Opinions

Ik zag een aantal weken geleden toevallig deze film voorbijkomen in de updates en toen ik het script en bijbehorende reacties zag, dacht ik gelijk dat dit wel eens wat voor mij zou kunnen zijn. Nu ben ik niet zo enthousiast als de meeste anderen hier, maar een leuk filmpje is het zeker.

Het is even wennen aan het gele kleurenfiltertje en voor je het weet komt alles in een razend tempo voorbij. Een hoop slapstick wordt getoond, waarbij het ene duidelijk wat beter werkt, dan het andere. Verder komt er een hoop muziek in voor, vaak ook erg vrolijke muziek. Lemonade Joe is een geinig personage. Alleen het idee al dat hij limonade drinkt is best hilarisch.

Ja het is allemaal best vermakelijk. Een aardig fijn sfeertje ook nog, een paar mooie vrouwen en het Tsjechoslowaakse plaatje is compleet. Niet alles is even geslaagd dus, maar over het algemeen werkt het meeste wel en als je ze niet zou horen praten, zou het inderdaad zomaar een Amerikaanse western kunnen zijn. Nooit geweten dat zoiets bestond, maar zeker leuk om eens een keertje gezien te hebben.

3,5*

Een leuke Kung Fu film met een hoop originele gevechten.

Sammo Hung is een apart figuur. Oogt behoorlijk dik, maar heeft in de loop der jaren toch bewezen dat dit geen enkel probleem hoeft te zijn om goed te kunnen vechten. Dat bewijst hij ook hier weer. Magnificent Butcher wordt niet zozeer gekenmerkt door een sterk verhaal, maar vooral door vele gevarieerde gevechten. Elk gevecht heeft weer een andere invalshoek is goed gechoreografeerd en heeft wel iets origineels. Op dat gebied valt er dus weinig te klagen.

De humor is ook wel leuk, al moet ik zeggen dat het soms een klein beetje te flauw wordt. Maar de typische Hongkongse humor is op zich goed te pruimen. Vooral die dronken zwerver, die verrassend goed kan vechten, deed mij toch regelmatig een glimlach op mijn gezicht bezorgen. Qua vechtscène, was de katscène voor mij het hoogtepunt van dit martial arts werkje.

Al met al best leuk dus, en zeker origineel. Op zijn tijd zijn dit soort films wel leuk en ga ook zeker nog wel meer van Sammo Hung zien.

3,5*

I don't hold with equality in all things, just equality before the law, nothing more.

Ik wist van tevoren niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten. De laatste paar films van Steven Spielberg vielen mij namelijk behoorlijk tegen, maar een fenomenale acteur als Daniel Day-Lewis zie ik graag spelen en weet door zijn spel vaak de film ook een niveautje omhoog te tillen. Lincoln blijkt gelukkig weer een ietwat betere film te zijn, maar echt geweldig is het allemaal niet.

Toch wel een opvallende keuze van Spielberg om het verhaal te vertellen over slechts 1 maand uit het leven van Lincoln. Hij focust zich echt op de befaamde stemming over het “Thirteenth Amendment”, en er komt veel minder over de slavernij aan bod, dan ik had verwacht. Inhoudelijk is het op momenten best boeiend, maar daarnaast zijn er ook momenten dat het allemaal wat minder boeiend is. Gelukkig helpt het wel dat Spielberg goede acteurs heeft gekozen voor de rollen hier. Day-Lewis is zoals verwacht echt weer zeer goed en weet van Lincoln een overtuigend personage te maken. Vooral zijn monologen en toespraken zijn echt heel sterk. Ook de rest van de cast doet het vrij goed. Tommy Lee Jones heeft een paar mooie momenten en zorgt af en toe voor wat humor. Joseph Gordon-Levitt duikt de laatste tijd steeds vaker op en overtuigt ook hier.

Qua soundtrack is het allemaal niet zo heel bijzonder. Williams wist vroeger nog weleens te imponeren, maar speelt hier op veilig. Het zelfde geldt voor de regie die erg degelijk is. De aankleding ziet er dan weer wel erg goed uit en ook aan de decors is duidelijk een hoop aandacht besteed. Lincoln is daarom vooral ook een goed gemaakte film, die mij ondanks het prima acteerwerk niet altijd wist te overtuigen. Ik had liever een iets grotere periode uit het leven van Lincoln behandeld gezien. Spielberg weet zich na drie onvoldoendes in ieder geval wel weer iets te herstellen, maar zo goed als vroeger lijkt het niet meer te worden.

3,0*

Een leuke film, niet bijzonder, maar wel vermakelijk.

Matthew McConaughey is prima gecast hier als de gladde advocaat in het nette pak, die er geen moeite mee heeft om mensen voor zich te winnen. Hij straalt de overtuiging en charisma uit, die bij zijn personage past. Ryan Phillipe is zijn tegenspeler en ook hij is prima gecast als het vervelende rijkeluiszoontje. Samen maken ze er in ieder geval een leuk schouwspel van.

Het verhaal berijdt op een gegeven moment wel de reeds ingeslagen paden, maar desondanks blijft het tot het einde toe allemaal behoorlijk vermakelijk. De film is vlot gefilmd en ook de soundtrack is prima passend bij de film. Het leukste om te volgen is de persoonlijke worsteling van McConaughey met zijn geweten. Er zitten redelijk wat bijrolletjes in de film, waarvan niet elke verhaallijn even goed uitgewerkt is, maar qua acteren zijn ze goed ingevuld, al heeft Macy hier wel een heel opvallend uiterlijk.

Uiteindelijk is het gewoon een lekkere wegkijker, waarbij McConaughey laat zien in ieder geval toch best goed te kunnen acteren, al had hij mij in A Time to Kill destijds al eens eerder overtuigd..

3,0*

Ik vond het allemaal best aardig en vooral het feit dat het hof in deze film veranderd is in een soort van slangenkuil, waarbij iedereen uit is op de macht en niemand elkaar kan vertrouwen, is leuk vormgegeven. Daarnaast moet “The Lion in Winter” het vooral van het acteerwerk hebben, dat overigens meer dan in orde is.

Vooral O'Toole en de zeer jonge Timothy Dalton vond ik erg sterk. De al net zo piepjonge Anthony Hopkins is aardig, evenals Katherine Hepburn, terwijl Nigel Terry zeer matig is. De dialogen zijn goed, al vond ik het verhaal soms wel wat inzakken en had ik een ietwat spectaculairdere afloop verwacht. Tijdens het kijken viel trouwens al het kwartje dat Richard en John weleens dezelfde uit Robin Hood zouden kunnen zijn, vanwege de tijd en plaats en dat bleek achteraf ook het geval te zijn.

Het was zeker niet slecht, maar toch soms ook niet zo leuk of boeiend, als gehoopt. Een paar sterke momenten, een goed scenario en de goede dialogen zorgen ervoor dat de score uiteindelijk gemakkelijk aan de goede kant uitvalt, al kan ik er verder niet zo enthousiast over zijn als sommige anderen hier.

3,0*

The Lion King is de eerste animatiefilm, die ik destijds in de bioscoop heb mogen aanschouwen. Daarnaast is het de animatiefilm, die ik wel het vaakst gezien heb, daar ben ik vrij zeker van. Niet zonder reden ook. Want ik vond en vind dit nog altijd een van de allerbeste Disneyfilms.

Het eerste punt dat ik wil noemen is de muziek. Het komt nogal eens voor dat liedjes in Disneyfilms niet even goed zijn, of een hinderlijke onderbreking van het verhaal vormen. Hier is dat niet het geval. De liedjes zijn erg mooi en de nummers voegen ook echt wat toe aan het verhaal. Can You Feel The Love Tonight is misschien wel het mooiste nummer ooit uit een animatiefilm. Daarnaast bevat The Lion King sterke personages. Simba is een mooi personage, dat een mooie ontwikkeling doormaakt, wat soms wat lijkt door te slaan naar het dramatische. Maar gelukkig zijn daar Timon en Pumba, die voor de komische noot moeten zorgen en dat prima doen. Vooral Timon vind ik altijd erg leuk. Ook zit er een sterke slechterik in, in de vorm van Scar, die absoluut tot de sterke slechteriken uit de Disney geschiedenis behoort.

Verder zijn dialogen goed, is de animatie soms bijna mooi en is het verhaal behoorlijk meeslepend, ook al is dat na talloze kijkbeurten wel wat minder dan de eerste paar keer. Een mooi verhaal, fijne goed uitgewerkte personages, mooie muziek en een goede uitwerking van het verhaal zorgen ervoor dat dit nog altijd een prima wegkijker is, die zich absoluut onder de beste Disney klassiekers mag scharen.

4,0*

Één van de eerste films van Jean Claude van Damme en tegelijk ook één van zijn betere. Tja voor een film met van Damme kijk je meestal niet voor het verhaal en dat is in deze film dan ook erg simpel en eenvoudig. Het betere knokwerk is echter ruimschoots aanwezig en de gevechten zijn goed en mooi in beeld gebracht. Meer valt er eigenlijk niet te zeggen over deze vermakelijke vechtfilm.

3,0*

Een vreemde eend in de bijt tussen de westerns, maar wel een zeer aangename verrassing.

Little Big Man vertelt het onwaarschijnlijke levensverhaal van een man met een al even onwaarschijnlijke leeftijd. Men weet de kijker echter al vrij snel te overtuigen dat je niet alles even serieus moet nemen, en mede hierdoor ontstaat een soms vrolijke, maar vooral erg luchtige sfeer. Dustin Hoffman speelt in ieder geval uitstekend en zet een vrolijke frisse rol neer als het gelijknamige titelpersonage. Grappig hoe hij de ene keer tussen de Indianen woont, dan weer bij de blanken en zo nog een paar keer heen en weer switcht. Ook faye Dunaway zet een leuke rol.

Na het luchtige begin, wordt de film langzaam aan steeds serieuzer, en komt het drama wat meer naar voren. Gelukkig houdt Little Big Man zijn vrolijke momenten en wordt het nooit te dramatisch. Ondanks de speelduur blijft het van begin tot einde boeiend. Er zit veel afwisseling in het verhaal en het is altijd leuk om Indianen sympathiek neergezet te zien worden, zoals hier ook gebeurt. Daarnaast kent de film ook serieuze kritiek. De blanken komen er hier nogal bekaaid vanaf, en het Christendom wordt ook een aantal keren flink bekritiseerd.

Ik kon het allemaal wel waarderen, en heb me in ieder geval uitstekend vermaakt met deze zeer leuke western. Het einde is trouwens ook erg mooi.

4,0*

Toch wel een erg vermakelijk misdaadfilmpje. Het is misschien wat aan de voorspelbare kant, maar Edward G. Robinson zet hier toch wel een prima hoofdrol neer. Hier en daar wat lekker aangedikt, maar ik vond dat goed passen bij zijn personage.

Verder een aardig misdaadverhaaltje, dat nergens vervelend is, een prima tijdsduur heeft en na al die jaren nog prima mee kan.

3,5*

Tegenvallende film, die op het einde zelfs helemaal van de weg raakt.

Laat ik eens beginnen met de positieve elementen van de film. Dat is allereerst de sfeer. Die is sterk, soms zelfs broeierig en op sommige momenten voel je daadwerkelijk spanning. Verder is het acteerwerk behoorlijk goed. Wilson doet het aardig, maar vooral Winslet speelt zeer goed. Ondanks het goede acteerwerk en het feit dat deze verhaallijn niet slecht is, kreeg ik verder maar weinig feeling met de personages.

De zwakheid van de film zit hem vooral in de andere verhaallijn over pedofiel Ronnie. Qua uiterlijk wordt hij erg stereotiep neergezet als lelijke kalende man. De zwembadscène is mooi, maar daarna gaat het bergafwaarts, zowel letterlijk als figuurlijk. Dat Ronnie zich gaat aftrekken tijdens een date vond ik al behoorlijk stupide, maar dat hij richting het einde zich ontdoet van zijn zaakje vond ik al helemaal dramatisch en een zwaar overdreven poging tot overdreven sentimenteel gedoe van de regisseur. Het kwam om mij totaal niet geloofwaardig over en veels te geforceerd.

Datzelfde had ik bij het einde van de andere verhaallijn. Dat Wilson gaat skaten van zo’n trap af, is al net zo stupide eigenlijk. Ik heb zelden zo’n slecht einde gezien, als bij deze film. Een film met twee verhaallijnen, die gewoon lachwekkend eindigen, terwijl de regisseur het toch allemaal serieus bedoelt. Ja daar reken ik de film zwaar op af.

1,5*

Dit derde en waarschijnlijk laatste deel van “The Fockers” voelt helaas nogal overbodig aan.

Er is een nog grotere sterrencast opgeroepen dan in het voorgaande deel, maar waar in het vorige deel de nieuwe personages nog wat toevoegden, is dat hier niet het geval.

Meet the Parents had een leuk fris verhaal en scherpe humor. In het vervolg voegde Dustin Hoffman en Barbara Streisand zeker wat toe, al was de film wel iets minder dan deel 1.

Dit derde deel heeft weinig nieuws te bieden, ja Jessica Alba en Harvey Keitel, maar beiden spelen een soort van overbodige rol, die totaal niet grappig is. Ook de eeuwigdurende strijd tussen Jack en Greg voelt wat overbodig aan. Waarom moet er na al die jaren nog strijd zijn en waarom vertrouwd Jack, Greg nog steeds niet? Verder zijn vooral de grappen deze keer nogal flauw, afgezaagd en voorspelbaar. Er zitten wel enkele aardige vondsten tussen, maar grotendeels valt het tegen.

Het meest positieve is in deze film de rol van Owen Wilson, die haast in elke film fris en vrolijk voor de dag weet te komen en ook hier mij weer een aantal keren aan het glimlachen kreeg. Maar goed uiteindelijk is het duidelijk dat de pap wel op lijkt met dit derde deel. Er is nog even flink gecashed en nu is het weer tijd voor wat nieuws, al blijkt Hollywood daar de laatste jaren nogal moeite mee te hebben.

2,0*

Leuk om weer eens te zien. Animatiewereld ziet er onder water erg mooi uit. Verhaal is niet bijzonder, maar de schurk en de bijpersonages in de vorm van Sebastiaan en botje zijn soms erg grappig. Vermakelijk Disneyfilmpje al met al.

3,0*

Een aparte, maar erg leuke film over een vreemd maar erg bijzonder gezin . De acteurs spelen eigenlijk allemaal hun rol erg goed en doordat elk personage ook aandacht krijgt van de regisseur krijg je op een gegeven moment ook echt binding met de personages. Het altijd keurige Amerika wordt af en toe ook op een leuke manier op de hak genomen. Voeg daarbij de mooie zonnige plaatjes van het landschap en de goede verfrissende muziek en je hebt een van de leukste films van laatste jaren te pakken, alhoewel het geen komedie is, maar meer een komisch drama. Die opa is trouwens echt hilarisch!

4,0 *

Noem het allemaal maar harstikke fout wat er in deze film gebeurd, maar ik heb er toch behoorlijk om kunnen lachen. Het is een hele aardige komedie met soms hele leuke momenten, maar ook fases dat film soms erg inzakt. Vooral Marlon Wayans is in deze film aardig op dreef met zijn af en toe rare gezichten, maar ook de bijrol van John Wotherspoon als de scherpe bijdehandte vader van Vanessa is zeker het vermelden waard. Vermakelijke onzin dus.

2,5*

Live and Let Die is de James Bond film die ik het vaakst gezien heb. Niet omdat het de allerbeste is, maar puur vanwege het feit, omdat we die destijds toevallig op DVD hadden. Ondanks dat het niet de beste Bond is, is het wel één van de meest amusantste.

Het is de eerste bond voor Roger Moore. Moore had de moeilijke taak om Sean Connery op te volgen, maar doet dat prima. Daar waar Connery meer uitstraling heeft, weet Moore dat te compenseren door zijn sterke humor. Hoewel het verhaaltje van deze Live and Let Die niet zo heel veel voorstelt, verveeld de film eigenlijk geen seconde. Het hele voodoogebeuren dat hier voorbij komt vond ik vroeger best eng. Tegenwoordig niet meer, maar leuk is het allemaal wel. Er zitten een aantal behoorlijke actiescènes in, waarbij de speedbotenachtervolging er duidelijk bovenuit steekt. Ook de scène, waarbij Bond over krokodillen rent, is inmiddels klassiek te noemen.

Dat deze Bond zich wat meer op humor richt, merk je ook aan de casting van Clifton James, die hier als oude sheriff een grappig bijrolletje speelt. Verder heeft Live and Let Die één van de allerbeste titelsongs uit de gehele Bondreeks. Een enorm herkenbaar en sterk nummer. Inhoudelijk mag het dan allemaal wat minder zijn, maar zolang het met veel vaart en humor wordt gebracht, is dat helemaal niet erg. Dat bewijst deze Bond wel.

3,5*

Aangezien men in Hollywood gek is op vervolgen heeft men 12 jaar na het derde deel ook nog een vierde deel in de Die Hard reeks gemaakt. Zou Bruce Willis inmiddels niet te oud geworden zijn hiervoor? Het antwoord daarop is gelukkig nee. levert weer een hoop actie en spektakel op. Ook heeft McClane weer enkele bijdehante en grappige oneliners bij de hand. Hoewel Bruce Willis de 50 al een paar jaar gepasseerd is weet hij nog net zo te overtuigen als in de andere Die hard films. Ook de actie en special effects zijn oke. Desondanks, is het toch een stuk minder dan in Die Hard with a Vengeance. Justin Long doet meer dan zijn best, maar is helaas geen Samuel L. Jackson. Ook is en blijft onduidelijk waarom de terroristen nu eigenlijk al hun aanslagen plegen. Ondanks dat verveelt Die hard 4.0 geen moment en laat Willis zien ondanks zijn leeftijd prima mee tekunnen in een acteifilm als deze. Een vijfde deel lijkt me echter niet verstandig.

3,0*

Onverwacht goede film toch wel.

Het is in het begin even wennen aan de personages en vooral aan James, die nu niet bepaald een normaal iemand is. In had vooral in het begin even moeite met zijn gedrag, maar gelukkig verdween dat snel en werd de film eigenlijk alleen maar beter. Leo Bill zet echt een ongelofelijk goede acteerprestatie neer. Ik ben niet altijd fan van versnelde beelden in films, maar de manier waarop het in deze film gebruikt wordt is echt subliem en versterkt vooral hoe James zich moet voelen.

Verder is het knap, welk een naar gevoel de film op een gegeven moment bij mij weet op te roepen. Daarom zie ik op zich wel enige vergelijking met Requiem for a Dream, maar toch is dit een heel andere film, met een uniek sfeertje, die een mix van diverse genres is en een speelduur heeft, die prima bij zo’n film als deze past.

4,0*

Degelijke Bond, die voldoende vermaakt en zeker niet de slechtste is.

In deze film maakt Timothy Dalton voor het eerst zijn opwachting in een Bondfilm. Het zouden er bij twee blijven voor hem, want hierna speelde hij alleen nog in "Licence to kill". Ik moet zeggen dat ik Dalton niet zo’n geweldige Bond vind. Waar Connery de uitstraling en charme had, en Roger Moore vooral de humor, mist Dalton allebei deze elementen.

Gelukkig heeft de film nog een aantal zaken, die wel goed zijn. Het verhaal is best sterk en Jeroen Krabbé speelt hier de rol van Georgi Koskov, een Russische generaal, die nogal oppervlakkig blijft, maar in ieder geval humor heeft. Verder zit er een hoop goede actie en vaart in de film. De titelsong is ook behoorlijk goed, zoals van de meeste Bondfilms uit dit tijdperk.

Kortom zeker geen slechte Bondfilm en dat ondanks Dalton, die wat mij betreft tot nu toe nog altijd de slechtste Bond ooit is.

3,0*

Bij vlagen wel grappige parodie, maar er zaten ook een aantal mindere momenten tussen. Haalt het in mijn ogen bij lange na niet bij films als Hot Shots en The Naked Gun.

2,0*

Aan de ene kant oogt dit als een standaard film, met een niet zo bijzonder verhaal, dat inhoudelijk best voorspelbaar is. Dat klinkt allemaal erg saai en niet origineel, maar wanneer je Local Hero gaat kijken, kom je erachter dat juist de uitwerking zorgt voor een aangename kijkervaring.

Het is vooral het sfeertje, in combinatie met de licht komische ondertoon, die het aangenaam maakt. De personages zijn leuk en hebben ook een bepaalde charme over zich heen hangen, wat zowel geldt voor de Schotten alsmede de Amerikanen.

Tenslotte is er nog de aangename soundtrack, waarmee Mark Knopfler op de juiste manier aansluit bij de toon van dit verhaal. Ik ben er niet door weggeblazen, maar denk wel dat Local Hero een groeiertje kan zijn, die bij een volgende kijkbeurt het waarschijnlijk nog beter zal doen.

3,5*

Na het geweldige Rosemary's Baby had ik wel weer zin in een Polanski. Ook deze viel zeker niet tegen. Polanski speelt zelf de hoofdrol en doet dat best goed.

De film begint rustig en het eerste uur leer je Trelkovsky aardig kennen en zat ik me op een gegeven moment net zo te irriteren aan de vervelende buren als Trelkovski zelf. Echt spannend vond ik de film tot op dat moment nog niet. Dat maakt Polanski in het tweede gedeelte echter helemaal goed door langzaam wat spanningelelmenten in de film te brengen, om uiteindelijk in het laatste half uur op een fantastische manier helemaal los te gaan. De scene dat hij zichzelf op de WC ziet is meer dan sterk te noemen, evanals het moment dat iedereen hem zogenaamd zit aan te moedigen om zelfmoord te plegen.

Polanski slaagt erin ook in deze film een sterke naargeestige sfeer te scheppen, al heeft de film even de tijd nodig om op gang te komen. Toch heb ik wederom erg zitten te genieten en dat smaakt dus wederom naar meer op het gebied van Polanski.

4,0*

Erg vlotte film van Guy Ritchie, met een hoop humor.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels vertelt diverse verhaallijnen, die op het einde op een mooie manier bij elkaar samenkomen. In het begin is het voor de eerste keer enigszins moeilijk te volgen, omdat er in het begin behoorlijk wat personages worden geïntroduceerd, met de meest obscure namen en door de verschillende verhaallijnen. Er gebeurt van alles en wat vooral opvalt zijn de ontzettend leuke dialogen, waar ik soms zelfs hardop om moest lachen.

De montage is vlot en hip, waardoor het allemaal goed in beeld wordt gebracht. Naast een hoop humor bevat het verhaal ook de nodige harde actie. Wat ook leuk is zijn de rare bijnamen van de al net zo rare personages. Ook het eigen criminele taaltje die ze met elkaar spreken is grappig en zo zijn er nog tal van zaken, die deze film meer dan de moeite waard maken.

Ja Lock, Stock and Two Smoking Barrels vormt toch een mooi tweeluik met Snatch., al vind ik die laatste nog net wat beter in elkaar zitten. De eerste is echter ook erg goed en blijft ook nog diverse kijkbeurten nog steeds ontzettend vermakelijk.

4,0*

De derde stomme film die ik van Hitchcock zie en tot nu toe is dit ook zijn beste.

Het is allereerst een lekker onderhoudend filmpje. De speelduur is niet zo lang en het tempo is best hoog. Het verhaal is best goed en de spanningsboog is ook niet verkeerd, al had ik wel vrij snel door dat “The Lodger” niet de moordenaar is. Toch is het allemaal nog redelijk spannend, omdat ik buiten dat gegeven verder niet kon voorspellen hoe het zou aflopen.

De film ziet er verder goed uit en voor een film van die leeftijd zitten er nog best een paar mooie shots van bovenaf tussen. Het acteerwerk is degelijk. Ik vond het niet opvallend goed of slecht. In deze film kun je in ieder geval duidelijk zien dat Hitchock talent had en dat is er later gelukkig helemaal uitgekomen.

3,5*

Vermakelijke film met een hoog whodunnit gehalte. Ik kan de hype op zich wel snappen, al vind ik de film zelf niet meer dan een vermakelijke thriller. De film begint op zich vrij aardig en al snel ontwikkeld zich een verhaal, dat vooral met veel flashbacks en plotwisselingen verteld wordt.

Dit zorgt samen met het aardige verhaal ervoor dat er voldoende afwisseling in zit en dat de film tot het einde toe wel lekker wegkijkt. Het acteerwerk is echter lang niet altijd goed. De Bouw en Peeters doen het wel goed, maar de rest is maar matig, met die zatlap voorop. Ook altijd fijn om Jan Decleir te zien, al is zijn rol hier niet zo heel groot.

Tja Loft is wat mij betreft een fijne thriller, die lekker wegkijkt, nooit echt heel goed of spannend wordt, maar die van begin tot eind best vermakelijk is, maar een topfilm is en wordt het echter nergens.

3,0*

Remakes kunnen leuk zijn, als de regisseur aan de remake zijn of haar eigen draai kan geven. Als de remake echter voor 90% of meer hetzelfde is, is de kans al minder groot dat het wat wordt. Als de remake dan ook nog eens slechts 2 jaar later plaatsvindt, ja dan zijn eigenlijk alle ingrediënten tot mislukken aanwezig.

Dat probleem heeft deze Nederlandse Loft ook en na gisteravond kan ik concluderen dat deze film toch een heel stuk minder is dan zijn Belgische naamgenoot. Het verhaal is exact hetzelfde en mede daardoor ontbreekt in deze film de spanning, die zijn voorganger wel bezat. De dialogen lopen ook niet altijd even soepel, al zijn sommige grapjes wel aardig gevonden. Qua acteerwerk zit er groot verschil in de prestaties van de acteurs. Fedja van Huêt doet het veruit het best en hoort bij de top van de Nederlandse acteurs. Barry Atsma doet het ook goed. De andere drie mannen zijn toch duidelijk minder, waarbij vooral van Koningsbrugge en Kenzari zwaar ondermaats zijn.

Uiteindelijk heeft deze film ook net een plottwist teveel. Jammer dat daar niets aan gedaan is, want dat zou echt een verbetering zijn geweest. Verder kijkt het allemaal wel aardig weg, maar goed of spannend wordt het helaas nergens.

2,0*

De twee films, die ik tot nu toe van Jacques Demy zag bevielen me totaal niet, maar waren ook een musical, iets waar ik Demy niet zo goed in vind. Zijn debuutfilm Lola is dat gelukkig niet en die beviel me ook een stuk beter.

Lola is het beste te omschrijven als een luchtig drama. Het verhaaltje is eenvoudig en de film wordt vooral gedragen door Anouk Aimée, die de rol van het gelijknamige titelpersonage vol overgave op zich neemt. Wat een overtuiging en wat een overgave stopt zij hier in deze rol. Dat, in combinatie met het luchtige sfeertje, maken van Lola een aangename kijkervaring.

De zwart-wit fotografie mag er ook zijn. Verder is het vooral een herkenbare film voor mensen, die ooit zelf verliefd zijn geweest en zich nog altijd goed hun eerste liefde kunnen herinneren. Die is vaak speciaal en zal je je waarschijnlijk altijd blijven herinneren. Lola roept dat romantische gevoel bij mij in ieder geval wel enigszins op.

3,5*

Lola Montès is de laatste film, die Max Ophüls regisseerde en de derde, die ik van hem zie. Maar na twee aangename kennismakingen, is dit toch wel een lichte tegenvaller.

Het is in ieder geval erg dynamisch gefilmd en de liefhebbers van het circus zullen ook zeker aan hun trekken komen, want de momenten in het circus zijn talrijk. Er wordt diverse keren afgewisseld tussen het heden en het verleden, waardoor we hoofdrolspeler Lola beter zouden moeten leren kennen. Dat gebeurt ook wel, maar ondanks dat gegeven blijft het allemaal erg afstandelijk en kreeg ik nooit enige binding met het hoofdpersonage. Haar huwelijk, haar relatie met de koning en die met een Beierse student, zijn wel de voornaamste periodes. Maar wat Lola ook doet, nooit slaagt Ophüls erin om haar leven echt interessant te maken.

Dat een film als Moulin Rouge hier door geïnspireerd is, moge meer dan duidelijk zijn. De overeenkomsten zijn talrijk en beide films liggen mij ook niet zo. Ophüls op zijn beurt, lijkt dan weer geïnspireerd te zijn door de films van von Sternberg, maar dat niveau wordt hier helaas bij lange na niet gehaald.

2,0*

Leuk vlot filmpje, dat een behoorlijk vaart heeft en mede daardoor ook snel voorbij is. Het verhaal is wel geinig, om te laten zien wat er veranderd als je net een paar kleine dingetjes anders doet.

Behoorlijk veel dus, zo zien we in de film. Franka Potente is een leuke vlotte meid en haar rode film geeft de film een extra lading mee en zorgt ervoor dat de nadruk in de film ook echt op haar ligt. En ze rent natuurlijk wat af in de film, de ene keer ondersteunt door een leuk muziekje, de andere keer juist weer door een storend irritant muziekje. Verder is het allemaal niet zo spannend, al zitten er nog wel leuke zaken in, zoals bijvoorbeeld het geanimeerde gedeelte.

Maar al met al best vermakelijk, vlot en met een lekker tempo en doet trouwens in de verte ook enigszins aan Crank denken.

3,0*

Vermakelijke film van Stanley Kubrick, die vooral gedragen wordt door het prima script en het goede acteerwerk. Vooral Shelley Winters is erg op dreef als de verliefde moeder. Ze zet echt een personage neer om op den duur helemaal gek van te worden, wat hier natuurlijk ook precies de bedoeling is. Ook Sue Lyon en James Mason zetten degelijke acteerprestaties neer. Ik ben en blijf echter geen fan van Peter Sellers, die ik ook in deze film weer niet vind overtuigen en vooral een storende factor is.

De muziek zorgt i.c.m. met het verhaal en de setting voor een prima sfeer, die eigenlijk wel de hele film aanhoudt. Toch had ik de film op sommige punten misschien nog wat scherper verwacht, al komt dat misschien ook door Kubrick's andere films, die dat element vaak wel bezitten. Desondanks is het een leuke, vermakelijke film en Kubrick blijft een topper.

3,5*

The Lone Ranger is behoorlijk neergesabeld, waardoor het uiteindelijk een flop is geworden. Dat hoeft niet altijd wat te zeggen, want er zijn genoeg kaskrakers, die het geld niet waard zijn en diverse flops, die achteraf gezien gewoonweg goede films bleken.

Aangezien de eerste samenwerking tussen Verbinsky en Depp een erg aangename was, afgezien van de mindere vervolgen dan, was ik hier stiekem toch wel benieuwd naar, al had ik niet echt hoge verwachtingen. The Lone Ranger doet achteraf gezien wel diverse zaken goed, maar heeft ook diverse missers, waardoor het zeker geen topper is. Vooral de humor viel mij erg tegen. Zo verfrissend als Depp was in de eerste Pirates film, zo herhalend lijkt hij hier te werk te gaan. Nu speelt hij altijd typetjes en meestal vind ik die wel grappig, maar hier komt hij soms echt totaal niet uit de verf, omdat de grappen of opmerkingen misplaatst of slecht getimed zijn. Hammer doet het overigens wel redelijk als hoofdrolspeler. Hij heeft niet echt veel uitstraling of charisma, maar dat past ook wel enigszins bij zijn rol. Verder is de soundtrack ook niet altijd even goed passend bij het hele gebeuren. Een zeer bekend deuntje, maar het past er niet helemaal goed bij.

Is dan alles slecht? Nee zeer zeker niet. Voor een film met zo’n speelduur heb ik me nooit verveeld en dat is vooral te danken aan de actie scenes, die vakkundig gemaakt zijn en daarnaast voor het broodnodige spektakel en vermaak zorgen. Daarnaast is the Lone Ranger een stuk harder dan de meeste andere Disneyproducties, wat ik op zich ook wel plezierig vond. Het past ook beter bij de westernsetting en het verhaal en maakt het avontuur toch wat spannender, ook al is het voorspelbaar en blijven de personages allemaal maar erg oppervlakkig.

Achteraf gezien snap ik de kritiek op zich wel. Als je veel films hebt gezien dan heb je dit allemaal al wel eens gezien. Vooral qua dialogen en grappen is het allemaal erg uitgekauwd. Dan mag je nog blij zijn, dat je een sterke regisseur aan het roer hebt, die er dankzij de prima in elkaar stekende actie scenes nog wat van weet te maken.

2,5*