Opinions

Schitterende sfeervolle film met gave personages!

Gisteravond deze film voor de derde keer herzien en het blijft van begin tot eind genieten geblazen.

Wat een sfeer heeft Fargo alleen al door het witte landschap en de prima bijpassende muziek. Het verhaal is uiterst leuk bedacht en het feit dat de Coens aan het begin aangeven dat het allemaal zogenaamd gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, doet je al glimlachen.Een film kan slagen of falen door de acteurs cq personages die zij vertolken, maar ik ken eigenlijk geen een film waarin de personages zo geniaal worden vertolkt als in Fargo.

Allereerst is er natuurlijk William H. Macy, eigenlijk altijd goed en hier zet hij op geniale wijze het personage Jerry Lundegaard neer. Eigenlijk is het maar een louche autoverkoper, die het liefst zo veel mogelijk aan een auto verdiend en niet altijd eerlijk is. Toch weet hij sympathie op te wekken, door zijn gestuntel en onzekerheid en op een bepaalde manier komt hij af en toe toch ook erg vriendelijk over. Dan heb je natuurlijk Buscemi en Stormare, die op haast net zo geniale wijze hun rol neerzetten. Buscemi als de drukke veelpratende crimineel,die zichzelf nogal eens overschat en Stormare als het keiharde zwijgende type, die erg koelbloedig oogt en handelt.Leukste scene is als Stormare televisie zit te kijken, haast emotioneel wordt van een of andere soap en Buscemi met een enorm bebloed gezicht binnenkomt en zegt: "You should have seen the other guy". In een woord fantastisch!
Tenslotte is er nog Marge, ook al zo fantastisch ingevuld door Frances McDormand. Ze komt enorm aardig en liefdevol over als agente en oogt op het eerste gezicht ietwat sullig, maar is toch een heel stuk slimmer en doordachtzamer dan je zou vermoeden.
Daarnaast zijn de dialogen vaak subliem en krijgt de film door het Zweedse accent, (Jaah!) dat iedereen in de besneeuwde dorpjes daar lijkt te hebben, bedoeld of onbedoeld nog een stukje grappiger over.

Vaak heb ik op dit moment van het jaar alweer veel zin in de zomer. Dat gevoel is er nog steeds, maar Fargo deed me stiekem toch ook verlangen naar een winters landschap, omdat de mooie cinematografie van de film mij liet zien, dat dit ook erg mooi kan zijn. Blijft alleen jammer van de kou

Vijf sterren blijven makkelijk staan en de film klimt zelfs weer een plekje in mijn top 10!

5,0*

The Farmer’s Wife is de eerste stomme film die ik van Alfred Hitchcock zie en in vele opzichten anders dan zijn latere films. Niet alleen is het een stomme film, maar daarnaast is het een romantische komedie, een genre dat toch haast tegenovergesteld is aan de thrillers die Hitchcock daarna voornamelijk heeft gemaakt.

Ik heb de anderhalf uurs versie gezien en die is op zich lang genoeg. Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder en ook de afloop is uiterst voorspelbaar. Toch is het op zich nog wel een onderhoudend filmpje. Hitchcock slaagt er in ieder geval in alles goed in beeld te brengen, waardoor de non-verbale gedragingen van de acteurs prima overkomen. Qua humor mist de film wel zijn doel, want elke poging tot humor, kwam bij mij in ieder geval nooit door. Ik kon in ieder geval wel leven met de afloop, omdat huishoudster Minta in ieder geval wel een sympathiek personage speelt.

Verder valt er eigenlijk niet zoveel over te zeggen.

2,5*

Toevallig deze film gisteravond meegepakt. De eerste film vond ik jaren geleden wel vermakelijk, evenals het vervolg, maar deel drie heb ik nog nooit gezien. Deze leek me dan nog wel leuk, omdat de originele cast weer meedoet, maar dat viel toch nog wel tegen.

De rol van Rodriguez is zeer kort en verder valt het allemaal ook niet mee. Het verhaal is behoorlijk oppervlakkig, wat in principe ook bijzaak is bij een film als deze. De actie is aardig, maar ik had het allemaal na al die jaren nog wel wat spectaculairder verwacht. Diesel is een lomp figuur, die totaal niet kan acteren, maar net als bijvoorbeeld een Schwarzenegger heeft hij is zijn manier van praten iets grappigs, waardoor ik het altijd wel prettig vind om naar te kijken.

Naast Diesel en een redelijke Walker heeft de film verder niet zoheel veel te bieden. Het verhaaltje is voorspelbaar en de actie is aardig, al had het allemaal nog wel wat beter in beeld gebracht kunnen worden. Dat blijft blijkbaar nog steeds een moeilijk iets, zo zie ik de laatste tijd wel vaker. Gelukkig kijkt het allemaal nog wel redelijk weg.

2,0*

Een film die destijds best spectaculair was.

Het grote probleem van de film, is dat de film vooral draait om het autoracen en verder totaal geen verhaal lijkt hebben. Destijds was dat leuk, maar tegenwoordig kun je al bijna niet meer met zoiets aankomen. Dat hebben ze in het vijfde deel in de reeks ook goed aangevoeld en de nadruk niet meer op het racen gelegd.

Deze film draait vooral om het racen en de strijd tussen de toen nog onbekende Paul Walker en spierbundel Vin Diesel. Het zijn beide geen geweldige acteurs, maar in deze film passen ze goed en ze doen wat ze moeten doen. Michelle Rodriguez is als stoere babe ook perfect gecast en wordt je het racen niet zat dan is dit zeker een leuke film. Ik vond de film destijds ook erg leuk, maar vind hem nu wat eentonig en na tig films ben je ook minder snel onder de indruk van iets dan vroeger.

Het is geen hele slechte film, maar meer een inhoudsloze, die redelijk vermaakt, maar uiteindelijk ook redelijk eentonig is.

2,5*

Leuke film, zeker voor een vijfde deel.

Ik ben nooit echt een autofanaat geweest, maar The Fast and the Furious was tien jaar geleden wel een vermakelijke film. Het tweede deel was al minder en het derde deel heb ik zelfs nog nooit gezien. Vorig jaar zag ik het vierde deel en dat vond ik ronduit teleurstellend. Daarom was het een meevaller dat dit deel wel beviel.

De makers lijken er een soort van reünie van gemaakt te hebben door alle belangrijke acteurs uit de vorige delen in deze film te stoppen. Op zich wel een leuk idee. Daarnaast lijkt deze film meer een soort van actiefilm te zijn geworden en minder een racefilm. Hoewel de film op sommige momenten lichtelijk ongeloofwaardig, vond ik dat niet echt storend, omdat de film zich gelukkig ook niet serieus lijkt te nemen. De film lijkt puur gemaakt voor het vermaak en dat is op zich wel gelukt.

Het tempo van de film is hoog en daarnaast bevat de film best wel wat spectaculaire en geslaagde actiescènes. Vooral de achtervolging op het einde met de grote kluis is spectaculair en goed gemaakt. De acteurs hebben er ook duidelijk plezier in en Dwahne Johnson is als spierbundel een prima toevoeging. Er zijn natuurlijk best wat kanttekeningen bij deze film te plaatsen, maar qua entertainment is het zeker de beste in de reeks. Het lijkt me in ieder geval een aardige afsluiter, maar je weet het natuurlijk nooit in Hollywood.

3,0*

Tjonge jonge wat een voorspelbaar filmpje vol cliches en voorspelbare grappen. Vaak erg geforceerd en vaak ook niet echt leuk. Braff is maar matig en niet echt leuk en Bateman is gewoon slecht in alle opzichten. Enige pluspunt is Amanda Peet, die ik soieso altijd wel een leuke uitstraling vind hebben en die ook in deze film leuk overkomt, ook al heb ik haar ook het weleens beter zien doen. Snel maar weer vergeten dit filmpje denk ik dan!

1,5*

Ik vond het wel een leuke wraakfilm, die misschien weinig verrassend is, maar meer dan genoeg vermaak biedt.

Dwayne Johnson is prima geschikt voor dit soort adrenalinerollen en doet het niet onaardig. Billy Bob is een aardige rechercheur, maar het leukst is misschien nog wel de stijlvolle huurmoordenaar. Hij wordt niet alleen erg cool neergezet, maar krijgt ook net dat beetje uitdieping mee om hem niet als leeg te laten overkomen.

Het verhaal is weliswaar wat aan de magere kant, maar de humor en actie maken dat gelukkig wel goed. De verwachte twist, is niet heel verrassend, maar maakt het geheel er ook niet slechter op. Er valt verder niet zo heel veel over te zeggen. Leuk hersenloos vermaak en dat is soms ook wel eens lekker.

3,0*

Grappig om te zien, dit vermakelijke niemendalletje. Ik moet toegeven dat Meyer oog had voor mooie dames en ze daarnaast ook nog eens op een mooie manier in beeld weet te brengen. Tarantino heeft hier ook zeker inspiratie uit gehaald.

Faster, Pussycat! Kill! Kill! straalt echter ook een bepaalde coolheid uit. Soms is het ronduit fout, soms wat saai, maar over het algemeen vermaakt het wel. De dialogen zijn bij vlagen grappig en de setting is alleraardigst.

Ik zou de film een halve ster meer gegeven hebben, als het einde anders geweest was. In een film als deze hadden de vrouwen natuurlijk moeten zegevieren en niet de boerenknul. Maar verder is het aangename kennismaking met Meyer en zal in in de toekomst zeker nog wel eens een filmpje van hem gaan zien vermoed ik.

3,0*

Erg fijne western met een verhaal dat op zich wel vaker voorkomt, maar een erg goede uitvoering kent. De personages worden erg goed neergezet en vooral het moment waarop Ford zijn verhaal uit de doeken doet tegenover de dorpsbewoners, vond ik echt heel sterk.

Er zit niet al te veel actie in, maar de actie die er in zit is prima. het einde mag er trouwens ook zijn. Toch net iets anders dan ik gedacht had. Zeker een must see voor de westernliefhebbers. Tevens een film die meer aandacht verdient, want goed is hij zonder meer.

4,0*

” You can count on me!”

Heerlijke film van Huston over een bokser aan de onderkant van de samenleving, die zijn ultieme kans mist en dan deze alsnog hoopt te pakken via een comeback, maar ondertussen heeft de tijd niet stil gestaan.

De film is klein van opzet, maar de acteerprestaties zijn groots. Stacy Keach is hier erg sterk in de op zijn retour zijnde bokser, die graag nog jaren jonger had willen zijn. Jeff Bridges is ook prima in zijn rol en is juist de bokser, die zijn carrière nog voor zich heeft. Dan is er nog Susan Tyrrell, die ook al zo goed acteert. Het verhaal is sterk, de personages voelen levensecht aan en heerlijke jaren zeventig sfeer, die de film uitademt is ontzettend fijn.

Ik had even wat tijd nodig om in het verhaal te komen, maar daarna liet de film mij ook niet meer los. De eenvoudige aanpak lijkt hier juist de kracht te zijn. Verder zijn de bokswedstrijden ook erg sterk gefilmd. Niet overdreven, maar juist erg realistisch, waardoor het allemaal bijzonder sterk overkomt.

Huston begin ik zo langzamerhand ook een steeds fijnere regisseur te vinden en gelukkig heeft hij een heleboel films gemaakt.

4,0*

Prima thriller, maar echt heel spannend wordt het nooit.

Het goede van de film is de geloofwaardigheid. Nergens wordt het ongeloofwaardig, alleen op het einde in de badkamer een klein beetje, maar dat verhoogt op dat moment wel de spanning, al was de afloop niet moeilijk te raden.

De acteerprestaties zijn prima. Zowel Douglas als Close doen het goed, al is Close nu niet bepaald een aantrekkelijke vrouw mijns inziens. De sfeer is soms best onheilspellend en verder verveelt de film geen moment.

Het is vooral jammer dat de film precies de paden bewandelt die ik verwacht had, maar verder is de film in orde.

3,0*

Afgelopen weekend heb ik deze tranentrekker gekeken met mijn oudste dochter, maar ik vond hem zelf niet zo bijzonder. Mijn dochter was trouwens na afloop wel in tranen.

Hoofdrolspeelster Shailene Woodley overtuigt hier wel. Ze acteert sterk en de ingetogen, subtiele manier waarop zij haar personage vormgeeft is erg overtuigend. Het probleem van de film zit hem echter in haar tegenspeler. Het acteerwerk van Ansel Elgort niet altijd even goed, maar daarnaast is het personage Gus, dat hij speelt, soms best irritant en lichtelijk ongeloofwaardig. Vooral de gemaakte manier waarop hij overkomt, ging er bij mij niet helemaal in. Daarnaast weet hij het hart van Hazel wel heel snel op hol te brengen. Dat had allemaal wel iets subtieler gekund, dan had het voor mij in ieder geval beter gewerkt.

Gelukkig is niet alles slecht. Zo zijn de bijrollen prima in orde. Laura Dern speelt een goede rol als de moeder van Hazel en Willem Dafoe is als Excentrieke schrijver ook prima op zijn plaats. Jammer alleen dat zijn rol zo klein is, dat had ook beter benut kunnen worden. Ook wel leuk dat ze naar Amsterdam gaan. Altijd leuk om plaatsen in een film te zien, waar ik zelf ook geweest ben.

Richting het einde drijft Boone het allemaal iets teveel op, om het te laten uitbarsten in een emotionele achtbaan. De muziek, in combinatie met iets teveel opeenvolgende scenes van hetzelfde soort, maken het allemaal net wat te sentimenteel. “Less is more”, was hier zeer zeker op zijn plaats geweest. Iets meer subtiliteit en een ietwat geloofwaardiger mannelijke hoofdrolspeler hadden het geheel ongetwijfeld veel goed gedaan. Het verhaal heeft zeker potentie, maar ik ben er niet door overtuigd.

2,5*

Een meer dan aardige film van Murnau, met af en toe geweldige effecten.

Want de film ziet er erg goed uit voor zijn tijd. De decors zijn in combinatie met de sterke effecten soms alleen al de moeite waard. In Sunrise zag je dat soms ook, maar hier zie je het helemaal goed terug.

Emil Jannings speelt hier behoorlijk sterk als de duivel, maar komt af en toe ook wel wat komisch over moet ik zeggen. Of dat ook echt zo bedoeld was durf ik niet te zeggen. Het hoort er natuurlijk ook wel een beetje bij omdat het acteerwerk in de stomme film nu eenmaal vaak veel expressionistische was en dat zie je hier ook duidelijk terug.

Ook de soms behoorlijk aanzwellende muziek mag er best zijn en versterkt de algehele sfeer die de film uitademt. Het verhaal is degelijk, soms best bijzonder, maar daarnaast zijn er ook stukken dat de film wat wegzakt. Daarnaast is ook niet alles even interessant. Het einde met de brandstapel is dan wel weer sterk.

Sunrise is en blijft echter veruit Murnau’s beste werk.

3,5*

Het vijfde en laatste deel uit de Fantômas reeks.

Dat is ook wel goed. Want hoewel ook dit deel behoorlijk vermakelijk is, zou het anders wel erg repetitief worden. Wat vooral opvalt in dit laatste deel is dat er van mysterie eigenlijk weinig sprake meer is. Het mysterie lijkt wat vervangen door humor. Humor die redelijk goed werkt.

Het tempo ligt deze keer wat hoger, al zitten er wel erg veel tekstvlakken tussen de diverse scenes, wat ik wel jammer vond, want het haalt je op een gegeven moment toch wel uit het verhaal. De regie is weer wat beter dan in het vorige deel en dat komt vooral tot uiting in de scene met de grote klok, die prachtig in beeld gebracht wordt en behoort tot het allerbeste uit deze reeks.

Over het geheel gezien is het een consistente reeks gebleken. Het niveau is vrij goed, maar groots wordt het desondanks nooit.

3,0*

Het werd tijd dat ik deze Fear and Desire ook eens zag. Het debuut van een van de beste regisseurs aller tijden en de enige film van Stanley Kubrick, die ik nog niet gezien had. Maar om nou te zeggen dat ik het beste voor het laatst bewaard heb? Nou, nee.

Kubrick had zelf ook een hekel aan deze film, maar je moet toch ergens mee beginnen nietwaar? Zo superslecht was het nu ook allemaal weer niet. Het is vooral het acteerwerk, de matige dialogen en het soms wat amateuristisch overkomende gebeuren, dat de film parten speelt.

Los daarvan is de tijdsduur niet zo lang, de actie nog wel vermakelijk en de regie ook nog best redelijk. Kubrick heeft hierna in ieder geval flink bijgeleerd. Fear and Desire is een niet al te sterk debuut van hem, maar blijkbaar toch van grote invloed geweest op de beste man. Want door dit als slecht te zien, en het hierna anders aan te pakken, werd hij wel een topregisseur.

2,0*

Bah wat een ontzettend vervelende film is dit zeg. Terry Gilliam was sowieso al geen favoriet van me, ondanks het goede 12 Monkeys, maar na deze film heb ik hem helemaal afgeschreven. Depp en De Toro zijn in deze film nooit leuk, maar vooral irritant met hun zogenaamde overacting. Ik heb werkelijk waar geen een keer kunnen lachen en dat is best knap voor een film die bijna twee uur duurt. Het oogt op de een of andere manier allemaal zo gemaakt en dat is eigenlijk nooit een goed teken.

Het is flauw en al een paar keer gezegd, maar ik moet toch wel heel stoned zijn om dit leuk te vinden en dat ben ik nooit, dus dan is het al snel duidelijk bij deze film. De trip is niet leuk en drugs nemen of aan de drugs zitten oogt voor mij in ieder geval een stuk saaier dan het echte leven. Verder zullen sommige scènes best een diepere betekenis hebben, evenals misschien de film zelf, maar dat is door de vele ergernissen zeker niet overgekomen. Dat zal ook niet meer gebeuren, want wat mij betreft was dit eens maar nooit meer voor deze film. Het enige kleine pluspuntje waren een paar muzikale nummers, maar voor twee uur is dat veels te weinig om mij te beletten de laagste score uit te delen aan deze film.

0,5*

FeardotCom is een matige film, die duidelijk mee probeert te liften op het succes van een film als The Ring en een soortgelijk verhaalt vertelt, maar dan net wat anders en ook net wat minder goed.

Het idee dat iemand precies 48 uur nadat hij heeft ingelogd op de site feardotcom is vergezocht, maar op zich nog best te geloven. De site ziet er best goed uit en daarnaast is de aankleding van de film ook niet eens zo slecht. De belichting en de decors zijn erg duister, waardoor de film op momenten best spooky oogt.

Het probleem van de film is, echter dat alles nogal rommelig gebracht wordt en dat de film nogal een hoop toevalligheden bevat, waardoor de film op een gegeven moment niet meer weet te boeien, voor zover die dat al deed. Al met al is de film niet superslecht, maar het zwakke verhaaltje en de toevalligheden nekken de film.

2,0*

Van een film als deze is het enige wat je hoopt te krijgen, onzin, met gore en hopelijk wat humor. Daarin slaagt Feast gelukkig en daardoor is het best aan aangename zit. Gelijk vanaf het begin krijg je al door dat je het gelukkig niet al te serieus moet nemen, met de grappige introductie van de personages.

Daarna gaat het in een rap tempo verder en stapelt de gore zich vrij snel op. Ik vond vooral de eerste 45 minuten erg vermakelijk. Niet alles is even geslaagd, maar er zit genoeg leuke humor in, die in combinatie met de geslaagde gore voor de nodige fun zorgt.

Het camerawerk had hier en daar wel wat strakker gekund. Het oogde soms wat rommelig en ik had het idee dat men soms wat te krampachtig het beperkte budget probeerde te verbergen. Tussendoor zakt het soms wat in, maar over de gehele linie gezien, blijft het vermakelijk en daardoor is Feast uiteindelijk een lekkere foute wegkijker gebleken.

3,0*

Mijn tiende Fellini, maar geen reden voor een feestje, want helaas moet ik wel vaststellen, dat ik dit tot nu toe zijn minste film vind.

Satyricon oogt vooral als een soort van experiment, waarbij Fellini er lekker op los gaat en een tweetal acteurs de schakel laat zijn tussen een vijfentwintig vrij op zichzelf staande scènes. De meeste scènes hebben een vrij groot toneel of cabaretachtig gehalte, iets wat mij in ieder geval niet altijd even goed ligt. Soms is het drama, een enkele keer een poging tot humor, soms is het ranzig en soms ook erg bloederig. Dat er geen afwisseling in zit, lijkt Fellini in ieder geval niet te kunnen worden verweten.

Doordat Satyricon geen verhaalstructuur heeft, probeer je als kijker andere mooie zaken in de film te ontdekken. Tenminste zo benader ik het in dit geval. Ik moet zeggen dat er zeker elementen in zaten, die het op momenten de moeite waard maakten. Maar daaromheen was het soms ook vaak lastig om naar te kijken. Visueel is het ook erg wisselend van niveau. Soms mooi, soms ook zeker niet. In ieder geval is het een film, die veel aandacht van je vergt om alles goed te kunnen volgen. Het is abstract en in feite een soort van ruwe voorganger van Fellini’s Roma, omdat Satyricon in feite ook over deze stad gaat.

Satyricon is in vele opzichten een unieke film. Een echte “love it or hate it” film. Het heeft zijn momenten, maar net te weinig om te overtuigen, waar een kleine onvoldoende resteert.

2,5*

Vermakelijke film, dat moet gezegd worden. Het verhaal is erg dun, barst van de cliché's en ook de afloop is behoorlijk voorspelbaar. De acteurs doen het echter niet slecht. Dorff zie ik eindelijk weer eens een aardige rol spelen en ook Kilmer, met zijn mooie zwarte baard, doet het gewoon goed. In de film zitten een hoop vermakelijke momenten, maar er gebeuren veel te veel ongeloofwaardige zaken om de film serieus te nemen. De personages blijven ondanks een enkele poging tot diepgang nogal oppervlakkig en spannend is het eigenlijk ook nooit. Echter wel behoorlijk vermakelijk en ik heb me dan eigenlijk ook geen moment verveeld.

3,0* voor een film die eigenlijk niemand serieus kan nemen.

Mijn 3e Godard en helaas de eerste onvoldoende die ik uitdeel aan hem. Vooral het komediegedeelte in deze film werkte voor mij totaal niet. Vaak kwam het flauw en niet echt grappig over.

Gelukkig heeft de film ook nog best wat goeds te bieden. Het acteerwerk is goed en ook bevat de film een aantal fijne dialogen. Ook verveelt het allemaal niet, al oogt het nu ook allemaal weer niet zo heel groots.

Iets minder flauwe humor had de film wat mij betreft goed gedaan. De sfeer was ook dan nog wel luchtig geweest. Op de een of andere manier stoorde het mij gewoon teveel en kwam het soms te gemaakt over. Een kleine tegenvaller dus.

2,5*

Ik kan het idee van Godard hier op zich wel waarderen. Godard probeert iedere keer wel weer wat nieuws uit en de ene keer werkt dat blijkbaar beter dan de andere keer.

Macha Méril speelt hier de rol van Charlotte, om wie eigenlijk alles draait hier, in zowel letterlijke als figuurlijke zin van het woord. Iedere keer wanneer zij in beeld komt, probeert Godard de kijker te prikkelen door haar uit te kleden en zien we een gedeelte van haar lichaam. De speelse manier van filmen is mooi.

Ik ben het echter met sommige onderstaande commentaren eens, dat Godard hier zijn mond had moeten houden, want het voegt niets toe en zorgt er juist voor dat alle gebeurtenissen nogal afstandelijk blijven. Op zich best jammer, want los daarvan had het zeker potentieel en was er grote kans dat ik dit beter had kunnen waarderen.

Godard heeft vaak leuke ideeën, maar moet zichzelf soms wat meer naar de achtergrond verplaatsen om alles beter te kunnen laten werken.

3,0*

Aardige film, met een paar hele leuke momenten. Toch was de film in mijn herinnering een heel stuk leuker. Er zitten toch ook een aantal momenten in dat de film een stukje minder leuk is.

Het is een bij vlagen verfrissende en aangename komedie, waarin af en toe flink de draak wordt gestoken met het schoolleven. De hoofdrolspelers zijn goed op dreef en maken er een leuk gebeuren van. De leukste rol is echter weggelegd voor Jeffrey Jones, die als rector een paar lachwekkende tegenslagen te verwerken krijgt in zijn zoektocht naar Ferris.

Ondanks dat er ook enkele mindere stukken in de film zitten is dit in zijn geheel gezien toch zeker wel een leuke komedie.

3,0*

Aardige film, maar zeker ook niet meer dan dat. Het script is best origineel, de uitwerking op zich ook wel, alleen weet de film op dramagebied me niet echt te raken. De film begint rustig om uiteindelijk vrij heftig te eindigen. Het drukke camerawerk is het begin even wennen, maar blijkt later in de film wel zijn nut te hebben. De film bevat wel een paar hoogtepunten, waarbij vooral de speeches eruit springen, die erg goed in elkaar zitten en waar duidelijk een goede voorbereiding aan vooraf is gegaan. Het acteerwerk is ook wel oké en op zich kijkt de film best lekker weg. Verder heeft de film nog enkele bedoelde of niet-bedoelde grappige scènes. Zo is de openingsscène met de vrouw en kinderen die uit de auto worden gezet best grappig en zat ik zelfs een beetje te lachen bij het overdreven zingen van een racistisch lied , terwijl dat waarschijnlijk niet als (zwarte) humor bedoeld is. Aardig dubbelzinnige zin van me trouwens. Ik zie er verder echter geen topper in, omdat het dramatische gedeelte van de film, mij niet of nauwelijks kon beroeren.

3,0*

Ik wist van tevoren niet dat Oslo, 31 August gebaseerd is op le Feu Follet, maar tijdens het kijken ervan zag ik in ieder geval genoeg overeenkomsten en na afloop kon ik het hier ook lezen. Oslo, 31 August is nog wel een stukje beter, maar dat neemt niet weg, dat le Feu Follet ook meer dan goed is te noemen.

Van tevoren moet je wel even weten, dat het allemaal best deprimerend is. Als je geen levensvreugde hebt, niet tevreden met jezelf bent, en diverse andere zaken op een negatieve manier op je in laat werken, dan krijg je zo’n beetje het personage dat hier de hoofdrol speelt. Dat personage heet Alain en wordt goed gespeeld door Maurice Ronet. Ik moet zeggen dat ik enige moeite had om in de film te komen, maar dat deze me daarna toch wel wist te pakken. Ik gunde Alain veel en het geluk leek op sommige momenten voor het grijpen, maar Alain had duidelijk al anders besloten. Dat vond ik best jammer, maar het feit dat ik het jammer vond, is juist de kracht van le Feu Follet.

Want ondanks het onvermijdelijke trieste einde, waarbij hij zelfmoord pleegt, hield ik de gehele speelduur toch de hoop dat het goed zou komen, terwijl ik op dat moment best wist, dat dit uiteindelijk niet zou gaan gebeuren. Daarnaast is de film mooi geschoten in sfeervol zwart-wit, met een goede ondersteunende soundtrack. Het werd trouwens ook de hoogste tijd, dat ik weer eens wat zag van Malle. Le Feu Follet is in ieder geval erg goed. Geen film, waar je vrolijk van wordt, maar misschien juist daardoor wel uitermate boeiend en fascinerend.

4,0* dik

Ik had van tevoren toch wat meer van deze film verwacht. Een hoop bekende namen en een verhaal dat me vooraf best aansprak. Het eerste half uur is soms wat rommelig, maar gelukkig komt de film naarmate we verder komen steeds meer op gang.

Qua verhaal is het op zich niet echt bijzonder. Jack Nicholson zorgt er ondanks zijn relatief korte speelduur enkel en alleen voor dat ik deze film drie i.p.v. tweeënhalve ster geef. Wat een fantastisch acteur is dat toch! Hij speelt moeiteloos elke andere acteur in deze film weg. Op het eind in de rechtzaal was Cruise zowaar ook niet slecht. Daarvoor speelde hij gewoon erg zwak. Ook Moore wist niet echt te overtuigen in deze film. Nicholson red echter deze film voor mij, die best onderhoudend is, maar zoals gezegd lang niet altijd even overtuigend!

3,0*

Field of Dreams heeft een opmerkelijk verhaal, waar je je misschien mee door kunt laten meeslepen, maar dat gebeurde bij mij in ieder geval niet.

Het verhaal is natuurlijk een soort van sprookje, waarin de Amerikaanse droom goed naar voren komt, maar ik vond het van het begin af aan eigenlijk ongeloofwaardig. Wanneer Costner door de stem wordt aangesproken had ik meer de neiging om te lachen, dan dat ik er door mee getrokken werd.

Dat gevoel bleef mij de gehele film bij. Al die moeite voor een stelletje honkbalspelers kon er bij mij niet in. Ik vond het te slap, te sentimenteel en zoals gezegd eerder lachwekkend, dan mooi of leuk. Het is mooi dat vele mensen er wel door meegezogen zijn, maar ik kon er verder heel weinig mee.

1,0*

The Fifth Element is zo’n film die best bekend is, maar die ik door de jaren heen altijd links liet liggen. Ik had namelijk altijd het idee, dat dit niet echt iets voor mij zou zijn. Via via heb ik een tijd geleden de DVD in bezit gekregen en gisteravond besloten om deze film toch maar een kans te geven. De andere films, die ik tot nu toe van Besson zag bevielen namelijk ook wel.

Ondanks dat The Fifth Element wel de minste film is, die ik tot nu toe zag, is het wel een vermakelijk werkje geworden. Je kunt Besson een hoop verwijten, maar niet dat hij geen creatieve geest heeft. De futuristische wereld die hier wordt getoond ziet er leuk vormgegeven uit, en is best grappig. Humor is ook hetgeen waar de Fifth Element het van wil en moet hebben. Spanning is er niet of nauwelijks, maar daar lijkt Besson ook niet op uit te zijn geweest. De acteurs zijn in ieder geval wisselend. Verrassend genoeg vond ik Milla Jovovich de beste van allemaal. Haar accent en maniertjes zijn erg grappig en vooral de scène, waarbij zij gelijktijdig met de opera meevecht en beweegt, is echt geweldig en het absolute hoogtepunt.

Dieptepunten zijn er ook, want de rol van Chris Tucker is namelijk verre van grappig. Tjonge jonge wat was hij irritant bezig en echt verre van leuk. De rest van de cast zweeft tussen de twee reeds genoemde acteurs in. Gelukkig zit er genoeg goeds in, om de film niet door Tucker te laten verpesten. De vormgeving, de originaliteit en de toch wel erg sterke rol van Jovovich zijn voldoende om de film te redden. Verder gaat de tijd, ondanks dat niet alles even leuk is, toch wel redelijk snel voorbij. In ieder geval heb ik geen spijt dat ik dit uiteindelijk toch een kans heb gegeven.

3,0*

Erg fijne film van Fincher, die ook bij herziening overeind bleef.

Brad Pitt en Edward Norton vormen een mooie tandem in deze film. Brad Pitt speelt echt geweldig. Hij speelt Tyler Durden op een frivole, speelse wijze en maakt van hem een memorabel personage. Ook Norton is erg goed al de Narrator. Hij is verslaafd aan praatgroepen en in veel een tegenpool van Pitt. De manier waarop ze zich tijdens de film ontwikkelen is interessant en de gekke activiteiten die ze meemaken zijn boeiend en vaak ook uiterst vermakelijk.

De sfeer van de film is sterk. Soms erg duister en vaak heb je daadwerkelijk het gevoel dat de spanning, die regelmatig in de lucht hangt, op elk moment tot uitbarsting kan komen. Ook bevat de film leuke (zwarte) humor. Vooral Pitt wist mij een aantal keren aan het lachen te krijgen. Een film als deze een tweede of derde keer kijken, zorgt toch voor een andere belevenis. De eerste keer wordt je als het ware verrast door de uiteindelijke afloop. Bij een volgende keer weet je die afloop al, en kun je jezelf vaak wat beter focussen op andere zaken. Dat had ik ook en dan blijkt dat deze film op veel gebieden gewoon erg sterk in elkaar zit en zeker alleen niet afhankelijk is van een bepaalde wending in het verhaal.

Het enige echte minpunt van de film is de soundtrack, die ik niet al te sterk vind. Verder zit het allemaal gewoon erg goed in elkaar. Plot, acteerwerk en het camerawerk is gewoon erg goed. Hetzelfde geldt uiteindelijk voor het totaalplaatje.

4,0* dik

Ik kan alleen maar meegaan met de vele lofuitingen hier, want dit is gewoon een erg goede film. Het verhaal sprak me van tevoren niet eens zo heel aan, maar de uitwerking is gewoon erg goed, waarbij de sterke cast hier ook een flink steentje aan bijdraagt.

Eindelijk lijkt Christian Bale dan toch zijn langverwachte Oscar te gaan krijgen. Het begin van zijn carrière was veelbelovend, maar de laatste paar jaar vond ik hem redelijk weggezakt. Hier laat hij echter een flink staaltje acteerwerk zien. Overtuigend en vooral zijn omdraai nadat hij uit de gevangenis komt, is sterk en geloofwaardig. Hoewel Mark Wahlberg misschien iets verbleekt naast Bale, speelt ook hij goed, evenals Melissa Leo en Amy Adams.

De regie en soundtrack zijn verder degelijk, maar niet echt bijzonder of memorabel. Het zijn echter de acteurs, die ervoor zorgen dat deze film een hoog niveau behaald, een niveau waar ik erg van heb genoten zelfs.

4,0*