Opinions

Met Duck Soup hadden de Marx Brothers een valse start bij mij, maar inmiddels kan ik de mannen wel waarderen.

In Horse Feathers moet de universiteit het ontgelden, waarbij Groucho het weer met zijn typische woordgrappen aanpakt, Harpo de fysieke weg behandeld en Chico daar ergens tussenin hobbelt. Groucho vond ik hier erg scherp, met zijn gevatte en scherpzinnige opmerkingen en dat zorgt ook voor de meeste humor. Harpo had ook zeker zijn leuke momenten, blijft soms irritant, maar had een paar hele originele bevliegingen en de wilde lompheid waarmee hij het vaak aanpakt heeft ook wel wat.

Alleen Chico lijkt er af en toe wat tussen te zweven. Zijn domheid is soms gewoon te flauw en vaak lijkt hij een beetje mee te lopen met Harpo. Ik mis bij hem een beetje een eigen identiteit, waarbij zijn twee broertjes dat huist wel heel sterk hebben. Maar verder is Horse Feathers dus erg leuk. Een korte tijdsduur, een grote hoeveelheid grappen, waarvan de meerderheid gelukkig wel goed valt.

3,5*

Toch een redelijke tegenvaller deze film. De animatie is op zich prima in orde en weinig op aan te merken. Het grote probleem bij deze film is eigenlijk het gebrek aan humor. Alleen richting het einde heb ik een paar keer moeten glimlachen, maar dat was het dan ook wel. Het verhaal was ook vrij oninteressant uitgewerkt en het gepraat van Horton tegen de Who's begon op een gegeven moment erg te vervelen. Typerend is ook dat ik bij het extra Ice Age filmpje, dat bij de extra's op de DVD zit vaker heb moeten glimlachen dan bij deze film.

2,0*

Vermakelijke film met een dun verhaaltje, die nergens bijzonder is, maar mede door een prima tempo en aardig acteerwerk wel weet te vermaken. De film begint erg goed, met een mooie gijzelingsactie die spannend is en ook goed in beeld gebracht. Naarmate de film vordert verandert de film echter in een wat meer clichématige film, die erg onderhoudend is, maar niet echt spannend. Willis en Pollak doen hun werk naar behoren, maar de show wordt gestolen door Ben Foster, die als een van de drie gijzelnemers een werkelijk ziekelijke en psychopathische rol neer zet. De film bevat verder prima actie en enkele aardige oneliners. Leuk tussendoortje!

3,0*

Ik heb een haat-liefde verhouding met Bergman en deze film valt gelukkig onder de laatste categorie. Tjonge wat een enorm sterk staaltje acteerwerk wordt hier geleverd zeg. Dat Bergman goed kan acteren is niet nieuw voor mij, maar Liv Ullman steelt toch wel de show hier. De dialogen tussen de twee zijn enorm sterk, met een hoop emotie en nooit uitgesproken gevoelens en gedachten uit het verleden. Mede dankzij deze twee sterke actrices boeit de film van begin tot einde.

4,0*

Oké laat ik maar gelijk met de deur is huis vallen, ik heb een enorme zwak voor deze film en is duidelijk een van mijn “guilty pleasures”.

Deze film is niet zo hoog gewaard hier en op zich kan ik dat nog best begrijpen ook. In 90% van zijn films vind ik Rob Schneider ook irritant en vaak niet grappig. Op de een of andere manier werkt het hier echter wel.

Schneider is in goeden doen hier en droogkomisch in zijn rol van vrouw. Het scheelt dat hij hierbij hulp krijgt van twee erg leuke actrices. Rachel McAdams is altijd goed, maar heeft hier niet eens zo’n hele grote rol. Het is vooral Anna Faris, die hier absoluut de show steelt. Zij is een actrice, die echt gemaakt is voor komedie en zo droogkomisch als zij haar uitspraken doet kunnen er niet veel. Ik heb een lichtelijk zwak voor haar.

Hoewel het verhaal vergezocht is, blijft het alleszins geloofwaardig. Ik vond het zelf overtuigend toen Faris toegaf verliefd te zijn op Schneider. Tussendoor is de film gewoon erg grappig soms op het hilarische af. Normaal gesproken kunnen dit soort filmpjes bij mij nog wel eens gaan irriteren, maar deze absoluut niet. Ik heb de film een aantal keer gezien en het blijft voor mij absoluut topvermaak.

4,0*

Aardige film, met een erg goede Simon Pegg. Film duurt iets te lang, maar er valt voldoende te genieten. Vond Shaun of the dead toch iets betrr en leuker.

3,5*

Hot Shots is een uiterst vermakelijk filmpje, waarbij Charlie Sheen overtuig t als enorme droogkloot in een film waarin de grapdichtheid enorm hoog is. Zolang er maar geslaagde grappen tussen zitten, blijft het allemaal leuk en eigenlijk slaagt de film daar de gehele speelduur in, als is het soms wat melig en flauw.

De film is vooral een parodie op Top Gun. Je hoeft echter niet perse die film gezien te hebben om dit leuk te vinden, want Top Gun heb ik nog nooit gezien. De liefdesscène waarbij op de buik van de vrouw een eitje gebakken wordt is wat mij betreft al een klassieke scène op zich.

Lekkere onzin dus!

3,5*

Hot Shots! Part Deux is net als zijn voorganger een uiterst vermakelijk filmpje, waarbij Charlie Sheen overtuigt als enorme droogkloot in een film waarin de grapdichtheid enorm hoog is. Zolang er maar geslaagde grappen tussen zitten, blijft het allemaal leuk en eigenlijk slaagt ook dit vervolg daar de gehele speelduur in, al zitten er natuurlijk ook minder geslaagde momenten tussen.

Het leukst blijft toch wel om te zien hoe andere films worden geparodieerd. Rambo en Star Wars zie we hier o.a. voorbijkomen. Naast Sheen, verdient trouwens ook Lloyd Bridges een compliment, want hij is hier echt bijzonder grappig in zijn rolletje als president. Ondanks dat ik deze film ook al diverse keren gezien heb, blijft het leuk.

3,5*

Wauw! zelden een animatiefilm gezien, die zo ontroerend is als Hotaru no Haka. Het verhaal is simpel en de animaties zijn misschien niet echt bijzonder, maar je wordt van begin tot eind meegezogen in de film op een manier die haast ongekend is. De band tussen de broer die voor zijn zusje zorgt is enorm mooi uitgewerkt en vooral de emoties van het meisje zijn haast menselijk echt. Ik heb GENOTEN!

4,5*

Redelijke film dit.

Ik houd zelf niet zo van dit soort films, maar aangezien de ander gezinsleden er wel erg gek op zijn, zie ik dit soort films ook wel eens.

Tja en hoewel de film natuurlijk van begin tot eind precies zo loopt als te verwachten valt, is deze film nog wel te doen. De cast is redelijk, maar vooral de diverse soorten honden zijn alleraardigst. Ook de uitvindingen voor de honden zijn, hoe ongeloofwaardig ook, op zich best leuk verzonnen.

Al met al is het uiteindelijk dus een redelijke film. Mierzoet en voorspelbaar, maar wel met enthousiasme gemaakt, al levert dat uiteindelijk nog geen goede film op.

2,5*

Hotel Rwanda is een buitengewoon indrukwekkende verfilming van een man, die tijdens de burgeroorlog in Rwanda, tussen de Hutu's en Tutsi's zijn eigen leven in feite op het spel zet om dat van vele anderen proberen te redden. De film kent een goede verhaallijn en opbouw en zit ondanks wat typische filmische drama-elementen gewoon zeer sterk in elkaar. Don Cheadle zet hier echt een buitengewoon sterke rol neer en weet al zijn emoties op zeer overtuigende wijze over te brengen. Cinematografisch is de film niet bijzonder, maar de gruwelijke beelden spreken op sommige momenten al voor zich. Daarnaast geeft de film gewoon een realistisch beeld want hoe het er destijds in Rwanda aan toe heeft kunnen gaan. Ik vond het in ieder geval overtuigend overkomen en werd er op sommige momenten zelfs even stil van. Daarnaast zet de film je aan het denken, dat er aan de andere kant van de wereld ook gruwelheden plaatsvinden, die net zo erg zijn als bijvoorbeeld de gebeurtenissen in een film als Schindler's list. Erg goed dat een film als deze daar op deze manier ook aandacht aan durft te besteden!

4,0*

Erg interessante documentaire over één van de grootste beulen uit de Tweede Wereld Oorlog. Ik kende hem vooral van naam en die is in eerste instantie nogal grappig omdat het precies dezelfde is als van het bekende meisjesspeelgoed.

Marcel Ophüls laat veel verschillende personen aan het woord komen. Duitsers, Fransen, Britten, Amerikanen. Spanjaarden hebben allemaal een mening over de man, waarbij sommige hem natuurlijk wat beter kennen of denken te kennen dan anderen.

Wat me opviel, is dat de meesten ook erg open spreken. Mensen die hem kenden uit hun jeugd, zagen het vaak totaal niet aankomen, dat hij tot zoiets in staat zou kunnen zijn. Ondanks de enorme tijdsduur weet Ophüls het behoorlijk afwisselend te houden en is het grotendeels ook erg boeiend en bij vlagen zelfs indrukwekkend.

Filmisch is het allemaal weinig bijzonder, maar inhoudelijk is het sterk en je kunt ook duidelijk merken dat er veel tijd in is gestoken om deze documentaire tot stand te brengen. Zeker een aanrader als je in de Tweede Wereld Oorlog geïnteresseerd bent.

4,0*

Welcome To Hotel Transylvania!

De ‘gewone” films van Happy Madison zijn de laatste paar jaar zeker niet de leukste. Als er dan tussen het geweld van Disney, Pixar, Burton en Dreamworks ook een animatiefilm van hen tussendoor verschijnt, zijn de verwachtingen niet direct hooggespannen. Maar wat blijkt? Hotel Transylvania is een uiterst leuke animatiefilm, die naast de kinderen ook de volwassenen een leuke avond doet beleven.

Sandler en de rest van de gebruikelijke Happy Madison cast doen het hier allemaal erg goed als stemacteurs. Er zitten een aantal erg grappige personages in, waarvan ik Dracula zelf en de mummy toch wel de allerleukste van het stel vond. Het tempo is vlot en het chaotische feest wordt op een fijne manier in beeld gebracht. Het verhaaltje mag dan wel wat simpel zijn, maar de verwijzingen naar de vroegere films en Twilight zijn toch wel leuk gedaan. Alleen de muziek vond ik soms wel wat minder, maar dat doet gelukkig weinig af aan het vermaak. En ondanks dat het dan misschien nergens heel hoogstaand wordt, zakt het nergens in en blijft het tot het einde toe erg vermakelijk.

De eindcredits zijn overigens ook erg mooi en aan zulke zaken kun je vaak zien dat er met liefde en veel plezier aan een project is gewerkt. Dat is hier overduidelijk het geval. Toch wel één van de verrassingen van 2012 dit.

3,5*

"The Hound of the Baskervilles" is de verfilming van het beroemde boek van Sir Arthur Conan Doyle. Hoewel het boek diverse keren verfilmd is, is deze versie uit 1959 zeer zeker een goede.

De film wordt gekenmerkt door een duistere onheilspellende sfeer, die zorgt voor een meer dan behoorlijke spanningsboog. Vooral de mist de veelal hangt rondom de plek des onheils, geeft het geheel net dat beetje extra sfeer mee. Het acteerwerk is meer dan in orde. Peter Cushing is een aardige Holmes, maar het is vooral de hier nog erg jonge Christopher Lee, die als Henry Baskerville een sterke rol neerzet.

Ook de locaties zijn goed gekozen en het blijft allemaal redelijk lang mysterieus, zoals het ook hoort bij een verhaal als deze. Ik houd op zich wel van de Sherlock Holmes verhalen, en dit boeiende verhaal is hier in ieder geval op een goede manier verfilmd.

3,5*

Ik vond het niet zo’n hele sterke film.

House at the End of the Street heeft vooral een gebrek aan spanning en slaagt er ook niet altijd in om voldoende sfeer te scheppen. Dat is jammer want het verhaal is niet onaardig ende twist is ook niet slecht, ook al had ik al snel het idee, dat de vork zo in de steel zat. Jennifer Lawrence is een fijne actrice. Ze overtuigt in bijna al haar rollen die ik van haar gezien heb, en weet ook hier een prima rol neer te zetten. De rest van de cast doet het naar behoren.

Maar verder is het vooral matigheid troef. Bij dit soort films hoop ik op het puntje van mijn stoel te kunnen zitten, maar dat gebeurde geen moment. Het einde is redelijk en ik heb me op zich niet verveeld, maar in dit genre zijn er genoeg betere films te vinden. Verder hoop ik dat Lawrence zich gaat storten op betere films, want dat kan ze gemakkelijk aan.

2,0*

Back to the 80’s, maar dat levert maar een zeer matige film op.

Want ik weet ook niet zo goed wat ik hier nu mee moet. Laat ik vooropstellen dat de introductie erg lang duurt en de film het eerste uur maar weinig interessants biedt. De moord op de vriendin was leuk maar verder heeft de film weinig te bieden.

Het sfeertje is niet sterk en onderhuidse spanning is totaal niet aanwezig. Het is wachten tot er eindelijk wat gebeurt, maar als de film dan losgaat is het verloop behoorlijk voorspelbaar evenals het open einde met de nodige clichés op de weg ernaar toe.

Helemaal niets dus deze film. Een erg duffe film, zonder enige vorm van spanning, die niet kan meten met hedendaagse horror en ook zeker niet met horror uit de eighties.

1,0*

Ik had vooraf mijn twijfels over deze film, maar achteraf is dit toch wel een vermakelijke film. De film heeft een vrij trage aanloop, maar als de actie eenmaal begint, blijft de snelheid van de film hoog, tot het einde toe. Deze horrorfilm bevat een paar hele aardige schrikmomenten, zoals bijvoorbeeld het moment dat er bij iemand een vingertopje afgeknipt wordt. Bovendien neemt de film zich totaal niet serieus, wat eigenlijk alleen maar bijdraagt aan de amusementswaarde.Paris Hilton laat overigens zien totaal niet te kunnen acteren en nog mooie is dat zij op een heerlijke manier aangaat. Leuk horrortussendoortje dus!

3,0*

Lachwekkende film, die zo slecht is, dat de film daardoor soms wel weer leuk wordt.

Het verhaaltje stelt weinig voor, evenals de horror en spanning, die beiden totaal niet aanwezig lijken te zijn. Je er worden wel wat pogingen gedaan, maar die komen nooit volledig uit de verf. De groep mensen bestaat uit stereotiepe personages, waarbij sommige licht vervelend zijn. In dit soort films is dat op zich niet erg, want zulke mensen gun ik hun vreselijke einde. De special effects zijn verder ook matig en soms zelf ronduit slecht te noemen.

Ondanks de slechte uitvoering, de slechte effecten en het totale gebrek aan spanning vermaakt het wel. Het verveeld geen seconde en dat is op zich ook nog wel wat waard. Ik bellon de film daarom met anderhalve ster, voor het lachwekkende vermaak. Meer kan ik er echt niet voor geven, want daarvoor is de film gewoon veel te slecht.

1,5*

Een paar weken geleden werd ik al aangenaam verrast door het leuke “What We Do in the Shadows” en via daar kwam ik bij deze wederom Nieuw-Zeelandse productie terecht.

Housebound lijkt een op het eerste oog wat voorspelbaar filmpje, maar niets is minder waar. Het sfeertje is aangenaam, maar de film onderscheid zich vooral door de aangename personages. De hoofdrolspeelster is een pittige tante, haar moeder is droogkomisch en de reclasseringsambtenaar is ook een grappige verschijning. Er gebeurt continu wel wat en naast de zwarte humor, zitten er ook best wat leuke schrikmomenten in en wordt het nergens flauw of vervelend.

Leuk einde ook trouwens. Het is misschien niet vernieuwend, maar zeker wel verfrissend, dankzij de leuke sfeer en de enorm leuke personages.

3,5* dik

Een erg zoet filmpje, wat de mensen destijds misschien wel even nodig hadden om de ellende rondom de Tweede Wereldoorlog te vergeten, maar echt geweldig is het allemaal niet. We zien de oude Huw die terugkijkt op zijn jeugd, die zich grotendeels rondom de mijnen afspeelt, omdat zowel zijn vader als zijn broers daarin werken. De film probeert een aardig beeld te schetsen van de problemen die in het gezin ontstaan als het langzaamaan steeds minder gaat met de mijnindustrie en dit voor verdeeldheid zorgt binnen het gezin. Dit alles vond ik niet altijd even goed uitgewerkt en was ook niet altijd even boeiend om te volgen. Donald Crisp speelt trouwens wel sterk als de vader van het gezin. Ook de cinematografie is bij vlagen sterk, waarbij vooral de mooie plaatjes in de mijnen zelf er duidelijk bovenuit springen. Toch kan dit niet voorkomen dat de film soms best gedateerd overkomt en het dus lang niet altijd allemaal even boeiend is. Eerste film ook van Ford die een (kleine) onvoldoende scoort bij mij.

2,5*

Toch wel een lichtelijk tegenvallende film dit. Dat Dreamworks iedere keer tekort schiet t.o.v. Pixar is wel duidelijk, maar bij deze film had ik toch wel iets hogere verwachtingen, aangezien bijna iedereen hier positief over was. Gisteren heb ik de film samen met mijn oudste dochter gezien en het eerste wat ze zegt is dat de hoofdrolspeler, ingesproken door Jay Baruchel, zo’n rare stem heeft. En daar heeft ze een inderdaad een punt. Hoe meer ik er op lette, hoe minder vond ik de stem passen bij het personage dat hij speelt en bovendien is het geen fijne stem, maar eerder een nogal irritante stem en totaal geen humor vanuit zijn kant.

Het verhaaltje zelf komt op een gegeven moment dan wel op gang en wordt wat leuker bij de eerste kennismaking met Night Fury, die niet alleen mooi geanimeerd is, maar ook leuk overkomt. De draken zijn sowieso het grote pluspunt in deze film, want die zijn bijna allemaal wel origineel en lijk, waarbij die dikke wespdraak voor mij een persoonlijke favoriet is.

Helaas is het verhaaltje wat minder boeiend en enorm voorspelbaar evenals de veelal slappe personages. Afgezien van de draken, vond ik de Vikingen er niet zo mooi uitzien en miste het van die kant ook totaal aan humor. Het einde van de film is ook teleurstellend. Het loopt precies zo af als je van tevoren verwacht en het gevecht met de megadraak is ook veel minder spectaculair, dan ik van tevoren hoopte. Jammer, maar het is helaas niet anders.

2,5*

Zo, hier duurt het soms wel even voor er weer eens wat neer wordt gezet. Op zich ook niet zo heel verwonderlijk, want The Puppetmaster is niet direct een film, die iedereen zou maar gemakkelijk zou opzetten.

Ik vond hem ietwat tegenvallen. Hsiao-hsien Hou heeft bij mij zijn ups en downs en deze behoort tot de laatste categorie. Er zitten best wat mooie momenten in en vooral de scenes met de poppen zijn meer dan de moeite waard, maar de traagheid maakt het hier soms best wel wat zwaar. En soms voelt zo'n intermezzo ook wat overbodig aan, zeker als het een aantal keren gebeurt.

Het lijkt allemaal wel op zijn andere films, maar mist hier en daar net te overtuiging en bevat net wat teveel zwakke momenten, die niet overtuigend zijn en mij niet altijd wisten te boeien.

2,5*

Soms heb je van die films, die iets rustgevend uitstralen en iets aangenaams over zich heen hebben, en waarbij de tijd toch vlot voorbijvliegt, ondanks het niet al te hoge tempo. Yellow Earth mag zich wat mij betreft tot die categorie rekenen.

De mooie cinematografie springt er op sommige momenten echt helemaal uit. Dat levert echt hele mooie beelden op, die ook nog eens ondersteund worden door een fijne soundtrack. Deze combinatie zorgt weer voor een dromerige sfeer, die bijna de gehele speelduur aanhoudt. Verhaaltechnisch is het allemaal vrij simpel en soms gebeurt er op dat gebied nauwelijks wat, maar toch slaagt Chen erin om het continu boeiend te houden, omdat de beeldenpracht en de muziek nu eenmaal van een heel hoog niveau is.

Verder valt er niet zoveel over te zeggen. Dit is namelijk cinema die je zelf moet ervaren. Farewell My Concubine viel me destijds nogal tegen, maar deze is wel raak en laat zien dat Chen als regisseur, toch wel behoorlijk wat in huis heeft.

4,0*

Een fijne western met een subliem acterende Paul Newman.

Ik heb Newman al een aantal erg sterke rollen zien spelen, maar dit is misschien wel zijn allerbeste. Hij zet de rol van Hud Bannon vol overtuiging neer en maakt van hem een zelfverzekerde jongeman, die vecht met zijn verleden, soms vrij grof is, maar op de een of andere manier toch ook zijn sympathieke momenten kent. De strijd met zijn vader aan de ene kant en zijn omgang met zijn jongere neefje worden hier erg boeiend uitgewerkt. De dialogen zijn van een hoog niveau en naast Newman spelen ook de overige acteurs en actrices zonder enige uitzondering erg goed. Vooral de ontwikkeling die het neefje doormaakt, is zeer goed uitgewerkt en maakt hem overigens bijna net zo interessant personage als Hud zelf.

Het verhaal is sterk, overtuigend en geloofwaardig en daarnaast blijft het tot het einde toe interessant. Richting het einde zitten ook duidelijk de sterkste momenten. Vooral de scène, waarbij de koeien worden afgeschoten, is bijzonder indrukwekkend om te zien. Daarnaast is de dood van opa, een sterk moment. Even was ik bang dat het daarbij nogal sentimenteel zou gaan worden, maar Ritt weet die valkuil uiteindelijk eenvoudig te omzeilen. Verder heeft Hud overigens een fijn cameragebruik, waarbij het zwart-wit soms op een erg mooie manier naar voren komt.

Regisseur Ritt levert hiermee een prima film af, waarbij de nadruk zeker niet op de actie ligt, maar op het drama en de onderlinge relaties. Ik had even nodig om erin te komen, maar daarna liet Hud mij ook niet meer los. Een krachtige film met een geweldige Newman. Tevens is het een film, die meer stemmen en aandacht verdient.

4,0*

Film die af en toe een beetje te is met de humor, waardoor de grap zijn doel net niet bereikt. Verder op zich geen onaardige film, met een prima Bruce Willis. Alleen het verhaal sloeg af en toe echt werkelijk waar nergens op.

Maar goed 2,5 * is zeker wel verdiend.

Mijn tiende Coens film alweer, maar wel een van de minste tot nu toe. Dit wil overigens niet zeggen dat het een slechte film is, gelukkig niet, want de Coens blijven een kei in unieke cinema maken. Zo ook hier. Ik heb Robbins nog nooit zo'n weird personage zien spelen, maar hij doet het best leuk. Ook het verhaal is origineel en de film heeft zeker zijn grappige momenten. Het moment dat duidelijk werd waar de cirkel die Robbins telkens liet zien nu eigenlijk voor stond was wel super. Helaas zaten er wat te weinig van dat soort momenten in deze film. Qua cinematografie ziet de film er prima uit, maar naast Robbins vond ik op de liftbediende na de andere personages niet bijzonder grappig. Toch is de film in zijn geheel best vermakelijk, alleen mist de film net dat beetje extra, wat een hoop andere films van de Coens gelukkig wel hebben.

3,0*

Dat Scorsese een man is, die enorm veel liefde voor de cinema heeft was mij al bekend. Met zijn hulp zijn bijvoorbeeld al diverse oudere films gerestaureerd en opgepoetst. Met Hugo laat Scorsese op zijn eigen manier zien hoe hij de oude film en vooral het begin van de filmgeschiedenis enorm weet te waarderen.

Hugo is tevens een echte familiefilm, die een sterke kerstsfeer uitademt. Wat dat betreft brengt Nederland de film gewoonweg te laat uit in de bioscopen. Vlak voor de kerstdagen had deze film nog veel beter gewerkt. De film is een soort van avonturenfilm/ sprookje dat zich afspeelt op een uiterst sfeervol station ergens begin jaren dertig in Parijs. Vooral de manier waarop Scorsese het station vorm heeft gegeven is echt erg mooi. Alle gangetjes, geluidjes, kledij etc. ademt een erg sterke sfeer uit.

Het acteerwerk is goed. Asa Butterfield komt goed uit de verf als Hugo, met zijn opvallend blauwe ogen en Moretz is een erg lieflijk meisje in deze film, die samen met Hugo het avontuur zoekt. Een leuk duo om te volgen. De rol van Ben Kingsley is uiteindelijk nog wel het mooist. Daar zit meer achter dan ik van tevoren had gedacht. Dat verwerkt Scorsese op een mooie wijze in de film. Alleen de rol van Cohen als de vervelende stationsgendarme vond ik niet super geslaagd.

De soundtrack van de film is ook wat minder. Ik vond de muziek niet altijd even mooi. Verder hoopte ik op sommige momenten net op wat meer avontuur, maar ook dat kwam er niet van. Het zijn echter kleine minpuntjes aan een verder behoorlijk goed geslaagde film. De manier waarop Scorsese 3D in de film heeft verwerkt verdient trouwens ook nog complimenten, want dat is gewoonweg erg goed gedaan.

Hugo is een fijne familiefilm en een ode aan de op an sich. Een film die soms net wat mist om echt top te zijn, maar op technisch en visueel vlak is de film ontzettend goed en ik vermoed dat de film op dat gebied wel een paar Oscars kan pakken. Wat mij betreft zeker niet Scorsese’s beste, maar wel een fijne aanvulling op zijn toch al erg mooie en omvangrijke oeuvre.

3,5*

Aan de ene kant lijkt het makkelijk scoren, om een gehandicapte man, zoals Georges, te laten meespelen. Aan de andere kant werkt het uiteindelijk grotendeels wel.

Van Dormael is in ieder geval een interessant regisseur. Hij heeft een mooi gebruik van kleuren en die shots, die hij een aantal keren hier uitzoomt, zijn ook erg mooi. Het acteerwerk van Auteuil is prima, al vond ik zijn transformatie wat aan de snelle kant. Pascal Duquenne is door zijn uiterlijk en lach al erg aandoenlijk en dat zorgt vaak ook voor leuke en luchtige momenten.

Lang werkte het niet helemaal voor mij en zat de film op een stabiele 3 sterren. De laatste tien minuten zijn echter erg sterk met prachtige beelden, fijne aanstekelijke muziek en een einde dat precies de juiste snaar weet te raken. Hierdoor komt er uiteindelijk toch nog vrij gemakkelijk een halfje bij de score bij.

3,5*

Erg zwakke superheldenfilm.

Het verhaal is matig en de personages worden op een oppervlakkige manier uitgewerkt. De film is onnodig lang, omdat er af en toe door wordt gegaan op oninteressante zaken. Vooral het einde wordt hierdoor onnodig lang gerekt.

Tussendoor heeft de film nog wel een enkel vermakelijk moment. Toch vallen ook de actiescènes tegen, omdat de special effects maar matig zijn.

De acteerprestaties zijn dan nog wel redelijk, maar zowel Bana, Connely als Nolte, hebben wel eens beter gespeeld. Op sommige momenten is de film zo zwak, dat ik me bijna groen (en geel) zat te ergeren. Gelukkig was dat slechts figuurlijk, want met de kleur groen heb ik het na het zien van deze mislukking even gehad.

1,5*

Vermakelijke low budgetfilm met een bizar, maar wel origineel idee.

Ik heb toch wel wat gezien op horrorgebied, maar een menselijke duizendpoot klinkt toch wel heel bizar en dat is het eigenlijk ook wel. Ondanks dat de film qua gore best meeviel en je eigenlijk niet eens zo heel veel te zien krijgt, is het idee alleen al voldoende voor enkele rillingen.

De film heeft wel als manco dat die nogal voorspelbaar is en nooit spannend wil worden. De twee Amerikaanse meiden kunnen absoluut niet acteren en zijn vaker irritant, dan dat ik medelijden met ze had. Gelukkig staat tegenover het gebrek aan spanning wel een combinatie geslaagde (zwarte) humor.

Allereerst is er die Duitse arts, die goed neer gezet wordt door Dieter Laser. Hij speel lekker overdreven en heeft soms onbedoeld erg grappige uitspraken. Daarnaast is die karakteristieke kop van die vent al genoeg om mensen angst aan te jagen. Ook die Japanner is soms echt te grappig voor woorden. Hij[spoiler[ loopt er maar op los te schreeuwen en soms gaat het echt helemaal nergens over.

Uiteindelijk is het jammer dat de film zo voorspelbaar afloopt. Toch kan ik er uiteindelijk wel makkelijk een voldoende aan kwijt, want los van het gebrek aan spanning, vond ik de film wel vermakelijk. Oh ja het moment dat de Japanner moet poepen, is echt....

3,0*