Sweet and Lowdown (1999)

Erg leuke film waarin een legende gecreëerd wordt van iemand die nooit bestaan heeft, waarbij de spaarzaam gebruikte mockumentaryvorm goed werkt (trouwens wel een kleine obsessie van Allen, die mockumentary: Take the Money and Run, Zelig, Husbands and Wives). Er zijn veel grappigere films van Allen en slechts een paar grappen wisten me aan het lachen te maken, maar het geheel werkt vooral als een karakterstudie van een heel vervelend, maar wel boeiend mannetje die pas verdraagzaam wordt als hij muziek maakt. Zou Allen dat aangesproken hebben, een artiest die als persoon makkelijk te bekritiseren valt, maar als kunstenaar briljant is (in de jaren '90 stonden enkele films van Allen in de schaduw van zijn privéschandalen)? Misschien zie ik er teveel achter. Hoe dan ook, Penn speelt de rol van zijn leven. Morton is ook erg sterk, maar ik las later pas dat ze geïnspireerd was door Gelsomina uit La Strada. Eigenlijk stom dat het me niet opviel, aangezien ik de link tussen La Strada en Sweet and Lowdown wel legde op het einde. Persoonlijk moest ik bij Morton telkens aan Harpo Marx denken, zelfde mimiek. Niemand hier speelt trouwens het typische Woody-Allenpersonage. Buiten de acteurs en het gebruikelijke goede script valt ook het lekkere jaren '30-sfeertje op. 4*

Aardige film over een van de beste jazz-gitaristen ter wereld tijdens de jaren '30. De film kijkt weg als een biopic/mockumentary. Wel wat fragmentarisch van opzet (anekdotes uit het leven van de gitarist). De scenes zijn wel leuk, maar echt grappig wil het nergens worden. Sean Penn zet een vermakelijke rol neer als de zelfingenomen artiest met een flink ego.

Zelden kwam Woody Allens voorliefde voor jazzy evergreens beter tot uiting dan in deze film, die wel niet zijn allerbeste is, maar toch weer getuigt van zorgvuldige filmmakerij, originaliteit, de nodige schalkse humor en kan bogen op de schitterende act van Sean Penn. Het is een typisch Allen product die vlot uitkijkt omdat die Emmett-figuur toch een heel onberekenbaar en verrassend uithalend personage is, de sfeervolle (muzikale) scènes en romantische (?) momenten elkaar vloeiend opvolgen en het acteerwerk overtuigt, met naast Penn, toch ook Uma Thurman en Samantha Morton (vooral).