Man's Best Friend (1993)

"He is NOT man's best friend", maakt de wanhopige Dr Jarret [Lance Henriksen] duidelijk bij de politie wanneer Max, de hond op wie hij in zijn laboratorium verschillende wetenschappelijke experimenten heeft uitgevoerd, spoorloos blijkt te zijn verdwijnen. Max is 'bevrijd' door onderzoeksjournaliste Lori Tanner [Ally Sheedy, de 'gek' uit The Breakfast Club] die besluit deze intelligente en zich tot dan toe voorbeeldig gedragende hond zelf te verzorgen. Wat ze niet weet is dat Max' meer agressieve karaktertrekjes worden onderdrukt door een verdovend middel. En die verdoving houdt niet eeuwig stand! Geslaagde combinatie van horror en komedie weet je door sterke montage te doen geloven dat Max werkelijk een superintelligente alleskunner is. Regisseur/scenarist John Lafia maakt spaarzaam maar effectief gebruik van poppen om een aantal schrikmomenten te creëren. Het is bovendien verfrissend om een 'slechterik' te hebben die (ondanks dat Lance Henriksen de rol speelt) feitelijk niet echt slecht is. Er valt ook heel wat te lachen, onder anderen wanneer Max wordt geconfronteerd met een paperboy, een postbode of een tasjesdief. En natuurlijk zijn daar de onvermijdelijke hondenvangers, die vol goede moed op jacht naar hun prooi en uiteraard van een koude kermis thuis komen.

Guilty pleasure. Het verhaal is minder uitgewerkt dan bvb Cujo. Max steelt de show en de rest zijn echte figuranten geworden. Maar sommige scènes kon ik me nog beeldig herinneren van vroeger. Dat maakt van de film een aangename B-film. Zoals je van die goedkope horrorfilms hebt met monsters of slashers is dit er één met een hond. En ook al kan die wat meer dan de doorsnee hond, komt het goed over omdat het niet te groots wordt. Lance Henriksen is ideaal voor dit soort films. De rest doet het niet slecht, maar zal nooit een prijs winnen.

Enkele scenes wanneer de hond toeslaat vond ik ronduit knap gedaan die dan vooral voor ongeveer het laatste half uur zijn gereserveerd. Een prachtbeest trouwens die ik zo in huis zou willen hebben zij het dan niet deze genetisch gemanipuleerde te meer ik, indachtig een bepaalde scene in de film, een kat in huis heb. Al de acteurs kwamen goed uit te voeten, met een Lance Henriksen natuurlijk geknipt voor zijn rol. Het scenario doet duidelijk niet aan al te moeilijk, maar daar staat een pretentieloze vlotheid tegenover. Met ook opvallend veel humor en daarmee totaal anders dan een film als Cujo. Het slot wel ietsje tegenvallend (Iets dergelijks wel vaker gezien), maar wat mij er niet van weet te weerhouden de film een nipte 4.0 als waardering te geven.