in de eerste plaats door Henry Fonda, die echt een geweldige Abraham Lincoln neerzet. Zijn mimiek en manier van praten zijn echt zeer sterk en doen de prestatie van Daniel Day Lewis in Spielbergs Lincoln naar de kroon steken. Lincoln wordt hier ook neergezet als een man, met wie mensen, en vooral de Amerikanen zich goed kunnen identificeren. Een soort van held zou je kunnen zeggen, die men eens in de zoveel tijd eens nodig heeft.

Ik vond het in ieder geval een fijn en boeiend verhaal, met prima acteerprestaties, al verbleekt iedereen een beetje bij Fonda en een degelijke cinematografie. Daarnaast is het stuk in de rechtbank erg boeiend, omdat de dialogen daar ook van een bijzonder hoog niveau zijn. De tijd vloog echt voorbij en ondanks dat er op zich nog wel wat kritische punten te maken zijn, heb ik hier bij vlagen best van genoten en zijn de laatste tien minuten buitengewoon sterk.

4,0*

Erg mooie film weer van Sorrentino, al wordt het niveau van La Grande Bellezza niet gehaald, Maar dan nog is het regelmatig genieten geblazen.

Michael Caine en Harvey Keitel vormen hier een mooie tandem. Beiden zitten duidelijk in de nadagen van hun leven, maar acteren kunnen ze nog steeds. Erg mooi hoe ze hun personages neerzetten, als twee oude mannen, die zo hun ideeën hebben over het leven, maar telkens weer worden geconfronteerd met de werkelijkheid.

Sorrentino zorgt voor een levendige en dynamieke stijl en ook voor wat surrealistische scenes tussendoor, die niet alleen erg mooi zijn, maar goed passen bij de toon. De toon is nooit al te zwaar. Als het drama te zwaar dreigt te worden, komt er iedere keer weer iets luchtigs tussendoor.

Prima film dus. Bij vlagen erg van genoten en ik kijk nu alweer uit naar de volgende van Sorrentino. Hopelijk houdt hij dit niveau nog wel even vast.

4,0*

Een lekker bizar filmpje dit zeg. In eerste instantie lijkt de ene tiener vrij normaal en de andere niet, maar dat blijkt toch allemaal net even iets anders te liggen. Ik kon het wel waarderen.

Het verhaal speelt een ondergeschikte rol en de nadruk ligt op de geschifte personages en de visuele aanpak. Die vond ik niet verkeerd. Het zag er goed uit, met een interessante setting, die vrij goed benut wordt. Het stukje kleur tussendoor vond ik dan weer vrij lelijk en ook de zwarte humor werkte soms niet altijd even goed.

Maar verder is het zeker een leuke wegkijker. Lekker lomp en grof soms, vrij origineel en geen moment saai, mede ook omdat de speelduur erg aangenaam is.

3,5*

Enorm sterke en boeiende documentaire, ik kan niet anders zeggen. Het onderwerp is al interessant, maar Kenzo Okuzaki is de overtreffende trap daarvan en daardoor hoeft de regisseur niet veel meer te doen, dan hem te filmen, om twee uur uiterst boeiende cinema te krijgen.

Okuzaki is een man, die de confrontatie niet schuwt en iedereen die niet meewerkt op onaangename wijze aanpakt. Dat hij door zijn daden en manier van aanpak af en toe de politie op zijn dak krijgt en zelfs jaren in de cel heeft moeten zitten, lijkt hem ook totaal niet te interesseren. Zolang de waarheid maar boven water komt. Hij is zeker niet altijd even sympathiek, maar zijn daadkracht en zijn doorzettingsvermogen, zorgde bij mij in ieder geval voor een zekere mate van bewondering voor de beste man.

Als iemand klaagt over zijn rug, blijft Okuzaki doodleuk zeggen dat dood zijn vele malen erger is. Zo zijn er nog diverse voorbeelden in deze documentaire te vinden, waar Okuzaki de grenzen opzoekt en er soms ook over heen gaat. De aanpak is controversieel, de cinema is toch wel geweldig om te zien. Zelden heb ik zoveel verschillende vormen van gevoelens meegemaakt, tijdens het bekijken van een film.

Echt een aanrader dus. Je weet gewoon niet wat je ziet en zelfs na afloop is het moeilijk te bevatten. Zonder twijfel ook de beste documentaire die ik zag en eentje die ik ook niet snel zal vergeten.

4,5*

Een film, verdeeld in 8 korte verhalen. Ik ben daar nooit zo'n grote fan van, omdat het vaak moeilijk is om een constant niveau te halen, hoe goed een regisseur ook moge zijn.

Dreams heeft ook een beetje te maken met dat euvel. Laat ik voorop stellen dat ik het een bijzondere film vond, met een paar erg mooie hoofdstukken, maar ook een paar hoofdstukken, die net wat minder interessant zijn. De thema's dood en omgaan met de natuur komen in ieder geval nadrukkelijk naar voren.

De hoofdstukken 4, 6 en 7 waren duidelijk wat minder. Ook de voornaamste reden trouwens, waarom ik hier geen vier sterren aan kwijt kan. Persoonlijke favorieten waren voor mij hoofdstuk 1,5 en 8. Het eerste hoofdstuk is fraai vormgegeven met een combinatie van prachtige kleuren. Bij hoofdstuk 5 over van Gogh, vond ik het vooral mooi om te zien, hoe de hoofdrolspeler opging in de wereld van het schilderij. Het laatste hoofdstuk valt op door zijn vrolijkheid, ziet er erg mooi uit en kent erg leuke en frisse muziek. Een prima afsluiter van een goede omnibus.

Dreams is zeker de moeite waard om gezien te worden. Toch zie ik liever een film als geheel, of in ieder geval opgedeeld in iets minder segmenten. Dit is misschien nets iets teveel van het goede. Maar goed Dreams heeft me in ieder geval weten te boeien, kent visueel een aantal schitterende momenten, opent sterk en sluit sterk af. Sommige verhalen zou ik trouwens 's nachts ook best over willen dromen.

3,5*

Mooie film hoor, ik kan niet anders zeggen. Het verhaal is interessant en ik moest even aan afgelopen week denken, toen een groep Noorse studenten voor het eerst weer het eiland betrad, waar een paar jaar geleden door Breivik een bloedbad werd aangericht. Volgens hem een goede manier om het gebeuren definitief een plaats te geven, iets waar ik hem wel gelijk in moest geven. De buschauffeur in Eureka doet iets soortgelijks.

Ik vond de cinematografie bijzonder. De keuze voor sepia is gewaagd, maar pakt goed uit. Er wordt de tijd genomen om de personages te ontdekken en uit te werken. Het tempo is aangenaam traag en daardoor sleept het, ondanks de lengte, nooit.

Het begin en het bijzondere einde, waarbij we ineens nog een stukje kleur te zien krijgen, zijn echt supergoed. Het middenstuk is ook zeker boeiend, maar is hier en daar een tikkeltje rommelig. Het zijn kleine minpuntjes op een verder zeer goede film. Een aanrader voor de filmliefhebber, waarbij je je niet moet laten afschrikken door de speelduur, want het wachten wordt op het einde wel beloond.

4,0* dik