Mulholland Dr. (2001)

Dit is de eerste keer dat ik de film gelijk opnieuw heb gespeeld na het kijken ervan. Wauw. Elke seconde van deze film is gewoon pure kunst. Hij valt ook niet uit te leggen aan andere mensen; je moet zien om te geloven. 'There is no band!'

Gezien voor de vierde keer, en net als meerdere van mijn bovenburen in dit topic dit keer op het witte doek. Tsja, ik kan nu gewoon niet meer om de volle mep heen. Mulholland Drive is gemaakt door een regisseur op de toppen van zijn kunnen in een project waarin alles op zijn plaats valt: narratief wordt het met elke kijkbeurt beter, de zwevende camera is geweldig, het kleurgebruik oogstrelend, de film kent enkele van de mooiste dissolves uit de filmgeschiedenis, Naomi Watts spat van het scherm, het geluid is top-notch evenals de score van Badalamenti en dan is er nog de fantastische opbouw en de resem aan goeie scenes, met als hoogtepunt die in club Silencio. Alles klopt. Meesterwerk.

Gisteren deze film -voor mij de beste film ooit- voor het eerst op het grote scherm kunnen zien (in Maastricht houdt Lynch momenteel een grote expositie in het Bonnefanten Museum en als onderdeel hiervan wordt zijn volledige filmografie in Lumiere gedraaid tot en met eind april). Laat ik het zo zeggen, de film wist me weer akelig in zijn greep te houden na afloop. Dit is zo'n film die steeds meer lijkt te rijpen naar mate het publiek zelf ouder wordt. Het mooie aan deze puzzel is dat Lynch hier alles in beeld brengt om de puzzelstukjes op de juiste plek te leggen, in plaats van alles "onafgerond" te laten, zoals in vele van zijn andere werken (en ook dat heeft zo zijn charme, laat ik dat voorop stellen). Ik ken geen film die de diepte van het innerlijke wezen van het hoofdpersonage (de dromen, de angsten, de zelfverloochening en uiteindelijk het spijt) zo intiem en helder in beeld weet te brengen. Diane die koffie zet gedurende het laatste deel van de film en Camilla hallucineert. Dat verdriet... zelden kwam dit zo bij mij binnen. Geef die vrouw een Oscar.