Hable con Ella (2002)

Hable con ella is een zeer bijzondere film geworden over twee vrouwen die in een coma beland zijn na een ongelukkig ongeval. Hun twee minnaars leren elkaar beter kennen in het ziekenhuis. De één, Benigno is een vreemde man, wonend tegenover het danslokaal waar hij zijn grote onbereikbare liefde Alicia gade slaat. Hij is een gluurder, een voyeur en het helt zelfs over naar stalken. Door haar ongeval - weergegeven door flashbacks - weet hij een manier te vinden om elke dag bij haar te zijn. De liefde - of moeten we het obsessie noemen - is groot en het is aandoenlijk hoe comapatiënten worden verzorgd. Wellicht wat naïef van mij, maar ik moest vaststellen dat het leven gewoon doorgaat terwijl je in een soort van winterslaap vertoeft. Je blijf menstrueren bvb en je kan zelfs zwanger raken en bevallen? In het begin creëer je een zekere sympathie voor de overgave van Benigno. Later kreeg ik eerder een afkeer voor zijn ziekelijke obsessieve handelen. De plottwist bevestigt dit alleen maar. Marco gaat heel wat anders om met zijn liefde toen ze in een coma belandde. Hij heeft het moeilijk de situatie te aanvaarden. Toch laat hij haar niet zomaar vallen. De film zal me bijblijven wegens twee erg sterke scènes. Enerzijds had je de fictieve stomme film scène waarbij op symbolische wijze de verkrachting wordt uitgebeeld. Mooie originele insteek was dat. En anderzijds was de scène waarbij Marco op het einde van de film Alicia terugziet erg sterk en emotioneel. Ze draagt een verleden met zich mee, maar ze heeft geen idee wat. Marco worstelt met het feit of de waarheid voor zowel Benigno én Alicia de beste oplossing is. Hable con ella is een mooie uitgebalanceerde film die de moeite waard is om te bekijken. Eentje die blijft nazinderen met zijn mooie script en montage.

Hable con Ella Donkere en eigenzinnige film van Almodóvar. De films van de Spaanse regisseur hebben altijd een excentriek, absurd en zeer donker tintje, en Hable con Ella is daarop geen uitzondering. De "verkrachtingsscene" is een zeer krachtige en eigenlijk verschrikkelijke scene, maar in de handen van Almodóvar is het ook lekker weird. Probleem van de film is wel dat ik niet echt meeging in de onlosmakelijke band tussen Benigno en Marco, en dat komt denk ik vooral omdat ze beide zo onsympathiek zijn. Het acteerwerk is uitstekend, maar de personages die de acteurs spelen zijn zielige en in zelfmedelijden zwelgende kleine kinderen. Ik denk dat dit ook de bedoeling van Almodóvar was, en vooral als verhaal over obsessie en mannen met psychische problemen is Hable con Ella geslaagd.

Een terugkerend thema bij Almodóvar zijn de traditionele rolpatronen tussen man en vrouw, en de omkering of bevestiging daarvan. In dit geval maken we kennis met een vrouwelijke stierenvechter en een mannelijke verpleger - een omkering van de rolpatronen. Daartegenover staan de danseres en de slangendoder - een bevestiging. Over de geaardheid van Benigno bestaat verwarring, bijvoorbeeld wanneer hij Marco beschrijft als een mooie man. Dan blijkt echter dat hij geobsedeerd is door de danseres Alicia en haar bespiedt als een voyeur. De passionele kleur rood is nadrukkelijk aanwezig, vooral bij de corrida, al wordt de stier gelokt met een roze lap. Lichtblauw en wit zijn de klinische kleuren. Er zijn een paar mooie luchtshots van de Andalusische maquis en van de Spaanse architectuur, maar de belangrijkste scènes spelen zich binnen af. De chronologie wordt meermaals doorbroken voor flashbacks, een droom en een cine mudo. In dit zwart-witfragment zitten acteurs in jaren '20-stijl, met overdreven veel make-up en een Frankensteinachtig laboratorium. Deze scène is een verbloemde manier om de verkrachting van de comateuze Alicia te tonen. Ik verwachtte een verrassende ontknoping: Marco heeft het gedaan, Benigno neemt de schuld op zich. Zo zit het echter niet; de voor de hand liggende verdachte heeft het wel degelijk gedaan. Deze toont echter geen schuldbesef.. Er zijn nogal wat bekende gezichten in een nevenrol: Geraldine Chaplin als de danslerares, Lola Dueñas als de zus van Alicia, Elena Anaya als de ex van Marco, broer Agustín Almodóvar die als priester haar huwelijk inzegent. Marisa Paredes heeft een cameo als toehoorster bij het optreden van Caetano Veloso, die een Mexicaans lied zingt waarin de roep van de treurduif geïmiteerd wordt.