Opinions

Leuk filmpje van Oliver Stone, met een sterke broeierige sfeer.

Vooral de sterke cast valt op en die zorgen er met zijn allen voor dat het leuk wordt. Sean Penn acteert geweldig en toont hier zijn veelzijdigheid. Billy Bob Thornton is een geweldige dorpsgek, zelfs door te zwijgen heeft hij hier al een fantastische uitstraling. Ook Jon Voight, Joaquin Phoenix en Nick Nolte hebben leuke bijrolletjes. De enige die minder acteert, is Jennifer Lopez., die mij niet weet te overtuigen hier. Mooi zijn kan ze wel, maar het drama overbrengen lukt haar hier niet.

Verder heeft U Turn een leuke setting in de hete woestijn, een aardig script, met een aantal vermakelijk twists. Het is tevens een goede mix van drama, humor en thriller bij elkaar. Echt heel hoogstaand is het niet, maar het smaakt echt als een tussendoor hapje. Gemakkelijk, snel verteerbaar, lekker en behoorlijk pittig.

3,5*

Boeiende duikbotenfilm met gave geluidseffecten.

Dat de film de Oscar voor beste geluidseffecten heeft gewonnen is niet meer dan terecht. Ik heb de film de eerste keer destijds mogen aanschouwen in de bioscoop en toen de torpedo’s afgevuurd werden, had ik soms het idee dat de bioscoop op instorten stond. Dat was echt enorm indrukwekkend.

Los van de effecten is U-571 verder een hele behoorlijke film. De film is niet echt waarheidsgetrouw, maar dat is niet echt storend. Matthew McConaughey levert een goede rol af. Hij is jammer genoeg wel de enige die ook echt de kans heeft om zijn personage te ontwikkelen. Keitel en Paxton hebben kleinere rollen en zijn helaas ook beperkter in hun vrijheid. Iets meer ruimte voor hen had de film zelfs nog wat beter gemaakt vermoed ik. De film kent gelukkig ook nog best wat spanning en voelt soms lekker claustrofobisch aan. Verder is het allemaal behoorlijk onderhoudend en vakkundig gemaakt. De vergelijking met Das Boot zaldeze film niet winnen, maar ja welke duitboten film lukt dat wel?

U-571 is een goed gemaakte film met gave geluidseffecten en een degelijke cast. Het is absoluut geen straf om dit te bekijken.

3,5*

Het onofficiële vervolg op The Fugitive.

Dat is ook wel te zien aan de opzet, die grotendeels hetzelfde is. Tommy Lee Jones speelt ook hier de rol van U.S. Marshal met verve. Hij legt veel overtuiging in zijn rol en het beetje sarcasme dat hij eraan toevoegt, maakt het helemaal af. Wesley Snipes is deze keer de man waar Jones jacht op maakt, maar Snipes is niet van het niveau van een Harisson Ford.

Hoewel het dan grotendeels een herhaling van zetten is, vermaakt U.S. Marshals gelukkig wel. Want naast Jones zijn ook de actiescènes van hoge kwaliteit, zodat er in combinatie met het hoge tempo nog genoeg vermaak overblijft. Jammer alleen van de nogal lage spanningsboog, anders had er misschien nog wel een halfje meer in gezeten. Nu rest een voldoende voor een redelijk leuke actiefilm, niet meer en niet minder.

3,0*

Met Uccellacci E Uccellini, wat een mooie titel trouwens, zie ik ook eens een komedie van Pasolini. En het is best goed bevallen. Het lichtvoetige sfeertje zit er vanaf de eerste seconde in en wordt vooral goed overgebracht door Totò, die weliswaar een redelijk oude man is, maar hier toch vaak enthousiast en energiek weet over te komen.

Het geeft gelijk al aan, dat we het allemaal niet al te serieus moeten nemen, al zit de kritiek ook het Rooms-katholieke geloof er af en toe wel lekker duidelijk doorheen verweven. Maar daar houd ik altijd wel van. Luis Buñuel is ook zo’n regisseur die dat regelmatig deed en ook bij Pasolini bevalt het goed. De conversatie en dialogen zijn regelmatig vermakelijk, al zakt het soms hier en daar wel wat in. Het meest onnozel is nog wel die pratende raaf, die soms weer irritant is, maar vaak ook droogkomisch, met al die opmerkingen van hem.

Ja best leuk dus. Vermakelijk, goed geregisseerd, een origineel scenario en ook nog best een aangename soundtrack. Net niet voldoende voor vier sterren, maar een dikke drieënhalve ster kan ik hier zeker wel aan kwijt.

3,5*

Een sterk Tsjechoslowaaks politiek drama, dat ook gemakkelijk From Dusk till Dawn in het Tsjechoslowaaks had kunnen heten, want dat is wel de tijdspanne waarbinnen de film zich afspeelt.

De filmstijl is apart, maar wel mooi, en geeft ons een goede inkijk in het privé-leven van de twee hoofdrolspelers. Het tempo is vrij traag en ik had aan het begin wat moeite om erin te komen, maar langzaam aan wordt het steeds boeiender en boeiender. Beide acteurs spelen erg goed, waarbij ik de vrouw nog net iets beter vind. De discussies die de twee met elkaar voeren en hun op het oog nogal vijandige houding naar elkaar, wordt langzaam aan steeds verder uitgewerkt, en er blijkt toch een diepere lading achter te zitten, wat door de regisseur erg goed in het verhaal verwerkt wordt.

De kritiek op de macht van de regering komt mooi naar boven en het is vrij logisch dat men dat destijds in Tsjechoslowakije ook wel in de gaten had. Het laatste half uur vond ik zelfs uitermate spannend, omdat je op een gegeven meegaat in het paranoïde gedrag van het stel, en ik elk moment het idee had, dat ermensen het huis in konden komen. Het einde verbaasde me wel enigszins, maar vond ik wel erg mooi.

Soms moet je even 15 minuten doorbijten en dan krijg je als beloning een uitermate boeiende Tsjechoslowaakse Nouvelle Vague voorgeschoteld. Films kijken kan vaak mooi zijn.

4,0*

Een erg mooie film dit en wederom een bewijs dat de klassieke Japanse cinema, die ik beetje bij beetje aan het ontdekken ben, mij wel ligt.

De titel deed mij in het verleden eens aan Tokyo Monogatari denken, maar als je beide films gezien hebt kun je makkelijk concluderen dat beide films totaal verschillend zijn. Gelukkig beviel Ugetsu mij dus ook.

Ik vond het verhaal op een mooie manier uitgewerkt. Beide hoofdrolspelers denken alleen maar aan zichzelf en dat zoiets niet altijd even slim is bewijst deze film. Het verhaal van Tôbei vond ik wat interessanter, maar dat van Genjurô is beter uitgewerkt en maakte op mij ook de meeste indruk. Het gedeelte van de vrouwelijke geest, die hem verleid vond ik nogal ongeloofwaardig door de makkelijke manier waarop het ging. het einde waarbij Genjurô en ook ik nog even dacht, dat vrouw en kind nog leefden is wel enorm indrukwekkend en wist mij goed te raken.

Ja, een fijne eerste kennismaking voor mij met het werk van Kenji Mizoguchi en ik ben vastbesloten om zeker nog meer werk van deze regisseur te gaan zien.

4,0*

Matige film, die niets nieuws te bieden heeft.

Heigl is altijd wel leuk om naar te kijken zo ook hier. Echter heb ik het verder niet zo op van die verhaaltjes waarin uiteindelijk liefde lijkt te ontstaan tussen twee mensen die in het begin twee uitersten van elkaar zijn.

De film zelf heeft verder niet zo heel veel te bieden. Soms redelijke humor, maar vooral een gebrek aan leuke bijrolspelers, iets wat vaak cruciaal is, in films als deze. Ondermaats dus.

2,0*

Mijn eerste kennismaking met het werk van Mikio Naruse is goed bevallen. Ik had vooraf verwacht dat het enigszins op de films van Ozu zou lijken, maar Ukigumo is toch wel wat donkerder van toon.

Hideko Takamine speelt de hoofdrol als Yukiko Koda, een vrouw met paranoïde trekjes, die anders op een relatie terugkijkt, dan de persoon met wie zij die relatie had. Ze acteert naar behoren, evenals tegenspeler Masayuki Mori, die de meer stoïcijnse Kengo speelt, die op het oog niet veel interesse meer in Yukiko lijkt te hebben. Er lijkt op een gegeven moment ook geen klik meer te kunnen plaatsvinden en na diverse ontmoetingen, lijken de twee hoofdrolspelers steeds verder van elkaar vervreemd te raken. Naruse zorgt daarnaast voor een onheilspellende sfeer, waarbij je de ondergang en dood van Yukiko, beetje bij beetje voelt aankomen.

Hoewel de sfeer sterk is, vond ik het allemaal wel vrij afstandelijk. Hierdoor kreeg ik niet echt feeling met de personages. Daardoor maakten sommige gebeurtenissen soms net wat minder indruk dan gehoopt. Toch is het op momenten best een sterke film, al duren die momenten net wat te kort. Zo’n sombere, onheilspellende film heeft ook zeker wel wat. Pas als iets of iemand er niet meer is, kom je er immers pas achter wat die persoon voor je betekende, en dan kan het wel eens te laat zijn.

3,5*

Leuke film van Ozu, met zoals zo vaak een verhaal over familie, relaties en de problemen die hieruit voortkomen. Ook deze Ukigusa kijkt best weer prettig weg.

Het blijft altijd mooi om te zien hoe gemoedelijk de Japanners soms met elkaar om kunnen gaan. Altijd is er een soort van respect, vaak in de vorm van een knikje, maar het blijft leuk kijkvermaak. Hier licht vooral de nadruk op de relatie tussen Komajuro en zijn zoon, die niet weet dat hij zijn vader is. Vooral de thema's vertrouwen en liegen worden hier op een goede manier uitgewerkt.

Ganjiro Nakamura speelt erg sterk als de vader en de leider van het reizende toneelgezelschap. Het tempo is rustig en aangenaam en het camerawerk is uiterst verzorgd, met vooral veel statische shots. De optredens van het reisgezelschap zijn overigens erg vermakelijk. Doordat Ozu de toon hier redelijk luchtig wet te houden wordt het drama ook nooit echt heel zwaar.

Het is zeker niet zijn beste werk, maar desondanks wel weer een fijne bovengemiddelde wegkijker.

3,5*

Leuke zwijgende Ozu, die ik qua verhaal al kende, omdat Ozu zelf er vijfentwintig jaar later een remake van heeft gemaakt, die overigens vergelijkbaar is qua niveau.

Op zich apart, dat dit nog een stomme film is anno 1934. Of ze liepen in het oosten wat achter of Ozu vond het misschien gemakkelijker om nog even te zwijgen ,voordat hij overging naar talkies. Het verhaal zelf was ik dus al bekend mee, maar toch is het behoorlijk boeiend. Er wordt redelijk goed geacteerd. Wat meer ingetogen dan in vergelijkbare films en dat past hier goed.

De gebruikelijke familieperikelen passeren de revue, al zijn er veel personages en is het tempo vrij hoog. Al met al is het allemaal erg genietbaar, al wordt het nooit echt groots.

3,5*

Erg mooie film van Bertolucci, waarin de twee hoofdrolspelers een ongekend sterke chemie met elkaar hebben.

Brando is een gelauwerde acteur en wordt vaak geroemd om die filmreeks, die toevallig ook in dit jaar begon, maar wat hij hier laat zien is gewoon pure klasse Hij speelt hier een veertiger, die nog lang niet uitgeblust is, maar wel in een crisis lijkt te zitten vanwege de zelfmoord van zijn vrouw. Toevallig ontmoet hij de jonge Maria Schneider en bij haar vind hij troost. Dat wil niet zeggen dat Brando gelijk zijn verleden los laat, want op sommige momenten heeft hij het er duidelijk moeilijk mee en juist op die momenten zie je goed wat een klasse acteur Brando is. Schneider doet het al bijna net zo goed en vooral de momenten dat ze samen spelen zijn sterk en overtuigend, mede ook omdat de rol van Schneider nu ook niet bepaald gemakkelijk is.

Naast fantastisch acteerwerk bevat de film sterke muziek en fijn camerawerk. Parijs wordt wel eens de stad van de liefde genoemd, maar echte liefde kun je deze relatie moeilijk noemen. Het is een relatie die in eerste instantie gebaseerd is op sex, al het andere lijkt bijzaak. Ondanks dat de film tussendoor best een paar mindere momentjes kent blijft het boeiend en interessant. De film heeft een paar sterke momenten, waarvan de mooiste al genoemd zijn door Mister Blonde.

Het einde van de film maakt indruk, vooral ook omdat ik toch wel het meest meeleefde met Brando. Last Tango in Paris, is wat mij betreft een prima film. Een boeiende film, die in die tijd zeker gedurfd was en het kan haast niet anders of Paul verhoeven moet deze film ook gezien hebben voordat hij Turks Fruit maakte, of ik moet wel sterk vergissen. Aanrader voor de mensen die een licht erotische film met veel dialoog zoeken. Ben je hierin niet geïnteresseerd, dan zal deze film waarschijnlijk ook niets voor die persoon zijn.

4,0*

Erg mooie film van Vittorio de Sica, mijn derde van hem, maar de beste tot nu toe. Carlo Battisti, schittert hier als de oude man, wiens leven steeds ellendiger lijkt te worden. Hij speelt zijn rol ingetogen en erg overtuigend, waardoor ik op een gegeven moment ook echt met hem mee ging leven. Ook het dienstmeisje speelt goed en komt erg sympathiek over. Dat is dan gelijk ook de kracht van de film, waardoor de film op sommige momenten zeker weet te ontroeren. De man is soms zielig, maar heeft daarnaast ook zijn trots en natuurlijk zijn hondje, die onafscheidelijk met hem meewandelt. De beelden zijn somber en niet altijd even fraai, maar in combinatie met de rustige, regelmatig erg mooie muziek en het sterke acteerwerk werkt het allemaal wel. Op het einde was ik bang dat de film uit de bocht zou vliegen met de zelfmoord van Umberto, maar gelukkig gebeurde dat niet.

Kortom een prima film, die ontroerend is, maar gelukkig nooit overdreven sentimenteel wordt. Een film met een ziel, die net als het hoofdpersonage Umberto het hart op de juiste plaats heeft zitten!

4,0*

Mijn hemel wat was dit een lange zit zeg. Ik wist van tevoren natuurlijk wel enigszins wat ik kon verwachten, maar dat het zo’n saaie invulling zou zijn van beelden en geluid die constant herhalen had ik niet verwacht. Eerste vijftien minuten ware een pure kwelling, daarna volgde zowaar een iets beter stuk, al duurde dat helaas niet al te lang. Ik was dan ook blij toen het afgelopen was.

Visueel is het misschien best vernieuwend, maar een film die alleen daarop leunt en op elk ander vlak gewoon slecht is, muziek kan ik het geluid namelijk niet noemen, valt bij mij gewoon onder de categorie slechte film. Ook de herkijkwaarde van dit product lijkt mij verder niet zo hoog. Rest voor mij niets anders dan de laagste score hieraan toe te kennen.

0,5*

Best genoten van deze film.

Dat is ten eerste te danken aan de drie voortreffelijke hoofdrolspelers. Day-Lewis speelt overtuigend de charmeur en doktor Tomas, die aan een blik genoeg heeft om een vrouw te veroveren. Lena Olin is de sexy Sabina, met wie Tomas een zwoele seksuele relatie heeft. Ook zij heeft een enorm sterke uitstraling in deze film. Dan is er nog de lief uitziende Tereza, gespeelt door de prima Juliette Binoche. Zij maakt van een aanvankelijk onzekere vrouw een personage, van wie je haast wel moet houden tijdens het zien van deze film. De driehoeksrelatie tussen deze drie personen is sensueel, zwoel, spannend en op mooie wijze uitgewerkt in de film.

Het camerawerk is verzorgd en mooi. Op de cinematografie is dan ook weinig aan te merken. Het regelmatig terugkerende naakt in de film wordt op een chique en functionele manier in beeld gebracht. De ondersteunende muziek is mooi en draagt op sommige momenten ook daadwerkelijk bij aan de kracht van bepaalde scènes. Tussen die sterke momenten door zijn er soms ook momenten dat de film wat voortkabbelt, zonder dat je het idee hebt waar de film heengaat. Dat zijn de momenten dat de film eventjes inzakt. Gelukkig duren die momenten nooit lang en voelt de film ondanks de lengte nooit langdradig aan.

Dat komt ook omdat het einde van de film erg krachtig is. De keuze om de volgorde van de laatste paar scènes om te draaien, vond ik origineel en daarnaast werkte het gewoon. De laatste scène is daarom ook best dubbel. Mooi en tragisch tegelijk. Aan de ene kant voel je het geluk van de twee mensen, terwijl je weet dat ze elk moment hun noodlottige ongeval gaan krijgen. Een erg sterke film dus.

Oh ja en je varken Mephisto noemen is natuurlijk niet minder dan

4,0*

Unbreakable is toch een behoorlijk tegenvallende film.

Shyamalan is een regisseur die altijd erg in speelt op het verrassingselement. The Sixth Sense moest het daar erg van hebben en het moet gezegd worden, dat de twist erg goed is. Hetzelfde probeert hij in Unbreakable, maar daar werkt het allemaal toch een stuk minder.

Jackson en Willis zijn degelijke acteurs en doen het hier niet eens zo heel slecht. Daaromheen valt er eigenlijk weinigs positiefs te melden. Ik vind het nooit fijn om het woordje saai te gebruiken, maar tot de twist is de film gewoon dodelijk saai. In feite staat de gehele film in dienst van die twist. En ja die twist is best goed, dat moet ik toegeven. Maar de weg ernaar toe is gewoon matig tot slecht. Ik kon er in ieder geval weinig boeiends aan ontdekken.

Kortom een film met een prima twist, maar de weg ernaar toe is ronduit erbarmelijk.

1,5*

Leuke film, waarin John Candy goed op dreef is, in de rol van ietwat vreemde oom Buck.

Het script is vrij eenvoudig, maar Hughes weet het drama en de komedie op een goede manier aan elkaar te verbinden, zonder daarbij te moralistisch of sentimenteel te worden. Candy acteert hier ook gewoon goed en weet zijn personage echt tot leven te wekken. Vooral de manieren waarop hij de vriend van de oudste dochter iedere keer weer aanpakt, zijn best hilarisch te noemen.

Uncle Buck heeft de tand des tijds goed doorstaan wat mij betreft en is anno 2014 nog altijd een fijne wegkijker. Echt dubbel liggen van het lachen is het misschien niet, maar de glimlach was bij mij regelmatig aanwezig en het is leuk om, de veel te vroeg overleden Candy, weer eens aan het werk te zien.

3,0*

Dit blijft gewoon een lekker wegkijkfilmpje. De film kwam afgelopen zaterdag weer eens langs en toen heb ik op de eerste tien minuten na toch maar weer eens gekeken. Het was immers al vijf jaar geleden dat ik de film voor het laatst zag.Het is een lekkere no nonsens film, met een voorspelbaar verhaal en aardige actie. Seagal is lekker op dreef en vooral Tommy Lee Jones is goed bezig in zijn rol van bad guy. Prima onderhoudend actievermaak dus, met Erika Eleniak als "slagroom op de taart". De drie sterren blijven mooi staan.

3,0*

Under Siege 2 is, hoe verrassend, meer van hetzelfde. Eenzelfde situatie als het eerste deel, maar waar de locatie daar een schip was, daar speelt de actie zich deze keer op een trein af.

En los vat de actie, heeft dit ook niet zo heel veel meer te bieden. Het is wat eentoniger dan zijn voorganger en ook zitten er wat mindere acteurs in. Heigl ziet er leuk uit als het nichtje van Seagal, maar verder is het vooral een one-man show. En ach het is niet heel vervelend om naar te kijken, want vaart en actie is er meer dan voldoende, en de actie is ook niet onaardig.

Spanning is er niet echt en hoewel het verder ook nergens verrast, kijkt het nog wel redelijk gemakkelijk weg.

2,5*

Tja laat ik dan maar de eerste zijn die het feestje verpest, maar ik vond het maar een erg zwakke film. Natuurlijk is de film op kinderen gericht, maar dat zijn wel meer films, waarvan de meesten best mijn waardering konden meekrijgen.

Een film als deze moet vooral leuk zijn, dan heb je bij mij al een aantal punten te pakken. Probleem is echter dat de film nooit leuk wordt. Underdog zelf is nog wel aardig, maar zowel zijn baasje als de "bad-guys" ware eigenlijk verre van leuk en zelfs behoorlijk irritant. Vooral dat lilliputtertje zette echt een dramatische irritante vertolking neer. Nu had ik nog enige hoop dat James Belushi iets goed kon maken, maar zijn rol was te beperkt en niet bijzonder genoeg om zijn stempel op de film te kunnen drukken. Kortom een erg zwakke film.

1,0*

Je hebt van die regisseurs, die duidelijk hun eigen stempel op een film kunnen drukken en Kusturica is er daar eentje van. Je hoeft maar vijf minuten van deze film te zien of je ziet gelijk al van wie deze afkomstig is en dat is positief bedoeld.

Wat een film is dit weer. Op sommige momenten werkelijk onnavolgbaar. Een oorlogsfilm, doordrenkt met slapstick humor, dan weer serieus, dan weer enorm chaotisch, vol met typische, gekke, leuke personages en natuurlijk mogen de diverse diersoorten ook deze keer niet ontbreken. Daarnaast bevat de film ook nog heerlijke instrumentale muziek, die ervoor zorgt dat de film de gehele speelduur lang een leuke sfeer met zich meedraagt. De trouwerij is trouwens een absoluut hoogtepunt van de film. Wat daar allemaal gebeurt is meesterlijk gedaan qua humor, vooral als die aap dat kanon afschiet.

Ja ik heb best wel genoten van deze film, al haalt de film wat mij betreft zeker niet bij Black Cat, White Cat, die qua humor en personages onovertroffen is en blijft. Toch laat Kusturica ook in deze film zien een uniek regisseur te zijn en een regisseur, die mij meer dan bevalt en zelfs een van mijn favorieten geworden is.

4,0*

Underworld is een film met een interessant uitgangspunt, namelijk de strijd tussen de vampiers en de weerwolven. Helaas komt de film door een te zwak verhaal eromheen eigenlijk nooit echt goed uit de verf. Het acteerwerk is niet geweldig, alleen de vampierenleider doet het wel goed, voor de rest is het niet bijzonder. Het begin en het eind van de film is ook best aardig, maar voor de rest valt het allemaal een beetje tegen. Selene lijkt met haar pakje trouwens erg op Trinity uit The Matrix en ook andere dingen doen aan The Matrix, maar ook aan Blade denken, zoals wel meer elementen van de film trouwens. Hierdoor lukt het de film niet een eigen stijl te ontwikkelen. De actie ziet er overigens wel oke uit, maar daarnaast houdt het allemaal niet over. Matige film!

2,0*

Bij vlagen erg mooie film, die ondanks dat de film reeds uit 1984 komt qua effecten best goed is. Ik vond het in mijn jeugd echt een topper. Herziening viel niet tegen. Vooral de sfeer in de sprookjeswereld is erg goed neergezet. Soms wat kinderachtig, maar ook voor volwassenen zeer zeker behoorlijk genietbaar zo blijkt.

3,5*

Een mooie en vooral ook een erg krachtige film van en met Clint Eastwood in het genre, waarmee hij naam en faam verwierf.

Vooral de scheidslijn tussen goed en kwaad is hier erg dun. Er is geen één karakter, dat helemaal goed is. Iedereen heeft wel iets slechts, ook al is het bij sommigen wat minder dan bij anderen. Eastwood zorgt er daarnaast nog eens voor dat de sfeer erg duister en ook bijzonder kil is. Hierdoor rolt er een erg realistische western uit, waarbij alle mythes over cowboys en revolverhelden soms even hard van tafel geveegd worden.

Het acteerwerk is bijzonder sterk. Eastwood en Freeman spelen typische rollen, zoals ze wel vaker spelen, maar beiden doen het bijzonder goed. Toch is het Gene Hackman, die de show steelt als de corrupte sheriff. Geweldig om te zien wat een uitstraling hij heeft en hoe gemeen en sluw hij weet over te komen. Naast goed acteerwerk bevat Unforgiven tevens prima camerawerk. Er wordt af en toe goed stilgestaan bij de mooie landschappen, die op fraaie wijze in beeld worden gebracht. De muzikale score is ook erg mooi. Het is wat ingetogener dan bij de meeste andere westerns, maar daardoor past het prima bij de sombere sfeer die de film uitstraalt.

Het einde is ook sterk, en de prachtige oneliner: I've killed just about everything that walks and crawls. And I'm here to kill you, Little Bill, for what you've done to Ned.”, maakt het plaatje helemaal compleet. Prima western dus en nog altijd Eastwoods beste film als regisseur.

4,0* dik

Een aardige film, waarbij ik nooit heb doorgehad, dat dit een remake is, van de film van Jee-Woon Kim. Daardoor was alles waarschijnlijk wat minder voorspelbaar, dan wanneer ik dit wel had geweten. Los daarvan is deze the Uninvited een aardig horrorfilmpje. Niet zo goed als het origineel, maar best leuk vermaak.

The Uninvited is nergens echt heel bijzonder goed of spannend, maar amuseert van begin tot einde. Het acteerwerk is voldoende, zeker voor een film als deze. Wat Strathairn hierin doet, snap ik trouwens niet echt. Die man is toch wel iets te goed voor dit soort rolletjes. Browning is niet onaardig. Het loopt verder allemaal vloeiend binnen de lijntjes, maar ik heb me best geamuseerd en maar weinig geïrriteerd.

Uiteindelijk toch wel een gemakkelijke voldoende van mijn kant. Het kan nog veel beter, maar ook zeker stukken slechter.

3,0*

Zeer indrukwekkende film van Paul Greengrass. Hoewel je als kijker de afloop al weet, is het toch een zeer boeiende film, die alle gebeurtenissen in het vliegtuig en op de luchthaven zo natuurlijk getrouw mogelijk probeert weer te geven en daar uitstekend in slaagt. De angst van de passagiers, een laatste telefoontje of smsje aan het thuisfront, de doodsangst en de uiteindelijke moed om te kapers aan te vallen is zo goed weer gegeven dat je als kijker na afloop met een brok in je keel zit. Fijn ook om eens een Amerikaanse film te zien, die de nadruk legt op realisme en niet op het heldhaftige. Een film waar ik na afloop helemaal stil van was, zo echt leek het allemaal.

4,5*

Toch wel een lekker fout en vermakelijk filmpje dit.

Het oogt vrij eighties met veel oneliners en lekker overthetop actie, maar leuk is het wel. Er zit veel actie in en Jean-Claude van Damme en Dolph Lundgren maken er hier een lekkere tweestrijd van en naast de actie acteren beiden nog vrij aardig.

Door de diverse vermakelijke oneliners, valt er ook op het gebied van de humor genoeg te genieten. De spetterende finale mag er daarnaast ook best zijn. Emmerich kan zich veel beter met dit soort pulp bezig houden, dan al die steeds maar groter wordende rampenfilms, want dat wordt toch nooit meer iets.

3,0*

Een zeer slechte van Damme film dit, die aanvoelt als een overbodig vervolg.

Het verhaal is al redelijk absurd met een grote centrale computer, die de macht wil overnemen door de Universal Soldiers weer tot leven te wekken. Van Damme is de enige die door zijn verleden weet hoe je deze “machines” moet stoppen en gaat daar dan ook zijn best voor doen. De actie is echter matig, is vooral heel dom en stelt niet zoveel voor. Het acteerwerk is ook veels te overdreven en komt hier totaal niet tot zijn recht. Niet dat je in een film als deze goed moet acteren, maar wat Bill Goldberg hier laat zien, kun je toch wel gerust dramatisch noemen. Daarmee vergeleken verdient van Damme een Oscar.

Kortom pulp van niks dit.

0,5*

Unknown is een aardige film die het verhaal van vijf mannen vertelt die allemaal in een pakhuis zitten waar ze niet uit kunnen en die bovendien niet weten wie te vertrouwen is. Op zich een interessant gegeven dat aardig is uitgewerkt, alleen wordt het nooit echt spannend. Dat komt omdacht de aandacht zoals bijvoorbeeld in Reservoir Dogs niet constant op de vijf mannen gericht is, maar ook grotendeels op wat er buiten de loods gebeurd en dat leidt behoorlijk af. Het acteerwerk is op zich goed, maar het verhaal had ik toch wel vrij snel door. Toch zit er dan op het eind nog een leuke onverwachte twist in het verhaal. Vermakelijke film!

3,0*

Aardige film, waarbij vooral het eerste uur goed werkt.

Dat gedeelte van de film is het meest mysterieus en vraag je je soms af hoe alles nu precies in elkaar zit. Het tweede gedeelte van de film is een stukje minder, vooral omdat de film ook reeds diverse bereden paden bewandelt.

Veder bevat de film behoorlijk wat toevalligheden om echt goed te zijn. Toch is het allemaal behoorlijk onderhoudend en kent de film ook zeker zijn goede momenten. Neeson doet het prima en laat wederom zien in een film als deze zijn mannetje te kunnen staan. Kruger vond ik dan weer matig acteren, terwijl Bruno Ganz wel een mooie bijrol heeft.

Al met al geen slechte film, vermakelijk bij tijd en wijle, maar ook een film die je zo weer vergeten bent.

3,0*

Aardige film, al deed het me alllemaal niet zo heel veel.

Het verhaal vond ik nog het meest interessant van de film. Een bijzonder en uniek verhaal en daarnaast vond ik de film ook redelijk onvoorspelbaar.Ik had bijvoorbeeld verwacht dat de messenwerper wel de vrouw zou krijgen, maar dat liep even anders.

Het einde is zelfs nog enigszins spannend, maar de film was pas echt goed geweest als de armen van de krachtpatser er waren afgetrokken. Maar dat was waarschijnlijk te gewaagd voor die tijd.

Een iets langere film had hier voor mij waarschijnlijk beter gewerkt.

3,0*