The Man Who Knew Too Much (1934)

De eerste van Hitchcocks beroemde halve dozijn, de zes Engelse thrillers die hij tussen 1934 en 1938 maakte en die hem een dergelijke reputatie gaven dat hij aan het eind van het decennium de overstap naar Hollywood kon maken. En zoals The 39 steps van een jaar later een plot heeft met een centraal motief dat sindsdien in honderden thrillers terug is gekomen, heeft déze film een fantastische titel die je meteen benieuwd maakt naar wát die man dan wel teveel wist en die ook de lading van talloze latere thrillers zou kunnen dekken. Helaas haalt de film nog niet het niveau vanThe 39 steps en The lady vanishes; hij zit wel vol goede ideeën, maar het hoogtepunt van de film valt eigenlijk al op twee-derde (de moordaanslag in de Royal Albert Hall), de afwikkeling van het laatste deel gaat daarna wat te langzaam (zoals wel meer mensen hier vinden) en het vloeiende dat het verhaal van The 39 steps al wèl heeft (en dat losstaat van dingen als tempo en montage) is hier afwezig. Goede rollen van Leslie Banks en (zoals gebruikelijk) Peter Lorre. Wat mij betreft van zeer groot historisch maar iets minder artistiek belang; ik ben een groot liefhebber van deze periode in Hitchcocks carrière, maar hoe iemand deze film kan prefereren boven Rear window of North by Northwest (allebei films die naar mijn idee de perfectie benaderen) is mij een raadsel.

Tijdens een wintersportvakantie in St Moritz zijn Jill [Edna Best] en Bob Lawrence [Leslie Banks] getuige van de liquidatie van Louis Bernard [Pierre Fresnay]. Voor Louis sterft geeft hij het echtpaar belangrijke informatie die hun levens op de kop zet, vooral wanneer hun dochter [Nova Pillbeam] ontvoerd wordt. In zijn eerste Engels gesproken film speelt Peter Lorre de leider van de terreurgroep die snode plannen heeft in Londen. Hitchcocks eerste verfilming van het verhaal heeft een hoog tempo, maar een lager budget dan de remake. De climax in Royal Albert Hall is het dramatische hoogtepunt, maar de schietpartij in de finale stelt teleur. De remake uit 1956 is beduidend beter.

Poeh...dat was wel even schrikken aangezien ik op deze klassiekerzondag James Stewart verwachte in de '56 versie want die meende ik besteld te hebben. Dat bleek niet het geval en moest ik met deze '34 versie doen. Maar gelukkig bleek dit ondanks het lage cijfergemiddelde nog niet eens zo'n gekke film. Van het begin moet de film het vooralsnog niet hebben want hemeltje, wat ziet het zogenaamde skisschans ongeluk er slecht uit wat op zich begrijpelijk is voor een leeftijd van 89 jaar. Maar ik was op dat moment nog in de veronderstelling dat ik naar Stewart en zijn '56 versie zat te kijken. Het vervolg kan het beste als houterig benoemt worden ook al komt het verhaal wel op gang met de moord, boodschap en chantage. Droog blijft het allemaal wel. Gelukkig zit er verbetering in na het tandarts bezoek waar het nodige aan droge humor voorbij komt en zowaar een doelwit om te achtervolgen. Even snel als er gang komt in het geheel beslaat dat ook weer om naar vaag met het gebeuren in de kerk. Regelmatig vraag ik me af wat dit nu allemaal weer is. En de film lijkt ook weer enigszins weer in te zakken nadat Bob gevangen genomen wordt. Vervolgens komt de film met de belegering van de kerk weer met een klap tot leven, want wat een finale, met veel geweld voor die tijd. Het maakt deze The Man Who Knew To Much tot een film die zo nu en dan erg schommelt maar best wel vermaakt en erg sterke momenten heeft. Bovendien moet het geheel in het tijdsbeeld van 1934 gezien worden. En dat blijkt deze TMWKTM toch best een hele aardige film.