Opinions

Meer interessant dan echt goed dit, en wat een zieke film op sommige momenten.

Want ik heb toch een paar keer moeten lachen om de zieke onzin die voorbij kwam. Met realisme had het op een gegeven moment totaal niet meer te maken. Ik dacht trouwens dat ik wel wat gewend was op het gebied van gore, maar dit sloeg op sommige momenten echt alles.

Het hoofdpersonage is ook al zoiets. Compleet gestoord, enorm ranzig en af en toe totaal onvoorspelbaar in zijn gedrag. En zo zaten er nog wel meer opvallende figuren in de film. Filmisch geeft de zwart-witte look de film wel iets extra's. Inhoudelijk is de film minder, vooral ook omdat er totaal geen spanning is. Ook opvallend trouwens dat bijna iedereen nog leefde na een hengst op het hoofd van de koevoet.

Al met al redelijk. Soms leuk, soms erg smerig, maar soms ook gewoon best slecht. Toch ben ik nog wel benieuwd waar deel drie op uit zal draaien. Voorlopig is het echter even goed zo.

2,5*

Wel een geinig tussendoortje, dat behoorlijk onderhoudend is, maar hoogstaand wordt het nooit.

Het acteerwerk is niet al te sterk, maar het is vooral het concept dat aanspreekt. De race zelf is vermakelijk en de diverse kills zijn dat ook, al begint het op een gegeven moment wat eentonig te worden.

De personages zelf zijn wel aardig, al is het ook hier niet moeilijk te raden, wie er zal overleven. Het belangrijkste is dat de film de gehele speelduur wel vermaakt en het einde, waarbij onze hoofdrolspeler ineens tegenover een of andere aartsengel staat, is overigens niet minder dan hilarisch.

2,5*

Een film met een mooi verhaal, dat op een sfeervolle wijze verteld wordt.

De film wordt vooral ook voort geholpen door het sterke acteerwerk. Hopkins weet met dit soort rollen wel raad en bewijst weer eens een klasse acteur te zijn. Kidman en Sinise spelen beiden ook behoorlijke goede rollen, maar het is vooral Ed Harris die de meeste indruk weet te maken als de ex van Kidman.

Naast sterk acteerwerk heeft de film een goede bijpassende soundtrack, die de film op sommige momenten duidelijk versterkt. De film heeft een degelijke cinematografie, met soms erg mooie beelden. De film weet op sommige momenten de juiste snaar te raken, zonder in de valkuil van het overdreven sentimentele te trappen.

Hier en daar zakt de film een klein beetje in, mede ook omdat de film gewoon ontzettend traag is en de film soms best zwaar is door alle problemen die iedereen lijkt te hebben. Maar over het algemeen blijft het niveau bovengemiddeld en dat is de film ook. De sterke cast draagt hier een belangrijk steentje aan bij, dat moge duidelijk zijn.

3.5*

Een leuke Disney, weer een kleine verbetering, na het erg tegenvallende Pocahontas.

Quasimodo zelf vind ik niet al te sterk uit de verf komen. Het moet een soort van "vreselijk monster" voorstellen, maar dat valt reuze mee. Ik vond het personage zelf ook niet bijster leuk of sympathiek. Het hangt er allemaal een beetje tussenin.

Gelukkig heeft hij een paar stenen sidekicks, die wel grappig zijn en deze Hunchback of Notre Dame voorzien van de nodige humor. Verder is het op momenten opvallend kleurrijk en mooi vormgegeven. De kermis om de Notre Dame heen ziet er aantrekkelijk uit, maar ook de Notre Dame zelf ziet er van de buitenkant zeer mooi uit.

Wel wordt er in deze Disney ontzettend veel gezongen. Dat gebeurt in meerdere Disneys, maar dit spant wel de kroon, en hadden best een paar nummers minder mogen zijn. Al met al is het echter behoorlijk genietbaar en best vermakelijk. Zeker niet slecht dus.

3,0*

Al lange tijd stond Hundstage op mijn lijst om eens te gaan zien, maar ergens stond de film me tegen, waardoor ik me er tot gisteren nooit aan gewaagd heb. Gisteravond kwam het er dan eindelijk van, maar helaas was mijn voorgevoel de juiste. Ondanks de tropische omstandigheden, waarin het verhaal zich afspeelt, kon ik hier niet bepaald warm van worden.

Het is een bijzonder aparte groep van rare, lelijke en bijzondere personages die hier de revue passeren. De waanzin en perversie regeert en de personages zijn bijna allemaal irritant en vervelend. Het enige personage dat bij mij nog een beetje sympathie kon opwekken was de liftster, die iedereen lastigvalt met uiteenlopende lijstjes. Ik kon hier verder erg weinig mee. Het verhaal boeide me vrij weinig en de personages kon ik ook al vrij weinig mee. Humor is er niet of nauwelijks in te ontdekken en visueel is het bij vlagen zelfs spuuglelijk.

Ik lees hieronder dat Hundstage vergeleken wordt met Gummo, een vergelijking waar ik tijdens het kijken ook aan moest denken. Helaas is Hundstage net zo lelijk en oninteressant en op wat spaarzame momenten na, was ik uiteindelijk blij dat het afgelopen was. Maar goed, je moet nu eenmaal alles eens geprobeerd hebben, maar dit is het in ieder geval niet voor mij.

1,0*

Toch wel een erg leuk spektakelfilmpje, deze Rumble in the Bronx.

Inhoudelijk stelt het allemaal geen bal voor en als je naar het acteerwerk kijkt, is het soms om te janken zo slecht, maar daar gelukkig genoeg tegenover. Doordat het soms erg knullig oogt, heeft de film vaak ook een erg komische lading over zich heen. Daarnaast zit er een hoop spectaculaire actie in, die op een prima wijze met humor wordt gemixt. Hierdoor is de amusementswaarde ongekend hoog.

De eindscène, waarbij gebruik wordt gemaakt van een Hoovercraft is geweldig. Maar tussendoor laat Chan ook nog zien, hoe je door een boodschappenwagentje kruipt. Daarnaast knokt hij er lustig op los in een café. Allemaal momenten die dit toch wel de moeite waard maken. Leuke films dus, waarbij het spektakel en de humor het zwakke script en acteren gemakkelijk wegwerken.

3,5*

Steve McQueen begint wel een beetje een grote naam aan het worden in het arthouse circuit en maakt in zijn films graag gebruik van de diensten van Michael Fassbinder. Zo ook in zijn debuutfilm Hunger.

Hunger is zeker niet slecht. Het intense acteerwerk van Fassbinder is erg sterk en een prestatie op zich te noemen. McQueen weet een erg rauwe en harde sfeer te creëren, waarbij alles gewoon volop in beeld wordt gebracht. Fijn camerawerk en het ziet er allemaal erg zorgvuldig en goed afgewerkt uit. Toch blijft Hunger voor mij op een kleine drie sterren steken.

Ik had vooral moeite om in het verhaal te komen. Ondanks het sterke acteerwerk, is het moeilijk om met Fassbinder mee te leven, omdat je weinig over zijn leven te weten komt. De dialoog met de priester is bijzonder lang, maar kent wel een boeiende ontknoping. Het laatste gedeelte loopt het allemaal wat gemakkelijker en kijkt het ook plezieriger, al komt de afloop wat sneller dan gehoopt. Ik had Fassbinder liever iets minder hard zien aftakelen, met wat meer aandacht voor de persoon zelf.

McQueen heeft zeker talent, dat zie je vooral aan de manier van filmen, maar bij mij komt het er nog niet helemaal uit.

3,0*

Ik had niet echt hoge verwachtingen, maar hier thuis wilden ze de film graag zien, dus vanavond hebben we er ons maar eens aan gewaagd.

Het viel me allemaal redelijk mee. Dat is in de eerste instantie vooral te danken aan Jennifer Lawrence. Zij heeft niet alleen haar uiterlijk mee, maar kan daarnaast ook daadwerkelijk goed acteren, wat ze hier ook laat zien. Ze viel me in Winter’s Bone al op en hier bevestigt ze dat. De rest van de cast doet het ook niet onaardig.

Het verhaal is verder wel redelijk. Het had op sommige politieke punten wat meer uitgewerkt kunnen worden, maar dat was verder geen storende factor. Het vermaakt allemaal prima en dat is toch het belangrijkste bij een blockbuster. The Hunger Games heeft diverse ingrediënten gemixt van andere films tot een eigen maaltijd.

Dat smaakt op zich best goed. Het vermaakt prima en op zich ben ik wel benieuwd wat ze van de aankomende trilogie gaan maken.

3,0*

Catching Fire is erg vermakelijk en qua niveau wel ongeveer vergelijkbaar met het eerste deel. Het hele politieke gebeuren krijgt hier meer aandacht en daardoor is de eerste helft hier ook wat meer uitgesponnen. Het komt zo misschien wat langdradiger over, maar het geeft dit deel wel de diepgang, die de reeks zo hard nodig heeft.

De film mag dan misschien een kleine tweeënhalf uur duren, maar vervelend doet het geen seconde. Jennifer Lawrence is in een paar jaar uitgegroeid tot een grote dame en hier laat ze maar weer eens zien waarom. Ze draagt ook dit deel met gemak en maakt van Katniss wederom een boeiend en meeslepend personage. Josh Hutcherson verbleekt daarbij in elk opzicht en valt sowieso wat tegen. Hetzelfde geldt voor Liam Hemsworth. Hij heeft maar weinig screentijd, maar het is vooral zijn rol die erg overbodig aanvoelt en waar ook maar erg weinig mee gedaan wordt.

In de tweede helft breekt dan eindelijk het moment aan, waar ik toch wel op zat te wachten. Het idee om nogmaals de Hunger Games te spelen, maar dan met oud-winnaars, is best wel een gaaf idee. Maar dat viel uiteindelijk toch een klein beetje tegen. Er is nauwelijks een confrontatie met de slechteriken enqua actie en de manier waarop het allemaal in beeld werd gebracht, had het ook stukken beter gekund. Wel vond ik de Arena waarin het zich afspeelt mooi gemaakt en het gevaar dat de Arena zelf met zich meebrengt, was dan weer wel een pluspunt.

Het was in ieder geval weer behoorlijk vermakelijk en de manier waarop men eindigt, doet toch wel een beetje uitkijken naar het derde deel, dat in feite alleen maar beter kan zijn. Dit deel heeft namelijk best wat minpunten, maar dan nog is het allemaal bijzonder vermakelijk. De toekomst zal het uitwijzen…

3,0*

Een erg zwaar, maar tevens erg goed drama dit, die vooral een heel erg sterk begin en einde heeft. In het midden vond ik het soms wat onevenwichtig, maar dan nog is het niveau behoorlijk goed.

Het camerawerk is overigens erg goed. De close-ups, de lange takes en het dicht op de huid zitten van de camera, vond ik erg goed. Het acteerwerk is ook in orde. Zowel Adam Driver als Alba Rohrwacher zijn overtuigend en passen hier goed, mede doordat ze er verre van perfect uitzien. Vooral de neus van Driver, viel me meer dan eens op hier.

Het onverwachte einde hakt er wel in. Ik vond er overigens ook constant een bepaalde dreiging hangen, die elk moment kon gaan exploderen. Ik wist alleen niet, wie de dreiging zou omzetten in daden. Verder is ook de soundtrack erg goed en blijft deze in combinatie met de film zelf, in mijn hoofd rondspoken.

4,0*

Wat een matige film zeg. Wat laat Del Toro een grote sporen na voor zo'n getrainde commando. Verder verhaal vrij standaard en totaal ongeloofwaardig. Jammer want het zijn wel twee prima acteurs.

1,5*

Mooie martial arts film, waarin Jet Li laat zien nog steeds tot de top in dit genre te behoren. Visueel is de film erg mooi, waarbij vooral de gevechten boeiend en erg goed in beeld gebracht zijn. Vond het verhaal eromheen echter vrij mager en voor mij zakte de film na het goede eerste half uur daarna ook flink in. Gelukkig is het laatste half uur van de film wel weer een stuk sterker en komt het goede gevoel van het eerste half uur weer terug. Het einde is goed, maar toch wist het me allemaal niet echt te raken.

3,5*

Een degelijke boksfilm die het verhaal vertelt, van bokser Rubin Carter, die groot onrecht wordt aangedaan.

De film spitst zich ook niet zozeer toe op het boksen, maar meer op het gevangenisleven van Rubin, die jarenlang ten onrechte vastzat in de gevangenis. Rubin Carter wordt prima neergezet door een erg goed spelende Denzel Washington. Daar houdt het qua goed acteren in deze film helaas ook wel mee op. Bijrolspelers Liev Schreiber, John Hannah en Vicellous Reon Shannon komen allemaal wel een stuk minder uit de verf.

De regie van de film is in orde. Wat vooral leuk gedaan is zijn de flashbacks naar de vroegere bokswedstrijden van The Hurricane, die in zwart-wit zijn opgenomen. Het tempo van de film is niet hoog, maar desondanks is de film redelijk afwisselend. Het eerste gedeelte van de film is sterk, evenals het einde. Op het moment dat Rubin de gevangenis in moet, vond ik de film wel even een tijdje wat inzakken, maar gelukkig hersteld de film zich daar later wel weer van.

Verder is het nummer van The Hurricane zelf, een erg lekker nummer. De soundtrack van de film zelf is dan ook meer dan in orde en klinkt zeker niet verkeerd.

Al met al is The Hurricane een hele aardige film. Ik werd er niet zozeer door geraakt, maar ik kan me goed voorstellen dat dit bij andere mensen wel het geval is.

3,0*

Aardige film, waar de oscar wel wat teveel van het goede voor is, maar slecht is de film in ieder geval niet. De film geeft vooral een goede registratie van de manier waarop in Irak bommen ontmanteld werden. Prima camerawerk met de nodige close-ups, zorgen ervoor dat je als kijker dicht op het vuur zit.

De film is dan ook het boeiendst op de momenten dat de bomen echt ontmanteld moeten worden. De eerste keer dat je al die bommen met draden onder het zand vandaan ziet komen en de scène met de man die op zijn lichaam bommen heeft zijn erg spannend, omdat ze behoorlijk onvoorspelbaar zijn. Ook de personages zijn wel aardig, waarbij vooral de roekeloze sergeant leuk is om te volgen. Het is alleen jammer dat de film enkele malen behoorlijk inzakt, waardoor mijn aandacht op die momenten ook gelijk wat verslapte. Verder is de muziek wel sterk, al ben ik niet echt onder de indruk van het acteren, dat hier en daar soms wat minder is, maar over het algemeen wel voldoende.

Degelijke film dus, maar lichtjes overschat.

3,0*

Ook mijn vijfde John Cassavetes is erg goed bevallen. Het valt op dat ik bij al zijn films tot nu toe altijd even tien minuten tot een kwartier moet wennen aan het sfeertje en de losse ontspannen stijl en daarna kom ik er lekker in. Husbands is daarop geen uitzondering.

Drie mannen spelen hierin de hoofdrol, die in hun dagelijkse gang van zaken worden gevolgd. Het is echter geen leuke periode die ze doormaken en daarom besluiten ze een soort van vlucht naar Engeland te maken. Het is een best wel heftig onderwerp, dat door Cassavetes op zijn eigen, natuurlijke wijze wordt gebracht.

Cassavetes zelf speelt samen met Peter Falk en Ben Gazarra de hoofdrol. Alle drie acteren sterk, maar Cassavetes maakt de meeste indruk, al is het verschil miniem. Zijn soms chaotische manier van filmen zorgt ervoor dat de volledige concentratie hier vereist is, maar ook dat het niveau soms ietsjes inzakt.

Er zitten echter een aantal erg sterke scènes in, waarbij ik de nog niet genoemde scène met de drie mannen en drie vrouwen op een kamer in Londen, nog even wil noemen.

Boeiende film dus, waarvan ik overigens de versie van een slordige 130 minuten zag en Cassavetes stijgt wederom op mijn lijst van favoriete regisseurs.

4,0*

Goede Allen, die een stuk serieuzer is, dan ik in eerste instantie verwacht had.

Maar dat geeft niets. Eens in de zoveel tijd vind ik het lekker om naar dit soort praatfilms te kijken. Bijna elke film die ik zie van Allen gaat over relatieproblemen, maar Allen weet er ieder keer weer iets geheel eigens van te maken. Het is een film met sterk acteerwerk. Allen speelt zelf wat ingetogener dan normaal en komt daardoor goed uit de verf. Sydney Pollack en Liam Neeson doen het ook goed, maar het meest onder de indruk ben ik van Juliette Lewis, die hier de show steelt.

Verder is het een erg herkenbare film. Het komt allemaal erg natuurlijk over en de personages zijn allemaal ontzettend menselijk in de keuzes die ze maken. De dialogen zijn goed geschreven en daarnaast is het verloop van de film nu eens een keertje niet zo voorspelbaar. Het enige wat ik niet zo goed vond was de visuele documentaireachtige stijl. Het camerawerk is daardoor nogal eens rommelig en de fletse kleuren maken de film er op dat gebied duidelijk niet sterker op. De stijl voegt niets toe en leidt alleen maar af van de gebeurtenissen waar het echt om gaat.

Maar verder dus weer een behoorlijke fijne film, die goed in elkaar zit en gekenmerkt wordt door prima acteerwerk en de goede dialogen.

3,5*

Een redelijke Britse thriller en een beetje een kruising tussen Joy Ride en Breakdown.

Een eenvoudig verhaaltje, dat zonder al te veel zijwegen wordt uitgewerkt. Ondanks de clichés is het allemaal wel sfeervol en op sommige momenten een beetje spannend, al had het vooral op dat gebied wat beter uitgewerkt kunnen worden. De personages waren verder niet zo heel bijzonder. Wel zit er nog een paar aardige twists in, die redelijk goed werkten.

De locatie op het einde is ook wel mooi, al was het einde uiteindelijk wel iets te gemakkelijk. Hierdoor is het een optelsom van plus en minpunten, die de score uiteindelijk ergens in het midden doet belanden. Soms best leuk en onderhoudend, soms wat minder, maar wel behoorlijk sfeervol.

2,5*

Sinds anderhalve maand hebben we Netflix en zo af en toe proberen we een filmpje ervan mee te pakken en zolang ze dit soort titels erop weten te plaatsen is het de moeite waard. Hush is klein van opzet, maar weet er best nog veel uit te halen.

Het concept is niet helemaal nieuw, maar de manier waarop Flanagan probeert om de voorspelbaarheid te ontwijken is best goed gedaan. De personages spelen goed, zijn behoorlijk geloofwaardig en zijn gelukkig ook niet irritant, wat bij dit soort films nogal eens voorkomt.

De spanning zit er vanaf het begin goed in. Daarnaast wordt er goed gebruik gemaakt van (audio)visuele effecten en is het kat-en-muisspel boeiend om te volgen. Dat geldt ook voor de rest, ondanks dat de dialoog soms maar spaarzaam wordt gebruikt.

Wat mij betreft wel een aanrader in het genre.

3,5*

The Hustler is een meer dan aardige film, waarin Paul Newman weer eens laat zien wat een goede acteur hij toch is. Ik heb de DVD met kleurenhoes in bezit en was op het begin dan ook even verrast dat het hier toch een zwart-wit film betrof. Qua regie is het allemaal niet zo heel bijzonder, maar het zijn naast Newman vooral de andere acteurs, die deze film de moeite waard maken. George C Scott is altijd goed en speelt hier ook een heerlijk geniepig personage. Ook Piper Lauri is goed als de vriendin van Newman. Toch is het uiteindelijk Newman, die de show steelt. De verandering die zijn personage gaandeweg de film ondergaat, zijn fascinatie en verslaving aan het poolen en het winnen, komen door zijn goede spel op een boeiende en sterke manier naar voren. De karakters zijn daarnaast lekker grimmig en iedereen heeft wel zijn goede en slechte kanten, waardoor de film in ieder geval in de figuurlijke zin van het woord zeker niet zwart-wit is. Jammer is dan dat de regie hier en daar dus wat te wensen overlaat, en het pool spel zeker niet altijd even spannend en boeiend in beeld wordt gebracht, anders had een nog hogere score er zeker in gezeten. Nu rest er dankzij de goede acteurs “slechts” een ruime voldoende.

3,5*

Aardige film van Ki-duk Kim, maar de film mist de magie, die de andere films die ik tot nu toe van hem gezien heb (bij vlagen) wel hebben. De muziek is erg mooi en het verhaal is op zich ook erg interessant. Het verloop van het verhaal vond ik echter niet altijd even bijster interessant. De film kabbelt op een gegeven moment voor mij in tot het moment dat de jongen aan de oude man vraagt wat de toekomst brengen zal voor hem en het meisje. Eigenlijk een geniaal moment, al zakt de film daarna wat mij betreft voor de twede keer flink in. Hoewel de eindscene misschien niet voor iedereen even logisch is, vind ik dat dan wel weer een erg sterk einde aan deze film. Het voorkomt echter niet dat ik dit tot nu toe de minste Ki-duk Kim vind.

3,0*