Opinions

Toch wel de leukste van de drie en dat is tegelijkertijd ook het grootste pluspunt aan dit derde deel. De humor is toch wel een stuk beter en was in deel twee enigszins afwezig. Daarnaast vond ik het ook wel grappig dat Parry Shen wederom terugkeert in een andere rol.

Overigens is de logica, voor zover die er is, hier nog van verder te zoeken. Een hoop domme personages weer, die maar wat graag ten prooi lijken te vallen aan Victor Crowley. Een hoop gore weer, die wel in orde was. In het middenstuk lijkt het allemaal enigszins stil te vallen en dat is dan ook het zwakste gedeelte. Gelukkig zijn de laatste vijftien minuten wel de moeite.

Ik ben niet kapot van de trilogie, maar het heeft zo zijn momenten. Qua vergelijk is dit toch net het beste deel. Net iets beter geregisseerd en net dat beetje leuker, maar in zijn geheel toch net wat te zwak om echt te kunnen overtuigen.

2,5*

The Hateful Eight was het bioscoopbezoek wel waard. Ik vond het bij vlagen een heerlijke film, typisch Tarantino en prima geregisseerd.

Het tempo is bij vlagen traag en Tarantino neemt erg de tijd om alles rustig op te bouwen, maar ondersteunt dat door prachtige weidse beelden van het winterse landschap, waar de postkoets zich door voortbeweegt. Ondertussen leren we steeds meer personages kennen en dat gaat af en toe gepaard met leuke humor.

Er is veel dialoog, soms hoogstaand, maar bijna altijd wel vermakelijk. Jackson is heerlijk op dreef hier, maar ook Russell en Leigh doen het goed, al dient die laatste vaak als lijdend voorwerp, maar dat is best grappig. Verder zijn er weer een hoop oudgedienden van Tarantino te zien. Roth en Madsen zijn niet zo heel sterk. Dern is prima, maar de show wordt gestolen door Walter Goggins, die echt geweldig losgaat in zijn rol en mij een paar keer goed liet lachen.

Verder houd ik ook erg van het genre. De opbouw naar het laatste uur vond ik zelf wat sterker dan het einde, maar ik heb me geen seconde verveeld. Wel mooi ook dat Ennio Morricone hier een bijdrage aan mocht leveren. Het is misschien niet zijn beste soundtrack, maar van dat ene deuntje gaat wel erg veel dreiging uit.

Van mij mag Tarantino op deze voet verder. Ik vind het nog steeds erg leuk vermaak en zijn niveau is nog steeds vrij constant.

4,0*

Mijn eerste film uit 2013 is gelijk de slechtste van het jaar. Tenminste, dat mag ik hopen, want als er nog slechtere komen, dan wordt het echt dramatisch en pijnlijk.

Pijnlijk was deze A Haunted House ook. Pijnlijk ongrappig en irritant met alleen maar plas, poep, seks en scheetgrappen, die de plank totaal missloegen en nooit leuk waren. Wayans die last heeft van de scheten van zijn vrouw, echt hoe verzin je deze onzin? De schreeuwende Wayans zelf, is overigens ook uitermate vervelend en heeft totaal geen komisch gevoel hier. Ik vond hem vroeger soms nog wel te pruimen, maar hier had hij het totaal niet meer. De cast was sowieso pijnlijk ongrappig, zeker als die vervelende Cedric the Entertainer ook nog eens ten tonele verschijnt.

Nee er viel hier weinig eer aan te behalen. Ik heb precies nul keer gelachen en dat is best knap voor een pure komedie als deze. Parodiefilms kan ik nog weleens waarderen. Maar als ze zo slecht geschreven en uitgevoerd zijn als deze, dan valt er weinig eer aan te behalen.

0,5*

Redelijke film, die in feite niet zo heel veel nieuws te bieden heeft, maar het onderhoudt allemaal wel en de film heeft een prima sfeertje.

Het is het bekende verhaal van een gezin, die naar een ander huis gaan, bij voorkeur een erg groot huis, waar het blijkt te spoken. De jongen ziet het en zegt het, maar de ouders nemen hem in eerste instantie natuurlijk niet serieus. Qua verhaal weinig bijzonders dus.

Gelukkig heeft de film een aantal prima schrikeffecten en een niet onaardig sfeertje. Ook het acteerwerk van de hoofdrolspeler is niet verkeerd. Maar richting het einde wordt de film echter wel enorm voorspelbaar. De spanning is weg en het einde is niet bijster sterk.

Kortom een vrij standaard werkje in het genre, dat voor de prima effecten en de sfeer nog de meeste punten weet te scoren.

2,5*

Aardige film, maar echt onder de indruk ben ik niet.

Het is vooral het camerawerk en de sfeer, die bovengemiddeld sterk zijn. In combinatie met de goede karakterontwikkeling van de personages levert dat in ieder geval een paar redelijk sterke punten op. ook de setting mag er trouwens zijn.

Minpunt is wel dat de film in de verste verten niet eng is. Alles wordt op de kracht en de macht van het huis gegooid, maar los van wat gerommel in andere kamers en een bewegende trap, komt het eigenlijk niet. Best jammer, want het psychologische aspect, is nochtans niet verkeerd.

Dan resteert dus een aardige spookhuisfilm. Niet eng, maar verder wel amusant.

3,0*

Jan de Bont leverde met Speed destijds een spannende en vermakelijke actiethriller af. Met deze film tracht hij een horrorfilm op het witte doek te brengen. Dat is gelukt, maar goed is het allemaal niet, ondanks dat het begin van de film zo slecht nog niet is.

De eerste helft van de film is behoorlijk sfeervol. De opbouw is rustig en de Bont neemt de tijd om het huis te laten zien, dat mooi is vormgegeven en er sprookjesachtig uitziet. Daarnaast heeft de film in die fase iets mysterieus. Helaas verdwijnt dit alles op een gegeven moment als sneeuw voor de zon. Vooral op het einde gaat de Bont teveel los met de special effects waardoor al het sfeergevoel en het mysterieuze ineens verdwijnt. Het einde is oh zo voorspelbaar en alles wordt nog eens even duidelijk uitgelegd, iets wat totaal overbodig is bij een film als deze

Het acteerwerk is verder redelijk, al is de rol van Wilson lachwekkend slecht. Hij is goed in komedies, maar dit is totaal niet zijn ding, en dat is hier duidelijk te zien. Nee een sfeervol begin wordt hier na een tijdje vakkundig om zeep geholpen door de Bont. Wat dat betreft zou ik het origineel wel eens willen zien. Het kan haast niet anders dan dat die beter moet zijn dan deze matige remake.

2,0*

Ook ik vond deze Miyazaki iets minder dan Spirited Away. Vooral het eerste half uur was even wennen en nog niet geweldig. Als Sophie dan eenmaal het bewegende kasteel betreed en er meerdere interessante personages worden geintroduceerd, wordt de film gelukkig in rap tempo beter. Het verhaal is redelijk simpel deze keer en goed te volgen. Sophie is echt een fantastisch personage en als kijker krijg je echt een goede feeling met haar. Ik vond Howl zelf een wat minder personage, die niet altijd overtuigde.

De animatie is trouwens schitterend om te zien. Vooral het bewegende kasteel is erg mooi gemaakt. Kortom ik heb me weer prima vermaakt en ga zeker nog meer Miyazaki kijken.

Een krappe 4,0*

Aan gekheid geen gebrek in deze film. Wel een gebrek aan spanning trouwens, maar dat hoeft op zich niet zo’n probleem te zijn, zolang het op komisch gebied maar goed zit. Dat is echter slechts gedeeltelijk in orde.

Ik vond het niveau nogal wisselend. Het begint allemaal leuk en afwisselend, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van opvallende felle kleuren. De effecten, die er vaak nogal nep uitzien geven het geheel wel iets grappigs mee. Naarmate Hausu vordert, wordt het allemaal steeds flauwer en meliger. Tussendoor zitten soms nog wel wat leuke momenten, vooral als die kat erbij betrokken is, maar op een gegeven moment lijkt het allemaal wat in herhaling te vallen.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, waardoor de echte ergernis uitblijft. De eindcredits zijn trouwens wel mooi. Ik had gehoopt dat dit wat leuker zou zijn, maar het goede niveau wordt helaas niet de gehele speelduur volgehouden.

2,5*

Allemachtig wat een film!

Ik heb het afgelopen jaar best wat goede horrorfilms gezien en hoewel sommige misschien nog wel bloederiger waren dan deze film, is Haute Tension is qua spanning veruit de baas. Haute Tension is dan ook een perfecte titel voor de film, want de film is echt razend spannend.

De film begint rustig, maar als de spanning eenmaal begint houdt het eigenlijk niet meer op. De film heeft ontzettend veel goeds. Prima camerawerk, lekker veel gore en fijne muziek, waarbij het moment dat een nummer van een van mijn favoriete bands Muse voorbij komt de film al bijna niet meer kapot kan.

Toch neemt Aja nog een groot risico door op een gegeven moment met een zeer onverwachtse plotwending te komen. ik vond het de film geen meerwaarde geven, maar het deed voor mij ook weinig afbreuk aan de rest van de film, al worden sommige zaken achteraf wel iets duidelijker.

Goed de film bevat her er der misschien ook wel wat clichés, maar dat stoort nauwelijks, omdat Aja van begin tot einde de film zo enorm spannend weet te houden. Ik ben blij dat ik deze nu eindelijk gezien heb. Top horror wat mij betreft! oh ja en die muziek bij de aftiteling is werkelijk

4,5*

Leuke documentaire over hekserij in de middeleeuwen en dan vooral op de, volgens de regisseur verkeerde manier, waarop men de zogenaamde heksen toentertijd aanpakte.

Ook ik ben van mening dat het hier en daar wel iets te uitleggerig is. Op de versie van 106 minuten die zag, krijg je tussen de hoofdstukken door veel uitleg in de vorm van tekst. Hierdoor voelt het richting het einde wat eentonig en langdradig aan en daardoor haalt het ook gelijk wat van de kracht weg. Visueel is het allemaal erg leuk gedaan en zeker gezien de tijd waarin de documentaire gemaakt is. Mooie setting ook, met een fijn, vaak roodachtig kleurgebruik, dat zorgt voor een mysterieus sfeertje.

Verder de toon ook bijzonder scherp en fel soms. Jammer dat het door de herhalende opzet op een gegeven moment wat te langdradig aanvoelt. Ik ben er dan ook wel zeker van dat ik de kortere versie ongetwijfeld iets beter zal kunnen waarderen, maar die heb ik nu eenmaal niet gezien en dus blijf ik daarom steken om een degelijke drie sterren.

3,0*

Niet echt goed.

Soderbergh is een regisseur, die er altijd wel een geheel eigen stijl op nahoudt. Op zich wel fijn en een aantal van zijn films zijn erg goed, maar deze is niet zo sterk.

Vooral het kleurenfiltertje vond ik maar erg lelijk en niks geen toegevoegde waarde hebben. Het verhaal is niet al te moeilijk, al wordt geprobeerd door de talloze flashbacks, om verwarring te veroorzaken.

De cast doet het aardig. Carano is een pittige tante en Fassbinder is ook goed. McGregor vond ik niet zo heel sterk. Het grootste probleem zit hem echter in de actiescènes, die ik niet al te sterk vond, mede ook door het niet altijd even goed in beeld wordt gebracht. Hierdoor bleef er constant een soort van loomheid over de film heen hangen, dat helaas ook niet meer verdween.

De enige echte pluspunten zijn het acteerwerk en de bij tijd en wijle best goede muziek. Verder is het allemaal niet al te best.

2,0*

Niet al te best.

Het begint nog wel redelijk, maar al snel valt op dat het allemaal wel erg donker is. Weet niet of het de bedoeling is, dat we hetzelfde gevoel krijgen als de man heeft, maar dat werkte in ieder geval totaal niet. Een hoop geluidjes en weinig zicht, het zal allemaal wel dacht ik bij mezelf. Meeleven was er dus totaal niet bij, zeker niet als de hoofdrolspeler ook nog eens erbarmelijk acteert.

De tweede helf is gelukkig wel beter, maar boeiend wordt het ook hier nooit. Het is allemaal wat rustiger en audiovisueel wat mooier, maar nog steeds niet geweldig. Uiteindelijk is het allemaal ineens afgelopen. Gelukkig dacht ik, want het duurde allemaal nog best lang. Nee Tsukamoto is niet mijn regisseur. Vital was al zwaar ondermaats en voor Haze geldt eigenlijk precies hetzelfde.

1,5*

Goede film van Susanne Bier, al mist het net teveel om een echte topper te zijn.

Laat ik beginnen met de sterke punten van de film. Dat ligt hier vooral in het acteerwerk. Mikael Persbrandt zet een sterke rol neer als de vader van een van de jongens en als dokter in Afrika. Hij staat voor het goede en straalt dat ook uit. Qua acteerwerk helemaal niets op aan te merken. Toch vind ik de twee jongens nog sterker spelen en dan met name Elias. Het heeft in feite de moeilijkste rol, waarbij hij tal van emoties moet overbrengen op een geloofwaardige manier, maar slaagt daarin met glans. De overige bijrollen zijn ook prima en iemand als Ulrich Thomsen is altijd goed.

De cameravoering is ook mooi. Het levert soms er mooie plaatjes op, van het uitgestrekte Afrikaanse landschap, maar ook bijvoorbeeld het shot vanaf de silo in Denemarken mag er zeker zijn. Het verhaal is goed, zij het ietwat voorspelbaar. Alleen het zijplot in Afrika voelt er iets te gemaakt en bijgesleept aan. Verder zit het goed in elkaar, al moet gezegd worden dat Bier misschien net een thema teveel in deze film heeft gestopt, want op dat gebied zit het redelijk vol in deze film.

Toch vond ik het uiteindelijk wel een fijne film. Uiteindelijk kon ik goed leven met de afloop van de film. Een film die zonder het krachtige acteerwerk van de diverse acteurs nooit zo goed was geweest.

3,5*

Tsai is een regisseur, die me redelijk goed bevalt. Het tempo is vaak traag en van dialoog is er niet of nauwelijks sprake.

Bij The River is dat niet anders. Het verhaal vond ik op zich wel interessant, maar is meer een soort kapstok om uit te beelden hoe slechte communicatie iets om zeep kan helpen. De beeldtaal is bij vlagen sterk en er zitten een aantal mooi geschoten scenes in. In de tweede helft wordt het dan allemaal nog wat abstracter, met hier en daar een vleugje humor en soms heeft het zelfs iets surrealistisch over zich.

Tsai heeft wel iets. Vive l'amour vond ik dan wel wat minder, maar dit is al zijn derde film, die me goed bevalt, zonder dat het echt top wordt.

3,5*

Vrij slappe film, die zowat een volledige one-man show is. Chris Rock speelt de hoofdrol in deze film, terwijl hij ook nog eens het script voor de film schreef, de film regisseert en produceert.

Het grote probleem van de film is het gebrek aan humor. Iets wat bij een komedie vaak funest is, zo ook bij deze. De humor van de film is vaak flauw en vaak ook niet leuk. Dat komt ook door Rock, die vaak erg druk is en ook zo overkomt. Een positief puntje zijn dan nog de bijrollen. Bernie Mac komt lekker uit de verf en ook Givens is redelijk grappig als de gestoorde ex-vrouw. Verder mist de film ook de balans en weet soms niet goed een keuze te maken tussen serieus en grappig zijn.

1,5* voor de bijrollen en een paar aardige momentjes

Een interessante documentaire over de diverse problemen waar Coppola mee te maken kreeg, bij het maken van Apocalypse Now.

Ik was er van enkele wel op de hoogte, maar vond vooral de problemen rond de veels te dikke Marlon Brando interessant om te zien. Ook een leuke stukje was de confrontatie die hij en Hopper op een gegeven moment met elkaar aangaan. Hopper, mooie vent was het toch.

Ook de manier waarop Coppola uiteindelijk doorzet en genoodzaakt wordt om aanpassingen te doen, om toch zijn film tot stand te brengen zijn de moeite waard. Ik moet daarnaast echter wel zeggen dat ik stiekem gehoopt had, dat dit me nog meer zou pakken. Maar dat viel lichtjes tegen. Wel is het zo dat het voor mij hoognodig tijd wordt om Apocalypse Now weer eens te zien, en wat dat betreft heeft deze docu toch wel het laatste zetje gegeven om dat binnenkort weer eens te doen.

De documentaire was in ieder geval boeiend genoeg voor een ruime voldoende.

3,5*

I say what I mean, and I do what I say!

Drie jaar geleden is het dat ik Heat voor het laatst zag en ik was dan ook zeer benieuwd of de film na zo’n lange tijd bij mijn 3e herziening zijn positie in mijn top 10 waardig zou zijn. Nou dat is gelukkig zo, want deze herziening was ouderwets genieten geblazen!

Wat Heat zo buitengewoon goed maakt, is dat eigenlijk alles aan deze film lijkt te kloppen voor mijn gevoel. Allereerst zijn daar de acteurs, waarbij de grootheden (van weleer) Pacino en de Niro eindelijk tegenover elkaar staan in een film. Het is moeilijk te zeggen wie van de twee nu beter speelt, want beiden vullen hun rol uitstekend in. Beiden hebben zo hun eigen problemen met vooral het thuisfront en beiden komen op sommige momenten sympathiek over en op andere momenten weer wat minder. Het feit dat beiden zo hun goede en slechte kanten hebben, maakt alles juist wat realistischer en geeft de film de nodige diepgang mee, wat de film al onderscheidend maakt van een hoop andere films. Naast de twee reeds genoemde acteurs zijn er ook nog Sizemore en vooral Kilmer die meer dan goed spelen. Zelfs hun personages zijn uitstekend uitgewerkt en mede hierdoor heeft Heat een enorm sterke sfeer.

Die sfeer wordt daarnaast tot in de perfectie uitgewerkt door Mann, doordat hij gebruik maakt van enorm mooie sfeervol geschoten plaatjes, zowel bij dag als bij nacht. Zelden een stad bij nacht zo mooi in beeld gebracht zien worden als in Heat. Daarnaast bezit de film misschien wel de meest memorabele shoot-out scène ooit. Geweldig hoe dit alles in beeld wordt gebracht, maar nog unieker is het fantastische geluid. Het gaat maar door en is absoluut een uniek scène, die mij never nooit zal vervelen, daar ben ik 100% van overtuigd.

En dan is er nog de fantastische en memorabele eindscène. De spannende achtervolging met dramatische afloop voor De Niro op het vliegveld. Ook weer mooi in beeld gebracht en schitterend om te zien hoe beide mannen ondanks dat ze tegenover elkaar staan, een ontzettend groot respect voor elkaar hebben. In een woord fantastisch!

Tja Heat is en blijft voor mij een dijk van een film. Ik heb wederom bijna drie uur zitten te genieten en de tijd is werkelijk voorbij gevlogen. Heat staat nu steviger in mijn top 10 dan ooit en het is fijn om te merken dat soms een smaak wel veranderd, maar gelukkig andere films altijd tot je favoriete gerechten zullen blijven behoren!

5,0* natuurlijk en

Het begin met de introductie van de twee vrouwen is nog best wel hoopvol en leuk, maar het duurt niet lang en al vrij snel daarna vervalt the Heat in een rommelige komedie, met een niet al te sterk scenario en niet al te sterke humor.

Bullock speelt haar gebruikelijke rol en kan ik goed hebben, maar McCarthy is hier op een gegeven moment wel een behoorlijk irriterende factor. De chemie tussen de twee is er ook niet in voldoende mate aanwezig. Het verhaaltje zelf is buitengewoon voorspelbaar, maar wordt ook nog eens onnodig langgerekt naar een kleine twee uur, waar 90 minuten in principe meer dan genoeg is.

Positieve zaken zijn dan nog de soundtrack, die best passend is en ook niet verkeerd klinkt. Ook de rol van Marlon Wayans is opvallend ingetogen van zijn kant. Overigens miste ik hier ook echt leuke bijrollen.

Kortom, het is het allemaal net niet.

2,0*

Heaven's Gate is een groots opgezet project van regisseur Michael Cimino, waarbij gezegd moet worden dat de aankleding en het tijdsbeeld er erg mooi uitzien. Alles ziet er mooi en verzorgd uit en dat zorgt gelijk voor veel sfeer. Verder weet Cimino wel hoe hij de omgeving op zijn mooist in beeld moet brengen, wat regelmatig mooie plaatjes voor de kijker oplevert.

Toch is het niet moeilijk om te zien, waarom de film destijds zo enorm geflopt is. Ik zag hierbij overigens de originele versie van 219 minuten en die vereist best wat zitvlees. Dan ben ik nota bene nog een westernliefhebber, dus dat wil wel zeggen dat het voor de niet western liefhebbers misschien nog wel lastiger wordt.

Cimino neemt duidelijk de tijd om zijn verhaal te vertellen, waarbij de personages volop de kans krijgen zich te ontwikkelen. Op zich is dat niet verkeerd, ware het niet dat hij zich in de eerste helft daar veel te veel op focust, waarbij hij soms de kern van het verhaal uit het oog lijkt te verliezen. Dat zorgt soms voor wat langdradige en overbodig voelende momenten. Ik heb dan ook het idee, dat bij de kortere versie veel uit het eerste gedeelte geknipt zal zijn. Er is ook niet of nauwelijks actie, dat komt pas veel later.

De tweede helft is wel een stuk fijner en spint zich gelukkig weer wat meer toe op de kern wat het verhaal. De laatste drie kwartier zijn zelfs meer dan goed, waarbij de ontknoping meer dan de moeite waard is. Daar komt nog bij dat er goed geacteerd wordt en de subtiele soundtrack erg goed past bij het hele gebeuren.

Een meesterwerk zie ik hier niet in, maar het is door de professionele aanpak en de reeds eerder genoemde sterke punten wel een bovengemiddeld goede film. Wel jammer van sommige zaken in de eerste helft, anders had er denk ik nog wel meer in gezeten.

3,5*

Degelijke film van Peter jackson, die ook in deze film bij vlagen laat zien een sterk regisseur te zijn. Lynskey en Winslet spelen redelijk, maar is vooral de sterke band tussen die twee die erg goed uitgewerkt wordt. De afwisseling tussen droom en realiteit is aardig gedaan en vooral de droomscene's zijn som erg mooi om te zien. De [spoiler zandkasteelscene is erg mooi gemaakt en zo heeft Jackson er nog wel meer mooie zaken in verwerkt. Helaas deed de film mij peroonlijk niet zo heel veel, misschien ook door het feit dat de afloop niet zo moeilijk te raden is en het daarom allemaal wat minder sterk overkwam. Desondanks kijkt het allemaal lekker weg, al is het wel een film die ik waarschijnlijk over een paar dagen alweer vergeten ben.

3,0*

Ik had voor het zien van deze documentaire nog nooit van de naam Sigur Rós gehoord. Ik moet helaas zeggen dat ik niet echt onder de indruk van ze ben. De muziek is schel en soms behoorlijk eentonig. Nee mijn muziek is het niet, terwijl ik bijvoorbeeld een Enya of Enigma waar ik het iets weg van vond hebben weer wel kan waarderen.

Tja en als de muziek je niet ligt, wordt het lastig in deze documentaire, want dat is natuurlijk hetgeen waar het hier vooral om draait. Gelukkig biedt Heima wel erg mooie beelden van het IJslandse landschap. Op dat gebied ziet deze documentaire er erg mooi uit. verder vond ik de documentaire zelf vrij vlak, omdat je eigenlijk niet zo heel veel over Sigur Rós te weten komt.

Geen topper wat mij betreft. De beelden zijn soms prachtig, maar dat is al met al net te weinig om een voldoende te kunnen aan deze documentaire. Sigur Rós is geen muziek voor mij, dat ben ik in ieder geval wel te weten gekomen.

kleine 2,5*

Zeker niet slecht deze Heimat, maar ik ben er minder onder de indruk van, als van Berlin Alexanderplatz. Ik maak de vergelijking, omdat het beiden de langste mini-series op moviemeter zijn, die ik gezien heb en beiden zijn ze Duits.

Ik heb Heimat in een vrij rustig tempo bekeken, in 11 keer, elke week een deel en zo kon de serie rustig op mij inwerken. Het is een serie, die rustig op gang komt. Beetje bij beetje vond ik het beter worden. Het acteerwerk is niet altijd even goed, maar het is wel een interessant stukje geschiedenis over een kant, die je niet zo vaak ziet.

Het is wel leuk op het plaatsje en de mensen langzaam echt te zien veranderen. Soms boeide het allemaal wat minder, maar zoals gezegd trok dat vooral gaandeweg steeds meer bij. Het is een aardig geschiedenis over Duitsland en vooral als Duitser mag je dit zeker niet missen.

Ik heb er verder weinig over te zeggen. Het is goed gemaakt, bij vlagen boeiend, maar voor mij niet het stuk indrukwekkende cinema, waarop ik vooraf stiekem gehoopt had.

3,0*

Best een leuk en vermakelijk filmpje dit.

Takahata laat met deze film zien, dat hij ook een enorm fantasierijke film kan maken. De Tanukis zijn bijzondere wezens dat is wel zeker. Soms zijn ze lekker lomp, soms lekker vrolijk, maar daarnaast zijn vooral hun transformaties in van alles en nog wat erg bijzonder om te zien.

Ondanks het ietwat moralistische verhaaltje kon ik goed meeleven met de Tanukis. Takahata voorziet het verhaal verder van humor en laat ook enkele visuele hoogstandjes zien, waarvan de schitterende parade het absolute hoogtepunt is.

Ik heb hier bij momenten erg van genoten, al zaten er soms ook wat mindere stukjes tussen. Takahata laat in ieder geval zien ook enorm fantasievol te zijn, al mist deze film het magische gevoel dat de films van zijn langenoot Miyazaki vaak wel oproepen bij me.

3,5*

Matige film, die nogal lachwekkend overkomt, terwijl de film krampachtig probeert een serieus verhaal te vertellen. Het acteerwerk is niet geweldig, met Chris Zegers als absoluut dieptepunt, terwijl ook zijn persoange en verhaallijn het meest standaard en vervelend is.

Inhoudelijk heeft de film ook weinig te vertellen, alleen de verhaallijn van de boerenzoon was nog wel aardig uitgewerkt. Ook een pluspunt is Dirk Zeelenberg, die vaak letterlijk met de deur in huis komt vallen en een paar grappige opmerkingen heeft.

Verder is het camerawerk af en toe erg matig, waarbij vooral en grote val in de scheur er zeer amateuristisch uitzag. Dankzij de (onbedoelde) humor nog goed uit te kijken, maar in zijn geheel dus erg matig.

2,0*

“Aan een Strobbe komt ge niet.”

Ik vond het een leuke film, dat moet gezegd worden. Toen ik in het begin de hoofdrolspeler met zijn enorme mat zag, moest ik gelijk aan New Kids denken. Hoewel de Helaasheid der Dingen ook over een aantal mensen in de marge van de samenleving gaat, is dit toch echter iets heel anders. De benadering is een stuk serieuzer en eerlijker, maar gelukkig zit er ook een hoop humor in.

De scènes met die zogenaamde “”Bier Tour de France” zijn erg ontzettend grappig. Hetzelfde geldt voor een paar vrolijke nummers, zoals dat tietenlied. Hahaha hoe kom je er in hemelsnaam op? Maar daaromheen heeft van Groeningen ook zeker wel aandacht voor het serieuze en de dramatische toon van de film. Het verleden van Gunther is boeiend en weet de juiste snaar wel te raken. De momenten waarop teruggeschakeld wordt naar de volwassen Gunther zijn echter duidelijk minder en daar zakt het qua niveau ook iedere keer weer wat in. Dat gegeven zorgt ervoor dat het geheel me toch net niet altijd raakt. De jonge Gunther is trouwens ook duidelijk een stuk leuker dan de oude.

De Helaasheid der Dingen is in ieder geval een leuke film gebleken, over een geweldige familie aan de onderkant van de samenleving. Eerlijk, oprecht en met een paar geweldig komische momenten, dat mag best gezegd worden.

3,5*

Erg leuke film van Guillermo del Toro en tevens de verfilming van het gelijknamige comicbook verhaal. Nou ben ik totaal niet met de strip bekend, maar ik laat me graag verrassen door nieuwe comic-helden. Hellboy is gewoon een prima film met zeer goed special effects, veel vaart en humor en vooral een perfect gecaste hoofdrolspeler.Ron Perlman is gewoon perfect voor de rol en maakt van Hellboy echt een zeer leuk personage. Het leuke aan Hellboy is dat Hellboy zoveel menselijke trekjes heeft. Hij rookt sigaren, drinkt bier en houdt van pannenkoeken en is op zijn tijd ook sikkeneurig. Verder heeft hij een hoop leuke oneliners en zonder hem zou de film ongetwijfeld een stukje minder leuk zijn. De vaart van de film is lekker hoog en de film is eigenlijk constant vermakelijk. Het is daarom wel jammer dat de film richting het einde wel wat inzakt. Ik ga me binnenkort ook maar eens wagen aan deel twee.

3,5*

Leuk vervolg dit. Hellboy vond ik al best wel een verrassende film, mede doordat Ron Pearlman perfect gecast was voor de rol, maar deel twee is zeker een goed vervolg. Hellboy heeft hier inmiddels een vurig vriendinnetje en die wordt hier op een leuke manier neergezet. Hellboy heeft nog steeds erg leuke oneliners en visman Abe heeft een grotere rol gekregen en is ook een leuk personage. Het verhaal is misschien iets meer standaard dan het eerste deel, maar Del Toro heeft er weer genoeg originaliteit in gestopt. Er komen weer diverse mytische wezens voorbij en visueel ziet de film erg gewoon weer erg sterk uit. Zeer vermakelijk dus wat mij betreft en als Del Toro het weer regisseert mag er best een derde deel komen.

3,5*

Goede film met een interessant verhaal en een degelijke uitwerking.

Films over discriminatie en alles wat daarmee samenhangt zijn altijd een dankbaar onderwerp om te verfilmen. The Help is ook zo’n soort film en zeker niet onaardig, al zijn het vooral de actrices, die de film boven de middelmaat doen uitstijgen. Actrices inderdaad, want mannen komen opvallend genoeg nauwelijks voor in deze film en hebben slechts marginale rollen. Dat is op zich ook wel eens een keertje leuk moet ik zeggen.

De hoofdrol in de film wordt gespeeld door Emma Stone, die dat goed doet. Wel is haar personage Skeeler nogal overdreven goed neergezet. Alles wat zij doet is goed en er lijkt geen greintje kwaad in haar te zitten. Hetzelfde verhaal geldt voor Bryce Dallas Howard die ook een ietwat overdreven personage neergezet, waar juist geen greintje goeds in lijkt te zitten. Het is dat beide actrices het zo goed doen en er wat van maken, want anders waren deze karakters wel erg eenzijdig gebleven. De donkere personages in de film zijn figuurlijk minder zwart/wit en worden prima neergezet door Viola Davis en Octavia Spencer. Vooral Davis speelt ontzettend sterk. Tenslotte is er nog een leuke rol weggelegd voor Jessica Chastain, die het blanke buitenbeentje Celia speelt. Zij zorgt voor de nodige humor en speelt een uitbundig en fris personage.

De aankleding van de film is goed. De film heeft warme opvallende kleuren en schets een goed tijdsbeeld van het begin van de jaren zestig. De film heeft zeker zijn sentimentele momenten, maar gaat gelukkig niet over de lijn en wordt nooit te overdreven sentimenteel, mede door de film op de juiste momenten d.m.v. humor soms net wat luchtiger te maken. De film is lang, maar uiteindelijk best de moeite waard. Het acteerwerk is zeer goed, waarbij Davis en ook Spencer wel eens genomineerd zouden kunnen worden voor een Oscar.

3,5*

Bijzondere en erg mooie film van Spike Jonze. Een romance tussen een man en zijn computerbesturingssysteem is een verhaal dat je niet elke dag hoort en gelijk al mijn interesse deed wekken. Een uiterst origineel script, dat moet gezegd worden en Jonze zorgt er tevens voor dat het boeit en ook te allen tijde geloofwaardig blijft, wat best knap is met een verhaal als deze.

Joaquin Phoenix speelt een sterke rol als schrijver Twombly. Hij weet zijn rol een mooie balans te geven en weet zijn onzekerheid en bedroefdheid erg goed over te brengen. Ondanks dat je Scarlett Johansson niet ziet is haar stem perfect geschikt voor “Samantha”, zoals het besturingssysteem zichzelf noemt. De momenten tussen Twombly en Samantha zijn boeiend en sterk, mede ook omdat Samantha een fijne en prikkelende stem heeft. De seksscène, die daaruit voortvloeit, is knap gemaakt en ik merkte bij mezelf op dat ik het Twombly ook erg gunde. Samantha heeft echt zo’n sterke stem dat je haar karaktereigenschappen allemaal herkent, zonder haar te kunnen zien. Op die manier is het ook veel gemakkelijker voor te stellen dat Wombly op een gegeven moment verliefd op “haar” wordt.

In de tweede helft is het goed dat Jonze de relatie laat knappen, omdat Samantha gewoon te snel voor Twombly gaat, iets wat ik goed bedacht vond. Jonze houdt de toon over het algemeen redelijk luchtig. Als het te zwaar dreigt te worden is er ruimte voor wat humor en omgekeerd is dat ook het gevoel, waardoor Her prima in balans is. Met Her weet Jonze mij twee uur mee te voeren naar een wereld in de nabije toekomst. Een fijne wereld, die net even anders is dan de onze en die dankzij zeer sterk acteerwerk uitermate geloofwaardig overkomt en je zelfs laat nadenken of zoiets ook daadwerkelijk mogelijk zou zijn.

Een romantische komedie met een uiterst originele invalshoek en een uiterst vermakelijk verhaal. Hier en daar zitten er op romantisch gebied wel wat clichés in, maar het grootste gedeelte van de film voelt vooral heel fris en erg overtuigend aan.

4,0*

Gisteravond met het gezin weer eens gekeken. Tja bijzonder is het allemaal niet, maar bij vlagen nog best vermakelijk. Normaal gesproken zou ik deze film 2 sterren geven, maar vanwege het jeugdsentiment doe ik er toch een halfje bij.

2,5*