Opinions

"It's not like there's a line between the good people and the bad people. It is not like you're one or the other."

Soms heb je van die films, waarvan je in de eerste paar minuten al weet dat het goed zit. Lone Star is er voor mij ook zo eentje. Het begint lekker loom en traag en dat trage tempo verdwijnt nooit. Maar het past hier prima bij.

Naast dat lekkere tempo is het verhaal en de personages interessant en wordt er bijzonder goed geacteerd. Cooper en Peña spelen sterk en daarnaast krijgen de personages de nodige diepgang mee. Naarmate het mysterie langzaam maar zeker onthuld wordt, worden de diverse verhaallijntjes ook langzaam met elkaar verbonden. Het knappe is dat er ondertussen ook nog een raciale kwestie doorheen verweven wordt, waarin zowel de blanken, de zwarten als de Mexicanen voorkomen, zonder dat het op een geforceerde manier gebracht wordt.

Naast de eerder genoemde punten, is vooral de sfeer ook heel sterk. Bij een verhaal als deze verwacht je vooraf misschien een soort van spanning, maar dat is niet echt aanwezig. Daar staat echter tegenover dat er wel een heerlijk relaxte toon inzit, die lekker ontspant, en ervoor zorgt dat je soms rustig kunt nadenken over de diepere lagen, die door het verhaal heen verweven zit.

Bij vlagen echt behoorlijk genoten van deze prima film, die ondanks de traagheid werkelijk in sneltreinvaart voorbijvliegt. Een aanrader voor de mensen, die houden van een goed verhaal, met prima acteerwerk over de gehele linie.

4,0*

Het heroïsche, soms wat overdreven Amerikaanse patriotisme, dat hier al enkele keren is aangehaald, is inderdaad het enige echte grote minpunt aan de film. Het wordt allemaal iets te neergezet, maar dat is wel vaker een euvel bij dit soort films.

Toch vond ik het bij vlagen wel een fijne film. Vooral de knappe manier van filmen en de wonden, het schieten en alles eromheen, dat er zeer realistisch uitziet, maken dit soms toch wel de moeite waard. Vooral de scene, waarbij de Apache helikopter neergaat, ziet er zeer knap uit.

Het acteerwerk kon er verder wel mee door. De personages doen wat ze moeten doen, maar worden niet bijzonder uitgediept. De muziek is goed, maar het is vooral het camerawerk, dat Lone Survivor echt de moeite waard maakt, al is het daardoor zeker nog geen topper.

3,0*

” You'd think we're chasing a ghost... an invisible horse and an invisible cowboy. Harry, throw me that canteen. I haven't got enough spit left to wet a stick of gum.”

Lonely Are the Brave is een filmtitel die me wel aansprak. Het klinkt goed en als het dan ook nog eens een western blijkt te zijn met Kirk Douglas in de hoofdrol, dan kan het al bijna niet meer mis gaan. Dat doet het gelukkig ook niet.

Het verhaal is vrij eenvoudig, maar Douglas acteert erg sterk en zet een zeer fijn personage neer. Ondanks zijn fouten oogt hij sympathiek en gunde ik hem de goede afloop, wat echter niet gebeurt. Naast Douglas zijn ook de bijrollen prima in orde. Gena Rowlands speelt een goede rol als de vrouw van de vriend van Douglas en Walter Matthau weet van zijn rol als sheriff ook behoorlijk wat te maken.

De film is in zwart-wit geschoten en heeft een fraaie cinematografie. Vooral het gedeelte dat zich afspeelt in de heuvels en de bossen ziet er prachtig uit. Het laatste half uur, waarbij dejacht op Douglas losbarst, vond ik ook nog spannend. Het einde is buitengewoon sterk, zowel qua verhaal, als qua cinematografie met die neerstromende regen. Los daarvan zitten er overigens nog een paar losstaande scenes in, die erg sterk zijn en die dit in combinatie met het meelevende verhaal, de cinematografie en het prima acteerwerk tot een zeer goede western maken.

4,0*

Best een leuke vermakelijke film, die vooral een sterk eerste uur kent.

Daarbij moet gelijk gezegd worden dat de locatie erg goed gekozen is. De woeste Schotse hooglanden geven zo’n film als deze automatisch al iets extra’s mee. De introductie van de personages is niet onaardig en de spanning wordt redelijk goed opgebouwd. Op een gegeven moment zitten er een paar leuke vondsten in, die enigszins verrassend waren. Zo worden de twee slechte jagers zonder pardon vermoord, door de echte moordenaars. In eerste instantie leek het andersom, en daardoor zet men je even op het verkeerde spoor, wat later nog een keer gebeurd.

Mellisa George doet het niet onaardig. Het acteerwerk is niet van topklasse, maar in dit soort films is dit meer dan voldoende. In de twee helft, als men helaas ook van locatie veranderd, wordt het allemaal iets meer voorspelbaar, en zakt het niveau ook langzaam naar beneden. Toch blijft het niveau redelijk en blijft de spanningsboog redelijk strak staan.

Het is misschien geen topper, maar in zijn genre zeker aardig geslaagd en erg onderhoudend.

3,0*

Leuke film uit het stomme filmtijdperk, die echter gedeeltelijk stom is, want er zijn ook momenten waarin er wel gepraat wordt. De enige film die ik ken, die dat ook heeft, is Hitcocks Blackmail, maar blijkbaar zijn er meer films uit deze periode die dat hebben. Het is in ieder geval wel bijzonder om te zien.

Lonesome is verder vooral een erg charmant filmpje. De acteurs spelen het beiden erg goed. Het verhaaltje is simpel, maar werkt uitstekend. Ondanks dat de afloop niet zo heel moeilijk te raden is, zat ik hier wel duidelijk op te hopen en dan heb je als film toch wel iets goeds gedaan. Ondanks dat hier drama staat zitten er ook best wel wat komische momenten in. Ik houd hier wel van.

Dit is het perfecte voorbeeld dat je met weinig middelen toch iets moois kan bereiken, als de invulling maar goed is. Dat is hier meer dan zeker het geval.

4,0*

Een degelijke film dit, die visueel op sommige momenten echt erg fraai is, zoals je van Jeunet kunt verwachten, maar inhoudelijk gezien maakt de film een stuk minder indruk.

Het goudgele kleurenfilter is erg fraai en vooral de actiescènes zien er erg mooi uit en wederom zie ik maar weer wat voor een hel die 1e Wereldoorlog destijds in die loopgraven is geweest. Inhoudelijk is de film dus minder. Het verhaaltje vond ik af en toe nogal rommelig ogen en Jeunet is de balans ook een beetje kwijt hier. Op het ene moment poogt de film een komedie te zijn, waarna vijf minuten later het erge drama weer op de hoek komt kijken. Dat werkte voor mij niet altijd even goed.

Het acteerwerk is wel goed. Tautou is goed op dreef en ook de andere, meestal vaste acteurs van Jeunet zijn prima op dreef. Ik zag zelfs Jodi Foster voorbijkomen meende ik, of in ieder geval een vrouw die erg heel erg op lijkt.

Ja uiteindelijk zeker een makkelijke voldoende dus. Visueel is het allemaal erg goed, maar een (zwarte) komedie is veel meer Jeunets genre denk ik.

3,0*

Best een goede misdaadfilm deze Long Good Friday.

Bob Hoskins zet een sterke rol neer als misdaadbaas, die langzaam aan de grip op de macht in Londen kwijtraakt. Het begin van de film is wel behoorlijk rommelig. Ik vond het nogal onsamenhangend en mede hierdoor duurde het wel een halfuurtje eer ik enigszins goed in de film zat. Het verhaaltje zelf vond ik op zich nog niet zo heel bijzonder, maar het is allemaal wel erg vermakelijk om te volgen.

Naast Hoskins zet ook Helen Mirren een prima rol neer. Verder kenmerkt de film zich door enkele mooie lange shots en is de toon regelmatig lekker hard en rauw. Een minpuntje vond ik echter wel de muziek, die ik niet altijd even sterk gekozen vond. Het laatste gedeelte van de film is duidelijk het sterkst met allereerst de nogal ongelukkige moord met de kapotte fles, die niet alleen onverwacht is, maar ook prachtig in beeld wordt gebracht. Daarnaast is er natuurlijk nog het (terecht veelgeprezen einde, waarbij Hoskins eerst boos achter in de auto van de IRA zit en vervolgens beseft dat hij verloren heeft. Het non-verbale acteerwerk is in deze minuten echt van superhoog niveau.

Prima film dus, maar mist net datgene om echt een topper te zijn.

3,5*

“Well that's you, Marlowe. You'll never learn, you're a born loser. Yeah, I even lost my cat.”

Bovenstaande quote is een typisch voorbeeld van de geweldige dialogen, die The Long Goodbye te bieden heeft. Dialogen, die vaak scherp zijn met zelfspot en veel humor. Elliot Gould is verantwoordelijk voor veel van dit soort uitspraken. De man is me in andere films wel opgevallen, maar wat hij hier laat zien is op momenten echt fantastisch. Zijn rol als Philip Marlowe is echt fantastisch gespeeld. Hij draagt echt volledig de film en verzaakt geen seconde. Hij oogt vaak relaxed en losjes en heeft altijd die sigaret in de mond, waarbij hij er cool uitziet. Zijn kat is erg belangrijk en zijn buurmeisjes vinden hem een fijne buurman. Het zijn zo maar een paar voorbeelden, die de man schetsen, maar toch blijft hij onvoorspelbaar en doet hij net weer andere dingen, die je niet verwacht. Ik houd daar wel van moet ik zeggen.

Maar los van Gould, levert Robert Altman hier ook zijn beste film af. Het heerlijke jaren zeventig sfeertje straalt van het scherm af, waarbij hij op een erg dynamische manier alles in beeld weet te brengen, op een bijna speelsachtige manier zelfs. En waar er dan veel aandacht is voor bijfiguren, de dialogen en de sfeer, wordt ook zeker niet het verhaal vergeten, want dat blijkt uiteindelijk toch wel zeer sterk in elkaar te zitten. Ik zag het totaal niet aankomen, maar vond het erg spannend en daarnaast ook komisch, zoals in feite heel The Long Goodbye wel te omschrijven valt. Geniaal is het moment als Gould terugloopt, nadat hij Lennox neergeschoten heeft en daarna zo’n oud omaatje nog even een high-five geeft. Dat soort momenten zijn echt onbetaalbaar en typeren de klasse van deze film-noir.

Overigens ook nog complimenten voor de geweldige muziek, waarbij de titel een aantal keren op originele wijze voorbij komt. Erg origineel en vooral erg mooi ook. Verder dacht ik richting het einde Arnold Schwarzenegger voor te zien komen, al twijfelde ik wel. Na even opzoeken blijkt het hem inderdaad geweest te zien. Wel leuk om hem zo gezien te hebben.

The Long Goodbye is een geweldige film met scherpe dialogen, leuke humor, een uitstekende hoofdrol voor Gould en een fijne regie, waarmee Altman op speelse wijze dit meesterwerk aflevert.

4,5*

De actie in deze film is soms wel vermakelijk, maar het verhaal is matig en het acteerwerk op een paar bijrollen na ook niet best. Dat de film soms over the top gaat hoeft helemaal niet erg te zijn, maar op de een of andere manier werkte het niet altijd even goed in deze film. Toch heb ik me ook niet verveeld.

2,5*

Ietwat gedateerde komedie uit het stomme film tijdperk. Capra is op zich wel een fijne regisseur en weet vaak wel de juiste toon in komedies naar boven te halen. Ik had echter tot nu toe nog geen stomme film van hem gezien.

Long Pants heeft een aardig verhaaltje, maar slaat qua humor niet altijd de plank raak. Het is soms wat flauw en mist vooral ook een grappige hoofdrolspeler. Capra laat het allemaal niet te lang duren en echt heel vervelend is het allemaal ook niet, maar ik had hem stiekem net wat leuker verwacht.

2,5*

Geinige western met een opvallende cast, bestaande uit diverse soorten echte broers. Dat is aan de ene kant heel leuk, maar zorgt er aan de andere kant ook voor dat het acteren nogal wisselend is van niveau. David Carradine en Stacy Keach blinken uit, terwijl hun broers behoorlijk tegenvallen.

Verder vond ik de setting wat minder en is het middenstuk ook niet altijd even sterk. De muziek mag er zijn, wat ook geldt voor de actie, waarbij de laatste scene er qua niveau duidelijk bovenuit springt.

3,0*

Niet echt geweldig.

Twee mensen, die op vakantie zijn in de bush van Australië en daar te maken krijgen met onverwachte en rare zaken. Klinkt best goed, maar de uitwerking is dat niet. Het eerste uur is redelijk. Veel gebeurt er niet, maar sfeervol is het wel, mede dankzij de Australische wildernis, die van zichzelf al uitermate boeiend is.

De acteurs zelf zijn matig, evenals hun personages. Bij beiden kreeg ik een vrij irritant gevoel en dat verdween ook niet meer. Enkele onlogische handelingen maakten de geloofwaardigheid er ook niet beter op.

Tegenvaller dus.

2,0*

Redelijke komedie, die vooral leuk is door de vele homevideo's die je tussendoor zit. Het verhaal gaat eigenlijk nergens over, maar ik heb best een paar keer moeten lachen.

2,5*

Eindelijk heb ik deze film dan eens helemaal mogen aanschouwen. Ik heb van de film vroeger wel eens een paar keer een groot gedeelte gezien, maar die herinnering zat te diep om op de film te kunnen stemmen. De film viel op zich niet tegen. Het is een lange zit, maar de aanloop richting D-Day mag er zijn. Het pluspunt van de film is, dat het verhaal op een boeiende manier gebracht wordt en de personages goed gespeeld worden, door best wel wat bekende namen. (Wayne, Fonda, Connery, Mitchum, etc.) Jammer is echter wel dat er vrij weinig diepgang in de film zit en de films soms ietwat gedateerd oogt. Desondanks heb ik mij drie uur prima weten te vermaken met deze bovengemiddelde, niet zo harde, oorlogsfilm. Al zijn er in mijn ogen wel genoeg nog betere oorlogsfilms..

3,5*

Hoewel de film en de afloop uiteindelijk erg voorspelbaar is, is The Longest Yard toch een hele behoorlijke komedie met aardig wat humor en leuke personages. Adam Sandler komt weer prima over tussen alle letterlijk grote acteurs naast hem. Dat zijn voornamelijk (ex)worstelaars en zijn doen het ook helemaal niet slecht naast Sandler. Daarnaast zijn er nog aardige rolletjes weggelegd voor Burt Reynolds, Chris Rock en Rob Schneider. De film kent een aantal aardige grappen en de hele set heeft er duidelijk lol in gehad deze film te maken en dat is zien wat natuurlijk positief is bij een komedie. Jammer is wel de wat saaie en voorspelbare Rugbywedstrijd op het einde, maar al met al is toch een leuke film!

3,0*

Uitstekend vervolg en zelfs nog wel wat indrukwekkender dan zijn voorganger.

De daders en familie van de gruwelijke moorden, worden hier nog eens een keer hard met hun neus op de feiten gedrukt. Verbazingwekkend is het om te zien dat sommigen nauwelijks spijt lijken te hebben, niet over politiek willen praten of met andere excuses komen aandraven. De manier van ondervragen is direct en de antwoorden zijn soms echt bizar.

Ik vond het ook knap hoe rustig de interviewer iedere keer weer bleef. De aanpak met de bril gaf het geheel zelfs nog een ietwat surrealistisch tintje mee.

4,0*

Apichatpong Weerasethakul maakt films die je veelal moet ondergaan. Net als in de twee eerdere films, die ik van hem zag, hoef je ook hier niet echt te gaan zoeken naar een plot, dat is nauwelijks aanwezig en dient meer als het lijntje om de visuele ideeën richting de kijker over te dragen. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives heeft een zwoel zomers sfeertje, dat zo’n beetje gelijk stond aan de warme sfeer waarin in de film keek.

Het tempo is loom en de scènes zijn in lange takes gefilmd. Ik had deze keer wat meer moeite om erin te komen, maar langzaam aan lukte dat gelukkig steeds beter en beter. Er zitten namelijk een paar prachtig gefilmde momenten in, die erg uniek zijn en die toch wel indruk maken. Zo is de scène, waarbij de prinses het water ingaat en zich laat verwennen door een soort van vis, erg mooi om te zien. Het klinkt op papier misschien erg smerig, maar zien is geloven hier. Het is vooral de spirituele hypnotische ervaring, die bij die scène zo sterk is, dat je alles om je heen even vergeet. Het zijn dat soort momenten, die het kijken van een film de absolute moeite waard maken.

Ik heb hier bij vlagen best van genoten. Het eerste gedeelte vond ik nog niet zo heel bijzonder, maar de tweede helft is erg sterk. Weerasethakul weet in ieder geval sterk zijn eigen stempel hierop te drukken. Zomers en met een sterke kenmerkende visuele stijl. Het komt net iets te kort voor vier sterren, maar drieënhalve ster is het in ieder geval zeker waard.

3,5*

Best wel aardig en op sommige momenten absoluut erg vermakelijk, maar echt een hele goede film zie ik niet in Looper.

Ik houd op zich wel van tijdreisfilms. Het verhaal spreekt me meestal wel aan en ik ben altijd wel benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben. Looper heeft ook best een interessant verhaal en de uitwerking is niet onaardig, al zakt het niveau langzaam maar zeker wel wat weg, naarmate de film vordert. Het idee dat iemand zichzelf uit de weg moet ruimen is boeiend en zorgt voor de nodige spanning. Helaas wordt daar op een gegeven moment steeds meer vanaf geweken en wordt het allemaal wat meer standaard.

Visueel ziet Looper er best goed uit. Een paar aardige actiescènes, een behoorlijke vaart en degelijke acteurs zorgen ervoor dat het allemaal erg gemakkelijk wegkijkt. Willis doet het aardig, maar vooral Gordon-Levitt speelt goed en is een acteur, die naarmate ik meer films met hem zie, steeds meer ga waarderen. Ik miste alleen de spanning, want ondanks het hele gebeuren, wordt het eigenlijk nergens spannend.

Looper is al met al een leuke wegkijker. Niet heel hoogstaand, maar wel bijzonder vermakelijk.

3,0*

The Lorax valt in eerste op door haar felle, mooie kleuren en ook de animatie is niet verkeerd. Dat dit nog niet automatisch betekend, dat we te maken hebben met een leuke animatiefilm, blijkt hier echt ook.

Hoewel het verhaaltje op zich nog wel onderhoudend is, zijn de personages maar matig uitgewerkt en ontbreekt het vooral aan leuke humor. De humor is vaak nogal mat en kinderlijk en verder blijft het allemaal veel te braaf. Verder zitten er opvallend veel liedjes in, liedjes die niet altijd even goed of leuk zijn. Danny DeVito heeft overigens wel de perfecte stem voor the Lorax en de kleurrijke fantasievolle wereld zorgde er ook voor, dat er op dat gebied in ieder geval nog genoeg te zien viel.

Ook de aftiteling zag er erg mooi uit. Het is misschien een detail, maar aan dat soort zaken kun je vaak wel zien of er met liefde aan iets gewerkt is. Dat lijkt hier zeker het geval te zijn. Met een iets meer volwassen aanpak, was hier een stuk meer uit te halen. Nu bleef het nogal kinderlijk en werd het nooit echt heel leuk. Ook de natuurmoraal wordt er trouwens wel op een zeer overdreven manier doorheen gedrukt. Voor de kinderen is het overigens zeker een leuke film, want mijn kleinste vond het helemaal geweldig. Papa vond het allemaal ietsje minder.

2,0*

Wat valt er nog over "The Lord of the Rings" te zeggen? Vrij weinig dat nog niet gezegd is.

Het is een fantastische trilogie, dat zal menigeen beamen en sommigen natuurlijk ook niet. Eigenlijk kun je enkele jaren later al zeggen dat de films echte klassiekers zijn. Op menig filmlijstje scoren de drie films hoog en mijns inziens is dat wel terecht.

Regisseur Peter Jackson nam destijds een groot risico, omdat de gelijknamige boeken van Tolkien eigenlijk onmogelijk leken te verfilmen. Jackson is er echter op sublieme wijze in geslaagd.

De film duurt bijna drie uur, maar verveelt geen moment. De special effects, de spanning, de uitbeelding van het verhaal, eigenlijk bijna alles is meer dan in orde. Het knappe is bovendien is dat de film ook duidelijk is voor mensen zoals ik, die de boeken nooit hebben gelezen, want dat is namelijk lang niet altijd bij zulke films het geval.

Prima film dus, maar niet de beste in de reeks, dat is wat mij betreft het derde deel.

4,5*

Zelden zo'n waardige afsluiter van een trilogie gezien, als "The Lord of the rings: the Return of the King". Sterker nog, dit is gewoon het beste deel van de trilogie.

Als kijker zat ik bij deze film echt van begin tot eind op het puntje van mijn stoel. Sam en Frodo reizen samen met Gollum verder om uiteindelijk in Mordor te proberen de machtige ring te vernietigen. Daarnaast moeten Aragorn, Legolas en Gimli helpen om de stad Minas Tirith te verdedigen tegen de immens machtige legers van de boze tovenaar Sauron. Deze strijd is overdonderend en erg indrukwekkend in beeld gebracht en overtreft misschien nog wel de slag bij Helm's Deep uit het vorige deel.

Dit derde deel biedt gelukkig meer dan alleen de indrukwekkende gevechten. De film biedt ook een hoop spanning en geeft een mooi beeld weer van de innerlijke strijd tussen de gespleten persoonlijkheden van Gollum. Het magische is terug uit het eerste deel, en in tegenstelling tot het tweede deel zitten in deze film nauwelijks saaie momenten. Je kunt je nu ook beter met de diverse karakters identificeren en als kijker leef je echt met ze mee. Het is dan uiteindelijk bijna jammer dat de film afgelopen is en het einde van de trilogie dan ook echt bereikt is. De film is in mijn ogen nog net iets beter dan het eerste deel. Peter Jackson heeft met deze trilogie een stukje filmgeschiedenis geschreven.

Een van de beste trilogieën ooit en Peter Jackson bewijst wederom een topregisseur te zijn.

4,5*

Het tweede deel uit de trilogie en hoewel het originele van het eerste deel weg is, is het wederom genieten geblazen, van dit zeer gave visuele spektakel. Het verhaal gaat eigenlijk verder waar het eerste deel ophield.

Allereerst gaat er voor deze film een compliment uit voor het digitale karakter Gollem, die Frodo en Sam bij staat tijdens hun reis. Gollem ziet er werkelijk fantastisch uit en zijn bewegingen komen zeer natuurlijk over. Daarnaast spreekt Andy Serkis Gollem natuurlijk fantastisch in. De film is wat duisterder en zeker spectaculairder dan zijn voorganger, waarbij vooral de slag bij Helm's Deep nu al legendarisch genoemd kan worden. Ondanks dat dit deel spectaculairder is, zitten er deze keer ook enkele langdradige momenten in de film, en is het net een tikkeltje minder magisch dan het eerste deel.

Neemt niet weg dat ook deze film weer een lust voor het oog is en gelukkig grotendeels weer begin tot einde genieten geblazen is. Voorwaarde is echter wel dat je het eerste deel gezien hebt, anders is deze film zeer moeilijk te volgen. In mijn ogen net iets minder dan het eerste deel, maar nog altijd zeer mooi om te zien!

4,0*

Leuke film vol met zwarte humor en een Cage, die lekker op dreef is en daarbij prima ondersteund wordt door een goede Leto. Cage slaagt erin de wapenhandelaar zo neer te zetten dat hij greintje gevoel bezit, maar op de een of andere manier toch nog sympathiek op mij overkwam, wat ik best knap vind. De wapenhandel is een moeilijk onderwerp om een film van te maken, maar dat is regisseur Andrew Niccol toch goed gelukt. De acteurs spelen met veel plezier en de regelmatig terugkerende zwarte humor tilt de film naar een hoger niveau. Daarnaast wordt dit alles ondersteund door aardige muziek en een aantal aardige shots van de diverse locaties waar de film zich afspeelt. Alleen de intro met de kogel is bijvoorbeeld al erg mooi gedaan. Ook zette de film mij achteraf aan het denken zet en dat is in dit geval helemaal niet verkeerd. Verwacht echter geen actiefilm want dan zul je als kijker bedrogen uit komen!

3,5*

Ik had vooraf weinig verwachtingen bij deze film, maar ik moet zeggen dat het best aangenaam kijkvoer is. De film blijft nogal oppervlakkig en hoewel de personages nooit memorabel worden, heeft de film in ieder geval voldoende humor. Vooral Chris Evans is lekker op dreef met zijn soms echt gortdroge opmerkingen.

Ook de soms lekker overdreven actie zorgt ervoor dat de film eigenlijk geen seconde verveelt. Wel laat de CGI bij sommige scenes hier en daar wat te wensen over, maar ook daar scoort de film over het geheel gezien nog wel een voldoende.

Hoewel het verder allemaal niet bijster origineel is en de film ook niet lang zal blijven hangen, is de film in zijn opzet geslaagd. Niet te serieus overkomen en leuk vermaak bieden.

3,0*

"Sleep all day. Party all night. Never grow old. Never die. It's fun to be a vampire."

En zo is het! Een geweldige horrorkomedie van regisseur Joel Schumacher die je een hele andere, maar zeer leuke, kijk op de vampierwereld geeft. Er zijn genoeg jaren tachtig films, waar ik het sfeertje niet goed vind. Pulpfilm kunnen vermakelijk zijn, maar ik heb ze zelden zo goed gemaakt en uitgevoerd gezien, als deze “the Lost Boys”. Noem het gerust een “guilty pleasure” van me, maar iedere keer als ik The Lost boys zie is het weer genieten geblazen, en ik heb de film al talloze malen gezien.

Schumacher weet er een stijlvolle jaren tachtig-film van te maken. De aankleding laat dat nog niet eens zozeer zien, maar vooral de kapsels, zoals de enorme mat van Kiefer Sutherland tonen dat wel degelijk. The Lost Boys heeft een perfecte combinatie van factoren, die dit zo’n aanstekelijke en plezierige film maken. De muziek is in ieder geval geweldig. Het nummer “People are Strange” had bijvoorbeeld niet beter gekozen kunnen worden en past zo verschrikkelijk goed bij het sfeertje. Qua horror voldoet het allemaal ook zeker, al is dat lang niet het belangrijkste. Het zijn vooral; de kostuums, de make up en de special effects, die erg goed gemaakt zijn en vandaag de dag nog gemakkelijk meekunnen.

Maar persoonlijk vind ik de geslaagde en erg aanstekelijk humor van the Lost boys het allerleukst. De leuke dialogen en de oneliners vliegen je om de oren en in combinatie met de jonge enthousiaste cast, maakt het van deze film een uniek werkje, dat gekenmerkt wordt door een unieke sfeer. De jonge cast doet het allemaal ook erg goed. Vooral Sutherland, Corey Haim en Corey Feldman zijn goed op dreef.

The Lost Boys is en blijft een film, waar ik iedere keer weer volop van kan genieten. Het is echt zo’n film waar ik altijd weer vrolijk van kan worden als ik hem gezien. Zulke films zijn er niet zo heel veel en die moet je koesteren. Tot op heden is dit nog altijd de beste en leukste film over vampieren, die ik ken en ik denk niet dat deze snel overtroffen zal worden.

4,5*

Erg sterke film dit van David Lynch die, hoewel op sommige momenten erg verwarrend, een stuk beter te volgen is dan zijn Inland Empire, die ik ook onlangs zag. De sfeer is in ieder geval enorm gaaf. Mooie mysterieuze beelden, ondersteund door prima muziek van Badalamenti en vooral ook het ruige Rammstein. Verder is de introductie van de Mystery Man een fantastische scene, sowieso een erg sterk personage, evenals bijvoorbeeld het moment dat Fred in de dodencel verandert in Pete.
Verder is het verhaal best spannend en boeiend en slaagt Lynch er weer in door de veelal prachtige beelden een wederom unieke film af te leveren. Het verhaal is zoals wel vaker bij hem natuurlijk voor meerdere interpretaties vatbaar, maar had ik toch best wel wat van door, nadat ik het spoilertopic zojuist gelezen heb. Een herziening schept dan natuurlijk weer nieuwe ontdekkingen en die gaat er in de toekomst ook zeker nog wel weer een keer komen, want dit is en blijft wat mij betreft een erg fascinerende en boeiende film!

4,0*

Leuke Capra, en een bovengemiddeld goede film, al is dat niet eens genoeg om te behoren tot het beste werk van Capra. Maar ja, Capra heeft dan ook een paar top films afgeleverd.

Wat me vooral verraste waren de geweldige decors, die Lost Horizon heeft. Prachtig hoe die besneeuwde bergen er uit zien, en vooral de manier waarop het in beeld wordt gebracht is erg mooi. Daar heeft Capra zeer duidelijk veel tijd en aandacht aan besteed. Het verhaal zelf is ook wel interessant. Men komt in Shangri-La terecht, een plaatsje afgesloten van de rest van de wereld, waarin men vredig leeft en geen last heeft van het gehaaste leven op de rest van de wereld. Een mooie idealistisch uitgangspunt, waar Capra op geheel eigen wijze een leuke avonturenfilm van weet te maken.

Het eerste en het laatste half uur is erg sterk. Daar tussenin is het niveau soms wel wat wisselend. Het acteerwerk is in orde, maar soms iets te overdreven, al is dat niet zo heel storend. Ik vond het op zich wel weer mooi om te zien hoe een ieder op zijn eigen manier omging met het leven aldaar. Het lijkt allemaal ideaal, maar in de praktijk blijkt dat niet helemaal zo te zijn, wat natuurlijk ook wel terecht is. War het in het middenstuk op een gegeven moment wat langdradig wordt, daar wordt het in het laatste half uur weer erg boeiend.

Ook nog leuk om te constateren dat Capra meer kan, dan alleen leuke feelgood films maken. Ook in dit avonturen genre staat hij duidelijk zijn mannetje.

3,5*

Aparte, bij vlagen bij vlagen erg boeiende film waarin twee onbekenden de rust bij elkaar weten te vinden in het zeer drukke en gehaaste Tokio. Het verhaal is dun, maar het acteerwerk is zeer goed. De prachtige plaatjes maken dit een stijlvolle film die prettig is om naar te kijken.

3,5*

Goede film weer van Billy Wilder, die mij niet echt omver blies, maar die wel weer zeer vermakelijk is. Dat is in de eerste plaats vooral te danken aan hoofdrolspeler Ray Milland. Op zeer overtuigende wijze zet hij een alcoholist neer, die door zijn drang naar alcohol in feite steeds verder lijkt af te zakken in het leven. Langzaam wordt hij gek en dat is interessant om te volgen. Toch had ik wel verwacht dat het einde positief zou zijn. Op de een of andere manier is dat voor mijn gevoel typisch Wilder.

Verder zitten er nog wel een aantal prima shots in de film, maar ook wel wat mindere muziek, die soms iets te nadrukkelijk aanwezig is. Verder is het gewoon een prima drama, die vooral dankzij zijn prima hoofdrolspeler en de goede regie ruim boven de gemiddelde film uitstijgt. Desondanks is het een "gemiddelde Wilder".

3,5*

Stukken minder dan het eerste deel.

Eigenlijk ongelofelijk dat deze film ook geregisseerd is door Steven Speilberg, want in tegenstelling tot het vorige deel heeft deze film veel minder te bieden. Het verhaal/scenario is al een stuk minder interessant/amusant. Oke er zitten ook nog dino’s op een ander eiland, laten we eens fijn gaan kijken of ze er allemaal nog zitten.

Het acteerwerk is van hetzelfde niveau als het vorige deel. Goldblum is de enige die echt overtuigt. Verder zijn de special effects zeker in orde, maar verder voelt het aan als een herhalingsoefening, zonder frisse nieuwe elementen. Ja Moore en Vaughn zijn nieuwe gezichten in deze film, maar irriteren vooral door de soms onnozele dingen die ze uithalen. Vooral Vaughn heeft een paar stomme acties, waardoor men behoorlijk in de problemen komt en dat doet de kwaliteit van het scenario ook niet echt goed.

Verder is de film ook minder amusant en net zo voorspelbaar. Spielberg lijkt er niet zo heel veel zin meer in hebben gehad. Wat mij betreft is dit duidelijk de minste van de drie films.

1,5*