Lola (1961)

Zwart-wit film van het nouvelle vague type zoals er vele Franse werken in die tijd in de zalen werden vertoond. Wat opvalt is de natuurlijkheid en spontaniteit waarmee dit verhaal wordt gebracht over mensen die verlangen om uit het dagelijkse te vluchten en hun ideaal in vervulling te zien gaan. Heel eenvoudige dialogen en prachtige muziek van Michel Legrand. Debuutfilm van Jacques Demy waarvan blijkt (wordt vermeld in het voorwoord van de film) dat de originele band verloren ging in een brand en dat wat nu te zien is een later gevonden copie is, gerestaureerd en recentelijk gedigitalisserd. Anouk Aimée, lieflijker dan ooit (ze is ondertussen 80 jaar en is nog actief in de filmwereld) schittert in de hoofdrol maar ook meerdere andere acteurs overtuigen.

De twee films, die ik tot nu toe van Jacques Demy zag bevielen me totaal niet, maar waren ook een musical, iets waar ik Demy niet zo goed in vind. Zijn debuutfilm Lola is dat gelukkig niet en die beviel me ook een stuk beter. Lola is het beste te omschrijven als een luchtig drama. Het verhaaltje is eenvoudig en de film wordt vooral gedragen door Anouk Aimée, die de rol van het gelijknamige titelpersonage vol overgave op zich neemt. Wat een overtuiging en wat een overgave stopt zij hier in deze rol. Dat, in combinatie met het luchtige sfeertje, maken van Lola een aangename kijkervaring. De zwart-wit fotografie mag er ook zijn. Verder is het vooral een herkenbare film voor mensen, die ooit zelf verliefd zijn geweest en zich nog altijd goed hun eerste liefde kunnen herinneren. Die is vaak speciaal en zal je je waarschijnlijk altijd blijven herinneren. Lola roept dat romantische gevoel bij mij in ieder geval wel enigszins op. 3,5*

Stijlvolle (non-musical) film van Jacques Demy rond het personage Lola die aan de kost komt als danseres in een cabaret/bordeel. Vlotte referenties naar Gary Cooper, Marilyn Monroe en Marlene Dietrich komen daarbij langs. Zelfs in deze nog steeds vroege fase van de film werd er graag aan zelfreflectie gedaan over het medium. Of misschien heeft het gewoon te maken met de aanwezige fascinatie van Demy en de Franse filmwereld voor Hollywood? De film staat hier en daar omschreven als romantisch drama en wordt ook gelinkt aan de nouvelle vague. Wat dat laatste betreft, valt zeker het existentialistisch sfeertje op. Een noirkantje zou je het ook kunnen noemen, en dat is helemaal niet zo gek wanneer je bedenkt dat ook de Amerikaanse film noir invloeden oppikte uit de slipstream van de Franse existentialisten Camus en Sartre. Naast het langspeeldebuut van Demy betreft deze film ook het debuut van componist Michel Legrand. Al viel me hier vooral het stukje Beethoven op dat gebruikt werd als leidmotief in cruciale scenes. Verder een prachtige zwartwitfotografie en prima camerahantering. En genieten maar van de straatzichten uit 1960, met leuke Franse mode en dito wagenpark. Kijktip voor wie wil weten hoe het Lola verder vergaat: Model Shop (1969) is een vervolg hierop. Een heel andere film maar ook het bekijken meer dan waard.