Opinions

Léon mag toch wel een meesterwerkje genoemd worden.

Léon vertelt het verhaal van een nogal aparte combinatie tussen een jong meisje en een huurmoordenaar. Op papier lijkt dit misschien ongeloofwaardig, maar zodra je de film ziet, verdwijnt dat element als sneeuw voor de zon, door het geweldige spel van de acteurs en de prima karakteruitdieping. Jean Reno speelt zijn rol als Léon vol overtuiging. Hij is stil en ingetogen en komt in de jonge Mathilda een soort van tegenpool tegen. De jonge Natalie Portman speelt ontwapenend en weet Léon ook langzaam maar zeker te ontdooien. Het spel tussen de twee is fantastisch en is zowel vrolijk, grappig en ontroerend tegelijk.

Gary Oldman is ook nog eens een erg goede badguy. Heeft een sterke uitstraling met veel charisma en maakt met behulp van zijn karakteristieke kop ook absoluut indruk. Besson zorgt daarnaast voor een stijlvolle regie, met een sterke sfeer. Verder weet hij diverse genres tot een erg fijne mix te kneden, die op vrijwel elk gebied werkt. De muzikale ondersteuning is fijn en weet diverse scènes ook nog eens te versterken. Het einde, waarbij Léon zich opoffert, is fantastisch. Een scène die zowel ontroerend als komisch tegelijk is. En zo valt een groot gedeelte van deze film te kenmerken.

Knappe film dus, die weet te blijven boeien, mede dankzij de geweldig sterke personages.

4,5*

Leuke Nederlandse kinderfilm, om zo in de ochtend van nieuwjaarsdag te bekijken.

Het verhaaltje is erg simpel, maar de invulling is best aardig. Visueel valt Lepel vooral op door de opvallende felle kleurtjes, die gebruikt worden. Veel rood, geel en groen, wat vaak terugkomt bij de huizen, de auto's en de winkel, waar het verhaal zich grotendeels van de tijd afspeelt.

De acteurs doen het aardig, en zijn niet opvallend goed of slecht. Joep Truijen doet het zeker niet slecht. Loes Luca is soms wel een irritant omaatje, en van Houten en Atsma vullen hun rol ook redelijk in, al hadden ze er nog wel wat meer uit kunnen halen.

Maar het verhaaltje kabbelt lekker voort, en verveelt of irriteert geen moment. Hoogstaand is het allemaal niet, maar als een kinderfilm aan het einde toch een glimlach op mijn gezicht weet te toveren, heeft het klaarblijkelijk toch iets goeds gedaan.

3,0*

Lekkere politiefilm, met een leuk duo die zoals altijd in dit soort films, tegenpolen van elkaar zijn.

Gibson is de wilde van de twee, terwijl Glover een wat rustigere huisvader is. Vanaf het begin is duidelijk dat de twee een sterke chemie met elkaar hebben en dat straalt ook duidelijk van de film en mannen af. Het verhaaltje stelt allemaal niet veel voor, maar is een goed fundament om deze actuers lekker los op te laten gaan. De verhouding tussen actie en humor is precies goed en hoewel er soms ook wel wat flauwe momenten tussendoor zitten, blijft de film de gehele speelduur wel leuk.

De bad guy is deze film is ook nog wel vermakelijk in de persoon van Garey Busey, die samen met Ron Pearlman wel tot de lelijkste acteurs aller tijden behoort, denk ik zo.

3,0*

Prima vervolg dit.

Het gebeurt niet vaak dat vervolgen beter zijn dan het eerste deel, maar bij deze film is dat wel het geval. Wat opvalt aan deze film, is dat de film wat harder en bloederiger is dan zijn voorganger en daardoor ook wat spannender is. De scene met Glover, waarbij hij met een bom vastzit aan de wc, is daar zo’n typisch voorbeeld van. Verder is de toevoeging van Joe Pesci als de praatzieke Leo Getz een fijne toevoeging, want het zorgt ervoor dat de film op humoristisch vlak ook nog wat leuker is dan deel 1.

Mel Gibson en Danny Glover vormen hier nog steeds een prima duo en hebben een goede chemie. Halfje hoger dan zijn voorganger.

3,5*

Meer is niet altijd beter zullen we maar zeggen.

Nog steeds een vermakelijke film, al begint de routine er hier wel een beetje in te sluipen. Net als in het vorige deel is ook Joe Pesci weer van de partij, maar hij is wat minder in vorm dan in het tweede deel. Waar hij in het vorige deel het leukst is, daar is in dit deel die eer toch weer weggelegd voor Gibson en Glover.

Rene Russo is in deze film de nieuwe toevoeging en doet het niet onaardig als pittige tante, die niet met haar laat sollen. Hoewel de film goed kijkbaar is en niet verveeld, heb ik hier al wel het idee dat de rek er enigszins uit begint te raken. Het oogt op de een of andere manier al een beetje als een herhalingsoefening en ik reeksen moet je altijd een beetje inschatten wanneer het genoeg is geweest. De koek was hier gelukkig nog niet op.

3,0* al zijn het kleine

Zes jaar na het derde deel kwam men met deze film aanzetten.

In alles lijkt deze film zijn drie voorgangers te willen overtreffen, maar daar gaat het nu net een beetje mis. Alle acteurs van de voorgaande delen zijn weer aanwezig en deze keer is er nog meer actie, nog meer drukte en nog meer spektakel. Jet Li is in deze film de bad-guy en hoewel Li het zeker niet slecht doet, worden zijn kwaliteiten hier maar matig benut, al zit er op zich wel wat leuke actie in deze film.

De grootste fout zit echter in de toevoeging van Chris Rock aan de cast van deze film. Joe Pesci is al een druktemaker op zich en met Rock erbij heb je er zelfs twee. Het probleem is echter dat Rock juist op sommige momenten behoorlijk irritant is en maar zelden grappig. De dialogen en discussie die hij aangaat met Pesci komen dan ook niet altijd even goed uit de verf. Positief is dat Gibson en Glover nog steeds een leuk duo vormen, al begin Glover hier duidelijk wel op leeftijd te raken.

Gelukkig is de film nog wel redelijk onderhoudend tussen het irritante gekakel van Chris Rock door. Op zich een redelijke afsluiter van de reeks, al kom ik dankzij Rock toch op een nipte onvoldoende uit. In zijn geheel is het best een redelijk constante reeks, waarvan vier delen meer dan genoeg zijn, al weet je het in Hollywood natuurlijk nooit, want tegenwoordig maken ze bijna overal nog een vervolg op, zelfs al zijn we al bijna 20 jaar verder.

2,5*

Een bovengemiddelde film, die in de donkere dagen van het jaar waarschijnlijk het beste werkt.

Joan Fontaine is een mooie vrouw en daarnaast iemand die in deze film prima acteert. Er gaat veel overtuiging en uitstraling van haar personage uit. Ook Jourdan doet het aardig, al haalt hij het in mijn ogen niet bij Fontaine.

Ophüls zorgt in ieder geval voor soms best wel fraaie beelden. Een winters Wenen wordt door hem erg mooi in beeld gebracht en daardoor krijg je ook het idee dat Wenen een ultieme plek is voor romantiek. Het zwart/witte contrast ziet er in combinatie met de vallende sneeuw haast sprookjesachtig uit. Dat is voor mij dan ook duidelijk het sterkste punt van de film. De cinematografie is wonderschoon.

Daarom is het best wel jammer dat de film mij niet echt raakte. Dat kwam vooral door Jourdan die ik af en toe gewoon een loser vond. Ik vond het absoluut niet vervelend om te zien wat er allemaal gebeurde maar gevoelens riep het niet of nauwelijks bij mij op. Verder is het los daarvan al gewoon een film die zeer de moeite waard is om een keertje gezien te hebben.

3,5*

Beetje vergezochte film, die vooral in het begin ook erg rommelig oogt. Swayze doet het redelijk, maar weet net als de rest van de cast in zijn geheel nooit echt te overtuigen. Daarnaast heeft de film toch ook een groot gebrek aan spanning en is het als je een beetje oplet allemaal erg voorspelbaar wat er gebeurt. Kortom een erg matige film dus!

1,5*

Letters from Iwo Jima is de Japanse tegenhanger van Clint Eastwood t.o.v. Flags of our Fathers over het eiland Iwo Jima. De film is wel wat beter dan Flags, maar ook zeker geen superfilm. De strijd die deze keer beken wordt vanuit Japans oogpunt kent een aantal interessante ontwikkelingen en heeft een wat boeiender verhaal en personages. Ook zijn er deze keer geen flashbacks wat de film zeker ten goede komt. Ondanks dit gegeven heb je soms het idee dat je bepaalde zaken al gezien hebt in de andere film en is de film een tikkeltje langdradig. Desondanks zijn er weer een hoop mooie beelden en dit voor liefhebbers van oorlogsfilms zeker wel een aanrader!

3,5 *

Als de kraanvogels overvliegen!

Mooie filmtitel wat mij betreft en de film zelf mag er gelukkig ook zijn. Het verhaal is wat aan de magere kant en is reeds vaker in diverse andere films ook vertoont. Toch slaagt deze film erin indruk te maken, met name door de manier waarop het allemaal gebracht wordt. De film bevat echt een paar hele indrukwekkende scènes. Zo is het moment dat Veronika achter een hek met de camera mee rent erg mooi, evenals de scène waarin Boris sterft. Het originele en zeer goede camerawerk zorgt ervoor dat die scène's nog wat meer indruk op je als kijker maken.
De mooiste scène voor mij persoonlijk was het moment dat Veronika de brandende trappen van het huis van haar ouders oprent, waarbij de camera op een zeer mooie wijze meebeweegt, om uiteindelijk te ontdekken dat haar ouders zijn omgekomen door een bombardement. Toch wel een moment dat mij even kippenvel bezorgde. Later zie je die scène nog een keer als ze aan deze gebeurtenis terugdenkt. .
Jammer dat de film mij verder niet echt wist te raken, anders was de maximale score zeker binnen bereik geweest. Nu krijgt de film, waar ik toch zeker wel van genoten heb een klein puntje minder.

Een ruime 4,0*

Een erg sterke film van Murnau.

Een mooie maatschappelijk kritische film, waarin Emil Jannings een geweldig sterke rol speelt, waarbij ik slecht na een paar minuten al een behoorlijke sympathie voor hem voelde. Een vakman, die alles voor zijn gasten en collega’s over heeft dat zie je duidelijk terug. Het camerawerk is ontzettend goed en het surrealistische tintje dat er in zit, geeft alles nog wat extra kracht.

Dat Murnau zijn tijd vooruit was, zag ik al bij Sunrise, maar hier bewijst hij het wederom. Ik was wel benieuwd hoe dit boeiende werkje zou gaan eindigen en ik moet het helaas met de meeste mensen hier eens zijn. Ik zeg helaas, omdat het een erg zwak einde is. Een einde dat ontzettend geforceerd oogt en totaal niet lijkt te passen bij de rest, dat allemaal wel erg vloeiend loopt.

Jammer, maar de rest van de film is dus wel erg goed. Fijn camerawerk en misschien wel het beste acteerwerk dat ik ooit zag in een stomme film.

4,0* dik

Een matige romantische komedie van eigen bodem, waarin vooral de stereotype personages nooit echt goed uit de verf komen. De mensen van het Friese platteland zijn de helden, terwijl de mensen uit de grote stad de slechteriken zijn. Niet heel raar gezien de afkomst van de regisseur, maar het maakt de film wel minder scherp. Van de acteurs doet eigenlijk alleen Dirk Zeelenberg het goed, omdat hij zijn rol als klootzak lekker overdreven weet aan te zetten. Cas Jansen is geen echte boer en Tatum Dagelet zal nooit een goede actrice worden.

Het verhaaltje is op zich wel aardig gevonden en verder gooit de Jong er twee blikken bekende Nederlanders tegenaan voor de bijrolletjes en cameo’s. Het is alleen jammer dat het grootste gedeelte van de humor niet werkt. Toch heeft Leve Boerenliefde ergens wel iets en is het ook niet vervelend om naar te kijken. Het einde is echter voorspelbaar, maar vooral ook nogal ongeloofwaardig. Een aardig scenario en diverse bekende Nederlanders maakt nog geen goede film. Dat is hiermee wel gebleken.

2,0*

Liar Liar staat op valt met in hoeverre je Jim Carrey kan verdragen, want hier gaat hij echt helemaal los.

Ik kan hem op zich wel goed hebben en Liar Liar is dan ook best een leuke film. Het scenario is best origineel en Carrey geeft er door middel van zijn prima timing, vaak een leuke komische wending aan. Daarbij moet ook gezegd worden dat de meeste grappen goed geschreven zijn. Hoewel Carrey de film draagt, zijn de bijrolletjes ook redelijk goed ingevuld, waarbij vooral Tilly in positieve zin opvalt.

Jammer alleen van het lichte moralistische einde, maar verder is Liar Liar gewoon leuk en luchtig vermaak, met een sterke onemanshow van Carrey.

3,0*

Aardige Bondfilm, die anders is dan zijn voorgangers en daardoor best verfrissend aanvoelt.

Bond is hier namelijk veel harder en meedogenlozer. Eigenlijk is het gewoon een wraakfilm, uitgevoerd door niemand minder dan James Bond. Timothy Dalton is ook een heel andere Bond dan Roger Moore. Waar Roger Moore een hoop humor in zijn rol legde, daar is hier maar weinig plaats voor humor en droge oneliners. Ik vind dat op zich wel jammer. Dalton is ook wel een mindere Bond. Hij doet wel zijn best, maar mist het charisma en de uitstraling die een Connery en Moore wel hebben. Wel is het leuk dat Q, die altijd maar in de schaduw staat van Bond, hier zijn grootste rol ooit heeft en gelukkig ook de nodige humor toevoegt aan deze film.

Robert Davi is een redelijke schurk, maar niet echt memorabel. Talisa Soto en Carey Lowell zijn mooie Bonddames en het verhaal is op zich niet verkeerd. Persoonlijk vind ik de titelsong van License to Kill ook een van de allermooiste uit de reeks. Sowieso hebben de meeste Bondfilms uit de jaren tachtig erg goede titelsongs. Al met al is het dus zeker geen slechte Bondfilm. De keuze om het eens anders aan te pakken is wel een goede, maar Dalton is en blijft gewoon een matige James Bond. Iets meer humor had License to Kill ook geen kwaad gedaan.

3,0*

Een erg leuke film, lang misschien, maar boeiend genoeg.

Dit is mijn derde film die ik zie van het regisseursduo Powell en Pressburger en de eerste twee films konden me nog niet helemaal overtuigen, maar na deze film ben ik helemaal om. Grote complimenten gaan echter ook naar hoofdrolspeler Roger Livesey, die in de persoon van Clive Candy een fantastisch personage neerzet. Krachtig, markant, slim en overtuigend. Ook Deborah Kerr maakt indruk, omdat ze maar liefs drie rollen voor haar rekening neemt en dat uitermate goed doet.

De eerste vijentwintig minuten moest in nog enigszins aan de film wennen. Na de geweldige scene met de piano en de daarop volgende ruzie tussen Candy en de Duitsers kreeg de film mij te pakken en liet mij ondanks enkele lichte inzakmomentjes niet meer los. De vriendschap tussen Clive Candy en Oberst Kretschmar-Schuldorff komt ontzettend natuurlijk over en is erg goed uitgewerkt.

Ook de humor is fijn. Vaak subtiel en bijna onopgemerkt, maar het zit regelmatig op een mooie manier verweven in de film. Ja echt een prima film dit, zoals je ze niet vaak ziet. Charmant, respectvol en nog eens interessant ook!

4,0*

Leuke film, vol met kleurrijke personages en een bijzonder verhaal. Eigenlijk kan ik dat tot nu toe voor elke film wel zeggen, die ik van Wes Anderson gezien heb, maar de combinatie van factoren werkt niet overal even goed.

In The Life Aquatic with Steve Zissou doet Anderson in ieder geval veel goed. Bill Murray is een heerlijk droogkomisch hoofdpersonage. De bijrollen zijn in orde, al is de ene wat beter geslaagd dan de ander. Visueel is het lekker kleurrijk en de soundtrack mag er ook zeker zijn.

De humor is grotendeels ook wel geslaagd, al zakt het niveau soms een klein tikkeltje in. Het laatste gedeelte is overigens erg goed, met een bijzonder fraai einde.

3,5*

Goede film met een zoet verhaal en een in eerste instantie beetje oppervlakkig verhaal. Het acteerwerk in deze film is echter zeer goed, waarbij vooral Hayden Christensen mij erg kon bekoren. Ook de af en toe prachtige plaatjes doen deze film toch in zijn geheel boven de middelmaat uitstijgen!

3,5*

Positieve verrassing deze film.

Ik had er vooraf zo mijn bedenkingen bij, maar aangezien mijn vrouw de film graag wilde zien kon ik er niet omheen. Maar vervelend was het niet, integendeel. Het is een aangenaam filmpje dat dieper gaat dat ik had verwacht en dat ondanks het voorspelbare verhaaltje gewoon erg lekker wegkijkt.

Natuurlijk is daar het bekende verhaal van twee mensen die elkaar eerst niet leuk vinden, maar uiteindelijk naar elkaar toegroeien. De romantische insteek van het verhaal is dan ook niet zo heel bijzonder. De manier waarop het gaat echter wel. Het thema, waarbij de twee beste vrienden van de hoofdrolspelers door een ongeluk om het leven komen, is best zwaar. Toch voelt de film geen moment zwaar aan. Er zit veel humor door de film verweven, soms leuk en soms flauw, maar daardoor is de drama/komedie verhouding in deze film goed in balans.

Het acteerwerk is ook meer dan in orde. Heigl en Duhamel zetten een vermakelijk stel neer, die een sterke chemie met elkaar hebben. Daarnaast zorgen beide ervoor dat hun personages geen oppervlakkige typetjes zijn, maar ook daadwerkelijk body krijgen, waardoor je de nodige sympathie voor hen krijgt. Ook de bijrolletjes zijn goed ingevuld, met enkele grappige karakters.

Uiteindelijk is het dus een sympathieke film. Formulewerk is het zeker, maar de film gaat op sommige punten dieper en verder dan andere films in dit genre en komt daardoor boven de grijze middenmoot uitstijgen.

3,5*

Een erg vermakelijke film dit van Danny Boyle, die met dit filmpje maar weer eens bewijst wat een veelzijdig regisseur hij toch is.

Het duo Cameron Diaz en Ewan Mc Gregor vormt een leuk koppel, waarbij voor Mc Gregor af en toe echt ontzettend onnozel uit de hoek weet te komen. Het scenario is origineel en de film is van begin tot einde toe bijzonder vermakelijk. Ook het duo Lindo en Hunter is wel geinig, evenals de vader van Diaz.

Het einde is uiteindelijk niet zo heel moeilijk te raden, maar Boyle zorgt er net als in zijn nieuwste film voor dat de weg ernaar toe zeker de moeite waard is, door de film te voor zien van humor, leuke muziek en een redelijk tempo.

3,5*

Mijn derde Monty Python, na de Holy Grail en Meaning of Life en hoewel dit ook geen topper is wat mij betreft, is het wel de leukste van de drie films. Er zitten in ieder geval wel een aantal erg grappige momenten in. Het Biggus Dickus gebeuren en Always Look on the Bright Side of Life zijn wel zeer sterke en memorabele scenes. tussendoor is het bij momenten ook best geinig, maar zakt de film regelmatig wat in door te flauwigheid en grappen die bij mij niet door kwamen. Brian is trouwens wel een leuk personage, maar de moeder van Brian was dan bijvoorbeeld weer totaal niet leuk. Snap ook niet zo goed waarom zij door een man gespeeld moest worden. In zijn geheel echter best een leuke film, die makkelijk een voldoende scoort.

3,0*

Een vermakelijke en goede film van Alan Parker, ook al is het verhaal misschien een tikkeltje vergezocht.

Van een film met Kevin Spacey in de hoofdrol kun je in ieder geval vaak erg goed acteerwerk verwachten. Dat is hier duidelijk ook zo. Spacey acteert uitstekend en overtuigt elke seconde dat hij in beeld is. Tegenspeelster Winslet is ook goed en samen zorgen ze ervoor dat de film op acteergebied meer dan in orde is. Het scenario is ook goed, al had de uitwerking soms nog iets beter gekund. De film heeft een goede spanningsopbouw en een voor mij behoorlijk verrassende ontknoping, waarin de puzzelstukjes uiteindelijk allemaal op zijn plaats blijken te vallen.

Ondanks dat de film soms op het randje van de geloofwaardigheid balanceert, blijft het overtuigend en geloofwaardig. Wel is het jammer dat de film duidelijk anti-doodstraf is. Een film waarin de kijker zelf zijn oordeel mag vellen vind ik vaak net iets beter werken en ondanks dat dit een erg goede film is, kost dat de film toch een half puntje. Een film als Dead Man Walking, waarin de kijker wel zelf mag bepalen wat hij of zij ervan denkt is op dat punt bijvoorbeeld net iets beter.

The Life of David Gale is een bovengemiddelde film met een goed scenario en sterk acteerwerk. Vooral dankzij die twee zaken overtuigt de film grotendeels.

3,5*

Degelijke film, die niet de gehele speelduur even boeiend is, maar vooral dankzij de prima acteerprestatie van Paul Muni naar een hoger plan wordt getild.

Het is soms wat dik aangezet, maar desondanks is het een prima rol, waarin Muni helemaal in opgaat. Ik moet zeggen dat ik voor deze film nog nooit van de persoon Emile Zola gehoord had. Zola blijkt een 19e Eeuwse Franse schrijver te zijn geweest, die de durf had op sommige essentiële zaken over de samenleving duidelijk voor zijn mening uit te komen en dit ook op te schrijven. Hier kreeg hierdoor voorstanders, vooral onder de bevolking, maar ook enkele tegenstanders.

Hoewel het hier en daar wat overdreven wordt neergezet, wordt Zola wel geschetst als een echte persoon hier. Hij heeft zijn goede en slechte kanten en duidelijk een groot talent voor schrijven. Hoewel de film op sommige punten duidelijk verouderd is, is het allemaal goed uit te zitten. Het is inhoudelijk redelijk goed, maar het belangrijkste is vooral dat het een geloofwaardige karakterschets is van het leven van Emile Zola. Niet indrukwekkend, maar goed genoeg voor een voldoende score.

3,0*

Aardig, maar helaas niet meer dan dat. Ik kan ook niet ontkennen, dat ik er stiekem toch wel wat meer van had verwacht.

Visueel is het bij vlagen erg indrukwekkend. Vooral in de momenten op volle zee, laat Lee regelmatig zien wat hij allemaal kan. Dat is best veel. De visuele effecten zijn zo goed, dat zelfs de scenes met alle dieren 100% echt lijken. Ook qua kleuren is het bij vlagen echt schitterend om te zien. Verhaaltechnisch ben ik echter wat minder onder de indruk. Het eerste gedeelte is erg traag en ik vond het best lang duren, eer de uiteindelijke reis echt begon. Ook het religieuze gepraat kon mij niet altijd even interesseren. De reis zelf is vooral visueel een genot om te aanschouwen.

Toch zitten er ook in de momenten met de tijger in de sloep ook momenten dat het wat inzakt. Ik snap best dat het lastig is, om alles even interessant te houden om slechts zo’n kleine locatie en ondanks dat Lee er best wat afwisseling ingooit, lukt hem dat toch niet helemaal. Het laatste gedeelte en de afloop is dan wederom niet onaardig, maar echt geraakt werd ik nergens.

Lee heeft bij mijn tot nu toe één uitschieter, maar heeft het toch te vaak net niet. Life of Pi zit dan net wel aan de goede kant van de score, maar toch blijf ik met het gevoel zitten dat er veel meer in had gezeten.

3,0*

Prima Hitchcock dit.

Het knappe aan de film is dat deze zowel spannend als afwisselend is en dat terwijl de gehele film zich zowat afspeelt in een reddingssloep op de oceaan.

Het script is sterk geschreven en de personages zijn stuk voor stuk kleurrijke figuren. De dialogen zijn vlot en de ontwikkelingen op de boot en tussen de personages zijn erg de moeite waard.

Ook altijd leuk om Hitchcock zelf te spotten in zijn films. Ik vroeg me vooraf al af waar hij hier zou verschijnen, maar grappig dat hij met zijn foto op een advertentie voor gewichtsverlies in een krant voorbijkomt. Dat is op zich wel leuke zelfspot van de man.

Ja ik heb me prima vermaakt met deze film en erg leuk dat ik na meer dan dertig films van hem gezien te hebben weer eens vier sterren kan uitdelen.

4,0*

Sommige mensen worden niet bepaald vrolijk als ze in een lift moeten en gaan liever met de trap. Persoonlijk heb ik daar niet zo last van, maar de beweegredenen van dat soort mensen kan ik overigens prima begrijpen. Misschien heeft het wel iets met deze film van Dick Maas te maken.

Hoewel op de films van Maas inhoudelijk altijd wel iets op of aan te merken valt, zijn ze allemaal wel vermakelijk. De Lift heeft zeker ook wel wat mindere momenten, maar is zeker amusant te noemen. Er zitten een paar sterke scènes in, waar niet geheel toevallig de lift natuurlijk ook een groot aandeel in heeft. Na al die jaren is de lift wel een beetje gedateerd en valt vooral de gore en de horror iets tegen. Het acteerwerk is verder wel in orde en gelukkig zit er ook van die droge humor in, die vandaag de dag nog steeds prima werkt.

Het blijft nog steeds een leuke film. Niet meer zo sterk als vroeger, maar de lift behoort zeker tot de klassiekers uit de Nederlandse filmgeschiedenis.

3,0*

Bij vlagen erg indrukwekkende film!

Mijn derde film van Lukas Moodysson en de tweede deze week. En Moodysson flikt het weer om een erg goede film af te leveren. Deze film is echter veel harder dan Together, want waar in die film echte warmte te vinden was, is deze film erg koud en kil. Oksana Akinshina en Artiom Bogucharskij zetten in ieder geval uitstekende acteerprestaties neer. Lilja is zeker geen lieverdje, af en toe zelfs best een bitch, maar toch kreeg ik op een gegeven moment best medelijden met haar.

Het verhaal is misschien iets voorspelbaar, maar zit verder goed in elkaar en wordt zoals ik al zei overtuigend neergezet door de acteurs. Het is over het algeheel best een zwaar drama, maar gelukkig zitten er soms nog wat fijnere elementen door verweven, zodat het dramatische gedeelte van de film nooit overdreven wordt. Ook de muziek is bij vlagen lekker hard en lekker (Rammstein) en verder slaagt Moodysson erin om net als bij Together een enorm sterk einde aan de film te smeden. Ik vond de engelvleugeltjes wel leuk verzonnen. Bovendien is het einde natuurlijk dramatisch, maar krijgt het op deze manier toch nog iets luchtigs met zich mee. Erg goed gedaan in dit geval!

4,0*

Leuke Disney, die ondanks de moraal toch wel iets anders is dan andere Disney’s.

Dat deze film zo leuk is, is vooral te danken aan Stitch, wat duidelijk een van de aller leukste figuren uit de Disney geschiedenis is. Vooral de kwaadaardige Stitch, is erg leuk en onnavolgbaar.

Verder heeft Lilo & Stitch een leuke Hawaiiaanse sfeer, inclusief de bijbehorende animatie. Wel moet ik zeggen dat ik animatie niet altijd even mooi vond. Het is erg vloeiend, maar oogt soms nogal slordig en onafgemaakt.

Toch is het allemaal erg vermakelijk. Ik heb me geen seconde verveelt en dat telt samen met de geweldige Stitch toch ook behoorlijk. Dat sommige andere figuren wat minder zijn en de afloop niet moeilijk te raden is, doet daar weinig vanaf.

3,5*

Toch wel een goede en bijzondere film, al duurt het eerste uur vrij lang.

Dit is heel wat anders dan de komedies van Chaplin. Chaplin lijkt na jaren in de vergetelheid geraakt en maakt een film, die gelinkt is aan zijn eigen leven, dat ziet iedereen. Het begin van de film is niet echt sterk, veel monoloog en Claire Bloom is ook niet werelds beste actrice.

het tweede gedeelte van de film is echter een stuk beter. Dat Chaplin een scene samen doet met Buster Keaton is werkelijk geniaal en hoewel het drama overheerst, is juist die scene bijzonder grappig. Chaplin toont aan veel respect voor Keaton te hebben en het kan haast niet anders, dan dat dit omgekeerd ook het geval was.

Het einde van de film is zelfs nog best ontroerend. Jammer van de eerste helft van de film, maar knap gemaakt en het laat duidelijk zien wat voor een rasechte vakman Chaplin was.

3,5*

Het viel me toch wat tegen, hoewel ik me vooraf ook niet echt kon voorstellen hoe Limite zou zijn. Het is in feite een grote flashback, die terugkijkt op het leven van de mensen in het bootje. Tussendoor zien we de beelden van het heden, die veelal ondersteund worden door vioolmuziek. Door het afwisselende camerawerk, slaagt Peixoto erin om het de eerste helft redelijk boeiend te houden.

Naarmate Limite vordert, valt echter op dat sommige zaken nogal herhalend zijn. Hierdoor begint het uiteindelijk toch behoorlijk te slepen en was ik uiteindelijk blij dat de film afgelopen was. Tussendoor gebeurt er af en toe nog best wat boeiends, maar visueel en inhoudelijk is het niet sterk genoeg omdat de gehele speelduur te volbrengen. Iets minder herhaling had de film korter en beter gemaakt.

Ik was vooral benieuwd naar Limite, omdat die hoog scoort in het rijtje van beste Braziliaanse films aller tijden. Ik ga niet zeggen dat zoiets onterecht is, maar ik kon het er in ieder geval niet helemaal uithalen, al kan het ook zijn dat Limite niet helemaal mijn ding is.

2,5*

Een vermakelijk filmpje, met een erg goed concept, waar zeker nog meer uit te halen was, maar die desondanks lekker wegkijkt.

Dat is vooral ook te danken aan Bradley Cooper, die schijnbaar moeiteloos transformeert van onzekere schrijver naar hippe zakenman. Nei Burger probeert de film af en toe ontzettend hip te laten overkomen, door visueel nogal wat trucjes uit te proberen.

Dat werkt de ene keer beter dan de andere keer, soms is het mooi, som ook best wel lelijk. De film is onderhoudend van begin tot einde, maar had met een iets beter uitgewerkt script of misschien wel een andere betere regisseur, zomaar een topper kunen zijn.

3,0*