Opinions

Hush Hush!

L.A. Confidential is een heerlijke neo-noir, zo’n speciale film, die keer op keer uitstekend blijft smaken, opvalt door een erg goed script en fantastische acteerprestaties.

Het sfeertje is in ieder geval fantastisch. Heerlijk die aankleding, de muziek en de stijl, die je echt het gevoel geven dat je jezelf in de jaren vijftig waant. Daarnaast heeft L.A. Confidential zoals gezegd dus een sterk script. Er zitten een hoop op het oog losstaande verhaallijnen in, die op een enorm overtuigende manier aan de kijker worden gepresenteerd. Die verhaallijnen blijken echter veel met elkaar te maken hebben, en regisseur Hanson weet de verschillende touwtjes mooi aan elkaar vast te knopen. In dit genre zijn het vaak de twists die zo’n film beter of minder kunnen maken. Hier zijn de twists niet eens het belangrijkst. Ze zijn er wel, ze zijn ook erg goed, maar ook zonder dat, blijft de film gemakkelijk overeind.

De acteerprestaties zijn echt formidabel. Guy Pearce speelt op de top van zijn kunnen als de trouwe en volhardende politieagent, die niet bij iedereen even geliefd is. Russell Crowe is minstens zo goed als zijn tegenpool. Hij speelt een driftige agent, die door anderen geroemd wordt om zijn kracht, maar wel voor redelijk dom wordt gehouden. Dan is er ook nog Kevin Spacey, die op sublieme wijze een sneaky detective speelt, die er net als Pearce en Crowe op uit in om de moordzaak waar het voornamelijk om draait, op te lossen. De scène waarbij hij wordt vermoord, is echt fantastisch. Tenslotte zijn er nog prima bijrollen voor James Cromwell, Danny DeVito en Kim Basinger.

De cinematografie is erg mooi en er wordt ook goed gebruik gemaakt van schaduwspel. Vooral de scène richting het einde, waarbij Crowe en Pearce zich in een donker huis verstoppen, is op een fantastische manier gefilmd. In ieder geval is de gehele ontknoping erg de moeite waard. Erg spannend, zoals de spanningsboog gedurende de rest van het verhaal, ook vaak behoorlijk hoog is, en tot in de details lijkt alles te kloppen.

Ik kan er na drie kijkbeurten nog steeds geen minpunt aan ontdekken. L.A. Confidential is fantastisch, op elk aspect en bij iedere kijkbeurt weer genieten geblazen.

5,0*

Vanavond deze film dan eindelijk gezien. Hoe lyrisch iedereen ook over deze film is en hoe leuk ik Guillermo del Toro's Hellboy ook vond, deze film vond ik verre van geweldig. Tuurlijk is de film mooi gemaakt en zag bijvoorbeeld de aankleding er mooi uit. De omschakeling van ecthte naar fantasywereld en omgekeerd werkte voor mij op de een of andere manier niet. Vond de karakters, inclusief het hoofdpersonage ook totaal niet boeiend. Ook in mijn ogen is het extreme geweld er de oorzaak van dat de film spanning mist. Het is misschien best een leuk en mooi uitgwerkt sprookje in de ogen van velen, maar als ik na 20 minuten al op de klok ga kijken om te zien hoe lang de film nog duurt is dat geen positief punt voor de film.

2,0* voor de mooie aankleding en het verder toch wel originele verhaal.

Best een mooie film van Louis Malle, die goed laat zien dat de keuze en de scheidslijn tussen goed en kwaad in de oorlog, soms erg dun was.

Centraal staat de jongen Lucien, die eigenlijk per toeval bij de Duitse politie beland. Het is zeker niet het meest sympathieke personage, want gelijk in de eerste tien minuten zie je hem al een paar dingen doen, waarvan een “normaal” mens ze niet zo snel zou doen. Het verhaal is best interessant en in de tweede helft wordt Lucien op een gegeven moment pas echt gedwongen tot het maken van keuzes, die het geheel net een beetje extra lading meegeven. Ik moet wel zeggen dat het tweede gedeelte soms ook wat minder interessante passages kent.

Malle brengt het vrij goed in beeld, waarbij de cinematografie van het platteland de mooiste plaatjes oplevert. Het acteerwerk is goed en verder blijft het bijna de gehele speelduur wel boeien. Na vijf films kan ik ook wel concluderen dat Malle in prima filmmaker is, al vind ik zijn eerdere films nog wel wat beter dan zijn latere.

3,5*

Sinds de aanslagen van 9-11 kunnen de brandweermannen in Amerika eigenlijk niets meer fout doen en deze film lijkt dan ook wel haast een ode aan het brandweervak. De film laat ook zien hoe een hechte groep brandweermannen elkaar door dik en dun steunen, zowel in goede als in slechte tijden. Howel de film natuurlijk een hoop sentiment bevat en op veel gebieden een hoop clichés tevoorschijn tovert, is de film dankzij het goede acteerwerk van Phoenix en Travolta en de af en toe zeer spectaculaire reddingsacties toch zeer de moeite waard om te zien. Het verhaal is misschien erg overdreven heroïsch en niet origineel, maar de invulling ervan is zeer goed gedaan en dat trekt deze film toch boven het gemiddelde uit!

3,5*

De tweede en voorlopig ook wel laatste film, die ik zie van Jerry Lewis.

Net als in “The Nutty Professor” neemt Lewis ook hier de regie en de hoofdrol voor zijn rekening. Het meest positieve vond ik de kleurrijke aankleding en het geinige verhaaltje, dat nu wel wat gedateerd oogt, maar toen wel goed gevonden was. Lewis zelf is de grote stoorzender van de film. Het is een beetje de vroegere versie van Jim Carrey, een heel druk en altijd aanwezig persoontje, die op een overdreven manier de mensen aan het lachen probeert te krijgen. Dat vind je of heel leuk, of juist niet. Een tussenweg is hiervoor meestal niet aanwezig. Dat geldt voor mij ook. Persoonlijk vond ik Lewis veel vaker irritant, dan dat hij leuk was. Ook de grappen zelf missen scherpte en zijn hier en daar best gedateerd te noemen.

Het eerste half uur is nog goed te doen. Eenmaal in het grote dameshuis verliest de film steeds meer aan kracht, worden de grappen meer herhalend en wordt het allemaal steeds minder leuk. Vanwege de status heb ik deze klassieker een kans gegeven, maar het is duidelijk dat Lewis niets voor mij is. Een erg matige komedie dus, waarin nauwelijks wat te lachen valt.

1,5*

Goede film van Vittorio De Sica, die mij eigenlijk gelijk wel wist te boeien. De film schetst een mooi beeld van Rome, waar veel mensen na de Tweede Wereldoorlog in armoede leefden. Zo ook de vader en zijn zoontje, die een enorm sterke band met elkaar hebben, wat ook goed in de film is uitgewerkt. Erg mooi vond ik dan ook een scène in het restaurant, waarbij een een rijk en verwend jongetje zich vol zit te vreten en neerkijkt op het zoontje, die zich niet echter niet wil laten kennen. Dit gaf een mooi contrast tussen arm en rijk vond ik. Daarentegen heeft de film ook zeker zijn mindere momenten. Ik vond vooral in het begin dat de vader wel erg makkelijk met de fiets omging, zeker als de fiets haast van levensbelang is, had hij er wel iets beter mee om kunnen gaan. Daar staat echter tegenover dat hij wel weer heel volhardend is in de zoektocht naar zijn fiets. Tijdens de zoektocht zakt de film soms wat in, mede door het niet altijd even sterke acteerwerk. Het einde maakt echter heel veel goed en is uitermate sterk en zelfs licht ontroerend.

3,5*

Zeer mooie film, die mij ook een beetje aan Central do Brasil doet denken, al vond ik deze nog een tikkeltje beter zelfs. Het acteerwerk van alle drie de hoofrolspelers is voortreffelijk.
Ben het eigenlijk volledig met Intruder eens. Je ziet bij elk personage een soort van ontwikkeling tijdens de film. Alledrie hebben ze elkaar uiteindelijk nodig om meer zelfvertrouwen te krijgen en daardoor uiteindelijk ook weer positiever in het leven te staan. Alle drie zoeken ze ook steun bij elkaar als ze geconfronteerd worden met de harde en koude buitenwereld.
Wel is het verhaal enigszins voorspelbaar en is de film visueel bijzonder eentonig. Ondanks deze kleine minpuntjes is Il Ladro di Bambini gewoon een erg sterke en oprechte film waar ik zeer van genoten heb.

Een dikke 4,0*

”Of course not, Miss Lady. Why, everybody knows a man's best friend is his human.”

Een erg mooie Disney film, waarbij net als in Belle en het Beest twee uitersten zich tot elkaar aangetrokken voelen. De één is rijk en deftig, de andere juist het tegenovergestelde.

Lady and the Tramp is allereerst ontzettend mooi geanimeerd, waarbij de details van de honden goed zijn uitgewerkt en alles heel mooi en natuurlijk oogt. De romance tussen de twee honden wordt op een sterke manier opgebouwd. Verder is het ook één van de weinige Disneys, waarbij de muziek echt een duidelijk toegevoegde waarde is. De nummers zijn niet alleen mooi, maar staan ook echt in dienst van het verhaal.

Verder is de balans erg goed. Er zit humor in, tempo, rustige momenten en vooral een hele sterke luchtige sfeer, waarbij alles goed in elkaar over loopt. Ook de bijpersonages zijn in orde. Jock en Trusty zijn twee grappige honden en de Italiaanse restauranthouder is op een ingetogen manier ook best leuk. Het moment waarbij Lady en de Vagebond samen spaghetti eten, is schitterend en een van de allermooiste momenten uit een Disney film.

Een fijne Disney klassieker dus, die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan en die zich mag rekenen tot mijn persoonlijke favorieten.

4,0

Erg vermakelijke film.

Het is niet zo dat ik hierbij dubbel heb gelgen van het lachen, maar ik heb eigenlijk de gehele speelduur wel met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken en dat is toch wel een goed teken.

Fonda en Stanwyck vormen een leuk duo en het is ook leuk om te zien hoe hun relatie zich uiteindelijk ontwikkeld. Ik moest trouwens wel een paar keer lachen om Stanwyck. Wat kan zij schreeuwen zeg als ze een slang ziet.

Het dialoogwerk is gewoon erg goed en mede daardoor kijkt de film ook fijn weg. Het had hier en daar nog wel wat scherper gekund, maar met met de uiteindelijke afloop valt goed te leven.

3,5*

Leuke vermakelijke film van Welles, die echt voorbijvliegt.

Welles zelf speelt de hoofdrol en zet een vrij sullige goedgelovige matroos neer. Dat doet hij vrij goed. Rita Hayworth is wat mij betreft de ster van deze film. Wat een knappe vrouw is het en wat een uitstraling heeft zij hier.

De film is zoals een film-noir moet zijn. Intriges, bedrog, visueel soms erg mooi en natuurlijk met femme fatale Hayworth. De film wist mij eigenlijk constant te boeien, al had ik het idee dat er in de laatste twintig minuten soms wel wat afgeraffeld werd. Het einde in het spiegelpaleis, is visueel echt van grote klasse en een mooi einde van deze fijne film-noir.

Het had allemaal misschien nog iets spannender gekund, maar verder kijkt de film erg lekker weg.

3,5*

Zeer vermakelijke, uiterst charmante Hitchcock!

Van Hitchcock heb ik vooral, op Rebecca na dan, zijn latere werk gezien en nu was ik toch ook weleens benieuwd naar zijn oudere films. Als dit het niveau is, dan belooft het nog wat, want the Lady Vanishes is wat mij betreft echt een heerlijke film. Het eerste half uur van de film is allemaal vrij rustig en er wordt de tijd genomen om alle karakters te introduceren. Michael Redgrave vond ik in het hotel niet echt overtuigend overkomen, maar eenmaal op de trein aangekomen, wordt niet alleen mijn mening over hem, maar over de hele film positiever.

Redgrave blijkt een uiterst charmant en intelligent personage te zijn en de chemie tussen hem en Margeret Lockwood mag er zeker wezen. Het script van de film zit erg goed in elkaar en op een gegeven moment wordt de film zelfs uitermate spannend en zat ik mijzelf echt af te vragen hoe alles nu in elkaar zat. Naast spanning bevat de film ook een hoop aardige humor, waarbij vooral de twee Britse cricketfans een aantal keer erg grappig uit de hoek komen. Ook het einde is erg goed met een mooie en spannende schietpartij.

Kortom een uiterst vermakelijke Hitchcock weer en wat blijft het toch een fantastisch regisseur!

4,0*

Leuke film van de Coens, zij het dat dit voor hun doen een wat mindere film is. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar gelukkig bevat de film wel weer een aantal leuke typetjes. Tom Hanks zet echt een uitstekende rol neer in deze film. Bijna onherkenbaar zet hij op buitengewone wijze de aparte en gestoorde professor neer. Verder vond ik J.K. ook wel grappig, omdat hij overal vriendin bij lijkt te betrekken, iets wat de anderen niet altijd kunnen waarderen. De film kent verder een vrij traag verloop, maar weet door de grappige personages toch wel behoorlijk te boeien. Het is niet dat je dubbel ligt van het liggen, maar een dikke glimlach is het allemaal zeker wel waard. Iets minder scherp en sterk dan de meeste andere films van de Coens, maar over het geheel dus meer dan genietbaar!

3,0*

Leuke pulpfilm, waarin een reusachtige krokodil de omgeving rond een groot meer onveilig maakt.

Ook gelijk een film, die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en op momenten behoorlijk cynisch overkomt. Erg fijn, want dat maakt de film een stuk vermakelijk. Er zitten nog een paar bekende namen in de film, waarvan Pullman als de onnozele sheriff duidelijk de leukste rol heeft. De effecten in de film zijn niet onaardig en vooral de reusachtige krokodil ziet er goed uit. De scène waarbij het beest een grizzlybeer te pakken neemt, is het hoogtepunt van de film.

Het had hier en daar nog wat bloederiger gemogen, maar verder is Lake Placid een geslaagd filmpje in het genre.

3,0*

Het kon me niet altijd even goed bekoren en ik had best wel wat moeite om erin te komen, maar het is op sommige punten best een origineel filmpje.

Vooral de manier waarom het camerawerk ge-edit is, is vrij apart. Apart, omdat het de eerste keer is dat ik zoiets zie. Lake Tahoe heeft een enorm traag tempo en vrij statisch camerawerk met erg lange shots, waarin soms maar erg weinig gebeurt. Het aparte daarbij zit hem in het feit dat het beeld tussendoor regelmatig even een aantal seconden op zwart gaat. De eerste keer dacht ik nog even dat het beeld vastliep, maar dat bleek dus niet het geval. Ik vond het wel een geinige toevoeging aan het verhaal.

Het verhaal zelf is minimalistisch en van heel veel plotontwikkeling is niet echt sprake. Visueel is het niet onaardig, maar los van een paar leuke nieuwe trucjes, is het niet sterk en boeiend genoeg om de volledige 80 minuten te kunnen boeien. Ik heb ook niks tegen contemplatieve cinema, maar hier kon het me niet altijd even goed bekoren. Het heeft op momenten zeker zijn charme, maar weet uiteindelijk geen blijvende sterke indruk achter te laten.

2,5*

Aardige film met soms best wel harde beelden van armloze en andere verminkte kinderen. Eerste half uur is even inkomen, maar daarna komt de film gelukkig goed op gang. Na zo'n film blijkt dan dat we het hier in Nederland zo slecht nog niet hebben. Oorlog is niet iets om vrolijk van te worden en schildpadden kunnen nog steeds niet vliegen zo blijkt .

3,5*

In Lan Feng Zheng schept regisseur Zhuangzhuang Tian vooral een mooi familieportret van een gezin dat opgroeit in het communistische China van de vorige eeuw.

Cinematografisch blijft het hier en daar wel wat achter, maar inhoudelijk doet het soms erg denken aan het werk van Yasujiro Ozu, al is de toon hier wel een heel stuk tragischer. De familie heeft nogal wat problemen door het communisme en ook de gezondheid laat hier en daar duidelijk te wensen over. De jonge Tietou staat centraal en samen met zijn groter worden, zien we ook het China en de omgeving om hem heen langzaam veranderen. Er wordt dan ook een goed tijdsbeeld geschetst en daarnaast is het acteerwerk naar behoren.

Het tempo is traag en hoewel de film in de tweede helft een klein beetje wegzakt, blijft het niveau over het algemeen goed. De kracht zit hem ook vaak in de kleine momenten van geluk, die hoopvol zijn en daarnaast laten zien dat er soms niet veel nodig is om iemand gelukkig te maken. Verder viel het me op dat het inhoudelijk best een gedurfde film is, maar daar is Zhuangzhuang Tian dus blijkbaar ook voor op de vingers getikt.

De tweede helft had dus nog iets boeiender mogen zijn, maar verder is dit een behoorlijk geslaagd familieportret.

3,5*

De combinatie van een film over Lancelot en de regie van Bresson, klinkt op papier bijzonder interessant. Bresson weet door zijn minimalistische aanpak vaak een eigen draai aan verhalen te geven en die aanpak werkt daarnaast vaak ook bijzonder goed.

Bresson kiest hier ook duidelijk weer voor de minimalistische aanpak en probeert een beeld te schetsen van het treurige leven van een gedeelte van de ridders van de ronde tafel, die nog over zijn gebleven. Het tempo is laag en de nadruk ligt niet op actie, maar op de personages. Bresson speelt hier ook met de geluiden van de harnassen en zwaarden en verwerkt dat op originele wijze in de film. Daar staat echter tegenover dat ik het verhaal zelf wat minder boeiend vond. De minimalistische manier van acteren, vond ik hier niet echt goed werken. Nee, het acteerwerk is zelfs bijzonder slecht. Het mogen dan amateurs zijn, die hiervoor gebruikt zijn, maar dat is dan ook duidelijk te merken.

Het einde en dan vooral de laatste scene is dan wel weer bijzonder goed. Maar over het geheel gezien viel het toch wat tegen. Meestal kan ik Bresson wel waarderen, maar hier komt het niet helemaal uit de verf, al valt zijn originele aanpak van een verhaal als deze verder wel te prijzen.

2,5*

The Land before Time heb ik vroeger in mijn jeugd weleens gezien, maar dan hebben we het over zeker minimaal twintig jaar geleden. Er stond me vooraf vrij weinig meer voor de geest, maar tijdens het kijken kwamen sommige zaken toch wel weer bovendrijven.

Het is zeker niet slecht. Hier en daar komt het wel wat gedateerd over, zowel qua animatie, als qua geluid, maar de basis is over het geheel gezien wel goed. Het verhaal is niet onaardig en het tempo is behoorlijk hoog. Het is dan wel op kinderen gericht, maar de personages zijn best leuk en er zit geen irritant of vervelend dier tussen.

Het had zelfs nog wel iets langer mogen duren, want voordat we er erg in hadden waren ze al bij “the Great Valley”, en begon na precies een uur de aftiteling al te lopen. Maar verder dus erg degelijk en op wat gedateerdheden na, nog steeds prima te bekijken.

3,0*

Pfff dit is toch wel heel erg. Blind of doof zijn lijkt me me al heel naar, maar het allebei zijn, is toch wel verschrikkelijk. Het komt desondanks allemaal wat langzaam op gang, maar is uiteindelijk wel goed.

Vooral het tweede gedeelte is meeslepend. Dat mannetje dat blind en doof is en daarnaast ook nog eens geestelijk gehandicapt vond ik wel heel zielig om te zien. Wel ontzettend knap trouwens hoe positief sommige van die doofblinden in het leven staan. Ik zou niet weten of ik dat zou kunnen.

Goede documentaire dus. Erg sterk onderwerp met een degelijke uitwerking, waar inderdaad nog wel wat meer in had gezeten. Desondanks behoorlijk boeiend.

3,5*

Hoewel dit op zich geen heel slechte film is, heeft deze film het probleem dat alles een beetje achterhaald en clichématig is. Het lijkt soms wel alsof Romero een beetje stil is blijven staanBovendien heeft de remake van "Dawn of the Dead" het zombiegenre destijds nieuw leven ingeblazen en vergeleken daarbij valt de film toch een beetje tegen. Desondanks valt er verder nog genoeg te genieten van al het bloed, de zombies en het schieten. Probleem is alleen dat het nergens eng of spannend wordt en dat is voor mij toch wel een voorwaarde voor een goede horrorfilm. Desondanks is de film verder nog wel redelijk onderhoudend. Een voldoende zit er echter net niet in.

2,5*

Ik had weinig verwachtingen, zeker gezien de score hier, maar ook omdat de laatste Ferrell film behoorlijk tegenviel. Deze doet dat gelukkig niet. Heerlijk over the top filmpje met een verhaal dat echt helemaal nergens over gaat. De film neemt zichzelf totaal niet serieus en dat leidt samen met de leuke personages en de soms hilarische dialogen tot een alleraardigst vermakelijk filmpje, dat in de hoogste sneltreinvaart voorbijdendert. De CGI is soms wel erg slecht. maar op de een of andere manier kon dat de pret niet drukken. Soms nogal flauw, soms niet grappig, maar vaak gelukkig wel en een Ferrell die heerlijk ouderwets op dreef is, maar ook Danny R. McBride is soms behoorlijk grappig. Leuke no-brainer dus!

3,0*

Onderhoudende, maar niet al te sterke film, ondanks de vaart en de vele actie en daarmee heb je gelijk ook de grootste pluspunten van dit actievehikel te pakken.

Ik heb de oude Tomb Raider spellen vroeger wel eens gespeeld. Best leuke spellen, maar net als met zoveel gameverfilmingen is de film vaak niet zo goed als het spel. Angelina Jolie is niet mijn favoriete actrice, maar voor deze rol is ze prima geschikt. Ze lijkt echt op Lara Croft en haar pluspunten worden hier nog even extra benadrukt. De film heeft zoals gezegd veel vaart. Iets teveel vaart soms, want voor je het weet zijn we alweer op de volgende locatie, waardoor de film soms fragmentarisch aanvoelt. Die locaties zijn overigens best mooi.

Qua actie is de film ook best vermakelijk, want de actie mag er zijn er wordt ook best goed in beeld gebracht. Het verhaal zelf heeft niet zoveel om het lijf en ook qua sfeer blijft de film op sommige momenten wat achter. Ook heeft de film maar bijzonder weinig geslaagde humor, iets wat juist goed zou passen bij een avonturenfilm als deze.

Al met al is het allemaal niet heel slecht, maar een iets beter verhaal en wat meer humor had de film zeker goed gedaan. Ik kom daardoor toch niet verder dan twee sterren.

2,0*

Lásky Jedné Plavovlásky is een rustige film met een langzaam tempo, die voorbij kabbelt, maar die me helaas niet wist te pakken.

Forman probeert hier een soort van mix te vinden tussen komedie en drama, maar vooral het drama wist me niet echt te pakken. De komische elementen zijn zeer zeker aanwezig, al is het niet allemaal even grappig. Persoonlijk vond ik de scene in de danszaal het leukst. Dat komt ook mede door het grappige deuntje op de achtergrond, dat op een bepaalde manier erg aanstekelijk klinkt.

Qua acteerwerk en personages vond ik het allemaal nogal flets. Alleen het moment dat het meisje bij de ouders aankomtvond ik vrij sterk. Verder blijft het allemaal nogal aan de oppervlakte, zowel qua verhaal als qua personages. Visueel is het verder ook nergens echt heel goed of imponerend. Ik heb al een aantal leuke en goede Tjechoslowaakse films uit deze tijd gezien, maar Lásky Jedné Plavovlásky mag zich helaas niet onder dat rijtje scharen.

Gelukkig is het met Forman later in ieder geval alsnog goed gekomen.

2,5*

Redelijke actieparodie, die een aardige variant is op het genre, ware het niet dat het op een gegeven moment allemaal toch net wat te lang duurt.

Hoewel het verhaal op zich niet bijzonder is en sommige scènes echt achter elkaar lijken geplakt, is het verder wel een redelijke film. Dit komt vooral door de humor, de zelfspot van Schwarzenegger en de leuke cameo's van o.a. Chevy Chase, Sharon Stone, Danny de Vito en James Belushi. Persoonlijk vond ik de leukste grap de scène, waarin Schwarzenegger een videotheek in stapt en daar een pop van Terminator 2 van Sylvester Stallone ziet staan. De actiescènes zelf zien er ook niet slecht uit en voor een rol als deze is Schwarzenegger dan ook prima geschikt. Ik had alleen nogal problemen met de jongen, die ik vaak behoorlijk irritant vond.

Zeker niet heel slecht dus. Op sommige momenten best leuk, maar ook duidelijk momenten die minder geslaagd zijn.

2,5*

Best een leuke film, waarin Bruce Willis een rol speelt die hem wel ligt en die behoorlijk doet denken aan zijn personage in de Die Hard reeks. Daarnaast laat regisseur Tony Scott zijn overdreven visuele stijl hier ook grotendeels achterwege, waardoor er een redelijk vlotte actiefilm ontstaat met veel achtervolgingen, beschietingen en actie. Damon Wayans is de partner van Willis en speelt wat ingetogener, maar houdt zich hier redelijk goed staande.

Er zit wel vermakelijke humor in, waarbij vooral Willis soms lekker op dreef is met zijn grove taalgebruik. Ook het meisje dat zijn dochtertje speelt is wel grappig en trouwens ook behoorlijk grofgebekt. Typisch zo’n film om niet teveel bij na te denken en die door de vaart en de humor in een sneltreinvaart voorbijraast. Er zitten vast wel een paar onvolkomenheden in het verhaal, maar als het zo wordt gebracht als hier, is er weinig reden om je daar druk over te maken.

3,0*

The Last Emperor is de 3e film die ik zag van Bernardo Bertolucci. Na het degelijke Novecento en het erg goed Il Conformista was ik bij deze film even verrast dat de Chinezen allemaal Engels zaten te praten. Nu vind ik dat niet altijd een storende factor, maar als de mensen waar een film over gaat gewoon in hun eigen taal praten, geeft dat een film al wel een kleine voorsprong.

De film is vrij rustig van tempo en begint op zich best goed. De beelden zijn soms erg mooi en de verboden stad is sowieso altijd een interessante locatie, om een film te laten afspelen. Het eerste gedeelte van de film is ook duidelijk het best. Een driejarig jongetje dat keizer wordt en alles mag wordt natuurlijk behoorlijk verwendt en dat zie je later ook zeker weer terug. Het tweede gedeelte van de film is toch van een iets minder niveau. De film springt wat te snel van de ene naar de andere gebeurtenis, waardoor de lijn enigszins uit de film verdwijnt. Ook voelt het hierdoor ook vaak redelijk afstandelijk aan en bleef ik als kijker toeschouwer, zonder echt in de film getrokken te worden.

Uiteindelijk kom ik toch op een nipte voldoende uit. Het eerste gedeelte van de film is best goed, het tweede een stukje minder. Toch ziet het er netjes en verzorgd uit en voelt de film alleen richting einde wat langdradig aan, maar heeft wel een goed en geloofwaardig verhaal te vertellen.

3,0*

Toch wel iets anders dan ik ervan verwacht had.

Het begint allemaal nog wel vrij aardig met de introductie van de hoofdrolspeler en de leuke manier waarop hij het nep excorcisme aanpakt.

In het middenstuk zakt het verhaal en niveau echter drastisch in. Het duurt lang en het wachten is op het heftige einde, dat uiteindelijk ook komt, maar wel wat lang op zich laat wachten. Dat is overigens niet eens zo slecht. Verrassend zelfs en ook voor meerdere interpretaies vatbaar.

Helaas is de film echter grotendeels maar matig. Sfeer is er wel, een aardig begin, een goed einde, maar een uiterst zwak middenstuk.

2,0*

Een komedie die barst van de clichés en die eigenlijk nergens verrassend weet te worden. Desondanks is de film dankzij het enthousiasme van de hoofdrolspelers en de leuke bijrolletjes van o.a. Gerard Depardieu nog best te verteren. Gewoon een aardige feel good movie, die je als kijker nog enigszins aan het denken kan zetten over hoe jij je laatste dagen zou beleven. Nergens bijzonder, maar wel redelijk vermakelijk.

2,5*

Behoorlijk slappe horrorfilm dit.

In 90% van de gevallen prefereer ik het origineel van een film boven de remake, maar deze film behoort niet tot die categorie. Terwijl ik de remake een behoorlijk leuk en spannend filmpje vind, daar heeft deze film niets van dat.

Goed de film is nog best redelijk sfeervol en vooral op dat gebied scoort de film nog wat puntjes. Spanning kon ik er echter niet in ontdekken. Dat komt ook omdat er soms nogal eens wat slapstick door verwerkt zit. Vooral die sheriff en zijn assistent zijn me toch een stelletje onnozelaars.

De uiteindelijke daden en gebeurtenissen zijn dan nog wel aardig, maaroverdonderd of indrukwekkend is het zeker niet. Ook heeft de film de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan. In jaren zeventig zijn al tal van betere horrorfilms, maar desondanks begrijp ik de klassiekerstatus wel enigszins.

2,0*

Een onverwachte meevaller dit. Ik had van tevoren niet verwacht dat dit zo’n heftige film zou zijn. De film deed me enigszins denken aan Eden Lake en dat is zeker niet verkeerd.
Ik was vooraf ook niet bekend met het plot, dus ik liet alles maar lekker over mij heen komen.

De film schept een sterke sfeer, bevat prima camerawerk, bevat lekker veel gore (lang leve de unrated version!) en is op sommige momenten ook nog best spannend. Wel jammer is dat de personages nogal cliché zijn en dat zo’n nette dokter ineens veranderd in een meedogenloze killer. Aan de andere kant had dat ook zijn pluspunten, omdat vooral de manier waarop hij een pikhouweel in het hoofd van een van de moordenaars plaatst, wel erg mooi in beeld werd gebracht.

En ondanks dat het verder redelijk liep zoals ik verwacht had kon ik ook goed leven met het happy end. Binnenkort maar eens kijken of ik het origineel kan vinden, want daar ben ik best nieuwsgierig naar geworden.

3,5*