Opinions

Aardige film, die vooral weet te overtuigen dankzij het imponerende spel van Forrest Whitaker. Hij is het vooral die deze film maakt, want verder is het eigenlijk niets bijzonders. James mcAvoy speelt maar matig en zet een vrij goedgelovig en soms zelfs domme, wie bezwangert er nu in hemelsnaam de vrouw van Amin?, dokter neer. Ook had ik wat meer heftige scenes verwacht. Ik zag bijvoorbeeld de tweede keer pas hoe Amin zijn vrouw had gestraft, waardoor de scene toch net wat minder impact op mij had. De scenes met Whitaker waren vaak wel genietbaar. Mooi om te zien hoe hij het volk en zowat ook iedereen om zich heen voor zich wint, om vervolgens later weer keihard te reageren. Echt een wolf in schaapskleren, waarmee Whitaker mij zeer overtuigde.Verder is de film wat mij betreft weinig bijzonder. Niet echt spannend en met een einde dat mij niet helemaal kon bekoren.

3,0*

Aardige film van Mann, waar ik me toch nog prima mee vermaakt heb. Het eerste gedeelte van de film is erg standaard, maar gelukkig zitten de laatste dertig minuten van de film erg goed in elkaar. Jammer dat de film af en toe te vaak de nadruk legde op de romance van Daniel Day Lewis en de Engelse officiersdochter. Voor dit alles zou ik 3,0 sterren hebben toegekend, ware het niet dat ik de soundtrack van deze film werkelijk geweldig vind. Die is bij vlagen echt fantastisch, waardoor ik de film toch nog een halfje extra geef.

3,5*

Een film in zwart-wit geschoten met kleurrijke personages!

Erg mooie film deze The Last Picture Show moet ik zeggen. Het is een mooie kijk op de ontwikkelingen die een aantal tieners doormaken in het volwassen worden. Eigenlijk is het best een trieste film, want de gebeurtenissen die in de film plaatsvinden, zijn lang niet altijd leuk, maar wel realistisch en daarnaast slaagt Bogdanovich erin de emoties op de kijker over te brengen. De film heeft een traag tempo, maar dat werkt hier uitstekend bij de karakter ontwikkeling van de personages. De jonge Jeff Bridges doet het erg goed, maar het zijn vooral Timothy Bottoms en Cybill Shepherd die indruk maken. Bottoms laat zijn personage heerlijk onzeker overkomen en Shepherd is echt een rijk verwend kind, knap,en iemand die niet veel hoeft te doen om de meeste jongens het hoofd op hol te brengen.

De sfeer is subliem en het zwart/witte is een goede keuze en geeft de film nog een extra rauwe lading mee. Uiteindelijk is het mooi om te zien hoe de personages zich ontwikkelen, soms ook leren van foute keuzes en net als je denkt dat het verhaal rustig voortgaat richting einde komt ineens de voor mij onverwachte dood van Bridges, die mij emotioneel wel even goed raakte. Het moment daarna is misschien nog wel beter als Bottom troost zoekt bij Ruth, dit in eerste instantie niet krijgt, maar uiteindelijk die troost wel vindt.

Het mooie is dat beiden enorm onzekere personages zijn, die elkaar uiteindelijk dan toch goed aanvoelen en waarbij de een uiteindelijk door de grote fouten van de nader heenkijkt. Een misschien simpele, maar oh zo mooie scène wat mij betreft, die tevens de film even kort maar krachtig samenvat.

Dikke 4,0*

Redelijke film met een rol, die Tom Cruise normaal gesproken op het lijf geschreven is, maar hier vond ik hem niet altijd even overtuigend.

Verder is het een film, die lang duurt en op veel vlakken overeenkomsten vertoond met bijvoorbeeld een film als Braveheart. Het verhaal van The Last Samurai is ook niet bepaald origineel, maar zelfs behoorlijk cliché te noemen. En daar waar Zwicks films vaak de neiging hebben om de sentimentele kant op te gaan en waar ik dat meestal goed kon verteren, daar overschrijdt deze film net die grens. Vooral het einde is verre van verrassend en behoorlijk sentimenteel en op dat gebied duidelijk wat teveel van het goede. Het helpt daarbij ook niet mee dat alle personages behoorlijk oppervlakkig worden uitgewerkt. Iets meer diepgang had de film op dat gebied zeker goed gedaan.

Toch zijn er ook zeker pluspunten. De gevechten zijn mooi, en goed in beeld gebracht en de muziek is op momenten erg goed te noemen. Verder speelt Ken Watanabe een erg goede rol. Hij heeft de juiste uitstraling en rust voor zijn rol en overtuigt elk moment dat hij in beeld is. Helaas doet de film dat in zijn geheel niet helemaal.

2,5*

Leuke film noir uit de negentiger jaren.

Het is even wennen aan The Last Seduction, waarin het tempo vooral in de eerste helft niet al te hoog is. Op zich is dat lome tempo wel lekker, zeker omdat het wordt ondersteund door een aangename jazz-achtige soundtrack. Linda Fiorentino is een geweldige femme fatale, die een zeer overtuigende rol neerzet. Aan de ene kant weet ze charme en verleiding uit te stralen en aan de andere kant is ze absoluut niet te vertrouwen. Erg fijn om naar te kijken. Bill Pullman doet het ook niet onaardig, alleen Peter Berg vond ik wat minder. Zijn soms nogal onnozele gedrag vond ik niet altijd even natuurlijk overkomen.

Het verhaaltje kabbelt lekker voort op het lome tempo, waarbij de film het vaak moet hebben van het aardige plot en de dialogen, die ook zeker niet slecht zijn. Visueel is het allemaal niet bijzonder, maar ook niet echt lelijk. Zoals de gehele film eigenlijk erg degelijk is, op de geweldige rol van Fiorentino na, die de boel echt omhoog weet te trekken. Het einde vond ik overigens een tikkeltje ongeloofwaardig, maar erg mooi, omdat Fiorentino ermee wegkomt en die sukkel van een Berg flink te kijk zet. Een einde dat prima bij het geheel past.

Het is misschien geen topper, maar wel zeer aangenaam kijkvoer, ik kan niet anders concluderen.

3,5*

Ik moet zeggen dat ik hier wel enigszins zin in had. Vooral, om Schwarzenegger na al die jaren weer in een hoofdrol terug te zien. Het deed weer even denken aan die films van vroeger, al moet daarbij aangetekend worden dat de films in de laatste jaren voor zijn gouverneursperiode ook bij lange na niet zijn beste waren.

The Last Stand behoort ook zeker niet tot zijn beste werk, maar is in ieder geval wel een leuk actiefilmpje geworden. De regie van Kim is degelijk, maar niet super bijzonder, al zitten de actiescènes wel goed in elkaar. Het verhaaltje is lekker simpel en komt na een klein half uurtje lekker los. Ik moet zeggen dat ik de bijrollen niet zo heel bijzonder vond. Eduardo Noriega is een degelijke bad guy, maar Peter Stormare en Forest Whitaker vond ik niet al te sterk. En iemand als Johnny Knoxville heeft hier ook totaal niets te zoeken. Schwarzenegger zelf is wel aardig op dreef en snapt gelukkig als geen ander dat hij zichzelf niet al te serieus moet nemen, om het best tot zijn recht te komen. Dat levert een paar leuke oneliners op en wat grappige momenten.

Het is leuk om Schwarzenegger weer te zien. Hij is oud geworden, maar heeft het nog wel in zich. The Last Stand is vrij simpel en voorspelbaar en mist hier en en daar nogal scherpte, wat de betere films van Schwarzenegger wel hadden, maar is desondanks een aangename wegkijker, en dus een redelijk geslaagde comeback te noemen.

3,0*

Zeker veel leuker dan verwacht dit.

Zwarte komedies kan ik, mits goed uitgevoerd, vaak wel waarderen en The Last Supper mag zich zeker tot deze categorie rekenen. Een discussie met een gast loopt nogal uit de hand en voor je het weet is bij de vijf bewoners en het landhuis een nieuwe gewoonte geboren. Het acteerwerk is niet onaardig en vooral de dialogen zijn leuk geschreven. Ik was toch telkens benieuwd wat er zou gebeuren als er weer een gast werd uitgenodigd.

De twist met Perlman, is geweldig. Stiekem hoopte ik al op zoiets en dat het dan ook nog gebeurde, was wel erg leuk. Het camerawerk en de soundtrack zijn overigens niet echt bijzonder. Maar het leuke verhaaltje, de grappige dialogen en de overige vaak cynische humor, is meer dan voldoende voor zo’n anderhalf uur vermaak. Prima tijdsduur ook trouwens.

3,5*

Een behoorlijk goede film van Martin Scorsese, die het verhaal van Jezus Christus eens op een iets andere wijze vertelt.

Als je bekend bent met de bijbel, zoals ik, dan komen sommige zaken in de film vreemd voor. Anderen zal dat ongetwijfeld minder opvallen. De film is ook heel duidelijk daarin en laat er geen twijfel over bestaan dat het fictie is. Desondanks is het door het ietwat andere verhaal een redelijk interessante film geworden.

De rol van Jezus lijkt me niet bepaald de makkelijkste rol om te spelen. Het is een rol, waar altijd kritiek op zal komen en een rol, die vooral in deze film ook fysiek veel van de acteur eist. Wat dat betreft neem ik mijn petje af voor Willem Dafoe, die deze zware rol, toch behoorlijk sterk en goed invult. Verder speelt Harvey Keitel een prima rol als de apostel Judas. De rol van Judas is ook erg interessant, omdat die hier toch wel behoorlijk verschilt van zijn rol in de bijbel. Dat houdt de film boeiend en geeft een verhaal dat ik al kende en een paar keer gezien heb, toch een frisse wending.

Hoewel de film soms wat inzakt en best lang is, blijft het grotendeels boeiend. De ondersteunende muziek is goed en past ook echt bij de film. Het einde is ook sterk gevonden en achteraf gezien is het ook een film, die mij weer eens even aan het denken zette. Ja een bovengemiddelde film dit, waarin Scorsese een sterke boodschap verteld, zonder zieltjes te willen winnen.

3,5*

”I AM the law!”

Een meer dan goede western met een eenvoudig verhaal, dat de boel goed opbouwt, wat uiteindelijk leidt tot een behoorlijk spannende ontknoping.

Kirk Douglas en Anthony Quinn spelen de twee belangrijkste personages en doen dat uitstekend. Aangezien ze vroeger vrienden waren is de nieuwe ontmoeting des te pijnlijker. Het blijkt namelijk al snel dat Quinn zijn zoon alles is voor hem en dat hij hem niet wil uitleveren aan zijn oude beste vriend, ook al heeft zijn zoon een moord begaan. Douglas wil wraak, maar worstelt ook met zijn verdriet en de tegenstand van Gun Hill, waar iedereen naar de pijpen van Quinn lijkt te dansen.

Er zit niet bijzonder veel actie in, maar Last Train from Gun Hill verveelt geen seconde. De spanning wordt vakkundig opgebouwd door Sturges, waarbij hij de kijker af en toe van erg mooie beelden van de omgeving voorschotelt. Het laatste kwartier komt de spanning uiteindelijk tot volle wasdom en is de uiteindelijke ontknoping erg de moeite waard. Daarbij blijkt ook dat het scenario gewoon erg sterk in elkaar zit.

Sturges is duidelijk ook een westernregisseur die mij erg ligt. Last Train from Gun Hill behoort samen met Bad Day at Black Rock tot zijn beste werk.

4,0*

Leuke film, waarin vier ervaren oude knarren, zich nog eens een keer lekker mogen uitleven.

Hoewel het verhaal voorspelbaar is, hebben de heren er duidelijk zin in en het plezier straalt er soms ook vanaf. De wisselwerking tussen de heren is goed, waarbij Douglas en De Niro voor het serieuzere gedeelte gaan, terwijl Freeman en Kline samen juist een behoorlijk komisch duo vormen.

De setting mag er natuurlijk ook zijn en er wordt ook maar weer eens getoond wat een mooie stad Las Vegas eigenlijk is. Het is allemaal erg sympathiek en luchtig en ik moet zeggen dat ik me geen seconde verveeld heb, een paar keer gelachen en dat de tijd vrij snel voorbij ging. Dan heb je toch genoeg goed gedaan.

3,0*

Of ik nu een cultuurbarbaar ben of niet, feit is wel dat ik voor het zien van deze documentaire nog nooit van The Band had gehoord. Nu ben ik ook niet zo’n super muziekliefhebber, maar weet ik toch wel wat af van de geschiedenis, maar blijkbaar is deze band voor mij een grote onbekende. Dit is een registratie van hun allerlaatste concert. Omdat het een afscheid is, ga ik ervan uit dat ze alle muzikale hoogtepunten die ze hebben gehad wel zullen spelen. Daarnaast spelen er veel artiesten mee, die ik wel ken.

Ik moet zeggen dat ik het niet slecht vond. Niet alle muziek is even goed, maar er zitten best leuke nummers tussen. Daarnaast zorgt Scorsese ervoor dat er tussendoor voldoende afwisseling is, door het concert af te wisselen met interviews, die er tussendoor geplakt zijn. Hoewel ik het concert zelf niet heel bijzonder vond, klonk het bij vlagen wel lekker. Wel kon je op momenten duidelijk zien dat het ook wel goed was en ze er blij mee waren dat het er opzat. Verder is het niet heel groots en moet je waarschijnlijk echt fan zijn, om dit heel hoog te kunnen waarderen.

Maar voor de leek, zoals ik hier is het een aardige documentaire, die veel muziek bevat en diverse interviews, die vakkundig in beeld gebracht zijn, zoals het natuurlijk ook hoort bij een regisseur van dit kaliber.

3,0*

Bijzondere film, zoveel is zeker. Zelden een film gezien, die pure horrorelementen weet te verweven met jeugdelementen, waardoor de film soms overkomt als kinderfilm, maar vijf minuten later dit dan vaak weer hard ontkracht. De sfeer van de film is erg sterk. Het verhaal wordt op een rustige manier verteld, met typische eighties muziek, sterke en vooral ook zeer stijlvolle shots bij met name de moorden die plaatsvinden. De kinderen spelen ook wel goed, al steekt het meisje er duidelijk bovenuit. De film zakt hier en daar helaas een klein beetje in, maar gelukkig duurt dit vaak maar even en heb ik toch groetendeels best wel genoten van de film.

3,5*

Heerlijke Woo film!

The Killer en de Better Tomorrow films waren best aardig, maar in deze film evenaart Woo wel zo goed als zijn prestatie in Face Off. Heerlijke actie en vooral lekker veel ook in een verhaaltje dat ook mij inderdaad een tikkeltje aan Infernal Affairs deed denken. Chow en Leung zijn allebei goed op dreef en de kogels vliegen volop in het rond met talloze ontploffingen. Soms lekker over the top en zo hoort het eigenlijk ook in dit soort films. Sterke montage ook en de scenes in de loods en het ziekenhuis zijn onvergetelijke scenes en duidelijk ook een van de besten in hun soort!

4,0*

Goede film, die geen moment verveeld, maar in zijn geheel echter niet zo overtuigend is als andere film-noirs die ik heb gezien. Het eerste gedeelte kijkt wel aardig weg, maar vond ik verder niet heel bijzonder. Op het moment van de voor mij verrassende plotwending wordt de film interessanter en gelijk ook heel stuk boeiender. Het blijft leuk om te raden wie uiteindelijk de dader is is een whodunnit film als deze. Verder speelt Gene Tierney een prima rol, al moet ik zeggen dat ik de andere acteurs redelijk vond, maar meer ook niet. In zijn geheel voor mij een bovengemiddelde film, vooral ook omdat ik erg van dit genre houd, maar in het genre zelf heb ik genoeg films gezien die een stuk meer indruk op mij hebben gemaakt.

3,5*

"It's not what you know, it is what you can prove in court."

Toch wel een fijne film dit, die meer wil zijn dan de standaard wraakfilm en dat dan ook zeker is. Dit komt mede door de twee hoofdrolspelers, die beiden sterk spelen. Fox speelt zijn rol van aanklager gewoon goed en het is fijn om eens een andere "donkere man" in zo'n rol te zien i.p.v. Will Smith of Denzel Washington. Het is echter Gerard Butler die op mij de meeste indruk weet te maken als de man, die helemaal door lijkt te draaien, nadat zijn gezin op brute wijze vermoord is. Op een gegeven moment lukt het Butler om echt een soort van mythe te worden, omdat hij onkwetsbaar lijkt en alles en iedereen te pakken kan nemen. Er zitten tevens een paar verrassende wendingen in de film, waardoor de film niet alleen tot het einde toe onvoorspelbaar blijft, maar tevens ook spannend is. Daarnaast is de film soms lekker hard en dat past eigenlijk prima bij het karakter dat Butler hier speelt. Het enige echt mindere punt vond ik toch wel een klein beetje de ontknoping van de film. Mooi hoor al die tunnels, maar checkt de politie dan nooit of hij in zijn cel zit? Maar toch best van genoten en in zijn geheel toch zeker wel een aanradertje, al zal zoiets in werkelijkheid natuurlijk nooit kunnen.

Kleine 4,0* dan maar.

Vermakelijk en erg onderhoudend, maar verder te vlak om echt een topper te kunnen zijn.

Een verhaaltje over drie broers, die zich bezighouden met de illegale drankhandel tijdens de drooglegging in Amerika. Shia LaBeouf vind ik niet bepaald de beste acteur, maar hij houdt zich hier redelijk staande. Zijn personage is soms wel wat vervelend, vanwege het vaak nogal suffe karakter van hem. Gelukkig is daar nog Tom Hardy, een acteur die ik steeds beter ga vinden. Zijn uitstraling is erg sterk, al wordt zijn personage ook wat oppervlakkig gehouden. De mooiste rol is echter weggelegd voor Guy Pearce, die een sterke bad guy speelt.

Verder is het allemaal best sfeervol, en het tijdsbeeld wordt ook goed weergegeven. Wel vond ik de eerste helft niet altijd even boeiend en vermakelijk. In de tweede helft komt het allemaal wat meer los en wordt het ook leuker om naar te kijken. Maar ook dan wordt het nooit heel hoogstaand of bijzonder.

Lawless is een goede film in het misdaadgenre. De invulling blijft wat simpel en oppervlakkig, maar het is in ieder geval vermakelijk genoeg voor een kleine twee uur kijkplezier.

3,0*

Zo eindelijk heb ik dan ook Lawrence of Arabia mogen aanschouwen. Ik had de film al twee maanden in mijn bezit, maar gezien de lange tijdsduur had ik tot dit weekend nog geen mogelijkheid gehad om de film te zien. Ik moet zeggen dat de film vlot voorbij ging en dat ik na afloop eigenlijk niet eens het idee had, dat de film drie en een half uur had geduurd.

Dat komt vooral door de kwaliteit van deze film natuurlijk, die gewoon erg goed is. Het begint eigenlijk al met de cinematografie, die ons gedurende de hele film beelden toont van gele zandvlakten, hoge rotsen, bijbehorende paarden en kamelen en eigenlijk alles dat in een woestijn voorkomt. Ondanks dat sommige shots in een studio zijn opgenomen had ik zelf echt het idee mij in de woestijn te wanen.

Naast de mooie beelden bevat Lawrence of Arabia wat mij betreft ook een prima verhaal met uitstekend acteerwerk. Peter O' Toole zet met zijn rol van Lawrence een zeer goede rol neer. Hij maakt van Lawrence echt een zeer zelfverzekerde en overtuigende persoonlijkheid, die daarnaast ook nog eens een bepaalde vorm van sympathie uitstraalt. Daarnaast zet Omar Sharif een prima rol neer. Vooral de scènes met beide heren zijn erg vermakelijk om te zien.Ook de muziek is goed gekozen. De muziek past prima bij de film, is nooit te overdreven bombastisch aanwezig en draagt mede bij aan de mooie sfeer die er in deze film heerst.

Leuk feitje is dat er geen vrouwen in de film meespelen. Ik was hiervan vooraf op de hoogte en heb er nog speciaal op gelet, maar ik kon hier inderdaad geen vrouw in ontdekken.

Lawrence of Arabia is in mijn ogen een tijdloos meesterwerk, die bij herziening misschien wel eens naar de maximale score zou kunnen kruipen.

4,5*

Een heerlijke Kaurismäki, die heel herkenbaar is voor de overige films, die ik tot nu toe van hem zag. Ook leuk om Kati Outinen weer tegen te komen. Een leuke actrice, die vaak goed speelt, zo ook hier, al is haar rol deze keer wat kleiner.

Le Havre straalt een gemoedelijk sfeertje uit en kent in de persoon van André Wilms een sterke hoofdrolspeler. Een zeer sympathiek figuur zet hij neer, arm, maar altijd met het hoofd vooruit lopend en positief in het leven staand. Kaurismäki zorgt voor een aangenaam tempo, echte personages, een warm sfeertje en fijne opvallende kleuren. Heerlijk om te zien hoe de mensen in die Franse wijk met elkaar omgaan en elkaar helpen. Ondanks de armoede klagen ze niet en zijn ze niet te beroerd om anderen te helpen, een enkeling daargelaten.

Ondanks dat Le Havre niet gekenmerkt wordt door een zeer sterke scène, is het wel zo’n typische film, waarbij ik de gehele speelduur met een grote glimlach op mijn gezicht naar heb zitten kijken. De fijne, soms zwarte humor, zit er op een zeer aangename manier doorheen verweven. Zelfs de aparte muzikale onderbreking is fijn en past precies in het gemoedelijke sfeertje van Le Havre. Dat de agent de jongen toch liet gaan, zag ik al wel aankomen. Dat Kaurismäki, het daarna ook nog aandurft om Outinen genezen te verklaren, zag ik dan weer niet aankomen. Normaal gesproken zou zoiets niet kunnen, maar Kaurismäki komt ermee weg en stiekem vond ik het gewoon ook erg mooi.

Le Havre maakt mij erg vrolijk. Dat soort films zijn zeldzaam en mogen gekoesterd worden. Dat doe ik dan ook bij deze. Dat Kaurismäki nog maar lang films mag blijven maken.

4,0*

The League of Extraordinary Gentlemen is een vermakelijke comicbook verfilming.

Het verhaal is op sommige momenten een beetje X-men-achtig. Ook hier moet namelijk een groep mensen met buitengewone krachten het opnemen tegen een schurk met ook al van dat soort krachten. Het tempo van de film is hoog en doordat er veel gereisd wordt naar diverse locaties, oogt de film op dat gebied erg dynamisch en afwisselend.

Sean Connery doet het leuk als Allan Quatermain en heeft er duidelijk zin in. De rest van de cast is wisselend. Wel blijven de karakters allemaal erg oppervlakkig, maar dat is hier niet zo heel erg. De decors en aankleding van de film zijn erg mooi. Op sommige momenten waan je jezelf in een andere tijd en wereld en hierdoor voelt het ook aan als een echte avonturenfilm. De special effects zijn in orde. Vaak voldoende, maar soms ook iets minder, waardoor het er niet altijd even echt uitziet.

In zijn geheel voldoet het echter prima. Veel vermakelijke actie en leuke opvallende figuren zorgen voor een best wel leuke film.

3,0*

Lean on Me is een aardige film over een bekend onderwerp, dat in tal van andere films terugkomt. Het is wel fijn om te zien dat de film zich deze keer wat meer richt op de inhoud, in tegenstelling tot bijvoorbeeld films als The Substitute en The Principle, die meer op het vermaak en de bijbehorende actie gericht zijn.

Ik moet zeggen dat ik Morgan Freeman de laatste jaren wat minder vind acteren, maar in deze film, waar hij letterlijk zijn zwarte haren nog heeft, speelt hij best wel goed. Hij overtuigt als sterke man, die op een inhoudelijke manier de leerlingen weet te raken. Dat kwam soms best wel verfrissend over, ondanks dat ik sommige zaken wel zag aankomen. Het einde van de film is echter wel redelijk teleurstellend en vond ik veel te voorspelbaar en standaard. Jammer, want anders had ik de film nog wel een halfje hoger gegeven.

Lean on Me is zeker geen slechte film, maar net niet goed genoeg voor een bovengemiddelde waardering. Als mensen een film over het onderwijs willen zien die ook goed is en in ieder geval een veel sterker einde heeft, dan raad ik Entre les Murs aan.

3,0*

”There's nothing wrong with Ellen. It's just that she loves too much.”

Ik was enigszins verrast, toen bleek dat deze film in technicolor was. Maar gezien een aantal locaties, is dit absoluut niet verkeerd. Vooral het gedeelte dat zich afspeelt in het bosrijke gebied bij het meertje ziet er erg mooi uit. Ook ik moet zeggen, dat het me op momenten erg aan Douglas Sirk deed denken. Die gebruikt ook van die mooie kleuren en ondanks dat dit zeker een film noir is, is het op sommige momenten ook best wat melodramatisch. Het komt allemaal wat langzaam op gang, maar eenmaal op gang is het een best wel boeiend schouwspel.

Het draait hier hoofdzakelijk om twee personages, waarvan die van Gene Tierney duidelijk het interessantst is. Ze doet het voortreffelijk, dat moet gezegd worden. Als verleidelijke femme fatale is ze geweldig, en die manier waarop ze langzaam maar zeker van vriendelijk naar vijandig transformeert, is mooi uitgewerkt. Cornel Wilde is wat minder sterk en heeft ook niet al te sterke uitstraling. Daardoor sneeuwt hij vaak dubbel onder in de scenes, waarin Tierney de show weet te stelen.

Derechtszaak richting het einde vond ik iets te overdreven, maar verder bleef het niveau redelijk constant en behoorlijk goed. Het verhaal is interessant, de kleuren mooi en warm en de femme fatale is geweldig. Jammer alleen dat de rest van de ingrediënten soms net niet goed genoeg zijn, om dit tot een echte topper te maken, maar desalniettemin is dit een meer dan vermakelijke film noir.

3,5*

Wat een positieve recensies hier allemaal, nou ik kan er vrij weinig mee moet ik zeggen. Een hele matige film, die vooral het eerste uur uitermate vervelend is en niet weet te boeien. Het laatste half uur is dan wel wat beter, maar ook bij lange na niet goed genoeg om een dikke onvoldoende te voorkomen. Cage en Sue spelen best goed, maar daarnaast valt er op een enkele scene na vrij weinig te genieten. Ik kreeg geen feeling met de personages, mis enige vorm van sfeer en vond het een zeer lange zit. Muziek vond ik ook niet altijd even goed, heb Sting weleens beter gehoord. Nee totaal geen film voor mij dit blijkbaar.

1,5*

Mooie film toch wel, die zich de gehele speelduur in een tank afspeelt. Om alles dan toch nog redelijk boeiend te kunnen houden, lijkt me bijzonder lastig, maar regisseur Samuel Maoz slaagt daar gelukkig wel in.

Het sfeertje is in ieder geval sterk, lekker beklemmend en constant het gevoel hebbende, dat je geen kant op kunt. Ook de manier van filmen vond ik mooi, vanuit het vizier, zodat je als kijker soms het gevoel hebt je tussen de mannen in de tank te bevinden. Het acteerwerk is in orde en ik vond de boel ook wel aardig realistisch neergezet worden.

Ik vond de boel alleen wat langzaam op gang komen en de tweede helft ook duidelijk wat interessanter dan de eerste. Tenslotte vond ik de begin en eind scene ook erg mooi gevonden. De mannen in de tank hebben mij misschien niet omver geblazen, maar het was wel aangenaam om naar te kijken.

3,5*

Schitterende film over het spioneren van de voormalige DDR destijds. De acteerprestaties zijn van een hoog niveau, maar vooral Ulrich Mühe is subliem in zijn rol van Stasi-agent Wiesler, die zich meer en meer tegen zijn eigen staat begint te verzetten. Zonde dat hij vlak na de opnames van de film is overleden. De film bouwt alles op een mooie en aangrijpende manier op, zodat je echt gaat meeleven met de hoofdpersonages. Vond vooral het einde erg mooi gemaakt en goed passen bij dit meesterwerkje!

4,5*

Aardige film met goed acteerwerk van de hoofdrolspelers, hoewel Anthony Hopkins aan het einde wel een beetje "overact". het verhaal zit aardig in elkaar, maar is echter flinterdun en voorspelbaar. Sommige wendingen in het verhaal komen echter wat geforceerd over en het hele verhaal had best iets strakker en bondiger gemogen. Het camerawerk is echter dik in orde en levert mooie plaatjes op van de prachtige landschappen aldaar. Geen topper, maar gewoon een aardige film!

3,0 *

Matige film waarin Jean-Claude van Damme een bokser speelt, die tegen wil en dank in het vreemdelingenlegioen belandt.

De meeste films van van Damme leunen vooral op de actie. Deze film bevat niet zoveel actie, maar richt zich vooral op de dramazijde van het verhaal. Om dit gedeelte van een film te kunnen laten slagen is er degelijk acteerwerk vereist. Van Damme gaat daarin in deze film duidelijk ten onder. De bijrollen zijn wat beter ingevuld, waarbij sommigen, zoals de donkere man, wel overtuigen en anderen niet.

Het verhaaltje is verder niet bijster sterk en omdat het drama niet echt overtuigd, komen de actiescènes als welkome afwisseling. Die zijn op zich redelijk, hoewel het er soms wat chaotisch uitziet. Nee van Damme kan zich beter op het trappen en vechten richten, want in een film als deze komen zijn mankementen als acteur duidelijk naar boven.

2,0*

Het idee hierachter is erg leuk en als je als kind vroeger vaak met Lego gespeeld hebt, zijn de herinneringen weer snel opgehaald.

Ik moet zeggen dat het er allemaal erg goed uitziet. Er is veel aandacht besteed aan de details en de manier hoed de Legopoppetjes bewegen. Een erg mooie en ook frisse stijl, die gewoonweg goed werkt. Daar is eigenlijk dus maar zeer weinig op aan te merken.

Toch vond ik de film zelf wel wat minder dan gehoopt. Het tempo is erg hoog en men probeert de boel op te vrolijken, door een enorme hoeveelheid grappen in korte tijd op de kijker af te vuren. Ik vond ze vaak nogal flauw en niet altijd even goed werken. Daarnaast is het op sommige momenten gewoon te hyper, iets dat voor mij niet zo goed werkt.

Wel zitten er nog een aantal aardige verwijzingen in en is het einde, ondanks dat het nogal braaf is, wel nostalgisch te noemen. Maar toch houd ik er gemengde gevoelens aan over. Sommige zaken zijn goed gedaan, maar andere werkten echt helemaal niet. Jammer, maar het is helaas niet anders.

2,5*

Een behoorlijke goede, degelijke film van eigen bodem dit. Het verhaal zit op zich goed in elkaar, het acteerwerk is in orde, waarbij Victor Low er op een positieve manier duidelijk bovenuit springt. Verder is de film redelijk sfeervol en op sommige momenten ook best grappig. Vooral de al vaker geroemde openingsscène is erg sterk en grappig

Het nadeel van de film is alleen dat de spanning nogal ontbreekt. Het ligt al vrij snel enorm voor de hand dat Thomas Acda het lek is, iets wat ik jammer vond, omdat het de rest van de film ook meer voorspelbaar maakt. Toch kijkt het allemaal wel erg lekker weg, en daarnaast heb ik me geen moment verveeld. Voldoende dus.

3,0*

Een indrukwekkende documentaire dit.

Werner Herzog weet goed hoe hij zoiets op de kijker kan overbrengen. Het commentaar is zeer sporadig aanwezig en dat is ook genoeg, want de indrukwekkende beelden spreken voor zich.

Beelden die op een schitterende manier zijn gefilmd. Ja op cinematografisch en visueel vlak is het allemaal erg mooi. Mar recht tegnover het mooie filmwerk staat natuurlijk de ellende van de gebeurtenis zelf. Dat olie een smerig goedje is, wist ik al, maar als je ziet wat een ellende het hier allemaal aanricht, dan wordt je als kijker toch even stil.

Een goede wijze les is dit. Een les die aantoont hoe het niet moet, want anders help je je eigen planeet snel naar zijn einde toe. Een blijvertje dit.

4,0*

Wat een verhaal is dit zeg. Aki Kaurismäki heeft aparte humor, die ik meestal wel kan waarderen. Zo ook hier gelukkig, al is het ook weer niet zo dat ik op de grond lach van het lachen.

Neem alleen al de eerste aanblik van de 'Leningrad Cowboys' met hun zwarte opvallende kuiven en je weet vanaf de eerste seconde dat je dit gelukkig niet al te serieus moet nemen. Inhoudelijk stelt het allemaal niet heel veel voor en ondanks dat het soms wel wat inzakt, blijft het regelmatig leuk. Soms is het zo droog, dat de humor pas enkele seconden later doorkomt. Soms slaat het helemaal nergens op en soms is het ook best flauw, maar gelukkig blijft het de grootste gedeelte van de tijd vermakelijk.

Ik moet zeggen dat de muzikale nummers van de mannen soms nog best goed waren. Sommige nummers waren duidelijk minder en het is jammer dat de kwaliteit niet altijd even goed was, anders was het wellicht nog een stuk beter geweest. Het is zeker niet de beste Kaurismäki, maar het nodigt mij in ieder geval zeker uit, om ook de rest van deze maffe trilogie te gaan bekijken.

3,5*