El Laberinto del Fauno (2006)

Ik volg toch ook Teejey en TornadoEF5 hun mening eigenlijk. Qua boodschap is de film wel duidelijk: je zou kunnen zeggen dat monsters leven in een fantasiewereld, maar de echte monsters die leven gewoonweg in de echte wereld. Kapitein Vidal is wel een prachtige verpersoonlijking van zulk monster, het moet gezegd. De film is op momenten lekker rauw en dat kon ik wel smaken maar er ontbreekt gewoon iets en ik denk dat dat vooral komt doordat ik nooit echt een band wist te ontwikkelen met de personages. Er zijn ook momenten zoals waar Mercedes, dus de vrouw die de rebellen helpt, de kans krijgt om kapitein Vidal te kelen maar ze het niet doet, gewoon omdat de Vidal op het einde nog een rolletje moest vervullen... Ook die scène met het monster met de ogen in zijn handen (hoe komen ze erop hehe) hadden ze beter op een andere manier gedaan dan dat met die druiven eten, dat vond ik dan weer wel kinderachtig. Bovendien vond ik maar weinig aan het labyrint, rechts links rechts links en meer was er niet aan leek het wel, het aspect van 'verdwalen in een doolhof' is dan ver zoek. Al bij al is de film mooi geschoten en kent de soundtrack wel een aardig deuntje dat ik waarschijnlijk morgen alweer vergeten ben. Dusja, wat mij betreft toch overgewaardeerd en heb ik er minder van genoten dan ik had verwacht, misschien komt het inderdaad door de generatiekloof Ik word bijna 23

Blijft mooi. Na meerdere kijkbeurten is het verrassende van de fantasy elementen wel een beetje weg, maar dan blijkt dat deze film ook op dramatisch vlak toch goed z'n mannetje kan staan. En zo levert del Toro een film waar fantasy en drama elkaar perfect aanvullen. Visueel is het enkel de CG die wat ouderdom vertoont, verder erg mooi en sfeervol geschoten. Soundtrack is wat flauwer en had iets meer pit en eigenheid mogen hebben, gelukkig is het acteerwerk wél op niveau. Toch niet zo evident, met een 12-jarige hoofdrolspeelster en nogal wat drama tussen de fantasy door. Een film die verder ook erg makkelijk wegkijkt en een divers publiek heeft weten overtuigen. Ik ben op zich wel benieuwd wat del Toro met The Shape of Water neergezet heeft, vanuit de verte lijkt die wat op deze film te lijken, maar tot dan blijft dit duidelijk mijn favoriete del Toro film. 4.0* en een uitgebreide review

Een herziening jaren uitgesteld, omdat ik bang was dat een tweede kijkbeurt tegen zou vallen. Maar nee hoor, de film staat nog steeds als een huis. De creatieve afwisseling van fantasiebeelden en de gruwelen van de guerrillaoorlog trekken je vanaf de eerste scènes naar het puntje van je stoel. In meerdere betekenissen van het woord een fantastische film, met geweldige vertolkingen van de jonge Ivana Baquero én haar tegenpool, de meedogenloze Sergi López. Maribel Verdú stelt bij mijn weten nooit teleur. Naar mijn bescheiden mening een meesterwerk.