Opinions

Aardige film van Almodóvar, die een leuk kijkje biedt in het leven van de Spaanse gemeenschap.

Penélope Cruz is een mooie verschijning, maar laat in deze film ook nog eens zien uitstekend te kunnen acteren. In een Spaanstalige film voelt zij zich duidelijk meer thuis zo lijkt het, en dat komt haar prestatie ten goede. De rest van de cast is redelijk, maar valt in het niets bij Cruz.

Het script is goed en deze film is duidelijk wat luchtiger van toon dan de andere Almodóvars die ik tot nu toe zag, al zit er ook wel degelijk drama in de film. Het camerawerk is bij momenten best mooi, waarbij vooral de Spaanse dorpjes en het bijbehorende platteland er af en toe erg mooi opstaat. Verder gebruikt Almodóvar hier ook weer erg felle kleuren. Je moet er van houden, maar ik vind het zelf niet altijd even mooi. De overgang van grappig naar drama vond ik niet altijd even goed werken. Vooral het drama kwam bij mij niet altijd even goed uit de verf. Grappig is het sommige momenten dan weer wel.

Al met al zeker geen slechte film, daarvoor is de sfeer en Cruz en het cameragebruik gewoonweg te goed. Maar verder ben ik ook niet weggeblazen, zakte de film soms in en is het drama niet altijd even overtuigend.

3,0*

Tjonge wat een ontzettende rauwe en harde film is dit. Een beetje vergelijkbaar met Idi i Smotri, al is de winterse setting hier natuurlijk wel duidelijk anders. Maar wel mooi gefilmd, die plaatjes en shots in de sneeuw. De film wist mij de gehele speelduur wel te boeien en bevat daarnaast een paar erg indrukwekkende scènes. Vooral bij de gezamenlijke ophanging als Sotnikov met opgeheven hoofd zijn dood tegemoet gaat.

Sowieso worden er regelmatig mooie close-ups gemaakt van de mensen, waardoor hun gezichtsuitdrukking en het drama dat zich hier afspeelt vaak nog beter tot zijn recht komt. Dat deed me soms zelfs een beetje aan de films van Sergio Leone denken. Daarnaast bevat de film ook nog eens prima acteerwerk. Vooral Anatoli Solonitsyn maakt hier een enorme indruk. Wat een klootzak zonder gevoel speelt hij hier met de volste overtuiging.

Geen film waar je vrolijk van wordt dit, maar absoluut een sterke oorlogsfilm, waarbij het drama realistisch en hard op de meeste kijkers zal overkomen.

4,0*

Lastige film inderdaad, zoals ik van tevoren ook wel verwacht had.

Sokurov weet in ieder geval een sterke sfeer te scheppen en voorziet alles van veel mystiek, door de beelden vaak letterlijk erg mistig te laten zijn. Er komen hier en daar wat mensen aan het woord, waarvan ik me niet aan de indruk kon onttrekken, dat ze inmiddels al overleden waren.

De soundtrack is verder aardig, en het is duidelijk dat dit verder geen plotgericht verhaaltje is. Ik vond het niet slecht moet ik zeggen, maar echt overdonderen of indruk maken deed het ook niet echt. Sokurov is nog steeds een interessante regisseur, waar ik nog steeds wel wat meer van wil zien.

3,0*

War and Peace stond al lang om mijn to see lijst, maar voor een film met zo’n immense tijdsduur moet je ten eerste tijd vrij maken en ten tweede eens goed voor gaan zitten. Als filmliefhebber is dat voor mij gelukkig niet zo’n probleem en daarnaast bleek het erg goed te zijn.

Bondarchuk had dan misschien een groot budget ter beschikking, maar hij maakte er wel goed gebruik van. De tijdsduur mag dan indrukwekkend zijn, maar dat zijn de buiten scènes ook. Vooral de veldslagen en gevechten zien er ontzettend goed uit. Het is episch, enorm boeiend en het camerawerk is soms ronduit fantastisch.

Tussen de veldslagen door valt er ook genoeg te beleven, al zitten er ook wel mindere momenten in. Het drama werkt vaak niet, omdat er te toneelachtig wordt geacteerd en ook hier de aanpak nogal bombastisch is. Het bombastische is aan de ene kant de grote kracht van alles en aan de andere kant ook de zwakte.

Dat neemt niet weg dat er meer dan genoeg te genieten valt, omdat de aanpak van Bondarchuk bijzonder origineel is en hij de film bijna ten allen tijde boeiend weet te houden, zelf op de momenten dat het allemaal wat minder goed is.

Het was een boeiend spektakel om te aanschouwen en een zeer bijzondere klassieker, die niet alleen opvalt door de tijdsduur, maar inhoudelijk veel bijzonders te bieden heeft. Een aanrader voor elke filmliefhebber, als je er tenminste tijd voor kunt en wilt vrijmaken.

4,0*

Fenomenale film!

Vozvrashcheniye heb ik een halfjaar geleden gekocht, omdat het me een mooie film leek. Om verschillende redenen kwam ik er maar niet aan toe om de film te zien, maar vanavond was het dan eindelijk zover. Nou ik heb geen spijt van de blinde aankoop want het is echt een geweldige film.

Visueel is de film werkelijk subliem met ongelooflijk mooie beelden van de mooie landschappen en erg afwisselend kleurgebruik, wat vaak perfect qua beeld in elkaar overvloeit. Het verhaal van de film zelf is spannend, mysterieus en wist me van de eerste minuut tot het einde te boeien. In het begin weet je niet veel van de personages, aan het einde van de film is dit eigenlijk niet veel duidelijker geworden. Dit houdt de film mysterieus en voor eigen interpretatie vatbaar.

Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers is zeer sterk, waarbij ik de jongste zoon echt subliem vind spelen. Erg mooi om te zien hoe hij wat eigenwijzer is dan zijn broer en de vader die de grootste moeite heeft om zijn zoons de wijze lessen van het leven bij te brengen.

De scéne waarbij de jongste zoon boos de toren opklimt, waarna zijn vader hem achtervolgt en plots naar beneden valt, is een van de meest indrukwekkende scénes, die ik ooit heb gezien, visueel en verhaaltechnisch verbluffend, net als de scéne die daarna nog komt, waarbij de dode vader met de boot onder water zinkt en die mij wederom een brok in mijn keel bezorgde.

Zeer, zeer mooie film dus met als enige kritiekpunt dat de muziek op sommige momenten nog iets meer aanwezig had kunnen zijn. Verder krijgt de film zonder twijfel de maximum score en ga ik de film eens rustig laten bezinken, om even na te denken hoever de film in mijn persoonlijke top 10 geraakt!

5,0*

Een erg sterke film weer van Dreyer, die me prima beviel.

Vooral Lisbeth Movin weet indruk te maken als de jonge echtgenote van de dominee, die er geen moeite meeheeft om ook zijn zoon te verleiden. Ik vond het een sterk en overtuigend personage, die de verleiding echt uitstraalde.

Het begon allemaal best aardig, waarbij een vrouw wordt beschuldigd van hekserij en uiteindelijk wordt verbrand. De sfeer is sterk en soms ook lekker duister. De onderlinge relaties tussen de hoofpersonages worden door Dreyer goed uitgediept. daarnaast stelt hij heksenverbranding ook enigszins aan de kaak, waarbij hij goed gebruik weet te maken van het Christendom. Cinematografisch valt vooral het mooie zwart-wit gebruik op. Verder is het redelijk statisch allemaal.

Op het moment dat het niveau iets lijkt weg te zakken, breekt het laatste kwartier ineens aan, dat echt geweldig sterk is. Zeer kil en luguber en totaal anders dan ik eigenlijk verwacht had, maar oh zo sterk. Duister met een hoofdletter D en ook behoorlijk indrukwekkend.

4,0* dik