Opinions

Aparte, maar wel goede film, waarin Jet Li laat zien zelfs nog iets meer te kunnen, dan alleen een meester in martial arts te zijn. In tegenstelling tot zijn andere films moet Jet Li in deze film een rol spelen, waarvoor hij echt moet acteren. Tot mijn lichtelijke verbazing laat Li zien dat hij dat ook kan. Hij doet het zelfs gewoon goed. Daarnaast zet ook Bob Hoskins een erg sterke rol neer en combineert dit het ietwat onevenwichtige karakter van de film De actiescenes in deze film zijn goed gemaakt en zien er prima verzorgd uit, maar passen niet helemaal bij het zwaar dramatische middengedeelte van deze film. Verder is het echter een goede film met een goed verhaal, goed acteerwerk en goede actiescenes. Erg vermakelijk en zeer onderhoudend allemaal!

3,5*

Matige film met een verhaal vol plotgaten, slechte dialogen en matig acteerwerk van eigenlijk iedereen. De actiescènes zien erg overigens best goed uit en zorgen ervoor dat de film toch nog enigszins de moeite waard is. Ook bevat de film een hoop vaart en is mede daardoor nog enigszins onderhoudend.

2,0*

Enorm voorspelbaar filmpje dit.

Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar als je als regisseur kiest voor de serieuze aanpak, dan moet een film als deze wel enige spanning bieden. Dat is eigenlijk de hele film niet aanwezig. Het epositieve is dat het camerawerk zowaar goed verzorgd is, al had hij in de eerste 30 seconden wel wat last van trillende handjes.

Het acteerwerk is degelijk, maar vooral Washington speelt echt op de automatische piloot. Pine ken ik niet zo goed, maar is ook niet zo bijzonder. Verder zijn het vooral de enorm standaardsituaties van de personages, die deze film verder naar beneden halen. Vrouwtje gaat vreemd, relatie is niet top, ze ziet manlief een heldendaad verrichtenop tv en rararara hoe zou dat toch aflopen......?

Vooraf hoopte ik op een spannende film, maar met deze regisseur had ik beter moeten weten. Een duffe film, standarrdpersonages.zonder enige spanning en enorm voorspelbaar. Dat geeft wat mij betreft een prima samenvatting van deze film in 1 zin.

1,5*

Indrukwekkende film, waarin Bruno Ganz een voortreffelijke acteerprestatie neerzet. Daar is iedereen het wel over eens denk ik. Soms leek het haast wel alsof je naar de echte Hitler zat te kijken. Daarnaast biedt de film een interessant verhaal, waarin Hitler eens op een menselijke manier wordt belicht en je tevens ook te zien krijgt dat Hitler, hoe onmenselijk hij ook was, daarnaast ook wel menselijke trekjes bevat. Cinematografisch ziet de film er verder ook mooi uit, met een mooie donkere belichting, die tevens voor de juiste sfeer zorgt. Het is jammer dat de film na Hitler's dood wel inzakt al was het einde, waarin je te zien krijgt hoe het met de overlevenden is afgelopen wel weer sterk.

4,0*

Een behoorlijk lekker filmpje dit. Samuel L. Jackson is een acteur die erg veel rollen speelt en helaas in 75% van zijn films vaak op de automatisch piloot acteert. Gelukkig is dit een film waarin hij die piloot eens lekker ouderwets uitzet en een uistekende rol speelt als geweldig brute ondervrager.

Regisseur Jordan pakt het goed aan, door je als kijker mee te laten denken of alles nu wel of niet geoorloofd is. De film blijft contant een goed niveau houden, met prima dialogen en een interessant ""gevecht" tussen Carrie-Anne Moss en Jackson.

Het einde van de film is wel erg sterk en zet je als kijker nogmaals aan het denken. Leuk gedaan moet ik zeggen.

3,5*

Aardige film van van Damme, hoewel het verhaal op zich wel vrij standaard is. De invulling ervan is niet slecht gedaan en van Damma laat zelfs zien een klein beetje te kunnen acteren. Had het niet verwacht, maar deze film viel me nog best mee. Toch is de film echter lang niet zo goed en vermakelijk als bijvoorbeeld Hard target, een film die erg vermakeijk was qua actie. Toch zit van Damme weer in de lift omhoog, in tegenstellling tot zijn vadsige collega S Seagal.

2,5*

“People are gonna drink! You know that, I know that, we all know that, and all I do is act on that.”

Een mooie misdaadklassieker van Brian De Palma. De Palma is vooral bekend geworden met Scarface, maar persoonlijk geef ik qua misdaad de voorkeur aan deze film. The Untouchables heeft een boeiend verhaal, dat zich afspeelt ten tijde van de drooglegging in Amerika, eind jaren twintig, begin jaren dertig van de vorige eeuw.

Allereerst verdient het acteerwerk een absolute pluim. Hoofdrolspeler Kevin Costner doet het goed als de man, die enthousiast te werk gaat om misdaadbaas Al Capone achter slot en grendel te krijgen. Vooral zijn twijfel en onzekerheid, die hij af en toe heeft, komt erg overtuigend over. Robert De Niro is nog een tandje beter als Al Capone. Hij tiert en slaat er regelmatig op los en er gaat een ongekende dreiging van hem uit. Toch is hij niet de ster hier. Dat is wat mij betreft Sean Connery, die als de eenvoudige en eerlijke politieman meehelpt om Capone te pakken te krijgen. Hij overtuigt elke seconde dat hij in beeld is en geeft zijn personage een grote dosis geloofwaardigheid mee.

Daarnaast kent The Untouchables een erg sterke montage, met enkele fijne trucjes, zoals De Palma graag gebruikt in al zijn films. Vooral de manier waarop van boven gefilmd wordt is erg mooi. De fantastische trappenscène met de babywagen, is nog vele malen mooier dan in de film van Eisenstein, waar De Palma blijkbaar goed naar gekeken heeft. Er zit veel dynamiek in de camerabewegingen en het gebruik van slowmotion geeft alles daarbij nog eens een extra dimensie.

Ik vond het alleen wat jammer dat The Untouchables op een gegeven moment wel erg op een voetstuk geplaatst werden en dat het echt overduidelijk een strijd tussen goed en slecht is. Een ietwat minder zwart-wit beeld had het hele gebeuren zeker nog iets beter gemaakt. Verder overigens nog complimenten voor de aankleding en de sfeer, die meer dan goed is. Hetzelfde geldt voor de muziek, die afkomstig is van Ennio Morricone. Tsjonge, wat heeft die man muziek gemaakt voor een hoop goede films. Het is bijna niet meer bij te houden.

The Untouchables is al met al een erg mooie film, die een prima beeld geeft van de strijd tegen Al Capone. Een boeiend verhaal, prima acteerwerk en een erg goede montage drukken overduidelijk de kleine minpuntjes van deze misdaadklassieker weg.

4,0*

Vermakelijke thriller, die zijn spannende momenten heeft, maar heel bijzonder of verrassend wordt het eigenlijk nergens. Diane Lane acteert naar behoren en speelt een geloofwaardig personage. Wel jammer is het dat ze op het einde wel erg dom doet door in de auto te stappen, terwijl iedereen wel weet dat op dat moment de moordenaar achterin zit. Verder zitten er nog wat kleine foutjes in, die mij verder niet stoorden. Ik vond het verhaal van de nieuwsgierige mensen, die naar alles kijken, hoe slecht het ook is wel aardig en ik denk dat hier ook wel een kern van waarheid in zit. Een film die wel een voldoende waard is.

3,0*

Fijne Pixar wederom, maar Ratatouille blijft nog steeds onovertroffen. Het begint allemaal erg sterk met de eerste tien minuten, waarin we het levensverhaal van Carl Fredricksen voorbij zien komen. Erg mooi gedaan, waadoor ik ook gelijk sympathie voor de oude man voelde. Daarna begint het eigenlijke avontuur en zakt de film op sommige momenten wel een klein beetje in. Russell is een druk en niet altijd even leuk personage, maar de vogel en de pratende honden maken dan gelukkig weer een hoop goed. Het verhaaltje is leuk om te volgen, de animatie is zoals altijd van hoog niveau en verder zitten er wel een paar aardige grappen in. Desondanks wordt het niveau van de eerste tien minuten nooit meer gehaald, maar is het zeker wel weer een prima animatiefilm.

3,5*

Leuke film, die lekker wegkijkt en een goede combinatie tussen komedie en drama weet te bieden. George Clooney speelt misschien een rol die hij wel vaker speelt, maar ik denk dat geen andere acteur beter geschikt is voor deze film als hij. Geweldig hoe overtuigend hij zijn rol neerzet als de man die gek is op reizen en uiteindelijk vooral van buiten erg zelfverzekerd is en lijkt. heeft Clooney erg veel chemie met Vera Farmiga, die haar rol ook erg goed speelt.

De film kent zijn grappige en minder grappige momenten en is minder voorspelbaar dan ik dacht. Ik verwachtte dat Clooney en Farmiga uiteindelijk wel samen zouden gaan wonen of iets dergelijks, maar dat pakte toch net even iets anders uit. Beter ook, waardoor de film net wat scherper overkomt dan anders het geval zou zijn. Daarnaast is de film ook best herkenbaar en ook dat gegeven maakt de film leuk.

Verder is de muziek wel aardig en blijft het altijd fijn om Sam Eliott met zijn geweldige snor en lach een rolletje te zien spelen in een film, zo ook hier dus, al is zijn bijdrage beperkt. Tja best wel een leuke film dus, die lekker wegkijkt en duidelijk wil meegeven dat je leven nog zo mooi verpakt kan zijn, maar dat het familie en vrienden zijn die je leven kleur meegeven. Reitman levert dus na Juno wederom een leuke film af en is een regisseur om in de gaten te houden.

3,5*

Matige film. Dakota Fanning is en blijft een geweldig acteertalentje, maar in deze film speelt ze zowat haarzelf. Erg volwassen en vooral erg irritant. Zeker niet slecht, maar het is niet mijn ding. Murphy is redelijk en samen met het nogal erg zoetsappige en voorspelbare verhaal blijft er vrij weinig over. Nou ja het varkentje steelt dan wel de show, dat moet gezegd worden. Verder zeker geen film die ik ook nog eens wil zien.

1,5*

Volledig mee eens. Jammer, maar zoals die goede oude films van vroeger lijkt het niet meer te worden. Jammer trouwens ook dat van iemand als Danny Trejo zo weinig gebruik wordt gemaakt in deze film. Maar goed Steven is gettin too old for this shit! .

1,5*

Redelijk vermakelijk filmpje, waarbij ik de broodje aap verhalen op zich best leuk gevond vind. Verder volgt de film het geijkte pad met een hoop clichés en ook net wat teveel moorden, waardoor er van de spannende openingsscene op een gegeven moment weinig meer over blijft. Ook het acteerwerk was niet best, maar dat is bijna nooit het geval. Wel geinig is dan het einde, waar blijkt dat de film die we gezien hebben ook een broodje aap verhaal is. Dat is nog wel leuk gevonden.

2,5*

Een matig horrorwerkje, dat soms nog meer weg lijkt te hebben van bijvoorbeeld een film als The Ring, dan van de Urban Legends formule zelf.

De film zelf is niet echt bijzonder, niet echt spannend en bevat ook veels te weinig sfeer. Toch kijkt het allemaal nog wel redelijk weg, omdat de kills nog wel vermakelijk zijn. De Sfx zijn som wel goed en soms ook best nep. Verder is het ook zeker geen film die je lang zal bijblijven, daarvoor is het allemaal niet goed genoeg voor.

Onvoldoende dus, maar ik had het allemaal nog veel slechter verwacht.

2,0*

Een mooi portret van een man, die samen met zijn gezin in de Mongoolse hoogvlakten woont en daar een vrij primitief leven leidt. Ik kan me vrij goed vinden in de commentaren, die hier gegeven zijn, maar ik ga ergens “in het midden zitten” Vooral het eerste uur is behoorlijk sterk. In de traagheid zitten soms mooie beelden verweven en daarnaast is de humor soms lekker droog. Vooral de manier waarop de Mongoolse landschappen worden vastgelegd op camera, is meer dan de moeite van het kijken waard.

In het tweede uur zakt het niveau dan helaas wel wat weg. De mooie scenes worden spaarzamer en het verhaal lijkt soms wat teveel heen en weer te schieten en “een kop en staart” te missen. Overigens is de soundtrack wel erg mooi en ook erg passend bij een verhaal als deze. Die rustige muziek zorgt in combinatie met de traagheid en de mooie beelden vooral in de eerste helft voor een heerlijk rustgevend gevoel. Het leukste moment is de scene, waarbij Bayartou door zijn vrouw naar de winkel wordt gestuurd om condooms te kopen, maar dit uiteindelijk niet durft. Dat was echt humor.

Jammer dat de tweede helft niet zo goed is als de eerste, maar in potentie is dit zeker een topper. Soms lekker traag en rustgevend en soms ook heerlijk droogkomisch.

3,5*

"Hand me the fucking keys, you cocksucker, what the fuck?"

Een erg sterke film van Bryan Singer, die een geweldig sterk scenario bevat, waar je bij de eerste kijkbeurt enorm door verrast wordt. Tenminste, ik wel. Bij een herziening is de verrassingsfactor weg en hoewel een tikkeltje minder indrukwekkend, blijk dan dat alles nog steeds erg goed in elkaar zit.

Vooral de cast is erg goed op dreef. Spacey wint hier een Oscar voor beste mannelijke bijrol en dat is op zich wel terecht, want hij doet het erg goed als de kreupele Verbal Kint. Erg mooi hoe hij hier de diverse emoties tentoonspreidt. Verder zijn Benicio del Toro met zijn geweldige accent en Stephen Baldwin ook erg goed op dreef. Gabriel Byrne is iets minder sterk. Het verhaal rondom Keyser Söze is en blijft geweldig intrigerend. Moorden en misdaden plegen en ondertussen de wereld wijsmaken dat hij slechts een verzinsel is.

Naast een sterk scenario, is de regie ook verzorgd. Het acteerwerk is zoals gezegd erg sterk en de dialogen zijn ook meer dan in orde. Daarnaast zit er ook leuke humor tussendoor. Vooral de scène met de line-up is ronduit hilarisch. Ik heb echt geweldig moeten lachen daarom, en die scène is, samen met de geniale twist, absoluut het hoogtepunt van de film. Toch blijft de vraag open wie Söze nu daadwerkelijk was? Kint? Kobayashi? Of wellicht beiden? Er valt voor diverse mogelijkheden wat te zeggen en dat blijft het boeiend houden.

4,0*

Een prachtige film van Nikita Mikhalkov, dat moet gezegd worden. De meningen hier zijn sterk verdeeld, maar ik vond toch wel een uiterst boeiende film, met een sterk verhaal en een paar zeer sterke scenes, met een zeer sterk einde, dat er toch best wel inhakt en bij vlagen erg mooi cameragebruik.

Het tijdsbeeld dat wordt geschetst is buitengewoon sterk. Het komt allemaal erg rustig op gang en Mikhalkov neemt in de eerste helft goed de tijd om de personages te schetsen. Het is uiterst sfeervol neergezet en het is boeiend om te zien hoe het leven van alle dag, van een op het oog heel normaal gezinnetje plaats vindt. Het zijn in eerste instantie vooral de sterke personages die het boeiend maken. Vooral de kleine Nadya, geweldig gespeeld trouwens door Ingeborga Dapkunaite, zorgt voor veel enthousiasme en vrolijkheid. Nadya is tevens de personificatie van de onschuld, waar de familie op dat moment nog voor staat. De manier waarop ze iedere keer weer het veld in rent en vol overtuiging haar liedje zingt, waarbij Mikhalkov ervoor zorgt dat het op fraaie wijze op beeld wordt vastgelegd, is geweldig om te zien. Het gele koren, waar de zon dan continu op schijnt, blinkt voor de kijker als goud.

Maar ook Mikhalkov zelf acteert behoorlijk sterk als generaal, die ondertussen ook een fijne vader en een goede man probeert te zijn. Het knappe aan de film is ook dat de sfeer langzaam omslaat, van eerst heel vrolijk en onschuldig, naar steeds dreigender. Oleg Menshikov speelt dan ook geweldig als neef Mitya. Hij is zowel charmant, gezellig en dwingend en heeft het vermogen om alles en iedereen naar zijn hand te zetten. Ook zijn personage wordt sterk uitgewerkt en prima neergezet.

Er zitten een paar prachtige scenes in, waarbij Nadya een paar keer in voor komt. Maar ook het moment dat de ballon verschijnt, met de enorme beeltenis van Stalin erop, zag er toch wel enorm indrukwekkend uit. Sowieso zijn die laatste twintig minuten echt enorm sterk. Het is zo enorm wrang, omdat de band die je in de eerste helft opbouwt met de personages, gewoon ontzettend sterk is. Daarnaast brengt Mikhalkov het allemaal sterk in beeld, waarbij de zon een aantal keren op belangrijke en fraaie wijze, een hoofdrol in speelt.

4,5*

Uzak is bij vlagen een sterke film, die vooral een erg mooi begin kent, met mooie trage lange shots, waarin minutenlang geen woord wordt gezegd.

Het is het begin van een sfeervolle film, waarin regisseur Nuri Bilge Ceylan bij vlagen laat zien dat hij een getalenteerd filmmaker is. Is zijn meest recente film Once upon a Time in Anatolia komt dat pas echt tot ontwikkeling. In deze Uzak staat vooral de relatie tussen de twee hoofdpersonen centraal. Yusuf denkt dat het leven bij Mahmut beter is, maar komt er al snel achter dat dit weleens niet het geval zou kunnen zijn. Mahmut heeft ook zo zijn dromen, maar weet ook dat die nooit te realiseren zullen zijn. Dat geeft beide mannen op een gegeven moment een bepaalde moedeloosheid, wat ik wel redelijk goed uitgewerkt vond.

Jammer dat het af en toe wat drukker wordt en daardoor ook iets minder boeiend. Ceylan is duidelijk een regisseur, die op zijn best is als er sfeer gecreëerd moet worden en er liefst niet teveel gepraat wordt. Ik las trouwens dat de acteurs amateurs waren, maar ik vond ze best goed acteren. Vooral de man die Mahmut speelt, doet het erg goed. Verder best aangenaam dus, maar op sommige momenten net niet goed genoeg om echt top te zijn.

3,5*