Mar Adentro (2004)

Een erg mooie, sterke en ontroerende film. Sterk acteerwerk en een verhaal dat mij erg aanspreekt. Ik heb er niet veel woorden voor. Een pareltje. 4,5*

Mar adentro is een knappe ingetogen film over het leven van een verlamde man die smeekt om euthanasie. De film deed me in vele opzichten denken aan het gelijkaardige Le Scaphandre et le Papillon (2007). Mar adentro vertelt het verhaal van Ramón Sampedro die na een duik in ondiep water decennia lang aan zijn bed is gekluisterd. Hij is het leven zonder waardigheid beu en wenst te gaan. Hoewel het onduidelijk is waarom hij net nu die wens heeft, komt de wens zeer intens en authentiek binnen. Het knappe van de film is de moeilijke balans die Alejandro Amenábar probeert te vinden in het scenario. Hij spreekt zich niet zozeer uit tégen of vóór euthanasie en laat beide 'partijen' aan het woord met tal van argumenten. In het nog steeds erg katholieke Spanje - zeker bij de oudere garde - is euthanasie uit den boze en is het niet aan de mens om te oordelen of zijn leven waarde heeft of niet. Amenábar toont ook aan dat het leven het waard is om te leven, ook al is het zwaar of lastig. Javier Bardem levert een fenomenale prestatie af met de vastberaden warme Ramón Sampedro. Hij tilt in zijn eentje de gehele film naar een hoger niveau. Jammer genoeg staan de andere personages iets te veel in de schaduw hiervan. De film staat bol van de mooie dialogen - soms cynisch van aard - die bij momenten iets filosofisch hebben zoals: "een rolstoel is slechts een kruimel van de verloren vrijheid die ik heb". Lachen is dan ook de enige emotie die hem nog rest. Neem daarbij de mentale vlucht naar de zee op de tonen van Puccini's Nessun Dorma en je creëert een zekere sympathie voor Sampedro's doodswens. Paradoxaal genoeg vond ik Sampedro ondanks zijn verlangen een persoon met toch voldoende levenskracht en -vreugde in de manier waarop hij communiceerde met anderen. Uiterst sterke film, terecht bekroond destijds. Knap!

“Freedom without a life is not freedom.” “A life without freedom is not a life.” Indrukwekkende film. Bardem is weergaloos als een man die al jaren verlamd in bed doorbrengt, en het liefste euthanasie wil plegen. Maar in het religieuze Spanje is dit nog niet zo gemakkelijk, en de rol van de kerk wordt op trieste maar soms ook humoristische wijze (de scene in het huis met de pastoor) verwerkt in het verhaal. Actrices Rueda, Dueñas en Rivera zijn ook geweldig en vooral de rol van Rueda als advocate Julia, die zelf met ernstige migraineaanvallen kampt en al weet dat ze over een tijd niemand meer zal herkennen, maakt indruk. Haar laatste scene zal me nog wel even bijblijven. Net zoals de laatste scenes met Bardem.