Opinions

Eindelijk dan ook deze film gezien. Om de een of andere reden had ik altijd het idee dat deze film me niet zo zou bevallen en achteraf gezien klopte het voorgevoel helaas ook. V for Vendetta moet gedragen worden door Natalie Portman en Hugo Weaving. Nu vond ik Portman nog wel aardig spelen, maar Weaving heeft eigenlijk alleen zijn stem. V loopt immers de hele tijd met dat masker op en op de een of andere manier kvond ik het juist geen cool personage. Juist door het masker mist hij wat mij betreft toch een klein beetje een echte coole uitstraling. Ook de dialogen en monologen zijn maar weinig veelzeggend. Deactiescenes waren dan nog wel aardig, waarbij vooral het einde van de film er bovenuit springt. Toch kan ik er niet meer dan twee sterren aan kwijt, want in zijn geheel was het voor mij toch een behoorlijk ange zit, waarbij het goede laatste kwartier veel te mager is om de film van de ondergang te redden.

2,0*

Ik ben het volledig eens met de bovenstaande post, dat deze film een ongekend lekker vakantiesfeertje uitstraalt. Een heerlijk rustig muziekje, lekker weer en we zien wel wat meneer Hulot allemaal overkomt.

Dit is mijn eerste kennismaking met Jacques Tati en ik was n.a.v. een leuk fragment uit deze film in de moviemetercontest van een tijd geleden wel enigszins nieuwsgierig geworden naar deze film. Het niveau is erg wisselend moet ik zeggen. Er zitten erg leuke stukjes in, maar ook mindere stukjes.

Tati zet Hulot aardig neer als een fijne man, die zich af en toe van geen kwaad bewust is, als hij weer een per ongeluk de rust van anderen verstoort. Dat, i.c.m. een paar leuke scenes en het sterke gemoedelijke sfeertje zorgt ervoor dat de film toch nog makkelijk een voldoende scoort, al moet ik zeggen dat ik er misschien nog wel ietsje meer van verwacht had. Desondanks wil ik zeker nog wel meer van Tati zien.

3,0*

Aardige thriller met een hoog tempo en prima schrikmomenten. Verhaal zit aardig in elkaar en er worden nu eens geen idiote beslissingen door de hoofdrolspelers genomen.

3,5 ster

Een stuk minder leuk dan het origineel, ook al hebben ze wel geprobeerd er een aansluitend vervolg van te maken, wat slechts half gelukt is.

De grappen zijn vaak flauw en missen vaak hun doel. Helms vond ik hier niet echt sterk, evenals het jongste zoontje. De andere twee doen het duidelijk wat beter. Er zitten wel een paar leuke verwijzingen in naar het origineel en dat Chevy Chase en zijn vrouw er ook nog even in voor komen is dan wel weer goed gedaan.

Toch is het allemaal niet leuk genoeg en gewoon niet sterk genoeg geschreven om te overtuigen. Er zijn bestaan veel leukere komedies.

2,0*

Matige film van eigen bodem, die vooral op het gebied van de humor erg faalt. Het zijn telkens dezelfde soort van grappen, waarmee men poogt de kijker het lachen te krijgen. Najib is ook een niet al te sterk acteur en lijkt ook wat te oud voor deze rol. Zijn relatie met Monique is hier ook vrij ongeloofwaardig.

Er zitten een hoop bekende acteurs in, maar niemand weet echt zijn rol met overtuiging in te vullen. De personages zijn veelal oppervlakkig en totaal niet interessant. De enige echt goede scene, zit aan het einde bij de verzoening in de bruidsjurkenwinkel. Verder heb ik nog een paar keer moeten glimlachen, maar verder word ik niet echt warm of koud van deze Valentino.

1,5*

Valhalla Rising is misschien nog wel het best te omschrijving als een visuele trip met een aantal woest uitziende vikingen. Als het visuele en de muziek eraan slaagt je op te zuigen, dan zal dit een mooie filmervaring worden. Lukt dat niet, zoals bij mij het geval was, dan is het allemaal toch wel een stuk minder mooi.

Inhoudelijk kon ik er in ieder geval weinig touw aan vastknopen. Het oogt heel mysterieus allemaal en Refn weet daarbij vaak goed gebruik te maken van de kleur rood, die een aantal keer op een mooie manier naar voren komt. Visueel ziet het allemaal dan ook prima uit. Er zitten een aantal mooie scènes tussen, al is het geheel soms wel wat te onsamenhangend.

Ook de muziek is niet verkeerd en soms zelfs mooi, waarbij de score duidelijk bijdraagt aan het mysterieuze sfeertje dat Valhalla Rising uitstraalt. Toch viel het allemaal uiteindelijk enigszins tegen. Op een paar momenten na, werd ik totaal niet meegeslepen met het verhaal en de film zelf. Het audiovisuele aspect mag er dan wel zijn, maar deed verder weinig met me. Daarnaast vond ik het soms dus allemaal wat onsamenhangend ogen en was ik op het einde toch wel blij dat de trip voorbij was.

Ik weet niet van Refn hier uiteindelijk allemaal mee bedoeld heeft. Misschien een experiment, misschien meer? Maar op mij is het in ieder geval niet allemaal even goed overgekomen. Refn is een getalenteerd filmmaker, maar hier komt het er op de één of andere manier allemaal net niet uit.

2,5*

Zeker niet slecht, deze animatiedocumentaire. Best origineel ook om eens een verhaal op deze manier te vertellen, maar echt geraakt werd ik er niet door.

De tekenstijl is best goed. Dat wil zeggen dat ik de personages er goed uit vond zien en mooi getekend evenals het soms opvallend gele kleurgebruik is de flashbacks. De achtergronden en de bewegingen van de personages ed, zijn dan weer een stuk minder sterk. Inhoudelijk is het best interessant om te volgen. Een soort van reconstructie over hoe het aan toeging aan de hand van herinneringen van de hoofdrolspelers.

De echte beelden aan het einde van de film waren wel indrukwekkend. En dan merk ik gelijk dat live-action toch veel indrukwekkender is dan animatie, ondanks dat het verder best goed gemaakt is. Het is een stukje geschiedenis, dat op originele wijze verteld is, maar uiteindelijk minder indruk maakte dan gehoopt.

3,0*

Een erg vermakelijke spaghettiwestern, die vooral goed werkt dankzij de combinatie Corbucci, Nero en Morricone.

Die laatstgenoemde krijgt het altijd voor elkaar om films te voorzien van een goede soundtrack. Hier is het vooral een erg aanstekelijk deuntje, dat lang blijft hangen en goed bij de toon van het verhaal past. Franco Nero is een prima hoofdrolspeler. Hij heeft veel uitstraling en zorgt af en toe voor aardige humor.

Ik vond het verhaal zelf wat aan de magere kant, maar de actie, het tempo en het feit, dat de film voor mij eigenlijk nauwelijks inzakt, maken dan wel weer veel goed. Ik had alleen van de overige acteurs nog iets meer verwacht. Tomas Milian en Jack Palance doen het op zich niet slecht, maar vallen toch enigszins in het niets, wanneer ze tegenover Nero staan.

Maar prima vermaak verder en Corbucci blijkt wederom een erg vakkundige filmmaker.

3,5*

Een tienerhorror, die een mix vormt van Twilight en Harry Potter, kun je bepaald niet origineel noemen, maar zolang het maar vermaakt hoeft daar op zich nog niet eens zoveel mis mee te zijn. Vampire Academy heeft echter grotere problemen, die ervoor zorgen dat er van vermaak eigenlijk ook nauwelijks sprake is.

Het scenario is nogal rommelig. Gelijk vanaf het begin af aan worden in deze wereld gegooid en krijgen we te maken met vampiers en hun middelbare school problemen, die zo oninteressant aan de kijker gepresenteerd worden, dat het bijna slaapverwekkend is. De dialogen gaan van de hak op de tak en zo snel, dat het eruit ziet alsof het opgelezen wordt.

Alles wordt daarnaast tot in de treure toe uitgelegd en verteld, dat er nauwelijks ruimte is voor enige actie of vermaak. Maar doordat het niet altijd even logisch wordt gepresenteerd, had ik na drie kwartier nog steeds niet helemaal door hoe de vork in de steel zat, en ik was niet de enige.

Het enige positieve puntje is de sfeer, die best goed is, ondanks dat het misschien wat weg heeft van de eerder genoemde films. Verder valt er echt totaal niets te beleven en is de entertainments waarde echt ontzettend laag. De eerste echte flop van 2014 is hiermee dan ook een feit.

1,0*

Redelijke film, maar Carpenter kan echt veel en veel beter. Het begint allemaal wel aardig, maar de film zakt op een gegeven moment behoorlijk in. Woods is wel aardig, maar de rest van de cast is behoorlijk matig. De effecten zijn ook wisselend. Er zit hier en daar best een aardige scene tussen en de oppervampier mag er ook best zijn. Toch mist de film een bepaalde sfeer, die andere films van Carpenter wel hebben. De muziek is zeker niet slecht, maar op een gegeven moment wel behoorlijk eentonig. Verder had de film wat mij betreft nog wel iets spannender gemogen. het is allemaal best onderhoudend, maar zeker lang niet zo goed als zijn vroegere films.

2,5*

Een matige parodie, maar vergeleken met Friedberg en Seltzers eerdere films is dit toch wel hun beste film tot nu toe. Deze film is grotendeels een parodie op de Twilight films, al wordt hier en daar soms nog wel eens naar een andere film verwezen.

Ik heb vooral in de eerste helft van de film toch een paar keer moeten lachen. Vooral Becca doet het erg goed als kopie van Bella en speelt hier erg leuk in haar doen en handelen. In de eerste helft zitten ook best een paar geslaagde grappen. Jammer is het dan ook dat in de tweede helft het niveau omlaag gaat en de geslaagde grappen ook op lijken te zijn.

2,0*

De afgelopen dagen heb ik in drie stukken deze bijna honderd jaar oude film mogen aanschouwen. De lange tijdsduur spreekt van tevoren niet echt aan, maar aangezien ik de Fantômas films van Feuillade best aardig vond en ik Les Vampires een tijd geleden blind heb aangeschaft, moest ik dit toch maar eens proberen.

Les Vampires maakt in ieder geval zijn status wel waar. Van alle films die ik tot nu toe uit de jaren ’10 zag, is dit met gemak de beste. Het is een aanspreken verhaal, dat soms lekker mysterieus overkomt en vol zit met verrassende wendingen, dubbele bodems, valse deuren valluiken en nog veel meer. De film is opgedeeld in 10 hoofdstukken, waarvan de lengte nogal uiteenloopt, maar om het nog wat spannender te maken eindigt ieder hoofdstuk met een soort van cliffhanger. Ik vond dat zelf bijzonder goed werken.

Naast een interessant verhaal is de aankleding erg mooi. Musidora speelt de rol van Irma Vep,(anagram van Vampire) vol overtuiging en is een uitermate boeiend personage. Het tempo is behoorlijk hoog en ook het camerawerk is bijzonder goed te noemen. Het viel mij vooral op dat er veel buiten scènes in zaten, die niet alleen mooi gefilmd zijn, maar waarvan sommige ook nog eens erg spectaculair zijn. Vooral bij de scene, waarbij Philippe even zijn hoofd uit het raam van een hotel steekt en dan razendsnel met een touw wordt gevangen, uit het raam wordt getrokken en naar beneden gesleurd, is echt bijzonder knap gemaakt.

Over het algemeen vloog de tijd toch wel redelijk snel voorbij en was van verveling nooit sprake. Les Vampires is duidelijk een voorbeeld van een film, die zijn tijd vooruit was en die bijna 100 jaar later nog altijd erg goed is. Het is een inspiratiebron voor andere films geweest en ook de grondlegger van de thriller. Ook een fijne blinde aanschaf trouwens, die ik niet meer van de hand doe. Een must see voor de echte filmliefhebber dit.

4,0*

Geen superfilm inderdaad, die het vooral ontbreekt aan spanning en sfeer.

Het acteerwerk is ook niet fantastisch, maar ja dat kun je verwachten als Jon Bon Jovi de hoofdrol mag spelen. maar op zich is dat nooit zo storend bij een horrorfilm. De personages zelf zijn inderdaad vrij saai.

De actie is ook nog eens matig in beeld gebracht en het enige wat deze film overeind houdt is de wel goede muziek. Maar ja een zwaluw maakt nog geen zomer en gaat hier dus in feite ook wel op.

1,5*

Leuk filmpje, met een sterke duistere sfeer.

Vooral dat is het punt dat deze film aangenaam maakt om te zien. De sfeer is lekker donker en dat draagt prima bij aan de suggestieve spanning, die behoorlijk aanwezig is. Verhaaltechnisch is het allemaal niet al te gemakkelijk om te volgen. Realiteit en droom lopen nogal eens door elkaar heen en ik kon er lang niet altijd uit opmaken welke scène nu droom is en welke niet. Op zich niet eens zo heel erg, want los daarvan boeit het grotendeels wel, en heeft het allemaal ook iets zweverigs.

Hoewel het geen stomme film is, valt wel op dat er ontzettend weinig dialoog in zit. En door het hoge surrealistische gehalte is het opletten geblazen en moet je wel je aandacht bij alles houden, anders raak je de rode draad op een gegeven moment wel kwijt.

Het einde is erg sterk, behoorlijk bizar en luguber en natuurlijk ook pure horror. Dreyer weet een leuk werkje af te leveren. Soms moeilijk te volgen, lekker surrealistisch, maar met een goede sfeer en een erg sterk einde. Zeker niet slecht dit.

3,5*

Best een aardige film over de destijds redelijk beruchte bende van Venlo. Hoewel het geheel enigszins oppervlakkig wordt uitgewerkt is het bij vlagen best vermakelijk. Dat komt vooral door de acteurs, die prima spelen. Tygo Gernandt heeft zo zijn beperkingen, maar hij weet hier overtuigend een echte badguy neer te zetten, waar je zowat nog bijna bang van zou worden. Egbert Jan Weeber doet het ook goed als de twijfelende Stan, die niet altijd goed weet welke keuze hij moet maken. Ook Angela Schijf is niet onaardig, al vond ik haar accent soms wat lachwekkend ogen.

Verder bevat de film enkele harde en best heftige scènes, die zeker indruk weten te maken. Een minpunt is wel dat vooral de relatie tussen de hoofdrolspelers nogal oppervlakkig blijft. Een iets betere uitwerking en uitdieping had er waarschijnlijk bij mij voor gezorgd dat het hele gebeuren een diepere indruk zou maken. Nu is het best leuk, maar een echt gevoel kreeg ik niet bij de hoofdrolspelers, ondanks het goede acteerwerk. Best leuk dus, maar zeker geen superfilm dit.

3,0*

Tegenvallende film, die een overdaad aan actie bevat, maar daardoor de draad in het verhaal totaal kwijt lijkt te zijn. Dat regisseur Stephen Sommers (The Mummy en The Mummy returns) van veel spektakel en actie hield was bekend. In Van Helsing is het echter allemaal net wat teveel van het goede, waardoor het verhaal behoorlijk ondersneeuwt en er werkelijk geen één karakter de kans krijgt om zich te ontplooien. Hugh Jackman is overigens prima gecast voor deze rol en doet het prima. Daarnaast is Faramir ook best wel een grappig personage.De rest van de karakters stelt eigenlijk maar weinig voor. De CGI is matig en de monsters zijn ronuit lelijk. Wolfman is duidelijk CGI werk en vooral het monster van Frankenstein is te triest voor woorden eigenlijk. Ook Beckinsale loopt er maar wat bij te huppelen. De actiescenes waren soms op zich nog best vermakelijk en dat zorgt er samen met het goede spel van Jackman voor dat de film niet helemaal in de onderste regionen verdwijnt.

2,0*

Een erg goede film moet ik zeggen en zeker de beste die ik over het leven van Jezus Christus zag.

Ik had van tevoren niet echt hoge verwachtingen. Niet vanwege Pasolini, maar meer vanwege het feit dat ik het verhaal al erg goed ken en niet echt het idee had dat deze film mij veel nieuws zou kunnen vertellen. Nu klopte dat laatste ook wel, maar de manier waarop de film het verhaal verteld is van een ongekend hoog niveau. Het tempo is hoog, de manier van acteren vrij ingetogen en soms ook best droog, maar op de een of andere manier werkt het allemaal wel.

Pasolini maakt veel gebruik van close-ups en daardoor hoeven de acteurs vaak niet eens zoveel te zeggen om de boodschap goed en duidelijk over te laten komen. Sowieso is het camerawerk op sommige momenten echt prachtig. De omgeving, die soms best hellend is, wordt op mooie wijze vastgelegd, waardoor de beelden en de film ook letterlijk meer diepgang krijgen. Ook de muziek is mooi en past prima bij de film. Doordat er op sommige momenten weinig monoloog is, is deze muziek erg belangrijk, en versterkt het vaak de mooie beelden.

Een prima film dus, die het levensverhaal van Jezus op een compacte, snelle wijze verteld, met daarbij een erg mooi cinematografie.

4,0*

Zeer vermakelijke film, die beetje bij beetje de oplossing geeft van een terroristische aanslag, door telkens vanuit een ander perspectief de aanslag te laten zien. Het verhaal is eigenl;ijk doodsimpel, maar men heeft er op deze manier een originele wending aan proberen te geven, wat in mijn ogen best gelukt is. Het is een keertje weer eens wat anders. Ondanks enkele plotgaten, wordt de film hierdoor bij vlagen best spannend. Erg vermakelijk en onderhoudend filmpje dus en een dikke voldoende!

3,5*

Vargtimmen is een redelijke vreemde eend in het oeuvre van Ingmar Bergman. Een horrorfilm, weliswaar in psychologische vorm, was ik tot nu toe namelijk nog niet eerder tegengekomen bij hem.

Bergmans veelgebruikte acteurs von Sydow en Ullman spelen de hoofdrol. Beide spelen goed, maar vooral von Sydow is erg overtuigend op de momenten dat hij wordt lastig gevallen door zijn plaaggeesten, die over bovennatuurlijke krachten lijken te beschikken. De psychologische strijd, die hij vaak ook met zichzelf lijkt te voeren, is interessant om te volgen.

Uiteindelijk doet Vargtimmen mij niet echt beangstigen. Niet alles is op het einde even duidelijk, maar ik wil en verwacht ook niet overal antwoorden op. De regie is goed en het verhaal behoorlijk interessant. In combinatie met het goede acteerwerk, levert dat alles toch wel weer een goede Bergman op.

3,5*

Een erg typische Kaurismäki inderdaad met een op het oog wat deprimerend verhaal, met mensen die het moeilijk hebben, maar er is altijd hoop en gelukkig mag zijn typische zwarte humor hier ook niet ontbreken.

Deze Shadows in Paradise behoort samen met Ariel en The Match Factory Girl tot de zogenaamde "working class trilogy". Alle drie de films gaan over mensen die hard moeten werken om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. De opbouw is erg minimalistisch. De dialogen zijn spaarzaam, de sfeer en setting is sober en grauw en de personages lijken echt uit het leven gegrepen. Juist vanwege dat laatste punt werken Kaurismäki’s zijn films vaak zo goed, omdat het mensen zijn met wie je je als kijker goed kunt identificeren. Ze hebben talloze slechte eigenschappen, maar weten altijd een bepaalde sympathie uit te stralen.

Het acteerwerk is uitstekend. Het mooie is ook dat de personages in tegenstelling tot de grauwe sfeer, juist erg kleurrijk zijn. Juist dat contrast maakt dit fijne cinema, dat ook nog romantisch is. Twee personen vinden elkaar best leuk, maar hebben allebei hun dromen en idealen en juist dat werpt in feite onnodige obstakels op voor hun relatie. Het hoopvolle en erg mooie einde, maakt het verhaal helemaal af. Tel daarbij op nog de prima zwarte humor en Kaurismäki heeft wederom een film afgeleverd, die mij met een erg prettig gevoel heeft achtergelaten.

Finse cinema op zijn best dit.

4,0*

Een vermakelijke avonturenfilm, al had het van mij allemaal nog wel wat meer over the top gemogen.

De film lijkt een soort van mix te zijn van diverse andere avonturenfilms, maar oogt toch wel fris. Nikolaj Lie Kaas is een van mijn favoriete acteurs en speelt hier uitstekend. Zo droog, sullig en onnozel hij hier uit de hoek komt is af en toe echt behoorlijk grappig.

Het verhaaltje zelf stelt niet al te veel voor en ook de bad guys vond ik niet altijd even sterk. Doordat zij soms wat weinig tegenstand bieden, haalde dat de spanning soms wel weg.

Wat wel goed is, is de fijne soundtrack, die prima door de film verweven zit en vooral erg aangenaam klinkt. Uiteindelijk loopt het allemaal zoals je kunt en mag verwachten. Bij vlagen best geinig allemaal.

3,0*

De zoveelste film waarin de familie Griswold weer eens op vakantie gaat. Na een "gewone" vakantie, een Europese vakantie en een kerstvakantie besluit de familie deze keer haar geluk te gaan beproeven in Las Vegas.

Het probleem met Vegas Vacation is dat alle leuke grappen in alle voorgaande delen reeds gemaakt zijn. Om een enkel leuk moment na weet het allemaal verder niet echt te boeien. Vooral neef Eddie is uiterst irritant bezig hier. Nee het duidelijk te merken dat de koek op is rondom de Griswolds.

1,5*

Leuk uitgangspunt, maar altijd lastig om zoiets erg boeiend of verrassend te maken, want je hebt maar te maken met twee acteurs. Polanski doet dat niet slecht, al ligt de voorspelbaarheid van het verhaal er soms wel iets te dik bovenop.

Seigner is duidelijk de ster hier en heeft ook de mooiste rol, waar zij dankbaar gebruik van weet te maken. Het acteerwerk is best goed, de dialogen zijn zeker niet slecht en vooral het eerste en laatste gedeelte is bijzonder vermakelijk. het middenstuk is wel iets minder en heeft ook wat te lijden onder de voorspelbaarheid.

Zeker niet slecht dus , maar behoort ook niet echt tot het betere werk uit Polanski's rijke oeuvre.

3,0*

Erg vermakelijke western dit.

Het is de eerste film van Robert Aldrich die ik zie, maar het toeval wil dat ik ook twee andere films van hem in bezit heb gekregen. Ik ga dus snel meer van hem zien.

Vera Cruz is een western die van begin tot einde vermakelijk is. Het tempo is redelijk hoog en qua actie heeft de film ook genoeg te bieden. Het plot is simpel, maar doordat er aardig wat mensen achter het goud aan zitten en de kansen continu keren heeft de film ook op dat gebied genoeg te bieden.

Qua acteerwerk is de film meer dan in orde. De bijrolletjes zijn goed verzorgd waarbij vooral Ernest Borghine en ook de piepjonge Charles Bronson in positieve zin opvallen. Gary Cooper speelt inderdaad wat stijfjes, zoals anderen ook al aangeven, maar daarentegen is Burt Lancaster echt geweldig. Heeft geeft zijn rol veel schwung en overtuigd echt als onbetrouwbare cowboy, waarvan het regelmatig onvoorspelbaar is hoe hij op een bepaalde situatie gaat reageren. Verder kent de film af en toe mooie plaatjes en beelden en qua sfeer is het allemaal ook in orde.

De film kent een enkel inzakmoment, maar gelukkig duurt dat nooit lang. Leuk filmpje dus!

3,5*

Een goede rechtbankthriller van Sidney Lumet, die met dit genre meestal wel raad weet.

Het verhaal zelf vond ik eigenlijk enigszins teleurstellend en niet zo heel bijzonder. Toch weet Lumet er een interessante film van te maken, dankzij een sobere, maar sterke regie en sterk acteerwerk van de acteurs. Paul Newman speelt echt de sterren van de hemel, als de man die als advocaat een sterke persoonlijke ontwikkeling doormaakt. Zijn persoonlijke ontwikkeling is ook het meest interessante gedeelte van the Verdict. Ook de rest van de cast doet het prima. Rampling en Warden zijn fijn om naar te kijken.

Ik had er enigszins moeite om erin te kijken, maar naarmate het verhaal vordert wordt het allemaal steeds boeiender. De scènes in de rechtbank kwamen soms wat eigenaardig over, maar de afloop mocht er desondanks zijn. Geen grootse zege, maar de 12 juryleden, die uiteindelijk het vonnis vellen, iets waar Lumet sowieso wel door gefascineerd is geweest denk ik. Ook daar blijft het trouwens uitermate sober en dat past goed bij de stijl en lijn van de gehele film.

Het is niet Lumet zijn beste werk, maar wel weer een bovengemiddeld drama, met uitstekend acteerwerk en een sterke regie.

3,5*

Een film met een interessant onderwerp, waarbij een sterk, maar cynisch standpunt tegen de doodstraf wordt ingenomen. Wie vooraf denkt dat het leven van een beul een pretje is, zal al snel bedrogen uitkomen. Niets is minder waar, zo blijk blijkt hier in El Verdugo. Het vonnis voor de ter dood veroordeelde, lijkt hier ook een vonnis voor de beul, want de nieuwe beul wil alleen beul zijn, als hij niemand hoeft te executeren, en dat zijn nu eenmaal twee zaken die niet samengaan.

El Verdugo schept een redelijk sterk beeld van de Spaanse maatschappij uit het begin van de jaren zestig. De regie is uiterst aangenaam en Berlanga maakt vaak gebruik van lange takes, met een erg mooi gebruik van het zwart-wit. Het acteerwerk is naar behoren, waarbij ik vooral de schoonzoon, gespeeld door Nino Manfredi, erg goed vond. Wel praten die Spanjaarden hier in een ongelofelijk hoog tempo met elkaar, waardoor je wel goed moet opletten, om alles goed te kunnen volgen. Soms zakt het niveau een klein beetje in, maar over het geheel gezien is het behoorlijk goed. Het einde, waaruit bleek, dat de schoonzoon uiteindelijk hetzelfde lot zal ondergaan als zijn schoonvader, vond ik wel mooi.

Uiteindelijk komt El Verdugo net een klein beetje tekort voor de top, maar het is desondanks wel erg aangenaam en interessant kijkmateriaal.

3,5*

”What we professional liars hope to serve is truth. I'm afraid the pompous word for that is "art".”

Een leuke eigenzinnige documentaire, zoals je ze niet snel tegen zult komen. Welles speelt hier met de kijker en goochelt, soms zelfs letterlijk, met de waarheid en de leugens. Ik met niet echt in kunst geïnteresseerd, maar hier heeft het bij vlagen best iets boeiends. Vooral het vraagstuk waarom een vervalsing niet zoveel waard zou zijn, als het bijvoorbeeld precies zo geschilderd is als een echte Picasso, is er zeker eentje om over na te denken. Welles is hier prominent in beeld en heeft duidelijk veel plezier gehad in het maken van deze documentaire.

Vooral de manier waarop F for Fake geschoten is, is erg afwisselend. De laatste minuten komen niet echt als een verrassing. Het mag dan misschien niet zo diepzinnig zijn als andere films van Welles, maar het is vooral de fun-factor waarmee Welles deze keer zijn punten weet te vergaren.

3,5*

Verliefd op Ibiza kun je gerust een soort van losse remake van Costa noemen. Nijenhuis maakt nog maar eens een oppervlakkig filmpje in de Spaanse zon, met diverse soapacteurs en vooral veel zon.

Ik ben totaal geen fan van de man en zal dat ook nooit worden vrees ik. Waar Costa echt een drama was, is Verliefd op Ibiza gelukkig een stukje beter. Dat is vooral te danken aan een paar acteurs, die er zowaar in slagen nog wat van hun rol te maken. Vooral Simone Kleinsma en Sanne Vogel doen het best leuk. Ook Jim Bakkum valt reuze mee en Willeke van Ammelrooy is nooit slecht, al heeft zij wel een nogal ondankbaar kleine rol. Verder weet Nijenhuis het luchtige Ibiza-sfeertje redelijk goed over te brengen en is ook het camerawerk op momenten zelfs best mooi.

Er staan echter ook een aantal ergernissen tegenover. Kim Feenstra, Marley van der Velden en die irritante tweeling zijn wel dramatisch slecht. Verder blijft het allemaal erg oppervlakkig en worden de verhaallijntjes niet even goed uitgewerkt. Ook zitten er teveel personages in, met wie je totaal geen band of feeling krijgt. Verder zit er ook opvallend weinig geslaagde humor in en is het verloop uitermate voorspelbaar. Nee goed is dit zeker niet, al moet ik zeggen dat het zowaar beter is dan ik verwacht had, ook al omdat mijn verwachtingen misschien wel erg laag waren.

2,0*

Jammer dat het verhaal aan de dunne kant is en hier en daar iets teveel berust op toevalligheden. Ook is het allemaal net wat te voorspelbaar, zodat het nooit echt spannend wordt.

Daar staat echter tegenover dat de acteurs het best goed doen. Vooral Koen de Bouw is een fijn acteur om te zien en kan dit soort rollen, altijd wel goed aan. Ook de rest van het politieteam doet het niet slecht en samen vormen ze met zijn allen wel een leuke combinatie. In het begin wordt er nogal van de hak op de tak gesprongen en een beetje opbouw, was hier misschien een betere keuze geweest. Hier en daar is het best sfeervol en Verheyen deinst er ook niet voor terug om sommige zaken expliciet te laten zien, wat het geheel weer net iets rauwer en beter maakt.

Visueel is het allemaal niet heel bijzonder en het is duidelijk een soort van televisiefilm. Maakt op zich niet uit bij dit soort verhalen. Als het verhaal goed is en de spanning ook aanwezig, kan ik dit meestal wel waarderen. Nu is het door de voorspelbaarheid en het iets te dunne verhaal allemaal toch net te weinig om aan de goede kant van de score uit te komen.

2,5*

Matig filmpje, dat een paar leuke momenten kent, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Het begin is nog wel geinig, lekker over-the-top actie en diverse weirde personages en typetjes.

Dat is een tijdje leuk, maar daarna lijkt de creativiteit van de regisseur behoorlijk op te zijn. De gevechten gaan maar door en beginnen op den duur nogal eentonig te worden. Tja en als een film met zo'n simpel verhaaltje dan ook nog eens twee uur duurt, terijl anderhalf uur voor dit soort onzin wat mij betreft meer dan genoeg is, ja dan wordt het op het laatst zelfs nog een redelijke zit.

Het camerawerk en choreografie vond ik trouwens best aardg en ook de muziek was niet slecht. Toch had het allemaal nog wel wat bloederiger gemogen. Ook de humor kon ik er niet altijd in ontdekken. Nee in zijn geheel onvoldoende wat mij betreft.

2,0*