Opinions

Tegenvallende beklimming.

Vertical Limit is een film die aan de ene kant een hoop spektakel wil bieden en aan de andere kant een serieus verhaal. Dat gaat toch enigszins mis. Vooral het serieuze gedeelte van de film gaat serieus de mist in, omdat het acteerwerk behoorlijk ondermaats is. Er is in feite geen enkele acteur of actrice die hier overtuigt. De karakters zijn en blijven oppervlakkig en diepgang is er niets of nauwelijks te bespeuren. Daarnaast zijn de karakters ook behoorlijk clichématig. De babe, de egoïst en de bergklim fanaat.

Verder valt het spektakel ook behoorlijk tegen. Het duurt wel drie kwartier voordat er eindelijk eens een expeditie gaat klimmen. Vervolgens ontwikkeld zich een voorspelbaar verloop, waarbij het al vrij snel duidelijk is, wie de trip wel en wie de trip niet zal overleven. De actie in de film is op zich nog best goed, al is de geloofwaardigheid op sommige momenten wel ver te zoeken.

Gelukkig heeft de fim af en toe ook nog mooie plaatjes van de beklimming, waardoor de film niet helemaal ondersneeuwt, maar goed is het allemaal niet.

2,0*

Ondanks het mindere laatste gedeelte, is dit toch wel een aardige wegkijker.

Het begin is goed. We maken kennis met het vijftal, dat duidelijk een passie voor bergklimmen heeft en er zit gelijk ook al veel vaart in. De personages krijgen niet veel diepgang, maar dat is ook niet echt nodig hier. Ze zijn ook goed te verteren, op die ene jongen na, die iedere keer nogal angstig is tijdens het klimmen. Ik vond het klimmen boeiend om te volgen en ook best spannend. Je weet als kijker wel, dat er wat staat te gebeuren, maar het blijft in het eerste gedeelte lekker mysterieus.

Op het moment dat Anton in beeld verschijnt, is het met de spanning wel gedaan. Vertige wordt vanaf dat moment wat onzorgvuldiger, voorspelbaar en het niveau daalt dan ook enigszins. Anton de holbewoner boezemt ook maar weinig angst in. De uiteindelijke ontknoping is overigens ook best teleurstellend. Wel jammer, want het eerste uur had veel potentie en er zaten zeker mogelijkheden in, om hier een erg sterke thriller van te maken. Die kans is alleen niet benut.

Wat rest, is een gemiddelde thriller/horror, die ik door het sterke eerste gedeelte net het voordeel van de twijfel geef.

3,0*

Gisteren heb ik dan eindelijk Vertigo gezien, die samen met Psycho, Rear Window en North by Northwest tot Hitchcock's beste werk gerekend wordt. Aangezien ik de eerste drie allemaal erg goed vind kon het met Vertigo eigenlijk niet mis gaan. Toch gebeurde dat wel enigszins in mijn ogen, want hoewel deze film zeker niet slecht is, wordt het niveau van de andere drie films hier niet gehaald.

Ik vond het eerste gedeelte van film best aardig met enkele typische Hitchcockmoment, een goede spannende score en prima acteerwerk. Halwerwege de film onthult Hitchcock de ware toedracht rond Madeleine's dood, waardoor de kijker in feite erachter komt hoe alles zit, terwijl Stewart daar nog lang niet van op de hoogte is. . Hoewel ik best begrijp waarom Hitchcock zoiets toepast, haalde dat voor mij richting het einde toch een gedeelte van de spanning weg.

Verder is het gewoon een bovengemiddeld goede film waar ik bij vlagen zeker van genoten heb, maar niet de topper die velen er wel in zien.

3,5*

Lekker zwartkomische filmpje, die langzaam aan steeds gekker wordt en waarbij zaken volledig uit de hand lopen.

Op zich kan ik dat soort zaken altijd waarderen, mits het goed uitgevoerd wordt, maar hier is dat zeker het geval. Wat je zeker niet moet doen is dit alles serieus nemen, want dan kom je waarschijnlijk van een koude kermis thuis. Doe je dat niet, dan valt er genoeg te genieten. Met iemand als Christian Slater heb ik niet veel, maar hier doet hij het erg goed. Hetzelfde geldt voor Diaz, die misschien wel het best op dreef is van iedereen.

Maar de leuke zwarte humor, een onvoorspelbaar verloop en behoorlijk bizarre situaties, maken dit toch wel tot erg aangenaam kijkvoer. Iedereen kent The hangover, maar als eens op een andere manier wilt zien hoe een vrijgezellenavond enorm uit de hand loopt, dan is Very Bad Things zeker wel een aanrader. Hard, grof en vooral dus erg leuk.

3,5*

Leuke film, die gelukkig een stuk beter is dan het matige tweede deel.

Penn en Cho vormen ook in dit deel een leuk duo. Het aantal slechte poep en plasgrappen is wat teruggedrongen t.o.v. deel twee, maar het had nog wel wat minder gekund. Gelukkig zijn de grappen over drugs wel leuk.

De film heeft een aantal leuke bijrollen met Danny Trejo en Neil Patrick Harris als absolute uitblinkers. Het hele kerstgebeuren is wat jammer, omdat de film hierdoor aan het einde een beetje moralistisch wordt.

Maar verder best wel leuk dus. Redelijk wat geslaagde grappen, een paar aardige 3D toepassingen en een leuk sfeertje zorgen voor een geslaagde film.

3,0*

Irritante film, die zowat alle grappen gejat heeft van (het wel leuke) Old men in new cars. Bijna alle acteurs zijn minder dan die van het origineel, alleen Wouterse is wel goed.

niet meer dan 2 * waard.

Een degelijke film, maar wel de minste van de drie Rosselini's die ik tot nu toe zag.

Met Bergman en Sanders heb je goede actuers te pakken en dat zie je hier terug, want qua acteerwerk zit het zeker goed met deze film. Het is overtuigend gebracht. Daarnaast bevat de film mooie Italiaanse locaties, die door Rosselini mooi in beeld worden gebracht, dus ook dat gebied is er weinig reden tot klagen.

Verder is het in feite een vrij duidelijk verhaal over twee mensen die niets meer voor elkaar lijken te voelen. Door een tijd los van elkaar dingen te ondernemen, komen ze echter tot de ontdekking dat ze toch nog van elkaar houden. Verder valt er volgens mij niet zoveel meer achter te zoeken, tenminste zo ik zie dat, want ik lees hier dat er genoeg diepere lagen in schijnen te zitten. Ook achteraf gezien, zie ik dat er verder niet in.

Toch is het door eerder genoemde punten zeker geen slechte film. Het einde vond ik juist erg aangenaam en prima bij de film en het verhaal passen. Het is alleen jammer dat ik niet zo geraakt werd door de personages.

3,0*

Degelijke film van Allen. De film weet gelijk als het vliegtuig landt in Barcelona, al die typische Spaanse sfeer op te wekken, en slaagt dat de hele film vast te houden. De film is sowieso lekker luchtig. Goede sfeervolle muziek en degelijk acteerwerk zorgen er in combinatie met de soms hele aardige dialogen voor dat dit een lekkere makkelijke wegkijker is.

Jammer is alleen dat de film soms een klein beetje inzakt en die voice-over, die gewoon een vervelende stem heeft. Jammer, want dat haalde op sommige momenten ook gelijk wat van de sfeer weg. Toch heb ik me verder prima vermaakt en zijn de films van Allen tot nu toe wel fijne wegkijkers gebleken. Ik moet me binnenkort maar eens aan zijn oudere werk gaan wagen.

3,0*

Bij vlagen best knap gefilmd inderdaad, dat wel, maar verder is het niet al te sterk.

Het eerste uur is ontzettend traag en lang niet altijd even boeiend. De personages zijn niet al te sterk en Victoria is zelfs lichtjes irritant door haar niet al te slimme voorkomen. Halverwege vroeg ik me echt af waar het allemaal heen moest.

De tweede helft is gelukkig wel een tikkeltje beter. Er komt wat vaart en vooral ook afwisseling in en dat zorgt voor dynamiek en een fijner kijkgenot. Dat neemt niet weg dat ook in dit deel er nog steeds mindere momenten in voorkomen. Ook de soundtrack is niet al te sterk.

Al met al best knap gemaakt en een leuk experiment, maar er is te weinig naar andere zaken gekeken. Dat deed Sokurov destijds toch heel wat beter.

2,0*

Poeh wat een drama en ellende dit zeg.

En dan heb ik het vooral over de inhoud van de film. Ik ken weinig films die je in een dikke anderhalf uur zoveel ellende kunnen voorschotelen.

Ook een beetje teveel van het goede, ook al is het verder geen slechte film. Alles is vrij sober in zwart-wit gefilmd en de ellende waarin het gezin zich in deze film begeeft, spat haast van elke scene af. Het gezin is op zoek naar geluk en naar de ontvluchting van de armoed, maar lijkt daarin niet te slagen, hoewel het einde van de film nog enigszins hoopvol is.

De film is traag, sober en als hondenliefhebber moet je deze film absoluut niet kijken, want ook dit huisdier ontsnapt niet aan de ellende in deze film. Het is op sommige momenten goed, maar tevens vrij afstandelijk. Iets minder drama had de film ongetwijfeld goed gedaan.

3,0*

Aparte film dit. Ik heb ooit eens een klein stukje gezien, wat me in combinatie met het verhaal toch wel nieuwsgierig maakte naar deze film. Het idee is leuk en hoofdrolspelers James Woods is behoorlijk goed op dreef.

De scene met het pistool in de buik van Woods is erg goed en zo zitten er nog wel wat aardige momenten in de film. Toch mist de film een bepaalde spanningsboog en vond ik persoonlijk de sfeer ook niet altijd even sterk. De effecten zijn overigens wel goed, maar het verhaal zelf maakt vooral op het einde een paar rare sprongen, die ik niet altijd even goed gevonden vond.

Gelukkig duurt het allemaal niet zo lang en kijkt de film verder wel redelijk makkelijk weg. Toch wegen de minpunten hier net iets zwaarder dan de pluspunten en scoort de film toch een onvoldoende, zij het nipt.

2,5*

La Vie d'Adèle mag zich één van de meest besproken films van 2013 noemen en dat maakt een mens toch al snel nieuwsgierig. Achteraf kan ik goed begrijpen waarom, want het is een zeer gedurfde film, met veel close-ups, vooral ook tijdens de lange seksscènes. Dat soort momenten zijn natuurlijk de momenten waar mensen hier over kunnen vallen. Op zich kan ik dat best begrijpen, want hoewel ze zeker functioneel zijn, duren ze best lang en je kunt je altijd afvragen of dit echt noodzakelijk is.

Ik had er persoonlijk niet zo last van. Ik vond ze prima passen in het verhaal. Het eerste uur had ik zelfs goede hoop, dat dit weleens de beste film van het jaar zou kunnen worden. Het eerste uur was ontzettend goed. Ik zat enorm in het verhaal en de passie, die langzaam maar zeker steeds meer erin sluipt, wordt een aantal keren op een geweldige manier aan de kijker overgebracht. De ontluikende liefde tussen de twee dames is geweldig om te zien, vooral ook omdat er erg goed geacteerd wordt, waarbij ik Léa Seydoux toch wel de absolute ster vind, hier. Adèle Exarchopoulos is vooral in het eerste gedeelte erg goed, maar zwakt, net als de film, richting het einde enigszins af.

Wel jammer, dat de tweede helft het niveau wat naar beneden gaat. La Vie d'Adèle blijft zo zijn momenten houden, maar het kijken naar de relatie, die langzaam maar zeker uitdooft, is allemaal wat minder boeiend, dan het ontstaan ervan.ik had ook het idee, dat er soms net een stapje teveel in de tijd wordt gesprongen.

Dat neemt allemaal niet weg, dat ik het een bijzondere film vond, waarvan het eerste uur het beste is wat ik aan cinema uit 2013 heb gezien. Jammer dat die laatste twee uur dat dan bij lange na niet zijn, maar dan nog blijft het een bovengemiddelde film, met sterk acteerwerk en een aantal erg sterke momenten.

3,5*

Het werd tijd dat ik deze film eens een keertje echt zag. Vroeger heb ik de Vierde man ooit wel eens gezien, maar daar stond me niets meer van bij. Ik moet zeggen dat het toch wel een erg sterke film is.

Verhoeven weet het geheel te voorzien van een surrealistisch sfeertje, door de kijker regelmatig droomscènes voor te schotelen. Erg mooie scènes, die goed werken in combinatie met het verhaal. Het acteerwerk mag er ook zijn. Krabbé is goed, maar Soutendijk speelt echt geweldig. Ze zet een mystieke vrouw neer, die er tegelijkertijd verleidelijk, maar ook beangstigend uitziet, erg knap.

Er zitten soms wel wat mindere momenten tussen, zoals de dialogen, die soms wat minder zijn. Als Krabbé bijvoorbeeld zegt dat hij Soutendijk eruit vind zien als een jongen. Maar daartegenover staat wel de geslaagde zwarte humor. Visueel ziet het er grotendeels ook erg mooi uit, ook al oogt het hier en daar een klein beetje gedateerd. Maar dat mag de pret niet drukken.

De Vierde Man is een puike film, die zich kan meten met de beste Nederlandse films aller tijden.

4,0*

A View to a Kill is de laatste Bond film met Roger Moore en dat is maar goed ook, want ondanks zijn charme en humor is Moore in deze film duidelijk te oud geworden voor de rol. Hij oogt ietwat ongeïnspireerd en in feite geldt dat voor deze gehele Bond. Christopher Walken weet mij meestal wel te overtuigen in de rollen die hij speelt, maar is hier duidelijk minder. Hij is een bad guy, waar maar zeer weinig dreiging vanuit gaat. Het meest vreselijke is echter Grace Jones, die hier een Bond girl speelt. Ik kan dat mens niet luchten of zien en qua acteren is ze echt abominabel slecht. Gelukkig is de andere Bond girl Tanya Roberts dan nog wel een leuke verschijning.

Het script zelf is ook niet heel bijzonder, en a View to a Kill moet het vooral van een paar aardige actiescènes hebben. In het middenstuk blijft het op een gegeven moment allemaal wat lang aanslepen, terwijl de kijker dan al lang weet hoe de vork in de steel zit. Ook mis de echt leuke humor, die in de meeste Bondfilms, waarin Moore 007 is, wel voorkomt. Het enige echt positieve aan deze Bond is de titelsong van Duran Duran. Die is weliswaar typisch eighties, maar wel mooi en staat na al die jaren nog altijd als een huis.

Helaas kan dat niet van de film gezegd worden. A View to a Kill is een regelrechte tegenvaller en duidelijk één van de minste Bonds uit de reeks.

2,0*

Erg sfeervol filmpje, met een prima script dat goed uitgewerkt wordt. In ieder geval beter dan in de remake van Carpenter, al stond die me niet meer volledig bij.

Het acteerwerk is van een goed niveau, waarbij vooral George Sanders uitblinkt. De tijdssprongetjes zijn prima. In het tweede gedeelte hadden de kinderen misschien iets meer uitdieping mogen krijgen, al vond ik het zo ook wel prima.

Ik vond het vooral ook leuk, dat er constant de ratio met het gevoel wordt vergeleken, maar telkens op een geloofwaardige, goede manier. Het einde is misschien wat gemakkelijk, maar wel een prima manier om alles af te ronden.

Prima filmpje dus. Boeiend van begin tot einde, me een zeer interessant verhaal.

4,0*

Een erg vermakelijke Carpenter dit.

Ik was vooraf niet zo heel erg bekend met het verhaal, dus ik liet me graag verrassen. Het concept van de film is in ieder geval erg goed. Daarnaast is de film heerlijk sfeervol, met dank ook aan de sterk muziek, waarin Carpenter sowieso altijd wel een meester is.

De kinderen spelen ook sterk, vooral het meisje dat de leidster is. Van Christopher Reeve en Kirstie Alley ben ik dan weer wat minder onder de indruk, maar zij doen wat ze moeten doen en zijn verder ook niet storend. Leukste scene is ongetwijeld het moment dat zowel de politie als het leger eraan te pas moet komen om de kinderen te lijf te gaan, maar de kinderen hen op elkaar laten schieten.

Het einde is uiteindelijk nog lichtjes verrassend. Het is zeker geen Halloween of the Thing niveau, maar vermakelijk is het allemaal wel en Carpenter weet vaak van weinig toch nog redelijk wat moois te maken, zo ook hier dus.

3,5*

Redelijke film van M. Night Shyamalan maar meer ook niet. Het verhaal is op zich niet slecht, maar de plotwending ziet menig kijker toch wel ruim van tevoren aankomen. De sfeer van de film is echter heel goed, met een mooie aankleding en goede onheilspellende muziek. Ook wordt er sterk geacteerd door o.a. Joaquin Phoenix en Adrien Brody al heeft de film heeft manco dat de personages wat mij betreft niet zo heel interessant zijn. Het laatste gedeelte, inclusief het einde is eigenlijk ronduit tegenvallend. Waar ik het bij Unbreakable juist erg sterk vond, viel het me hier erg tegen. Shyamalan voert in feite telkens hetzelfde kunstje uit. Dat kunstje werkt in eerste instantie soms wel, maar zorgt er tevens voor dat zijn films bij herziening een heel stuk minder interessant worden.

2,5*

Bovengemiddelde film en een aparte kijkervaring, maar zeker eentje die niet verveelde, ondanks dat de film op een paar momenten wat inzakt. De film is op visueel gebied erg sterk en bevat een prachtige cinematografie van de tropische bossen, de meertjes en de neerstromende regen. Erg sterk in beeld gebracht allemaal. Dit zorgt er gelijk voor dat de sfeer van de film ook meer dan goed te noemen is. Twee ouders gaan op zoek naar hun vermiste kind, een op het oog redelijke moeilijke zoektocht, die naarmate de film vordert steeds onmogelijker lijkt te worden. Rufus Sewell is redelijk, maar Emmanuelle Béart acteert erg sterk en op het einde is ze gewoon compleet gestoord geworden. Erg mooi om te zien hoe de complete gekte met die rare mannetjes op het einde heeft toegeslagen. Het laatste kwartier was sowieso erg sterk en geeft het simpele verhaaltje in feite toch een sterke extra lading mee. Boeiende kijkervaring dankzij vooral het sterke einde en de mooie cinematografie.

3,5*

Mijn vierde Buñuel dit en deze beviel ook prima al blijf ik Los Olvidados nog wel wat beter vinden.

De titel van de film heeft betrekking op het hoofdpersonage, dat overigens uitstekend gespeeld wordt door Silvia Pinal. Viridiana betekent goed en puurheid en dat is ook precies hetgene wat de hoofdrolspeelster in deze film uitstraalt. Knap want dat kunnen niet alle actrices en daarnaast ziet ze er ook nog eens erg mooi uit moet ik zeggen.

Verder vind ik het dus wel een sterke film. Het is allemaal erg stijlvol gefilmd en Viridinana is een vrouw waarvoor is gedurende de film steeds meer sympathie voor kreeg. Ze heeft in feite zoveel goede bedoelingen, maar krijgt er desondanks nauwelijks wat voor terug, nee het lijkt zelfs averechts te werken. Wie goed doet, goed ontmoet, gaat dus duidelijk niet op in deze film. Oftewel je kunt wel geloven, maar dat wil niet zeggen dat je er ook een goed en gelukkig leven door gaat krijgen. Het einde met het bekende laatste avondmaal moment is een erg indrukwekkende scène en wekt wederom sympathie op, maar tevens ook medelijden met Viridiana en aversie tegen de gore en smerige bedelaars. Als dat ook bedoeling was van Buñuel, dan is de film in ieder geval op dat punt glansrijk geslaagd.

Knappe film dus.

Dikke 4,0*

Virus is een matige B-film, die niet altijd even leuk is.

Het verloop en de setting doen erg aan Deep Rising denken. Maar waar die over the top actie en een hoop vermakelijke humor wist te bieden, is dat bij Virus slechts spaarzaam aanwezig. Met acteurs als Donald Sutherland, Jamie Lee Curtis en Wiliam Baldwin heb je geen topcast, maar ook zeker niet de slechtste. Curtis doet het nog hety best, terwijl Sutherland echt zwaar ondermaats presteert. Nu worden ze ook niet echt geholpen door de dialogen, die maar erg matig zijn.

De special effects kunnen er goed mee door en het tempo is lekker hoog, waardoor e.e.a. nog wel behoorlijk onderhoudend is. Het had allemaal nog wel wat vermakelijker gemogen, nu verveelt het niet, maar echt goed of leuk wordt het helaas nooit.

2,0*

Wat is dat toch tussen mij en Bergman? Dit is de zevende Bergman die ik zie en er is werkelijk geen peil op te trekken wat ik van een film van hem ga vinden. Drie films vond ik erg goed, eentje aardig en drie, waaronder deze, gewoon matig tot slecht. Wat het grote probleem van de film precies is weet ik niet, maar boeiend wordt het in ieder geval niet. De film speelt zich net als Höstsonaten vooral binnen af. Bergman schotelt de kijker echter hier een enorme hoop ellende voor. Op het acteren is weinig aan te merken, vooral Liv Ullmann is weer erg goed, maar de personages waren niet altijd even boeiend en ik werd er totaal niet door geraakt. Op een gegeven moment begin het vele geschreeuw en gegil mij zelf lichtjes te irriteren. Gelukkig zitten er tussendoor nog wel een paar aardige scènes in, waardoor ik toch een paar keer weer de hoop had dat het alsnog goed zou komen met deze film, gebeurde dat helaas niet en was ik uiteindelijk blij dat de film afgelopen is. Jammer dat deze film mij minder beviel, maar ik heb goede hoop dat er nog wel Bergmans zijn die mij beter zullen bevallen.

2,5*

Eigenlijk volkomen mee eens wat je schrijft. Bij vlagen best aardig, maar de film bevatte een hoop grappen die niet werkte. Benigni geeft de film door zijn rol echter een luchtig sfeertje mee en dat zorgde ervoor dat ik me er toch wel mee vermaakt heb.

3,0*

Matige film, die geen moment indruk weet te maken.

De film wordt hier vooral geroemd om het visuele aspect, maar dat valt reuze mee, of beter gezegd, tegen moet ik zeggen. Alleen enkele flashbackscènes maken het op dit gebied nog wel de moeite waard. Het heden heeft helemaal niets te bieden behalve enkele lelijke kleurenfilters, maar goed als dat al bijzonder moet zijn?

Het verhaal zelf is ook niet zo heel bijzonder. Ik vond het vooral op sommige momenten nogal chaotisch overkomen allemaal. Het acteerwerk van Asano is redelijk. Daarbij moet wel gezegd worden dat de personages vrij afstandelijk over komen. Ik voelde vooral leegheid tijdens het kijken van de film. Dan rest mij als laatst nog een positief puntje over de muziek, die in ieder geval wel in orde is.

Het is duidelijk een style over substance filmpje dit, maar als de style al te wensen over laat, blijft er uiteindelijk niet zo heel veel meer over dus.

1,5*

I Vitelloni is misschien geen topper, maar is wel een erg aangenaam filmpje, met een bijzonder lekker rustig en zomers sfeertje.

Fellini schetst het portret van een vijftal jongeren, die het lef niet hebben om hun droom te verwezenlijken en vast blijven zitten in hun dagelijkse sleur. Hoewel de personages hier en daar nog iets beter hadden kunnen worden uitgewerkt, vond ik het wel leuk om ze te volgen. Fellini weet om het drama heen een heerlijk relaxt Italiaans sfeertje te scheppen. Lekker zomers ook, in dat rustige kleine plaatsje aan de kust, waardoor het op de een of andere manier toch altijd bijzonder luchtig blijft aanvoelen.

Het is wat rechttoe rechtaan, maar dat vind ik bij dit soort films altijd wel prettig. Ook de soundtrack is bijzonder aangenaam en draagt bij aan het leuke sfeertje dat I Vitelloni uitdraagt. In principe heb ik er maar weinig op aan te merken. Ja het mist echt sterke personages en kent geen memorabele momenten, maar is verder een uitermate fijne wegkijker, die elke seconde weet te vermaken. Fellini heeft de kneepjes van het film maken hier al duidelijk in de vingers zitten.

3,5*

Het viel me uiteindelijk toch nog wel tegen. Viva Zapata! lijkt ook duidelijk wat tekenen van gedateerdheid te tonen. Het grootste pluspunt is de rol van Marlon Brando, die zijn rol overtuigend invult en vooral zijn vele karakterwisselingen geloofwaardig op de kijker weet over te brengen. Een persoon die duidelijk het beste voor heeft met zijn mensen, wat hem ook best sympathiek maakt. De rol van Anthony Quinn is ook niet slecht, maar een Oscarwaardige performance heb ik er niet in kunnen ontdekken.

Het trage tempo vond ik hier soms wel wat vervelend. Dat zijn van die momenten, waarbij niets bijzonders lijkt te gebeuren en waarbij ik echt zat te wachten op een moment van actie of iets anders, maar meestal gebeurde dat dan niet. Ook de soundtrack is niet echt bijzonder. Een simpel deuntje, dat erg doet denken aan de muziek in Een Mexicaans restaurant hier, maar dat zit beter in elkaar dan deze soundtrack. Ook het verhaal zelf lijkt iets teveel van de hak op de tak te springen.

Een tegenvallertje dus, want op basis van het verhaal had ik echt het idee, dat ik dit wel eens erg leuk zou kunnen vinden. Dat bleek echter niet het geval.

2,5*

Prachtige film dit, deze vijfde Godard die ik zie en de eerste film, waarmee Godard mij helemaal weet te overtuigen, sterker nog, ik werd er zelfs helemaal stil van.

Ana Karina is een wonderschone vrouw, maar daarnaast ook een geweldige actrice. Ik heb zelden zo snel in een film gezeten als bij deze film, maar de film pakte me gelijk en liet me tot het indrukwekkende einde ook niet meer los. Ik kon de indeling van de film in hoofdstukken ook wel waarderen. Godard laat de kijker hiermee telkens weer met een ander aspect van Nana’s leven kennismaken en mede door die opbouw en het sterke spel van Ana Karina, leefde ik enorm met het hoofdpersonage mee.

De film voelt door het constant terugkerende droevige deuntje erg triest aan, maar toch heb ik tijdens het kijken niet het idee dat Nana somber in het leven staat. Integendeel. Ik vond haar juist heel positief overkomen, optimistisch als ze is, om veel uit haar leven te willen halen. De muziek in deze film is trouwens geweldig. Het deuntje is misschien droevig, maar wel van wonderschone kwaliteit. En wist Karina mij in Pierrot le Fou nog te bedwelmen met haar zangkunsten, daar doet ze dat in deze film met haar danskunsten. De scène waarbij ze voor een paar mannen in poolcafé op het ritme van een mooi jazznummer voortbeweegt is fantastisch. Film hoeft voor mij niet altijd kunst te zijn, maar die scène is dat zeker en echt van grote klasse.

Wat verder opvalt, is het mooie cameragebruik van Godard. Zijn manier van filmen is apart, maar wel erg mooi. Vooral de eindscène ziet er filmisch erg mooi uit, maar is eigenlijk op elk gebied wel geslaagd te noemen. Godard heeft met deze film echt een meesterwerkje afgeleverd. Ongelooflijk hoe ik meeleefde met Nana. Het hartverscheurende einde was misschien onvermijdelijk, maar was uiteindelijk oh zo sterk, omdat het mij op een geweldige manier wist te raken en alles in die scene gewoonweg perfect is.

Het is alweer een tijd geleden, maar ik ben blij dat ik eindelijk weer eens de maximale score aan een film kan uitdelen. Deze Godard verdient het zonder twijfel.

5,0*

Mooie film hoor. Het zoveelste bewijs, dat beelden meer zeggen en spreken dan woorden.

Ik moest er even inkomen, maar daarna is het tot het einde toe boeiend. Er gebeurt niet altijd evenveel, maar het rustige sfeertje dat wordt uitgeademd, is geweldig om te ervaren.

Erg mooie plaatjes van de natuur, maar ook van de mens zelf. De simpele manier van met elkaar omgaan en vooral het ervaren van de geluiden om je heen, vond ik best bijzonder om te zien. Aangename zit dus en een ideale film, om eens even lekker tot rust te komen. Bij mij werkte dat in ieder geval.

4,0*

Als je het werk van Luis Buñuel door de loop der jaren leert kennen, kom je er achter dat hij graag tegen de katholieke kerk aanschopt. Dat heeft al een paar keer een erg leuke film opgeleverd en hier is dat niet anders, al behoort La Voie Lactée wat mij betreft niet tot zijn beste werk.

Soms vond ik de film een tikkeltje onsamenhangend, maar over het geheel gezien spelen de twee zwervers de grootste rol. Samen ontmoeten zij allerlei rare figuren, komen in aparte situaties terecht en daarbij krijgt de kerk en regelmatig van langs. Hoewel de ene situatie wat absurder is dan de andere en niet elke passage even leuk is, is de meerderheid gelukkig meer dan geslaagd te noemen. De typische (zwarte) humor, die Buñuel kenmerkt, komt hier ook weer voorbij en ik mag daar toch graag naar kijken.

Het helpt ook wel mee dat de twee zwervers zelfs iets komisch over zich heen hebben. Er zit een hoop originaliteit en creativiteit in het verhaal en hoewel ik niet alles begreep, verveelde het geen seconde en heb ik me er toch wel goed mee geamuseerd. Een beetje vreemd dus maar wel lekker, is mijn afsluiting van dit verhaal.

3,5*

Zelden zo’n mislukte poging tot een rampenfilm gezien, als Volcano.

Hoofdrolspeler Tommy Lee Jones doet het nog redelijk, maar verder is er van alles mis. Anne Heche acteert waardeloos. De special effects zijn ook van een matige tot slechte kwaliteit. Vooral de lava ziet er erg slecht en nep uit. Verder is het verloop van het verhaal enorm voorspelbaar en clichématig. Verder hoop je als kijker op tenminste een beetje spanning, maar ook dat viel nergens te ontdekken. Ook humor is er niet of nauwelijks in terug te vinden.

Nee, Volcano heeft het allemaal niet. Een echte rampenfilm, maar dan in de andere betekenis van het woord.

1,0*

Een behoorlijk belabberde film van eigen bodem, in de stijl van Costa!, die niet geheel toevallig ook door Johan Nijenhuis geregisseerd is. Het is moeilijk te zeggen welke film beter is, of beter gezegd minder slecht, want ook Volle Maan is zeer matig.

Het acteerwerk is in ieder geval van een bedroevend laag niveau. Alleen Verbaan doet het nog enigszins redelijk, de rest is van de cast gewoon zwaar onvoldoende. Ook behoorlijk irritant is dat de acteurs op het ene moment een zwaar accent hebben en bij de volgende scène helemaal weer niet. Verder is het verhaal matig, de personages oppervlakkig en valt er om eerlijk te zijn maar heel weinig te genieten.

Typisch voorbeeld van hoe het duidelijk niet moet.

1,0*