Lost Horizon (1937)

Gezien de andere films van Frank Capra is dit een wat vreemde eend in de bijt. Daar waar hij samen met zijn favoriete scenarioschrijver Riskin doorgaans zijn publiek op luchtige wijze een ietwat satirisch beeld voorhoudt over het dagelijks leven, schetst Capra hier een utopische wereld. Daardoor is deze film een stuk serieuzer dan de heerlijke komedies, die hem zo bekend gemaakt hebben. Ik ben daar niet onverdeeld enthousiast over. Ik kan de hoge waardering wel begrijpen vanwege de indringende boodschap, maar ik deel die appreciatie niet. Daarvoor kent de film te veel tekortkomingen en is hij in het middengedeelte ronduit saai.

Ik moest bij deze film wel eens denken aan het commentaar van de filmcriticus David Winnington bij A matter of life and death van Michael Powell en Emeric Pressburger, toen hij over de daarin getoonde serene hemel schreef dat dat feitelijk "een grenzeloos Wembley-stadion is, omringd door klingelende muziek en mist, waar alle mensen met enig verstand, als ze al zo onvoorzichtig waren om daar terecht te komen, zich onmiddellijk uit weg zouden godslasteren." Met andere woorden, om in Lost horizon mee te kunnen gaan moet je duidelijk even je cynische of ironische (of, zouden sommigen zeggen, gewoon realistische) bril afzetten. Kan ik dat? Ík wel – soms weet ik zelfs gewoon niet meer of ik die bril nog wel ergens heb liggen. (En eerlijk is eerlijk, Capra en Riskin bouwen zelf ook al een alternatieve zienswijze in door George Conway en Maria tot het einde toe te laten streven naar een ontsnapping.)         Los daarvan is dit een technisch extreem ambitieuze en voor mij op alle fronten geslaagde produktie met fantastische sets en een opmerkelijk hoogwaardige rolbezetting, met name in de rollen van twee van de door mij meest gewaardeerde bijrolacteurs uit het klassieke Hollywood, Thomas Mitchell als de doortrapte Barnard en de in double takes gespecialiseerde Edward Everett Horton als paleontoloog Lovey, ik bedoel Alexander P. Lovett. Het gebruik van kwalitatief minder filmmateriaal en stills om het hele verhaal te kunnen vertellen ervaar ik nergens als een probleem.         De remake heb ik nooit gezien, maar als ik zo de trailer op YouTube zie krijg ik daar bereveel zin in, dat lijkt me zomaar de beste musical sinds The sound of music. O, nou blijk die cynische bril toch nog te hebben gevonden, die lag naast Shangri-La van de Kinks...

Dit utopia achtig verhaal is over een mysterieus land waar er vrijwel geen veroudering plaats vind , iedereen in vrede met elkaar leeft , hebzucht en machtshonger niet bestaan , het ljikt behoorlijk op een vorm van escapism . Mensen zitten nu eenmaal niet zo in elkaar om zo'n beschaving tot stand te brengen . Neemt niet weg dat de film aardig in elkaar steekt maar het is en blijft een sprookje