You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010)

"Life was full of sound and fury and in the end it signified nothing"... Waar hoor en Woody Allen maakt er een voor hem typische "langs de neus weg"-komedie van waar ik geamuseerd heb naar toe gekeken. Geen grootse Woody Allen, maar dat zie ik toch veel liever dan veel van die Amerikaanse producten die geforceerd grappig willen zijn. Lekker meegenomen zijn bij Woody steeds de evergreentjes, nu met "Wish upon a Star" in zachte 40-iger-jaren-stijl uitgevoerd. Prima acteerwerk.

Een onvolmaakte film, in de meest letterlijke zin van het woord. Het hang als los zand aan elkaar, terwijl de thematiek - vroeg of laat komen alle illusies bedrogen uit - er zonder al te veel subtiliteit ingeboord wordt. Waarschijnlijk is dat de grote makke van de film, we weten al veel en veel te vroeg waar het uiteindelijk allemaal heen gaat. Dat hoeft in principe niet erg te zijn, maar de oplossingen die Allen biedt - Goh, een op til geraakte zeventiger die met een hoer van half zijn leeftijd trouwt, blijkt uiteindelijk toch niet zo gelukkig te zijn in dat huwelijk - getuigen wel van erg weinig creativiteit. Ook dat hoeft niet funest te zijn, als Allen deze prent had opgeleukt met een keur aan humoristische oneliners, maar ook dat is nauwelijks het geval. De blikvanger op dat aspect, een verwilderde oude vrouw die door haar scheiding de verleidingen van een huichelende waarzegster niet kan weerstaan, is eerder vermoeiend dan leuk. Er is in die draad ook geen enkel verrassend element of interessante ontwikkeling te bespeuren; het gaat van kwaad naar erger en dat is het dan. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de andere verhaallijnen: het laatste halfuur is eigenlijk totaal overbodig, omdat de kijker ze in het eerste half uur zo naadloos kan uitstippelen. Dan hoop je ergens onderweg verrast te worden, door de scherpe geest die ons aller Woody normaliter is, maar dat gebeurt verbazingwekkend genoeg in zijn geheel niet. Misschien wel de minste van hem die ik tot dusver heb gezien.

Niet onaardig. Ik wou zeggen: poging tot een Woody Allen pastiche... Totdat ik net nu zie dat het een Woody Allen film is. Wel wat erg veel cliché's. Ouwe vent poogt nog jong over te komen (erg-erg goeie Hopkins), ma die het zoekt in spiritualiteit (al een cliché in een cliché), jonge vrouw die op baas valt, schrijver die het poogt te maken. Uitstekende acteren redt de film. Geen oordeel aan het eind, zelfs geen finish hoe dingen zullen uitpakken behalve... de twee die elkander vinden in spiritueel en warrig zijn. Soms is de illusie beter etc.