Opinions

Een Disneyfilm met een op het oog interessant verhaal over het Griekse Godenrijk, dat redelijk begint, maar al snel helemaal wegzakt.

De Disney-films, die het verhaal ophouden met hun gezang tussendoor, vind ik meestal wat minder en Hercules ontkomt hier ook niet aan. Die liedjes zijn hier echt tergend vervelend en halen je iedere keer weer uit het verhaal. Los daarvan ben ik ook niet zo onder de indruk van de animatie. Die is nogal druk met fletse kleuren. Ook de humor valt tegen. Alleen die twee hulpjes van Hades zijn nog wel geinig. De rest van de personages zijn vrij kleurloos, op Hades zelf na, die nog wel een redelijke slechterik neerzet.

Nee, dit viel me uiteindelijk toch behoorlijk tegen allemaal. Matige animatie, matige humor en veels teveel slechte muziek tussendoor, zorgen ervoor dat de ondergang van Hercules een feit is.

1,5*

Eigenlijk had ik hier niet zo heel veel van verwacht, maar dit bleek onverwachts toch best een leuke film.

Kevin James is iemand die vaak net niet grappig genoeg is. Hier bevalt hij een stukje beter, al komt dat ook mede, doordat de bijrollen goed ingevuld zijn. Hayek blijft fijn om naar te kijken en Winkler heeft zijn eerste echt leuke rol sinds zijn “Happy Days” te pakken. Het meest verrassend is echter de rol van Bas Rutten. Hij past er prima tussen en komt een paar keer erg grappig uit de hoek.

Het verhaaltje zelf is verder niet zo heel bijzonder, kent geen verrassingen, maar heeft gelukkig ook geen vervelende boodschappen of iets dergelijks. De gevechten zijn overigens nog best gevarieerd en niet eens zo slecht gefilmd. Het einde is misschien wat makkelijk, maar echt vervelend is het allemaal niet. Weinig verrassend, maar ook weinig vervelend, waardoor het simpel maar wel behoorlijk leuk vermaak is.

3,0*

Zo af en toe pik ik een Afrikaanse film mee en soms kom je dan nog wel eens wat moois tegen. Heremakono viel me echter wat tegen. Het geeft duidelijk het leven in Afrika weer. Het tempo is niet al te hoog en er gebeurt ook niet altijd even veel. De personages zijn wel aardig, maar het acteerwerk van enkele hoofdrolspelers is wat aan de magere kant. De bijrolletjes worden duidelijk beter ingevuld, al zal het hier zeker niet om professionele acteurs gaan.

Ik moet wel zeggen dat de regie netjes en verzorgd oogt, evenals het camerawerk. Hier en daar zitten er nog wat mooi geschoten plaatjes tussen, maar het kan niet voorkomen, dat het voor mij nooit echt interessant wilde worden. Het is leuk om eens iets van Mauritanië te zien, maar inhoudelijk is het niet overtuigend genoeg om anderhalf uur lang de aandacht vast te kunnen houden.

2,0*

Teleurstellende film. De film kent een hele trage opbouw, en een raar en onbevredigend einde. Ook de spanning is er niet echt, omdat als je goed oplet, toch zeker wel halverwege de film al weet, hoe de vork nu eigenlijk in de steel zit in deze film. Robert de niro acteert routinematig, terwijl Dakota Fanning het overigens wel goed doet en laat zien, waarom ze zo veelgevraagd is. Het lijkt alleen wel alsof het kinderlijke er bij haar al op heel vroege leeftijd is afgegaan. De film is verder ergclichématig en zakt naarmate hij vordert steeds verder als een kaartenhuis in elkaar, tot de uiteindelijke voorspelbare ontknoping. Zeer matig allemaal!

1,5*

Een rustige, fijne film van Ozu, die tevens zijn eerste in kleur was. De film handelt over de familiaire sferen en centraal staat een man, die anderen altijd van goede raad kan voorzien, maar wanneer het zijn eigen gezin betreft, denkt hij ineens veel moeilijker en heeft hij juist advies nodig.

Net zoals in Ozu’s meeste films, maakt Ozu hier gebruik van veel dialogen tussen de personages en gebruikt hij zijn fijne lage camerastandpunt . Ondanks de problemen is het sfeertje gemoedelijk en zit er af en toe zelfs wat ironische humor in verborgen.

Het acteerwerk is goed en veel van de acteurs gebruikt Ozu ook wel vaker, al heeft mijn persoonlijke favoriet Chishû Ryû hier een wat kleinere rol. In ieder geval kijkt het allemaal erg gemakkelijk weg. Het is misschien niet zo hoogstaand als Ozu’s echte toppers, maar desalniettemin een goede film en als je van het werk van Ozu houdt, zal je deze vast ook wel kunnen waarderen.

3,5*

Redelijk onderhoudende rechtbankthriller, maar daar heb je dan ook het meeste al wel mee gezegd. De acteurs spelen redelijk en de film bevat veel clichés en is ook redelijk voorspelbaar. Het verhaal is een samenraapsel van meerdere thrillers en als geheel werkt het niet, mede door het feit dat de film nogal wat plotgaten bevat. Na afloop het je het idee dat je het allemaal al eens gezien hebt, maar dan veel beter. Nee een onvoldoende voor deze film helaas.

2,0*

Aardige film, waarvan de eerste helft erg leuk is, maar die uiteindelijk richting het einde een heel stuk afzwakt. De acteurs vullen hun rol in ieder geval zeer goed in. Black en Robbins zijn leuk in hun bijrollen, alleen Cusack vond ik af en toe net wat te overdreven overkomen. Als de film een kwartier korter was geweest had deze zeker 0,5* erbij gekregen.

3,0* is echter zeker wel verdiend.

Prima western met een mooie verhaalstructuur, waarbij je om de paar minuten de immer voorttikkende klok in beeld ziet, waardoor je als kijker ook bijna niet kan wachten tot het dan uiteindelijk "High Noon" is en de spanning richting het einde enorm oploopt.
Gary Cooper zet een prima rol neer als de af en toe onzekere sheriff en komt erg menselijk over. Hij is kwetsbaar en zeker niet het type held dat je misschien in een western als deze verwacht, maar juist dat maakt zijn rol nu zo goed.
Ook de muziek is goed gekozen en de shootout op het eind waarin Cooper in zijn eentje met een klein beetje hulp van zijn vrouw, met de bandieten afrekend is overtuigend en mooi in beeld gebracht.

4,0*

Heerlijke western van Eastwood, die voor mij verrassend duister overkwam. Erg leuk om te zien hoe Eastwood aan de ene kant het dorp best wil helpen tegen de schurken, maar aan de andere kant op een bepaalde manier ook wraak lijkt te willen nemen op sommige dorpelingen, voor iets dat in het verleden is gebeurt. De sterke sfeer is lekker rauw en soms zelfs duister en dat maakt deze western vrij uniek, zoals Co Jackso bijvoorbeeld ook al aangeeft. Verder bevat de film aardige personages en een sterk verhaal. Alleen de muziek vond ik deze keer een tikkeltje minder, maar ja je kunt ook niet altijd Morricone aan het roer hebben natuurlijk. Knap regiewerk weer van Eastwood met deze sterke western, die ongeveer gelijkwaardig is aan Unforgiven.

4,0*

Een goede film noir, die zeker wel omhoog gestuwd wordt door het prima acteerwerk van Humphrey Bogart en Ida Lupino. De rest van de cast was verder in orde.

Ondanks dat het personage van Bogart meer diepgang had mogen hebben, is het boeiend om te zien hoe zijn rol telkens weer wisselt. Het verhaal zelf was wel aardig, maar kent vooral een iets minder interessant middenstuk. Pas in de laatste vijfentwintig minuten, die ook het best zijn, gaat High Sierra pas echt los. Het camerawerk is behoorlijk sterk en vooral de buitenopnamen om en nabij de Sierra Nevada zijn erg mooi. Verder speelt Lupino een prima ondersteunende rol. Ik vond het ook best fijn datBogart uiteindelijk toch voor haar kiest.

Verder zijn de dialogen ook meer dan in orde. Jammer alleen dat het middenstuk soms wat minder interessant was. Het hele gebeuren rondom de voet van Velma en haar familie, vond ik niet zo sterk uitgewerkt. Als dit gedeelte iets beter was geweest had er zeker nog een hogere score in kunnen zitten. Maar Bogart beviel wederom goed en blijft toch wel één van mijn meest favoriete acteurs uit die tijd.

3,5*

Hoewel het concept best leuk is, ben ik van de film zelf nooit echt onder de indruk geweest.

Christopher Lambert een gewoonweg een matige acteur en mist ook hier het charisma en de uitstraling om een film als deze te kunnen dragen. Gelukkig wordt hij terzijde gestaan door Sean Connery, die wel een stuk beter speelt. Het stuk waarbij hij Lambert het zwaard vechten onder de knie brengt is zeker niet onaardig, al ziet ook dat er soms best amateuristisch uit. Van de effecten ben ik niet echt onder de indruk. Die zien er vaak matig tot slecht uit. Dan is het natuurlijk gemakkelijk om te roepen dat het een film uit 1986 is, maar ik heb oudere films gezien dan deze, die betere effecten konden weerleggen.

Voor de afwisseling is het goed dat er op een gegeven moment een tijdssprong wordt gemaakt naar het heden. Natuurlijk komt daarbij de nodige dramatiek en melancholiek om de hoek kijken, want wie onsterfelijk is, ziet zijn vrienden en vriendinnen, die wel sterfelijk zijn, op een gegeven moment natuurlijk wegvallen. Visueel is Highlander niet mooi. Nee soms zien de kleuren en het cameragebruik er zelfs spuuglelijk uit. Dat wordt dan wel weer een klein beetje gecompenseerd door de goede soundtrack van Queen, die hier ook goed bij past. Toch is het in zijn geheel veels te pover om te blijven boeien en indruk maakt het ook nooit.

Het idee is dus wel leuk, maar de uitwerking laat echter nog heel wat te wensen over.

2,0*

Matige thriller die op zich nog best onderhoudend is. Het verhaal is op zich niet slecht, maar de film doet er te weinig mee. Ook de actie is maar vrij matig. Ik had persoonlijk nog op een spectaculaire ontknoping gehoopt, maar die blijft helaas uit. Ook de bad-guy maakt niet echt indruk en komt in de verste verten niet in de buurt van bijvoorbeeld een Hauer in The Hitcher.

2,0*

Een erg sterke antioorlogsfilm, die naarmate het verhaal vordert, steeds beter wordt.

Ik moest er even inkomen, omdat het verhaal eigenlijk aanvankelijk geen opbouw kende en we ons gelijk al in Libië bij het gevangenkamp bevonden. Maar nadat er eenmaal kennisgemaakt is met de nieuwe gevangenen, kwam ik er lekker in en ontspon zich een zeer interessante film, die mij uiteindelijk erg wist te boeien.

Dat is in de eerste plaats te danken aan de acteurs, die prima rollen neerzetten. Sean Connery speelt ontzettend sterk als de rebelse Roberts, die het duidelijk niet eens is met de gang van zaken in het kamp. Harry Andrews is minstens zo goed als Sergeant Wilson, de man met de bulderende stem, die het kamp leidt. De strijd die hij voert met Roberts is uitermate boeiend uitgewerkt . Ook Ossie Davies, een zwarte medegevangene, zet zijn rol zeer overtuigend neer. De manier waarop hij richting het einde in opstand komt vanwege het discrimineren van Wilson, is één van de beste scènes van de film. Ook het einde is erg goed.

Ja best genoten hiervan moet ik zeggen. Visueel is het allemaal redelijk en niet heel bijzonder goed, maar inhoudelijk en qua acteerwerk is het echt ontzettend goed. Vooral de tweede helft is uitermate sterk en de antioorlogs boodschap mag er zijn. Altijd mooi om te zien dat regisseurs zoiets durven te maken. Lumet bewijst hiermee nog maar eens zijn klasse.

4,0*

Een horrorklassieker, die ik nog nooit gezien had, maar waarvan het wel de hoogste tijd was om een keertje te gaan zien. Craven heeft een paar belangrijke films voor het horrorgenre gemaakt, waarvan deze er eentje is. The Last House on the Left vond ik destijds nogal tegen vallen, maar deze klassieker beviel gelukkig wel wat beter.

Echt spannend is het allemaal niet, maar vermakelijk is het wel. De personages worden ook aardig neergezet, hoewel het acteerwerk misschien niet altijd even goed is en ik niet echt kon meeleven met ze. De kannibalen zijn een raar zooitje bij elkaar. Die Michael Berryman is natuurlijk erg goed gecast voor een rol als deze. De kills vallen ook wat tegen en het einde komt ook erg abrupt, al past dat hier op zich wel weer goed.

Al met al best leuk. Het tempo is hoog en ondanks dat niet alles even goed of geslaagd is, verveelt het allemaal geen seconde en dat is op zich ook al best wat waard.

3,0*

Het eerste waar ik bij deze film aan moest denken, dat ze uit enkele horrorfilms elementen hebben gepakt en dit samengevoegd in deze film, zoals mijn voorganger ook al aangeeft. Daarmee krijg je helaas nog geen goede film.

De film ontbeert sfeer en ook spanning. De hoofdpersonages zijn dom en vervelend en de killer zelf vond ik ook niet echt bijzonder met die dikke pens van hem. Dan heeft iemand als Jason Voorhees of Michael Myers toch tien keer meer uitstraling.

Wel positief is dat de film op sommige momenten lekker goor probeert te zijn en alles wat in beeld kan ook daadwerkelijk toont. Verder keek het allemaal nog wel redelijk weg en is de speelduur ook een pluspunt. In zijn geheel overheerst echter de matigheid.

2,0*

Redelijke film met een interessant verhaal, want zoiets ben ik nog niet vaker tegengekomen. Wenders geeft de film ook direct zijn eigen sfeer mee door een zwart /wit filter te gebruiken voor de Engelenwereld en kleur voor de normale wereld is ook wel aardig. Deed mij een klein beetje aan Stalker denken, al vind ik daar de inkleuring nog veel mooier.

Toch viel de film mij enigszins tegen. Ik vond de film als geheel vaak onsamenhangend overkomen, met personages, die ondanks het goede acteerwerk van Ganz, mij niet echt konden boeien. Ik kreeg totaal geen feeling met ze en vond het liefdesverhaaltje aan het einde ook lichtelijk geforceerd overkomen. Ook de muziekkeuze en invulling is maar matig.

Desondanks een interessante film om een keer gezien te hebben, die echter in zijn geheel toch net wat tekort schiet. Visueel goed, maar inhoudelijk niet echt bijzonder.

2,5*

Een erg mooie film dit van Alain Resnais.

Hiroshima is een plaats die vooral bekend is geworden, dankzij de atoombom die er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog op terecht gekomen is. Dat heeft gruwelijke gevolgen gehad voor de bevolking destijds en die soms best indrukwekkende beelden zien we in het eerste kwartiertje van deze film terug. Verminkte lichamen, misvormde kinderen, een verwoeste stad en nog enkele andere zaken zorgen ervoor dat je gelijk een goed beeld krijgt van hoe erg dit destijds voor die mensen geweest moet zijn.

Daarna wordt de film gelukkig vriendelijker van toon en ontstaat er een soort van Before Sunrise sfeertje. Mister Blonde haalt het ook al aan, maar het viel mij tijdens het kijken van de film ook al op. De twee hoofdrolspelers praten op een ontzettend ontspannen manier met elkaar, hebben een erg fijne klik en voelen zich erg tot de ander aangetrokken. Ondanks dat de vrouw eigenlijkhaar man in Frankrijk ontrouw is, vond ik zowel haar als haar Japanse tegenspeler erg sympathiek overkomen.

Verder is de film erg sfeervol met af en toe ook erg mooie beelden van Hiroshima, waarin te zien is, dat is stad jaren na de bom gelukkig ook weer is opgekrabbeld. Ook werd ik behoorlijk meegezogen in het liefdesverhaal dat deze film wil uitdragen. Resnais brengt het allemaal op een erg poëtische manier en dat werkt bij mij in ieder geval erg goed. Romantiek op zijn best.

4,0*

Leuke film, die het moet hebben van de dialogen en dat zijn er veel, ondanks dat de film maar anderhalf uur duurt, want het tempo is namelijk razendhoog. Grant en Russell zijn een leuk ingespeeld koppel en doen het beiden erg goed. Verder is het gewoon leuk om te zien hoe het er destijds aan toe ging in zo'n journalistenkantoor en is het af en toe best lachen geblazen als iedereen weer eens steeds harder gaat praten, omdat ze anders degene met wie ze aan het bellen zijn niet meer kunnen verstaan. Niet elke dialoog is even leuk, maar er zijn meer dan voldoende goede en leuke grappen die deze film meer dan de moeite waard maken.

3,5*

De geschiedenis van de cinema, zoals Godard het ziet, dat moge duidelijk zijn. Erg interessant, maar ook best boeiend om te volgen. De reeks bestaat uit acht delen en ik heb ze ook alle acht afzonderlijk gezien. De eerste aflevering is het langst en daarna duren ze allemaal zo'n kleine dertig minuten.

Histoire(s) du cinéma: Toutes les histoires (1988)

Een leuk begin, waarbij gelijk de snelle montage al opvalt. Godard vertelt op een herhalende manier en laat op een speelse manier vele beelden van diverse films uit de oudheid passeren, waarbij hij er regelmatig wat over vertelt. Veel snelle cuts kenmerken dit begin, waardoor de documentaire veel vaart houdt en redelijk afwisselend blijft.

Histoire(s) du cinéma: Une histoire seule (1989)

Een aardig vervolg, lijkt heel erg op het voorgaande deel, al zijn we nu gewoon weer een stukje verder in de tijd. Wederom veel informatie en redelijk wat afwisseling, waardoor de veertig minuutjes zo voorbij zijn. De visie van Godard is interessant en informatief. Ik heb het idee een hoop zaken te horen, wat ik nog niet wist. Alleen daarom lijkt deze reeks al de moeite waard.

Histoire(s) du cinéma: Seul le cinéma (1997)

Een erg sterk deel. Godard vertelt o.a. over het ontstaan van de New Wave cinema. De 26 minuten schieten in sneltreinvaart voorbij en Godard scoort bonuspunten, omdat hij maar liefst anderhalve minuut lang, de mooiste scène uit The Night of the Hunter laat zien. Ik kan die scène wel dromen, maar oh wat is het toch weer mooi om te zien. Tot nu toe het beste deel uit de reeks.

Histoire(s) du cinéma: Fatale beauté (1997)

Een interessant en erg goed deel, waarin Godard vooral de focus lijkt te leggen op de zin dat cinema in feite geen kunstvorm is en zelfs nauwelijks een techniek is te noemen. Godard geeft zijn gehele eigen visie over dit onderwerp aan de hand van filmbeelden en geeft op een fraaie manier ook met beelden gestalte aan dit onderwerp. Wederom speelt hij heel erg met het beeld en geluid hier. Net zo goed als het derde deel dit.

Histoire(s) du cinéma: Une vague nouvelle (1998)

Het vijfde deel uit de reeks. Zoals de titel aangeeft, verhaalt Godard hier deze keer over het ontstaan van de Nouvelle Vague. Enkele andere Franse cineasten komen aan bod, en het is deze keer vooral een vrouw die je hoort praten. Godard zelf blijft wat meer op de achtergrond. Het is interessant en redelijk afwisselend, en qua niveau redelijk vergelijkbaar met de voorgaande delen.

Histoire(s) du cinéma: La monnaie de l'absolu (1998)

Mooiste gedeelte van allemaal wat mij betreft. Godard behandelt hier vooral het Italiaanse neo-realisme en legt uit hoe groot de invloed van de Tweede oorlog is geweest hierop. Roma, Città Aperta is hierbij een belangrijke film, die Godard zelf ook erg goed vindt. Vooral de beeldenpracht in de laatste tien minuten is echt van een ongekende schoonheid. Dat is echt de filmkunst op zijn puurst en best.

Histoire(s) du cinéma: Le contrôle de l'univers (1998)

Een leuk gedeelte waarin Godard probeert duidelijk te maken hoe groot de invloed van de cinema is op de wereld en het leven. Er worden bijvoorbeeld vragen gesteld, waarom iemand als Alfred Hitchcock wel succesvol was en iemand als Adolf niet. Qua inhoud een erg interessant deel, Qua beeldenpracht is het echter een iets minder deel.

Histoire(s) du cinéma: Les signes parmi nous (1998)

Hoe begin je een take, en hoe eindig je er op het juiste moment mee? Dat is misschien wel de belangrijkste vraag, die Godard in dit laatste deel probeert te beantwoorden. Er worden weer een aantal erg mooie beelden getoond uit de filmgeschiedenis. Het deel is een goede afsluiter van een interessante reeks.

Het is tevens een reeks, waarbij Godard in ieder geval laat zien een ongelofelijke liefde voor het vak te bezitten. Hij ademt cinema, is nooit bang geweest om eens iets nieuws te proberen. Hij durft zaken te benoemen en heeft hiermee op geheel eigen en unieke wijze diverse zaken op het gebied van film proberen te verduidelijken. Lang niet alle vragen zijn beatwoord, maar wel laat Godard vaak zien hoe mooi cinema kan zijn. En dat laatste element is toch wel erg belangrijk voor mijzelf en tilt dit alles van een ruime drieenhalf, toch naar een solide vier sterren.

4,0*

Een aangename roadmovie van Argentijnse makelij, die prettig wegkijkt, maar desondanks nooit echt heel hoogstaand of meeslepend wordt.

Het verhaal gaat over drie verschillende mensen uit dezelfde plaats, die alle drie los van elkaar naar het stadje San Julián reizen. Ze hebben allemaal ook een ander doel. Los van alle drukte en chaos, die er om hun heen lijkt te heersen zijn ze alle drie vastbesloten om hun doel te bereiken. De personages worden op subtiele wijze neergezet, maar de uitdieping laat hier en daar te wensen over. Vooral de vrouw, die met een tv-quiz wil meedoen, komt net wat te weinig aan bod soms. Het verhaal van de man met de taart is het leukst.

Qua acteerwerk is het allemaal goed in orde. Het tempo is aangenaam rustig en de vergelijking van The Straight Story van David Lynch is niet zo moeilijk te maken, al is die laatstgenoemde wel veruit de betere film. Historias Minimas is echter een leuke wegkijker. De opzet is klein en simpel, het verhaal ook. Een drietal mensen, die komen en uiteindelijk weer in de anonimiteit van het drukke Argentijnse leven verdwijnen. Leuk neergezet en het is zeker geen straf om dit een keer te mogen aanschouwen.

3,0*

Soms moet de wereld zonder geweld juist veroverd worden door geweld te gebruiken!

A History of Violence is een zeer goede film en draait wat mij betreft niet zozeer om de vraag of Tom ook werkelijk Joey Cusack is , maar meer om de vraag of iemand zijn eigen geweld kan ontlopen, door een nieuwe, rustige omgeving. Viggo Mortensen zet een ongelooflijk sterke rol neer en komt zowel in alle rust, als agressief zeer overtuigend over. Ook Ed Harris levert (zoals eigenlijk altijd) een prima bijrol af. De film heeft een vrij traag tempo en is op sommige momenten uitermate spannend.
De film heeft een zeer interessant thema en levert na afloop best wat stof tot nadenken op. Ik heb er best wel van genoten en Cronenberg is toch wel een zeer interessant regisseur. Heb nu drie films van hem gezien, maar ben ook mede na enkele interessante fragmenten van andere films van hem in de MMcontest wel erg nieuwsgierig geworden naar ander (ouder) werk van hem. Ik ga hier binnenkort hier maar eens werk van maken. Dit is in ieder geval een hele puike film!

Dikke 4,0*

Toch wel een leuk en luchtig actiefilmpje, met een aantal leuke dialogen.

Dax Shepard neemt zowel de regie als de hoofdrol voor zijn rekening en doet dat naar behoren. Ook de rest van de cast is in orde. Bradley Cooper is prima op dreef en Bell is ook niet onaardig. Zelfs Tom Arnold had een erg grappig bijrolletje moet ik zeggen. Dat viel me reuze mee van hem, want meestal vind ik hem niet leuk.

Verder zit er ook een luchtig zomers sfeertje in. Aardige actie, paar leuke autoachtervolgingen en vaak amusant. Het zakt soms wel wat in, maar blijft uiteindelijk toch redelijk gemakkelijk aan de goede kant van de score.

3,0*

Hitch is een leuke film, die af en toe heel fris oogt. Dit komt vooral door de personages, die op een leuke manier door de acteurs neergezet worden. Will Smith is degelijk, Mendez is redelijk, maar de echte ster van de film is Kevin James, die zijn rol erg goed neerzet en daarnaast ook nog eens erg grappig is. Wel is het jammer dat de film richting het einde zeer voorspelbaar wordt en er ook nogal wat clichés om de hoek komen kijken. Toch is het leuk vermaak, zeker om een leuk avondje met bijvoorbeeld je vrouw of vriendin te hebben.

3,0*

Gisteren heb ik de film eindelijk weer eens gezien. De laatste keer was wel 12 jaar geleden, dus ik wist er niet zo veel meer van. Moet zeggen dat de film na al die jaren nog best goed is. De film is bij vlagen spannend en vooral Hauer zet natuurlijk een geweldige rol neer. Leuk om te zien hoe hij af en toe als een echte psycho overkomt en angst weet in te boezemen. Echt een heerlijke rol van hem. Ook het camerawerk is goed, lekker close soms waardoor alles nog wat beter overkomt. Ik vond de scène dat Hauer en Howell tegenover elkaar in het restaurant zitten echt geweldig. Het moment dat Howell schrikt en hoe Hauer daar dan op reageert, is eigenlijk onvergetelijk en voor mij het beste moment uit de film.

4,0* (dankzij die ene scène, anders was het een halfje lager geweest.)

Aardige remake, die het echter niet haalt bij het origineel.Vooral de pak hem beet eerste 40 minuten zijn redelijk spannend met af en toe hele aardige schrikmomenten. Daarna wordt de film helaas behoorlijk voorspelbaar en zitten er ook wat ongeloofwaardige momenten in de film. Sean Bean doet het trouwens best goed als gestoorde lifter, maar Hauer is toch nog wel een paar stapjes beter. Kortom een aardig onderhoudende film, die goed begint maar in zijn geheel toch de echte spanning mist die het origineel wel de hele tijd bezit.

3,0*

Een aandoenlijk filmpje van Ozu, dat qua stijl en camerawerk typisch is voor de rest van Ozu’s Oeuvre. Wat me vooral ook opvalt is dat men in Japan in vroeger tijden elkaar lange tijd niet zag. Een paar jaar is heel normaal, maar hier duurt het maar liefst 13 jaar, voordat moeder en zoon elkaar eindelijk weer zien. Ik moet er persoonlijk niet aan denken, om iemand waar je zo van houdt, zo lang niet te kunnen zien. De moeder heeft zichzelf weggecijferd en komt naar Tokio om te zien om de zoon zijn droom heeft kunnen waarmaken. Hoewel het weerzien allerhartelijkst is, is de droom voor de zoon blijkbaar een illusie gebleken.

Het gedeelte na het weerzien is ook duidelijk het boeiendst. De zoon schaamt zich voor zijn baan, al wordt het nooit echt duidelijk of zijn moeder het hier mee eens is. Ik vond de moeder in ieder geval een ontzettend lieve vrouw, voor wie je op een gegeven moment best wel medelijden voelt. Het drama wordt redelijk goed uitgewerkt en werkt ook mede, omdat de acteurs allemaal goed acteren. Het mist alleen de impact, die de echt sterke Ozu’s wel op mij hadden en daarom blijft The Only Son bij mij “slechts” hangen op een bovengemiddelde score.

3,5*

I'm looking for someone to share in an adventure.

The Lord of the Rings verhalen vond ik erg fijne films, al waren ze bij herziening een paar jaar geleden wel iets minder, dan de eerste keer dat ik ze zag. The Hobbit: An Unexpected Journey is een soort van hernieuwde kennismaking met alle wezens uit deze magische wereld, maar is in de verste verten niet zo goed en boeiend als de voorgaande films.

Nu had ik vooraf al enigszins het idee dat men hier vooral een drieluik van heeft gemaakt om te kunnen cashen, omdat het verhaal in de basis nogal karig is voor drie lange films. Die vrees lijkt achteraf gezien wel enigszins gegrond. Vooral het eerste uur is niet al te best. Natuurlijk moeten hier de nieuwe personages worden geïntroduceerd, maar de manier waarop dat gebeurt vond ik vaak nogal flauw en niet zo heel leuk. Ook zijn het er erg veel, die je als kijker zomaar voor je kiezen krijgt. Wat dan wel leuk is zijn de verwijzingen naar de andere films, en ook is het leuk om diverse oude bekenden, vaak in een klein rolletje, weer voorbij te zien komen.

Na het eerste uur wordt het gelukkig wel langzaam aan iets beter, waarbij het laatste uur duidelijk wel het best is, al ben ik ook dan nog niet kapot van het algehele niveau. Qua acteurs is Freeman in ieder geval wel een waardige hoofdrolspeler, die het zelfs nog wel beter doet dan Wood. McKellen is ook altijd fijn om naar te kijken, maar verder heeft de groep niet zo heel veel bijzonders te bieden. Sterker nog; er zitten een aantal personages tussen die ronduit vervelend zijn te noemen. Verder zitten er ook diverse scenes in, die langgerekt worden en daardoor het tempo behoorlijk uit het verhaal halen, wat deze film er ook niet beter op maakt. Het was leuk om Gollem weer eens te zien, maar de scene erom heen duurde veel te lang. Ook het gedoe bij de trollen was vervelend en duurde erg lang.

Overigens wil ik benadrukken dat er ook zeker pluspunten zijn, want nu lijkt het wel alsof ik het helemaal niets vond. Naast een fijne hoofdrolspeler is de vormgeving en de CGI over het algemeen van een erg hoog niveau. Doordat Jackson zelf weer regisseur is, zie je op dat gebied ook niet tot nauwelijks verschillen met de LOTR delen, wat in dit soort reeksen voor de herkenbaarheid altijd wel fijn is. En ondanks de langdradigheid vloog het laatste uur uiteindelijk wel redelijk snel voorbij. Ik hoop stiekem dat de humor in de volgende delen wat volwassener zal zijn en de films iets minder langgerekt. Dan kan het misschien nog best wat worden, anders wordt het waarschijnlijk een “moeilijk” verhaal.

Al met al een redelijke film, maar de magie uit de eerste trilogie is in ieder geval nog ver weg.

2,5*

Minder dan het eerste deel en ver verwijderd van het niveau van de LOTR-trilogie.

Waar de knullige humor iets verdreven is naar de achtergrond, gebeurt dat hier helaas ook met de interessantste personages. Ian McKellen blijft met gemak de beste acteur van het stel, maar ik vond het erg jammer dat Gandalf op een gegeven moment voor lange tijd uit beeld verdween. Martin Freeman is een goede hoofdrolspeler, maar wordt hier op sommige momenten ook wat naar de achtergrond verdrongen, waarbij anderen, die allemaal niet zo goed en boeiend zijn, de aandacht voor zich opeisen. Zo iemand als Bloom komt hier ook weer langs. Ik vond hem juist in LOTR een van de minste karakters en dat blijkt er hier niet beter op geworden te zijn.

Het tempo is hier vanaf het begin wel hoger en zoals te verwachten was, zit er ook meer actie in. Duidelijk CGI, waarbij het meeste op zich wel goed gemaakt is, maar het wordt op sommige momenten weer onnodig langgerekt. Vooral het laatste gedeelte met de draak, leek op een gegeven moment maar geen einde aan te komen. Het zelfde geldt voor de actie op de rivier, waarbij ik de CGI er overigens op zijn slechtst vond uitzien. Je kon daar op sommige momenten echt duidelijk zien hoe nep het was, iets wat toch eigenlijk niet mag bij een film met zo’n gigantisch budget.

Meer te spreken ben ik over de vormgeving van sommige zaken. Vooral het dorpje, waar ze op een gegeven moment doorkomen, zag er erg mooi uit. Erg sfeervol ook. Zo zaten er gelukkig nog wel een paar van dat soort momenten in. Verder is de humor gelukkig iets volwassener en vond ik het rolletje van Stephen Fry ook erg geslaagd. Het is alleen jammer dat alles weer zo enorm langgerekt wordt. Dat haalt de spanning, voor zover die er al is, weg en zorgt er tevens voor dat er diverse momenten inzitten, dat het gebeuren toch wat saai wordt.

Ik heb dan ook geen idee wat ik voor het derde deel moet verwachten. Waarschijnlijk nog grootsere actie, maar grootser is niet altijd beter. Ik hoop vooral dat de focus weer wat meer verplaatst naar de belangrijkste personages. Dan zou het misschien nog wat kunnen worden. Het is voor mij echter al lang duidelijk dat deze nieuwe trilogie het niveau van de eerste nooit zal evenaren, laat staan dat het ook maar enigszins in de buurt komt.

2,0*

De titel is vele malen cooler dan de film zelf!

De titel klinkt zeker cool en ook de trailer zag er wel geinig uit. Hoewel mijn verwachtingen desondanks nog niet eens zo hoog waren, hoopte ik vooral op een leuk onzinfilmpje.

Dat viel toch enigszins tegen. Rutger Hauer zelf doet het wel aardig als de bebaarde zwerver, die het gespuis lekker hard aanpakt. Toch had ik hem ook nog wel wat cooler verwacht. Zijn rol in Blind Fury vind ik dan bijvoorbeeld nog beter. Verder valt het kleurgebruik op. Het is erg fel, waarbij de ene keer rood de boventoon voert en het andere moment weer blauw. Soms mooi, soms goedkoop en vooral lelijk.

De film bevat verder een hoop gore, zoals je mag verwachten, maar kent vooral erg matige karakters en geen memorabele tegenstanders. Die vader en zijn zoons zijn echt de grootste losers, die je jezelf maar kunt voorstellen. De enige echt serieuze en coole tegenstander is “The plague”, al is dat dan weer meer een kloon van Darth Vader.

Verder valt het brakke schokkerige camerawerk op. Goed de film heeft nauwelijks budget misschien, maar kijk eens naar de vroege films van Peter Jackson. Die hebben dat ook, maar Jackson weet tenminste wel hoe je alles op zijn best in beeld kunt brengen.

Toch moet ook gezegd worden dat de film in ieder geval lekker smerig is en op dat gebied in ieder geval een paar originele scènes kent. Verder keek het wel redelijk weg en is de soundtrack bij tijd en wijle ook nog wel aardig. Desondanks is de film in zijn geheel zeker niet overtuigend genoeg.

2,0*

Gaaf filmpje dit, een achtbaanrit vol spanning en vaart.

Zonder enige voorkennis heb ik deze film gezien, vooraf hopend op een leuke thriller. Ik kreeg zelfs meer dan dat. Hoofdrolspeler Roger is een ietwat zonderling figuur, maar wordt wel goed neergezet door Aksel Hennie. Ondanks dat hij steelt en soms wat geniepig overkomt, had ik vanaf het begin toch wel gelijk een bepaalde sympathie voor hem. Tegenspeler Nikolaj Coster-Waldau doet het ook sterk en heeft vooral een sterke onheilspellende uitstraling, waar hij goed gebruik van maakt.

Het eerste gedeelte van de film is een soort van kennismaking met de personages en de manier van handelen. Als Roger eenmaal in de problemen belandt, veranderd de film in een dolle achtbaanrit met een moordend tempo en een zeer interessant en spannend kat en muisspel. De film balanceert soms op het randje, maar slaagt er desondanks in om zijn geloofwaardigheid te behouden. De manieren waarop Roger zich een paar keer uit benarde situaties red, zijn behoorlijk vindingrijk en behoren tevens tot de spannendste momenten van de film. Vooral het moment dat Roger letterlijk in de stront zit, was meesterlijk en had ik even diep respect voor de hoofdrolspeler.

Ja echt een aangenaam filmpje. Het kijkt lekker weg, is spannend, vindingrijk, prima actie, goede twists en zit gewoon erg goed in elkaar.

4,0*