Il Ladro di Bambini (1992)

Een trage, rustige maar oh zo hartvolle film. Het duurt even voor je in de film zit. Die carabiniere lijkt niet zoveel soeps, maar dat hoort wel bij de rol blijkbaar. Gaandeweg bloeien de drie introverte personage open en zit je zo mee in de film. Dat is dan weer dankzij die trage opbouw te danken in het begin van de film. Mooi hoe het vertrouwens tussen de carabiniere en de kinderen stelselmatig groeit en de man evolueert van iemand die z'n job doet tot iemand die oprecht met kinderen bezig is en zich over hen ontfermt. De kinderen gaan daar ook in mee, maar worden telkens opnieuw geconfronteerd met passanten die net als de carabiniere denkelijk in het begin, hen niet ziet als kinderen maar wel 'dat meisje uit de krant'. Gaandeweg was het gewoon genieten en kijken naar gelukkige mensen die het geluk hebben gevonden. Tot ze onverwachts weer met beide voeten op de grond worden gezet. Of klinkt er toch hoop en heeft de hele rit z'n bijdrage geleverd...? Prachtige film die misschien wat simpel van verhaal is en zeker niet uitblinkt in visuele cinema, maar wel kan teren op sterke acteerprestaties en waar je als kijker (voor wie wil althans) het pareltje kan zien in deze prent.

Amelio neemt de tijd om de drie totaal verschillende personages langzaam maar zeker naar elkaar te laten toegroeien en een bijzondere band te laten krijgen. De hoofdrolspelers weten dat op een uitstekende manier in te vullen, met als resultaat een weliswaar trage, maar boeiende en vooral eerlijke film. Italiaanse cinema op z’n best.

Visueel oogt het allemaal inderdaad nogal kaal en droog, maar wordt ermee ook de nadruk gelegd op de emoties van de drie hoofdrolspelers. De scene op 't strand vormt het breekpunt in de film wanneer de twee onhandelbare kinderen met een weinig rooskleurig verleden eindelijk een beetje tot opluchting komen of zelfs openbloeien, en is er meer ruimte voor warmte met ook meer vertrouwen in de ook nogal jonge carabiniere, die aanvankelijk ook afstandelijk of af en toe zelfs sikkeneurig is. Een ontroerende en alleszins integere film met een aangenaam kalm verloop, en uitstekend acteerwerk van beide kinderen maar vooral van Enrico Lo Verso, met een groeiend medeleven bij al de drie personages.