Les Vacances de Monsieur Hulot (1953)

Playtime en Mon Oncle waren natuurlijk geweldig, maar deze is toch ook wel memorabel. Ik kan me echt nog een hele hoop hilarische momenten voor de geest halen. De deur die elke keer zo'n irritant geluidje maakt, het oude echtpaar die constant elkaar af aan het zeiken zijn, en natuurlijk Monsieur Hulot! En allemaal rustig en op tijd gebracht met een relekstheid waar je weemoedig van word. Daarbij komt nog het nostalgische zwart/wit, de muziek en het flinterdunne nononsens verhaaltje. Echt een heerlijke film. 4 sterren

Of dit "de beste" of zelfs maar mijn eigen favoriete Tati is weet ik niet, maar het is wel zijn meest perfecte film, met z'n kleine universum vol scherp geobserveerde personages, maximaal uitgebuite komische mogelijkheden, prachtige fotografie en talloze kleine grapjes. Daaronder stroomt een vriendelijke melancholie, "the hope that underlies all vacations and the sadness that ends them" zoals Roger Ebert het formuleert, afgezet tegen de romantiek van de zon, de zee en de warmte – dit is een film die geen kleur nodig heeft om zonneschijn te suggereren. Sommige grappen heb ik al een dozijn keer gezien (de onverstaanbare stem van de stationsomroeper, de koffer die op een extra traptrede lijkt, de kaartspeler die dankzij Hulot zijn kaart op een andere speeltafel opgooit met alle woordenwisselingen van dien, het geluid van de deurveer, de mevrouw met de parasol die mooie schelpen vindt en haar man die ze voor haar –eh– bewaart, het effect van de krik onder de auto, en –mijn persoonlijke favoriet– Hulot die door de strakgetrokken sleepkabel wordt gelanceerd), maar nog steeds schiet ik ervan in de lach.         Het enige nadeel: na het herzien van deze film ging ik een rondje hardlopen, en de laatste acht kilometer liep ik in de stromende regen, niet aangenaam wanneer je hoofd nog vol Hulot zit. Ik heb me maar ingebeeld dat ik over het strand van St-Marc-sur-Mer liep.

Deze een week of wat geleden weer eens opgezet. Was ooit de eerste Tati film die ik zag en bleek de perfecte film om op de Belg-Frans te bekijken, wanneer je de Franse taal niet echt meester bent, want wat er in gezegd wordt maakte totaal niet uit. Eerste film met het karakter Monsieur Hulot en dit is misschien wel de beste, want hoewel de volgende films natuurlijk veel mooier geschoten zijn en daardoor visueel meer indruk maken, heeft deze oudere zwart-wit film zeker qua beeldgrappen bij mij een streepje voor. Voortdurend gebeurt er wel iets in beeld en Ik denk dat dit de film is die qua grapdichtheid toch wel het beste scoort van alle Tati films, al moet ik meteen toegeven, dat ik bij lange aan nog niet al zijn korte films heb bekeken. De film weet ook perfect de vakantiesfeer van weleer te treffen, al dan niet afkomstig van oude prentbriefkaarten, die natuurlijk nooit zo echt heeft bestaan en neemt het tegelijkertijd enorm op de hak, gebruikmakend van allerlei archetypes, zoals daar zijn de sportieve bal, de betweterige student, het schuchtere meisje, of het oudere echtpaar wat alles en iedereen aandachtig en kritisch bekijkt, zonder zelf ooit aan enige activiteit deel te nemen. Erg leuk gedaan. Het is echter uiteraard Tati zelf in rol van Hulot, die de show steelt en zich onbedoeld door alles heen blundert en voor enige opschudding weet te zorgen bij de andere badgasten. Echt een leuke film, die ik graag om de paar jaar kan blijven bekijken en bevat bovendien dé ultieme tip om Roland Garros te kunnen winnen. Een acht, ofwel vier sterren.