Opinions

Enorm "slappe hap"" allemaal. Weet nog dat ik destijds met mijn vrouw de keuze had om naar deze film te gaan of naar Guess Who. We hebben voor die laatste gekozen en dat is maar goed ook zo blijkt nu. Het verhaal is vanaf de eerste minuut voorspelbaar en hoewel er wel sprake is van enige chemie tussen Kutcher en Peet wil de film maar niet op gang komen. Film is lang niet altijd grappig. De muziek van de film is wel goed en gelukkig heeft komedietalent Kal Penn nog een klein rolletje in deze film, maar verder is het inderdaad een dertien in een dozijnfilm die we morgen reeds weer zijn vergeten.

2,0*

Heerlijke romantische zoete film, die duidelijk de juiste snaren weet te raken.

Ik heb het niet altijd op dit soort films, maar Love Actually is zo goed gemaakt dat het maar weinig fout kan doen. Iemand als Hugh Grant, die ik nooit zo kan waarderen, past hier zelfs erg goed in. Sowieso is de cast erg fijn en goed, en ook een van de redenen waarom de film zo goed bevalt. Er zijn diverse verhaallijnen en personages, maar allemaal krijgen ze precies de aandacht die ze verdienen en dat werkt goed.

Bill Nighy is trouwens het leukste personage. Er zijn er veel, maar ikwil er toch even een rol uitlichten. Zijn rol als verknipte zanger, die op een comeback mikt, is soms ronduit hilarisch. De rest van de film zat ik ook vaak met een grote glimlach te kijken. Naast de humor werkt de romantiek hier ook erg goed. Het is vaak lastig om een film te vinden of temaken, waarin beide elementen zo goed werken. Love Actually behoort echter duidelijk tot die selecte groep en werkt zelfs nog net iets beter als je de film vlak voor de kerstdagen kijkt.

Een fijne film, waar ik een erg goed gevoel aan over heb gehouden. Britse humor en romantiek op zijn best.

4,0*

De vroege films van Woody Allen vallen vooral op door het hoge slapstickgehalte en bij Love and Death is dat niet anders.

Allen die een beetje onhandig zit te stuntelen kan ik op zich wel waarderen en ook in deze film weet hij mij weer een paar keer goed aan het lachen te krijgen. Dat heerlijke droge gepruts met een wapen, het leuke geflirt met een zeer mooie vrouw en een hoop grappige verbale humor, maken dit weer een vermakelijke film. Vooral het hele legergedeelte is bij vlagen erg grappig. Allen doet het zelf ook goed en wordt in deze film weer bijgestaan door Diane Keaton die zelf ook erg goed speelt en vooral erg grappig is in haar uitspraken.

De laatste twintig minuten zakt de film iets in, maar Allen laat het allemaal niet te lang duren, want voor je het door hebt is de film eigenlijk alweer afgelopen. De eindscène is dan weer wel erg geslaagd. Allen is en blijft grappig op zijn eigen unieke wijze.

3,5*

Herbie is echt jeugdsentiment en heb ik destijds talloze keren gezien. De laatste keer is echter alweer meer dan vijftien jaar geleden en er stond me daardoor niet alles meer helder voor de geest.

Tijdens het kijken kwamen de herinneringen echter al weer snel boven en bleek ik alles nog wel vrij goed te weten. Hoewel de personages nog steeds leuk zijn, ziet het er visueel toch een stukje minder goed uit dan ik had gedacht. Vooral sommige racemomenten ogen behoorlijk nep en daardoor ziet Herbie er ook wat gedateerd uit. Ondanks dat gegeven is het allemaal nog steeds onderhoudend en zitten er nog steeds leuke momenten in.

Als ik Herbie nog nooit gezien had, zou ik denk ik niet op een voldoende uitkomen. Het jeugdsentiment helpt echter sterk, waardoor de film voor mij ook automatisch net wat leuker was.

3,0*

Hoffman zie ik graag acteren, des te jammer blijft het dat hij er inmiddels al weer een tijdje niet meer is. De hoofdrol in deze Love Liza lijkt op papier voor hem gemaakt en dat blijkt in werkelijkheid ook zo te zijn.

Hoffman speelt echt fantastisch de man, die het na de zelfmoord van zijn vrouw niet meer ziet zitten. Zijn lichaamstaal is fenomenaal en de manier waarop hij zich op zijn afleiding stort is erg geloofwaardig. De brief speelt in alles een grote rol. Ik had de boodschap trouwens niet willen weten. Ook de gedragingen van Bates kon ik soms niet helemaal plaatsen en het eind viel een beetje tegen.

Maar verder heb ik er weinig op aan te merken. Hoffman houdt het boeiend, de regie is goed, de soundtrack nog wat beter en het verveelt allemaal geen seconde. Ik moet snel nog maar weer eens wat met Hoffman gaan kijken, het blijft een klasbak.

4,0*

Leuk filmpje in het musicalgenre, dat destijds zijn tijd behoorlijk vooruit was.

Vooral de openingsscène, waarbij je de dagelijkse werkzaamheden van diverse mensen in Parijs ziet, mag er zijn. Die is erg mooi gefilmd en laat tevens zien dat Mamoulian een regisseur is, die goed weet hoe je sfeer moet scheppen en kan zorgen voor een degelijke regie.

Het verhaaltje zelf is wat vergezocht, maar dat neem je hier graag voor lief. Het tempo is zeer hoog en de grappen en muzikale intermezzo’s volgen elkaar in een rap tempo op. Ik vond niet alle nummers even geslaagd, maar de vrolijke sfeer zorgt ervoor, dat van verveling nooit sprake kan zijn. Het acteerwerk is hier en daar wat over the top, maar Maurice Chevalier maakt dat goed door zijn grote charisma.

Verder weinig op aan te merken. Als ik vermaakt wordt door een musical is dat al een groot pluspunt en dat is Love Me Tonight in ieder geval gelukt.

3,0*

You talked to him or you dreamt this?

Een erg lekkere Cassavetes, die prima past in het rijtje van zijn vorige films. Cassavetes neemt zelf de mannelijke hoofdrol voor zijn rekening en laat de vrouwelijke hoofdrol, zoals bijna altijd over aan Gena Rowlands. Ze spelen hier de rol van broer en zus. Beiden hebben problemen met hun kinderen. Cassavetes weet niet zo goed wat aan te vangen met zijn zoon, terwijl Rowlands haar dochter juist veel vaker zou willen zien. In het eerste gedeelte zien we afwisselend hoe hun individuele levens zijn ingevuld. Cassavetes doet hier vooral aan sfeerschepping, terwijl verhaaltechnisch en qua ontwikkeling van personages het allemaal nog niet zo heel snel gaat.

Op het moment dat Rowlands bij Cassavetes voor de deur staat, komt de film qua karakterontwikkeling in een stroomversnelling en vanaf dat moment wordt het allemaal ook ontzettend boeiend. Beiden lijken elkaar voor lange tijd niet gezien te hebben, maar lijken wel erg van elkaar te houden. Het mooie aan Cassavetes en Rowlands is dat ze een ontzettend sterke chemie met elkaar hebben, wat mooie en sterke scenes oplevert. Zoals altijd is het acteerwerk lekker losjes en realistisch, en daardoor leef je ook vrij gemakkelijk met de personages mee. Ondanks dat Cassavetes hier soms vrij sloom en lamlendig overkomt, weet hij toch een bepaalde soort van sympathie over te brengen. De dialogen zijn scherp en lekker naturel.

Wat ik ook wel leuk vond, is dat Cassavetes er nog een leuke surrealistische scene uitgooit. Erg mooi en passend, zoals ook het laatste kwartier metde onweer uiterst fraai vormgegeven is. Love Streams past prima in het rijtje van zijn andere films en is qua niveau nauwelijks minder. Het is een sfeervol verhaal over een broer en een zus, die troost bij elkaar weten te vinden en uiteindelijk beseffen dat ze ook weer verder moeten met leven, geregisseerd op een manier zoals alleen Cassavetes dat kan. Losjes, natuurlijk en sterk met echte personages, wat deze Love Streams uiteindelijk tot een sterke film maakt.

4,0*

Een fijn horrortje van Australische makelij, die wat langzaam op gang komt, maar als dat gebeurt is, blijft het ook tot het einde toe erg vermakelijk.

Compleet gestoorde mensen kom je wel eens in horrors tegen, en bij The Loved Ones is dat niet anders. Want Lola en haar vader zijn compleet gestoord, daar zal iedereen het wel over eens zijn. Beide spelen sterk en weten met hun onuitstaanbare gedrag er al snel voor te zorgen dat ik een hekel aan ze kreeg en dan doe je toch iets goeds. Hun gedrag en rare maniertjes worden goed uitgebeeld. Ook hoofdrolspeler Brent doet het niet onaardig. Je kunt duidelijk merken, dat hij de zin van het leven soms lijkt te missen na de dood van zijn vader.

De marteling zelf is sterk. Het moment met de boor en het kokende water, zag er echt heel realistisch uit, en gaf een heel onaangenaam gevoel. Ik ben het met de meeste mensen hier eens dat het zijplotje met de promdate niet heel veel toevoegt, maar echt vervelend was het ook niet. Het einde kon ik hier wel waarderen. Ik gunde Brent zijn vrijheid, al had hij Lola nog best wat harder mogen aanpakken. Ondanks een niet al te sterk begin en wat mindere momentjes tussendoor is the Loved Ones wel een sterke film in het genre. Het is grof en goor en brengt sommige zaken vrij expliciet in beeld.

Een goede horror dus en prima vermaak dat precies lang genoeg duurt.

3,5*

Dit is toch wel een enorme tegenvaller voor me. Na acht films heb ik nog nooit een onvoldoende hoeven uit te delen voor Jackson, maar dit is helaas dan toch de eerste.

Visueel ziet het er allemaal nog best mooi uit, zoals je van Jackson mag verwachten. Het eerste gedeelte van de film is nog wel redelijk, maar in de tweede helft gaat het echt bergafwaarts. Het loopt allemaal zoal ik een beetje verwachtte en het einde van de killer is gewoon lachwekkend.

Het acteerwerk is niet altijd even goed, al springt Stanley Tucci er wel duidelijk bovenuit en zet hij wel een prima rol neer. Verder valt het geheel mij dus erg tegen en riep de film ook totaal geen emoties bij me op en dat terwijl de trailer er nog zo veelbelovend uitzag.

Jammer dus, maar iedere grote regisseur heeft zo zijn misser(s). Ik hoop dat het hierbij blijft voor Jackson, want ondanks deze film is hij voor mij nog zeker wel een van mijn favoriete regisseurs.

2,0*

Leuke debuutfilm van Fellini, waarin een komisch theatergezelschap wordt gevolgd, dat het echter niet zo geheel gemakkelijk heeft.

Het gezelschap bestaat uit zangers, dansers, iemand die lampen opeet en de aardige maar nogal naïeve eigenaar. De eigenaar heeft er alles voor over om van zijn groep een succes te maken, ook al zijn daar soms de verkeerde mensen voor nodig. Het gezelschap leeft in de marge van de samenleving en leidt in feite maar een treurig bestaan, al geeft Fellini er telkens een komische ondertoon aan en zorgt hij voor een luchtig sfeertje.

Giulietta Masina speelt erg sterk en leuk om haar weer eens te zien. Carla Del Poggio doet het ook aardig, maar is vooral een erg mooie verschijning. Ik vond het ondertoontje van de film erg fijn en hoewel het allemaal nog heel hoogstaand wordt, is dit toch zeker aangenaam kijkvoer te noemen. Hier had Fellini het film maken al behoorlijk in de vingers.

3,5*

Aparte en gedurfde film, waarbij het goed opletten geblazen is, omdat heden en verleden in deze film nogal eens afgewisseld worden. Opletten doe je bij deze film echter toch wel, al is het alleen maar vanwege de vele seksscènes die in de film voorkomen. Je hebt echter platvloerse seks, zoals je helaas vaak in Nederlandse films tegenkomt en je hebt seks, dat een bepaalde stijl en functionaliteit heeft, zoals hier. In deze film straalt het zelfs bijna een soort van klasse uit.

Ook de mooie camerashots bij en rond de Middellandse Zee, maken deze film de moeite waard en deden mij nu alweer naar de zomer verlangen.

Het acteerwerk is op zich in orde en het verhaal blijkt na afloop eigenlijk ook niet al te moeilijk te zijn, al zorgden de vele flashbacks soms voor verwarring.

Die vele flashbacks zorgden er echter bij mij voor dat ik niet helemaal zo in de film werd getrokken als gehoopt. Misschien een rechttoe rechtaan verhaallijn beter voor mij gewerkt had, al durf ik dit ook niet met zekerheid te zeggen.

De mooie beelden en het feit dat de film nooit saai wordt zijn echter genoeg voor een ruime voldoende.

3,5*

Lucky Number Slevin is een behoorlijk originele film, waarin de meeste dingen toch vaak net even iets anders in elkaar zitten, dan je van tevoren denkt. Het acteerwerk is in orde, met Josh hartnett voorop, die een aardige rol neerzet, en een Freeman die ook eens een ietwat andere rol neerzet dan we van hem gewend zijn. Daarnaast zitten er nog wel wat aparte karakters in de film, waarvan de een wat beter uit de verf komt dan de ander. De film lijkt in eerste instantie vrij standaard, maar kent enkele verrassende momenten. Het tempo is laag en ook bevat de film nog wel aardig wat humor. Pas op het einde viel bij mij het kwartje en werd het geheel me uiteindelijk wel duidelijk. Niet top, maar wel heel vermakelijk!

3,5*

Ludwig is een film, die je niet zomaar even gaat bekijken. Een traag kostuumdrama van een kleine vier uur, dat is iets waar je wel even zin voor moet maken. Ondanks dat het een film van Visconti was, lagen mijn verwachtingen niet zo heel hoog, want kostuumdrama’s zijn niet altijd aan mij besteed. Dat blijkt hier ook wel weer, want helaas kwamen de lage verwachtingen wel enigszins uit.

Laat ik maar met de positieve punten beginnen. Vooral de aankleding is erg goed. Mooie kostuums en prima opgezette decors zorgen er alleen al voor dat het tijdsbeeld meer dan geslaagd te noemen is. Visueel is het ook meer dan in orde en Visconti weet ook altijd wel hoe hij de zaken het best en vooral op een mooie manier in beeld kan brengen. Het hoofdpersonage zelf moest ik wel even aan wennen. In het begin vond ik het maar een vervelend en irritant mannetje, maar gaandeweg de film vorderde, kreeg ik toch meer sympathie voor hem en zijn enorme fascinatie van de muziek van Wagner. Visconti neemt voor elke scene vaak ruim de tijd en dat is hier soms wel ietwat vervelend. Ludwig wordt er nogal langdradig door en is niet altijd even boeiend. Ik vond het verhaal in de tweede helft ook wat minder interessant worden. Hierdoor voelde Ludwig vooral in het laatste uur toch wel behoorlijk langdradig aan.

Wel leuk trouwens om te lezen dat Ludwig onderdeel is van een niet officiële trilogie. Ik heb de drie films toevallig ook in de juiste volgorde gezien. Ik moet wel zeggen dat de andere twee films toch wel een heel stuk beter zijn dan deze. Visconti had Ludwig beter wat korter en bondiger gehouden,want dat was mij ongetwijfeld een stuk beter bevallen. Het blijft een getalenteerd filmmaker, maar met Ludwig vergaloppeert hij zich wel een klein beetje.

2,5*

Een waardige afsluiter van de trilogie, die gelukkig een stukje beter is dan het mindere tweede deel. Het verhaal is wat compacter en het wordt allemaal wat helderder en minder (onnodig) ingewikkeld gebracht dan in het voorgaande deel. Nyqvist en Rapace spelen beiden goed, al is het jammer dat ze nauwelijks samen in een scène voorkomen. Verder is het verhaal wel enigszins voorspelbaar, maar i.t.t. tot het vorige deel blijft het allemaal tot het einde toe vermakelijk. Ook een groot pluspunt is de rechtbankscène, die boeiend is en goede interessante punten bevat. Ook het einde van die Duitse kleerkast was wel grappig. Leuk om een keer gezien te hebben allemaal, al vermoed ik stiekem dat de boeken nog wel wat beter zullen zijn.

3,0*

Tien stemmen maar? Dat is wel heel weinig voor een film als deze. Niet dat ik honderden stemmen verwacht had, maar een een vijftigtal zeker. Nicholas Ray laat in ieder geval maar weer eens zien een prima regisseur te zijn, die zijn acteurs altijd erg goed laat presteren.

Het verhaal hier is leuk, misschien een tikkeltje voorspelbaar, maar dat mag de pret niet drukken. Kennedy doet het goed, maar het zijn vooral Mitchum en Hayward, die hun personage goed neerzetten en door hun uitstekende spel het geheel naar een hoger plan tillen.

De rodeo's worden erg goed in beeld gebracht en als westernliefhebber is het erg leuk om te zien dat het eens een keertje hierover gaat, want dat ben ik nog niet vaak in andere westerns tegengekomen.

Het is goed, het is boeiend er wordt prima geacteerd en deze film moet gewoon door meer mensen gezien worden. Daar komt het eigenlijk wel op neer.

4,0*