Opinions

Ik vond dit maar een matige film uit de masters of horrorreeks. Soms zijn ze leuk, soms zijn ze spannend, maar deze Dreams in the Witch-House is eigenlijk geen van beiden.

Het verhaaltje ging op sommige momenten wat rommelig en te afraffelend voorbij. De hoofdrolspeler is wel zo'n beetje de meest positieve factor in het geheel, daaromheen was het vrij matig. Spannend vond ik het dus niet en die rat ziet er echt niet uit en lijkt zo weggelopen uit een of andere foute fantasy film.

Gelukkig zaten er nog wel wat redelijke bloederige scenes in, maar echt blij werd ik hier eigenlijk nooit van. Een misser in de reeks dit dus.

2,0*

Boeiende film met een mooi kleurgebruik en fraaie achtergrondmuziek, maar in enkele opzichten ook behoorlijk tegenstrijdig. Zo vond ik het peonage dat Marco neerzet erg goed en kreeg ik naarmate de film vorderde steeds meer sympathie voor hem. Voor zijn vrouw kon ik geen greintje sympathie opbrengen omdat zij stierenvechtster is, een walgelijke 'sport'' in mijn ogen. Toen zij in coma belandde had ik ook zoiets van eigen schuld dikke bult en het raakte me ook totaal niet. Benigno vond ik juist wel sympathiek tot het moment dat hij zijn coma patiënte verkracht en zwanger maakt. . Hoe ziek kan iemand zijn denk ik dan bij mezelf?
Verder was het wel een aardige film om te volgen ,met degelijk acteerwerk en een bijzonder verhaal. Het is echter aan het personage Marco te danken dat deze film geen onvoldoende scoort bij mij!

3,0*

Zeker niet de beste film van Kurosawa, maar slecht is het zeer zeker niet. De film bevat niet het beste verhaal, maar gelukkig wordt dat enigszins gecompenseerd door enkele erg mooie shots. De oma is een erg sympathiek vrouwtje, voor wei de kinderen een enorm ontzag en waardering hebben en daarnaast acteert zij ook nog eens zeer goed. Daarnaast heeft de film zijn ontroerende momenten en is het leuk om te zien hoe de kinderen steeds meer te weten komen over hun familie en de Tweede Wereldoorlog. Vijf minuten voor het einde van de film zit ik in twijfel tussen drie sterren of een kleine drieënhalve ster. Maar dan sluit Kurosawa af met hetgene waar hij zo goed in is. Een werkelijke fenomenale eindscene in de stromende regen met schitterende muziek, waarbij de kinderen half rennend en half vallend hun oma achternagaan. En weg is ineens mijn twijfel!

3,5*

Mooie film, die mij als hondenliefhebber toch zeker wel wist te raken. De opbouw is rustig en verzorgd evenals het tempo. Gere slaagt erin een sympathoeke rol neer te zetten en de hond zelf is gewoon een schatje. Het drama dat de film bevat wordt op een gegeven moment wel groot aangezet, maar toch werkt het. Prima gedaan dus en een must see voor de hondenliefhebbers onder ons.

4,0*

Een aparte film en vrij uniek. Naast de stomme films heb ik nog niet eerder een film gezien waarin er geen plaats was voor dialoog. Dat iemand als Kim Ki-duk hier zijn inspiratie uit heeft gehaald, lijkt me ook een zeer grote waarschijnlijkheid.

Ik ben hier best positief over. Het is even wennen, maar al snel werd ik door het dynamische camerawerk, de soms erg mooie beelden en de prima bijpassende muziek redelijk in het verhaaltje getrokken. Dat verhaaltje beslaat in feite niet meer dan de dagelijkse beslommeringen van een familie, die sterk afhankelijk is van het weer en de seizoensomstandigheden aldaar. Het is hard werken geblazen, maar aan hun gezichten af te lezen, levert dat wel genoeg voldoening op.

De dood van het jongetje, is even schrikken geblazen, maar uiteindelijk blijken ze sterk genoeg om hier mee om te kunnen gaan. Uiteindelijk gaan de routinematige werkzaamheden weer gewoon verder. Daar ligt trouwens ook het zwakke punt van deze film. Op een gegeven moment is het allemaal wel erg herhalend . Zowel de handelingen van de familie en het steeds terugkerende deuntje zit niet al te veel afwisseling.

Het is een klein minpunt op een verder vrij geslaagde film. Als je iets boeiend kan maken, zonder dat erin gepraat wordt, dan ben je gewoon een goede regisseur. Ik zie trouwens nu pas, dat dit ook de regisseur is van Onibaba, die ik ook graag wil zien. Hadaka no Shima is in ieder geval een geslaagde kennismaking gebleken.

3,5* ruim

Mijn vierde Hou, en dit is toch wel zijn zwaarste film tot nu toe.

Op zich is dat geen probleem, maar dit soort films moet je toch altijd even goed op je laten inwerken. De film speelt zich totaal binnenshuis af en buiten een aardige sfeer en wat leuke, maar wel repeterende cameratrucjes, ligt de nadruk toch vooral op de dialogen. Die zijn op zich wel in orde, al zit er soms wat weinig afwisseling in het verhaal. Het acteerwerk is naar behoren, maar het was wel fijn te ontdekken dat Tony Leung Chiu Wai hier ook een rol in had. Een erg fijne acteur, die toch altijd een meerwaarde is, zo blijkt maar weer.

In de tweede helft begint het op een gegeven moment soms wel iets te slepen. Het duurt soms net wat te lang, en de “bloemenmeisjes van lichte zeden” hebben hun verhaal op een gegeven moment wel verteld. Toch moet ik zeggen dat ik het einde dan wel weer mooi vond. Hou is een interessant filmmaker, maar het komt er niet altijd even goed uit. Niet slecht dus, maar de herhaling en de afstandelijkheid houden een topscore in ieder geval ver weg.

3,0*

Sterke Franse film die van begin tot einde weet te boeien. Moet trouwens ook mijn mening over Cassell bijstellen. Vond hem hier een erg sterke rol spelen, die zeer overtuigd. Sowieso is het acteerwerk in deze film erg sterk. Ook visueel is de film dik in orde. vond de zwart-wit tint erg goed gekozen. het geeft de film namelijk nog wat meer die rauwe sfeer mee, het leven in de buitenwijken van parijs is schrijnend en niet al te rooskleurig en zonder uitzicht op verbetering loopt dit dan natuurlijk een keer uit de hand. Vond het gedrag van de hoofdrolspelers dan ook niet goed te praten, echter begrijpelijk is het allemaal wel. Hierdoor wekten de hoofdrolspelers geen sympathie van me op, echter wel begrip. Sowieso kwam de film heel oprecht en integer op me over. Mooie film dus.

een dikke 4,0*

Ik ben totaal niet bekend met de roman, waarvan Hakuchi een verfilming is, dus ging ik er vrij onwetend in, hopende dat Kurosawa er iets moois van gemaakt heeft. Dat is gelukkig wel gelukt, al is de film zelf zeker niet foutloos. Dat er ooit een langere versie bestaan heeft verbaast mij niet. Vooral in het begin kun je soms duidelijk merken dat er geknipt is. Het loopt niet altijd even lekker en “loze stukjes” worden opgevuld met muziek en tekst.

Toch duurde het niet heel lang voordat ik goed in het verhaal zat. Kurosawa schets de zaken vrij duidelijk en zijn fijne dynamische camerawerk is hier duidelijk een meerwaarde. Daarnaast wordt er buitengewoon goed geacteerd. Toshirô Mifune is erg sterk als de goedzak Denkichi Akama en het is ook altijd fijn om Takashi Shimura te zien spelen. De show wordt echter gestolen door Setsuko Hara. Wat een enorm goede actrice is zij toch. Ik heb haar nog nooit een slechte of middelmatige rol zien spelen en was dan ook aangenaam verrast te ontdekken, dat zij hierin zit, omdat ik haar buiten het werk van Yasujiro Ozu nog niet was tegengekomen. Ook de rest van de cast is meer dan in orde.

In de tweede helft loopt het verhaal duidelijk vlotter. Er is enorm veel dialoog, maar dat lijkt geen probleem te zijn. Ik zat ook behoorlijk mee te leven met de personages en heb me gedurende de ruim 160 minuten geen moment verveeld. Wederom bewijst Kurosawa hiermee zijn enorme veelzijdigheid, door ook in dit genre prima werk af te leveren.

4,0*

Best wel een aparte film. Nadat ik van de week reeds Container heb mogen aanschouwen, een film die er toch wel uitzag als een experiment, is dit wederom iets totaal anders. En het het beviel bij momenten best wel moet ik zeggen.

De hoofdrolspelers zijn eigenlijk allemaal echte losers, waarbij er een hoop wordt gedacht en over geil zijn, neuken en dat soort zaken. Was bij vlagen toch best interessant om te zien hoe de realtie tussen de hoofdpersonen zich ontwikkelde, al ging het soms dan weer nergens over. Ik vond de zogenaamde noisegeluiden ook erg goed en die momenten pasten erg goed binnen de film. Daar hadden er wat mij betreft nog wel wat meer van mogen in zitten. Verder bezit de film een unieke sfeer. Alles mag, niets hoeft, soms wat expliciete beelden, maar eigenlijk niet schokkender dan een Lilja-4 Ever.

Aardig experiment dus van Moodysson, die me beter is bevallen dan Container en die wat mij betreft toch zeker wel een voldoende waard is.

3,0*

Best een vermakelijke thriller. ik had van tevoren niet echt hoge verwachtingen, maar het viel me alleszins mee. Film heeft enige tijd nodig om op gang te komen, maar eenmaal aangekomen in Schotland wordt de film langzaam beter. De film heeft een aardige sfeer en heeft een aantal verrassende wendingen. Het einde was ook meer dan aardig ok al zitten er wat kleine plotgaten in de film en is de film op sommige momenten best standaard en voorspelbaar. Demi Moore speelt verder best aardig en lekker ingetogen. Jammer alleen dat de vuurtoren op sommige momenten wel erg nep oogde. Je kon duidelijk zien dat het CGI was. Een nipte voldoende.

3,0*

Matige doch onderhoudende film met Steven Seagal, waarbij je hier voor het eerst ook duidelijk ziet dat hij echt te dik aan het worden is.

In de actiescènes richt hij zich meer op zijn wapens, en blijft hij veel meer aan de grond staan dan vroeger. Daarnaast zijn deze actiescènes niet heel sterk qua choreografie. Het acteerwerk is ook niet al te best en als je Seagal niet goed vind acteren, dan moet je voor de gein eens bij deze film naar het acteerwerk van Ja Rule kijken, want vergeleken daarbij, is dat van Seagal haast Oscarwaardig. Niet dat het acteerwerk hier uitmaakt, want de film is vanaf de eerste minuut al niet meer geloofwaardig. Dan maakt dat verder ook niet veel uit moet men gedacht hebben.

Toch moet ik zeggen dat het allemaal nog wel redelijk gemakkelijk wegkijkt. Het is een no nonsense filmpje met stoere brede mannen en stevige goede rapmuziek, (waarschijnlijk ook Ja Rule) en op de een of andere manier vermaakt het allemaal nog wel enigszins. Daarnaast heb ik ze ook nog wel veel slechter gezien van Seagal.

2,0*

Erg matig vervolg op het onderhoudende eerste deel. Het is dat er nog wel wat humor en actie inzit, want verder is het echt slecht. Bill Goldberg acteert al net zo beroerd als Steven Seagal en het verhaal kraakt aan alle kanten. Ik heb zelden een gevangenis gezien die zo slecht bewaakt wordt en waar directeur meteen de domste conclusies bij een incident trekt. Enfin, er was nog redelijk door te komen, maar een slechte film is het zeer zeker!

1,5*

Niet zo grappig als gehoopt.

De Farrelly's hebben in het verleden toch enkele hilarische komedies gemaakt. Hall Pass is een redelijk filmpje, maar ook niet meer dan dat. Het ontbreekt de film vooral aan echt goede grappen en een echt grappig personage.

Wilson is altijd wel aardig, maar oogt hier toch wat tammer en vlakker dan in andere films van hem. Zal ook wel een beetje te maken hebben met zijn stijve kapsel. Jason Sudeikis is echter de grootste tegenvaller van deze film, Geen moment grappig en eigenlijk maar een beetje een vervelend mannetje.

Gelukkig zijn er dan nog de standaardvrienden van ze, de dikke,de neger en de nerd, die af en toe wel grappig voor de dag weten te komen. Het bezoek aan het huis van "vriend' Ed was trouwens wel grappig evenals de gedurfde keuze om het verschil tussen een Ier en een neger te laten zien.

Verder verveeld het allemaal geen moment, al had het allemaal nog wel iets minder braaf gemogen. Het is alleen iets teveel formulewerk en net niet altijd even grappig genoeg.

2,5*

Prima horrorklassieker van John Carpenter ,die je anderhalf uur op het puntje van je film laat zitten. Dat deze film zo goed is, komt omdat er eigenlijk de hele film door een constante dreiging van gevaar is. Myers kan elke minuut van de film toeslaan, maar in feite heb je geen idee wanneer het daadwerkelijk gebeurt en juist dat houdt de spanning er zo goed in. Het acteerwerk is voor een horrorfilm niet verkeerd en het is allemaal heel stijlvol geregisseerd. Het gebruikte horrordeuntje in deze film werkt ongelofelijk effectief en zorgt voor een nog beklemmender sfeer. In mijn ogen een van de betere horrorfilms ooit gemaakt, al is het wel jammer dat er na deze film zo’n uitgemolken reeks van is gemaakt. Deze film is echter erg goed en mag terecht een klassieker genoemd worden.

4,0*

Matige remake, die niet in de buurt komt van het origineel. Waar het origineel erg veel spanning en sfeer bevat, is daar in deze film weinig van terug te vinden.

Zombie vertelt het totaal overbodigere levensverhaal van Myers door zijn jeugd te tonen. Ondanks dat de jonge Myers best goed speelt, is dit wat mij betreft totaal overbodige informatie, die alle mysterie en spanning rondom het Myers personage weghaalt.

Verder heeft Zombie ie wat meer gore toegevoegd,,wat een keer leuk is om te zien, maar zelfs de moorden lijken enige vorm van creativiteit te missen. Zombie kijk nog maar eens een keer echt goed naar Carpenter en see how it's done zou ik willen zeggen.

1,5*

Zevende deel uit de Halloween reeks en niet eens zo heel slecht.

Het is goed om Jamie Lee Curtis weer in de reeks te zien al acteert ze niet zo heel goed. Josh Hartnett is redelijk al is acteerwerk in een film als deze nooit het allerbelangrijkste punt.

Het verhaal heeft enige tijd nodig om op gang te komen, maar op een gegeven moment gaat Myers weer lekker los. De moorden zijn behoorlijk en er zijn een paar goede schrikmomenten. Vooral de scène metmoeder en dochter op de wc is leuk. Verder is het allemaal weinig vernieuwend en verrassend, maar onderhoudend is het wel. Het einde doet erg vluchtig aan en wordt behoorlijk afgeraffeld, zodat de film na 75 minuten al afgelopen is.

Niet echt goed, maar wel redelijk vermakelijk, zo kun je dit deel wel het beste omschrijven.

2,5*

Het zesde deel uit de reeks, dat niets nieuws te bieden heeft.

Het script is belabberd, en dat geldt voor nog wel meer zaken hier. De personages zijn plat en weinig vermakelijk. Het is leuk dat iemand als Pleasance hier weer terugkeert, maar helaas is zijn rolletje erg marginaal. Sfeer is er wel enigszins,maar dat verdwijnt na de eerste moorden ook al vrij snel. Sommige kills zijn nog wel aardig, maar toch wil het ook nooit spannend worden. Dat komt vooral ook doordat men hier veel te uitleggerig te werk gaat en teveel over Myers zelf wil vertellen. Dat haalt de kracht uit het personage hier ook enigszins weg.

Wat overblijft, is een weinig vermakelijk product. Hier en daar is het een beetje bloederig. Sommige moorden zijn dus wel leuk en Myers zelf is en blijft een icoon, maar het is allemaal veel te weinig, voor dit zeer matige werkje.

1,5*

Een vrij degelijke film van Olivier, die mij gezien het verhaal en de speelduur op zich behoorlijk meeviel.

Want een behoorlijk theatraal en lang verhaal van Hamlet, dat ik redelijk goed ken, is iets wat van tevoren neigt naar enige saaiheid. Het begin van de film is ook even inkomen en je moet goed opletten omdat er tal van dialogen in de film zitten, die soms niet altijd even gemakkelijk te volgen zijn. Maar uiteindelijk lukte dat vrij goed, en kreeg ik toch nog een redelijk goede film voorgeschoteld.

Laurence Olivier zet een redelijke hoofdrol neer. Het theatrale acteren, kan ik niet altijd even goed waarderen, maar hier viel het mee en bleef het binnen de perken. Het verhaal zelf is nog best goed en niet alles bleek ik me nog even goed te herinneren. Vooral de scènes waarbij de overleden vader aan Hamlet verschijnt zijn erg goed. Ook de soms rondhangende mist geeft het geheel af en toe iets mysterieus en droeg bij aan de best wel goede cinematografie.

Uiteindelijk is het dus zeker geen slechte film en is de vrees die ik vooraf had gelukkig niet uitgekomen. Het is een aardige Shakespeare verfilming, al ben ik er verder ook niet door weggeblazen.

3,0*

Een erg goede film van Takeshi Kitano, die mij wederom goed beviel. Op het eerste gezicht lijkt Hana-Bi wat rustiger en ingetogener dan zijn Kitano’s andere films. Kitano weet echter een goede mix in deze film te verwerken. De film heeft bij vlagen de humor van Kikujiro, de schoonheid van Dolls en ook zeker de hardheid van Sonatine.

Het blijft leuk om te zien hoe Kitano zich ook in deze film weer op een ultracoole manier uit een benarde situatie weet te redden. Het lijkt af en toe wel of het hem niet kan schelen wat de gevolgen zijn van een actie en misschien gaat het daarom ook vaak wel goed. Naast de humor zit in deze film toch ook zeker wel op een goede en subtiele manier het drama verweven. Kitano’s vrouw is ongeneeslijk ziek en Kitano heeft er dan ook veel voor over om haar nog van sommige zaken van het leven te laten genieten. Die momenten worden vaak stijlvol en op een mooie subtiele manier in beeld gebracht, met rustige mooie ondersteunende muziek en juist daardoor winnen dat soort scènes aan kracht. Kitano laat daarbij af en toe ook nog eens een soort van schilderijtjes door het beeld komen,die betrekking hebben op een bepaalde gebeurtenis, die daarvoor gebeurd is. Ook dat is erg mooi gedaan en versterkt de visuele kracht van de film behoorlijk.

Kitano blijft mij bevallen en gelukkig heb ik nog twee films van hem ongezien in bezit, dus ik heb in ieder geval nog iets om naar uit te kijken. Hana-Bi zou trouwens ook best eens een film kunnen zijn die bij herziening nog sterker uit de bus weet te komen.

4,0*

Aardige film met een rol voor Will Smith, waarin hij prima op zijn plaats is.De eerste helft van de film is het best als anti-superhelden film met een aantal aardige grappen en Smith zelf is ook goed op dreef in zijn rol. Halverwege de film komt dan de plotwending, die je al een tijdje aan ziet komen,gezien het gedrag van Theron en het is jammer dat de film daarna richting het einde redelijk moralistisch wordt. De effecten zijn aardig en de tijdsduur is ook niet al te lang. Nier bijzonder allemaal, maar ik heb me op zich prima vermaakt. Best een aardige film voor een kleine anderhalf uur lang popcornvermaak!

3,0*

Leuke film van regisseur Curtis Hanson.

The Hand that Rocks the Cradle is in ieder geval een erg mooie titel. De film zelf is een vermakelijke thriller. De spanningsboog is goed. Daarnaast zitten er een paar goede twists in. Ondanks een paar momenten, die op de rand van de geloofwaardigheid balanceren, de aandacht toch redelijk goed weet vast te houden.

Het acteerwerk is naar behoren. Vooral Julianne Moore en Rebecca De Mornay doen het erg goed. Ernie Hudson vond ik wel wat minder en niet altijd even overtuigend overkomen als geestelijk gehandicapte klusjesman. De regie is aardig, maar niet opvallend goed en hetzelfde geldt voor de muziek. Het verhaaltje is redelijk goed uitgewerkt, al komen richting het einde de nodige clichés nog wel voorbij.

Het mag de pret niet drukken, want The Hand that Rocks the Cradle is een leuke thriller, die hoewel nergens echt top, toch makkelijk de gehele speelduur weet te vermaken.

3,0*

Vermakelijke western met een Clint, die deze keer eens veel kwetsbaarder is dan in andere films. Het verhaal is wel aardig en het is vooral interessant om te zien hoe mensen in deze film telkens maar weer lijken te twijfelen over bepaalde keuzes.

De muziek in de film vond ik niet zo sterk. Meestal is Morricone gewoon super, maar hier lijkt de muziek soms niet helemaal bij de film te passen. Verder bewandelt de film iets teveel zijpaadjes. Die romance met die vrouw had er van mij totaal niet in gehoeven. Het voelt overbodig aan en zwakt de film alleen maar af.

De "hangscenes" in de film zijn trouwens absoluut een pluspunt. Verder is het zeker een vermakelijke film, maar in het westerngenre allesbehalve een topper wat mij betreft.

3,0*

Geinig vervolg die zo’n beetje brengt wat ik ervan verwacht had.

En dat is hetzelfde verhaal in een nieuw jasje. Waar de plaats van handeling eerst Las Vegas was, daar zit men nu in Bangkok. Verder is het verhaal ongeveer hetzelfde en gaat er weer van alles mis op een manier die we ook in het vorige deel zagen, alleen is alles hier nog een beetje extremer. Galifianakis vond ik in de vorige film de leukste rol hebben, maar wordt in dit deel soms iets teveel misbruikt. Ed Helms, die Stu speelt, komt echter juist wat beter tot zijn recht hier. Verder zijn het aapje en de grotere rol van Mr. Chow leuke veranderingen. De film voelt echter niet meer zo verfrissend aan, vooral door dezelfde aanpak.

Een derde deel zou uiteindelijk nog best kunnen, maar dan zullen ze wel met een andere opzet moeten komen, want nog een keer deze opzet kan dan echt niet meer.

3,0*

Het laatste deel? Dat moet je altijd maar afwachten, want Hollywood weet wel hoe je iets tot op het bot moet uitmelken. Wat mij betreft houdt het hier wel op met deze reeks. Waar men deel 2 verweet een kopie te zijn van het eerste deel, daar staat het verhaal hier juist te ver weg, als je het mij vraagt. Het is een misdaadverhaaltje geworden, dat weinig meer met het vrijgezellenfeest te maken heeft.

Wat ook opvalt is dat Chow hier een grotere rol gekregen heeft en ook Alan nog meer op de voorgrond staat. Die laatste is soms nog wel grappig, maar die eerste is nu te nadrukkelijk aanwezig en vooral de combinatie tussen Chow en Alan leidt echt tot overkill en niet altijd even leuke situaties. Jammer ook dat Cooper en Helms hier niet meer zo'n grote rol lijken te hebben.

Het verhaal is niet zo heel bijzonder en de uitvoering is jammer genoeg niet al te grappig. De koek lijkt echt op te zijn. Het einde vond ik overigens wel goed en is wat dat betreft wel een mooie afsluiting van deze trilogie, die met elk deel steeds wat minder werd.

2,0*

Maffe film!

Zo, deze film gisteravond dan ook gezien en ik moet zeggen dat ik wel snap dat deze film zo goed scoort, want het is zeker een bij vlagen erg leuke komedie. Het verhaal heeft veel weg van Dude Where’s my Car, maar is beter uitgevoerd en is ook lang niet zo flauw als die film.

Nee The Hangover kent eigenlijk weinig zwakke punten. De vier vrienden vormen samen een heel herkenbaar stel en juist dat maakt de film ook zo leuk vermoed ik. De absolute ster van de film is echter wat mij betreft Zach Galifianakis, die op sommige momenten echt hilarisch uit de hoek weet te komen. Verder kent de film een hoop geinige momenten. Debaby, de tijger, Mike Tyson en de foto’s op het eind zijn allemaal grappige momenten.

Desondanks blijft het allemaal wel redelijk braaf en zakt de film richting het einde wel enigszins in, al zijn de laatste paar minuten wel weer sterk. Leuke film dus wat mij betreft en vooral Galifianakis is zeker een acteur op komediegebeid, om in de gaten te houden.

3,5*

Leuke film weer van Woody Allen over de diverse relatieperikelen tussen een aantal zussen, en hun mannen en ex-mannen. Het is in het begin even opletten geblazen, maar dan heb je al snel door dat elk personage wel wat met een ander personage te maken heeft. Elk personage is trouwens op zijn of haar manier wel enigszins interessant. Daarnaast wordt er een partij gepraat over het leven, diversie relaties, exen en ga zo maar door. Je moet er misschien even inkomen, maar als je het allemaal nauwlettend volgt is het best leuk.

Allen zelf speelt weer eens zijn bekende drukke neurotische personage met scherpe dialogen. Zijn rol is in deze film wat kleiner dan in sommige andere en dat is wel goed, want hier is hij som wel heel druk, al heeft hij wederom regelmatig leuke humor en grappige opmerkingen:

Gail: Two months ago, you thought you had a malignant melanoma.

Mickey: Naturally, I, I- Do you know I- The sudden appearance of a black spot on my back!

Gail: It was on your shirt!

Mickey: I- How was I to know? Everyone was pointing back here

Verder is het verhaal gewoon best goed geschreven en is de film altijd goed in balans. Het is gewoon vermakelijk en het wordt allemaal nergens te overdreven. Bovendien is het bij Allen altijd zo fijn dat de personages die hij laat zien vaak wel herkenbaar zijn in het echte leven. Dat geeft zijn films vaak nog iets extra’s. Zo ook deze, een bovengemiddelde film, die erg leuk was.

3,5*

Degelijke film, die niet het niveau haalt van Silence of the Lambs en dat is toch automatisch de film waar je deze mee vergelijkt.

Behalve Anthony Hopkins zit er verder niemand meer van de cast van Silence of the Lambs in de film. Dat is toch wel een klein gemis. Hopkins zelf doet het hier prima, maar kan zijn niveau uit de vorige film niet evenaren. Daarnaast wordt Jodi Foster enigszins gemist. Julianne Moore is op zich een waardig vervangster en een prima actrice, maar mist hier toch net dat speciale dat Jodi Foster wel had.

De film is wat grover, maar tegelijkertijd ook wat minder mysterieus dan zijn voorganger. Dat de film zich grotendeels in Florence afspeelt is trouwens een prima keuze. Het is een erg mooie locatie en geeft de film op sommige momenten net dat beetje sfeer mee, die de film nodig heeft. Wel bevat de film wat minder spanning. Maar los gezien van zijn voorganger is het een degelijke film met goed acteerwerk en een redelijk interessant en uitgewerkt verhaal. Her en daar zitten er wat kleine missertjes in, maar een voldoende is de film uiteindelijk zeker wel waard.

3,0*

Hele aardige film nog en dat terwijl mijn verwachtingen verre van hoog waren. Wat konden ze hier immers nu van gemaakt hebben? Nou een aardige sfeervole film, waarin we eigenlijk het ointstaan van de " echte Lecter" zien en eigenlijk zien hoe hij daadwerkelijk tot zijn daden gekomen is. Ulliel doet het trouwens erg goed als jonge Hannibal. Natuurlijk komt hij tekort in vergelijking met Hopkins, maar op zijn eigen manier geeft hij Lecter toch ook een duistere geheimzinnige uitstraling mee. Verder zitten er nog minpountjes in, zoals Russen die Engels praten en nog een paar van dat soort zaken. Ook mist de film wel enige spanning, wat natuurlijk ook komt, doordat je natuurlijk al weet hoe het na deze film verder gaat.

Ondanks de minpuntjes toch wel een aardige thriller!

3,0*

Hansel and Gretel doet zo’n beetje precies wat ik verwacht had en dat is voldoende vermaken, al had ik stiekem op nog iets meer gehoopt.

Ik vind het op zich wel geinig, dat zo’n sprookje met een komisch horrorsausje wordt overgoten. Het verhaal van Hans en Grietje leent zich daar trouwens ook perfect voor. Het kijkt allemaal lekker weg, is bij vlagen best vermakelijk en verveelt niet echt. Wel zit er totaal geen spanningsboog in en had de actie wel wat beter in beeld gebracht mogen worden. Ik vond Jeremy Renner het erg leuk doen als Hans en hij zorgde ook voor de meest komische momenten. Die wapens waren ook wel leuk en de manier waarop die trol met Stormare afrekent, was echt verrassend leuk om te zien.

Het had allemaal nog wel wat heftiger en groffer gekund en iets meer spanning was ook fijn geweest. Vermaken doet het echter wel voldoende en het idee is ook erg leuk.

3,0*

Ik heb deze Hanyo vooral gekeken, omdat ik ook eens een Zuid-Koreaanse film van voor de negentiger jaren gezien wilde hebben. En dan kom je toch al vrij snel hierbij uit, aangezien dit de grootste klassieker lijkt te zijn.

Ik ben er overigens niet kapot van. Het is een behoorlijk onderhoudende film, maar daarmee is zowat het grootste pluspunt al opgenoemd. Film technisch is het ook niet onaardig, maar vooral inhoudelijk ben ik er niet super kapot van. Het acteerwerk is druk en ietwat overdreven, waarbij vooral de huismeid zelf er niet al te best vanaf komt. Er zitten wel een aantal aardige momenten in, maar als echte thriller schiet Hanyo toch echt tekort. Vooral het gedrag van de vader nade dood van zijn zoontje, vond ik behoorlijk ongeloofwaardig. Zo zitten er nog wel wat momenten in, waardoor Hanyo uiteindelijk niet echt overtuigt.

Het idee en scenario is overigens niet slecht, maar ietwat betere acteurs en hadden Hanyo ongetwijfeld een stuk beter gemaakt.

2,5*