Yabu no Naka no Kuroneko (1968)

Heerlijke sfeervolle horror van Shindô, die ik minstens zo goed vind als Onibaba. Shindô weet ook hier een heerlijke sfeer te creeren, met mooi gefilmde zwart-wit beelden en vooral erg sterke effecten, waardoor de horror toch wel overkomt. Het verhaal is wat eenvoudig en in het begin gaat het misschien iets te gemakkelijk, maar gelukkig duurt dat niet al te lang en weet Shindô voooral de sfeer en stijl naar een zeer hoog niveau uit te werken. Vooral de momenten in het bos zijn sterk en hebben iets angstaanjagends. Donker bos is sowieso al iets waar ik zelf ook niet al te graag doorloop en hier wordt die locatie op een goede en effectieve manier benut. Ook het laatste shot, waarbij de sneeuw rustig naar beneden dwarrelt, is geweldig in beeld gebracht. Zo zijn er nog een paar momenten, die ervoor zorgen dat dit op papier eenvoudige verhaaltje, toch een erg fijne kijkbelevenis wordt. Wat mij betreft een aanrader en helemaal als je Onibaba ook erg vond, want dit ligt ongeveer in het verlengde ervan. 4,0*

Ik geloof dat ik beavis mag bedanken voor het expliciet wijzen op Shindo als regisseur die mogelijk interessant voor me is. Na Onibaba de tweede film die ik zie, en inderdaad wederom visueel erg mooi. Ook hier weer veel sterke contrasten, waarbij de lichtval zo gekozen wordt dat er iemand sterk uitgelicht wordt. Maar ook prachtig spel tussen enerzijds de wind en anderzijds sluiers, gewaden en of rook. En altijd gepaard met die prachtige lichtval. Ik geloof dat ik als enige kritiek kan uiten dat het niet altijd helemaal haarscherp is waar het moet zijn, ook bij bepaalde close-ups van bijvoorbeeld de kat. Ook een fijne soundtrack. Behoorlijk sfeervol, zowel op de momenten van rust als tijdens de spannende momenten. Opvallend: op een bepaald moment deed de muziek me een beetje denken aan die van Tenshi no Tamago, te weten tijdens de liefdescène. Het verhaal vond ik niet al te diepgravend, gewoon een aardig kaidan verhaal, dat weet te vermaken, al sleept het op een gegeven moment een beetje. De belangrijkste kracht van de film ligt uiteindelijk vooral in de sfeer en het visuele aspect, en weet daarmee meer dan genoeg te bekoren. Als geheel uiteindelijk een tikkeltje minder dan Onibaba, daarom een halfje minder. 3,5*.

Deze stond al een tijdje op de agenda, en blij dat het er nu een keer van gekomen is. Want Kuroneko is een plaatje, en dan met name visueel. Als verhaal is het in een redelijk rechttoe rechtaan spookverhaal, over wraaknemende geesten die schijnbaar een bekend fenomeen zijn in de Japanse folklore. Hoe dan ook, het plot valt misschien wat in herhaling, maar de sfeer is wél heerlijk unheimlich. Dat de sfeer zo goed werkt, komt ook door het prachtige zwart-wit. Fraaie bamboebossen, donkere tempels, mistige taferelen die er fantastisch uit zien, maar waar ook allerlei vreemde dingen gebeuren in de achtergrond en waar uit het niets de spookverschijningen opdoemen. En dat maakt het ietwat lichte plot en trage tempo toch meer dan goed.