Fat City (1972)

Fat City is een aparte film, op het het eerste gezicht oogt allemaal nogal amateuristisch. De personages zijn vrij simpel, dialogen zijn niet bijzonder diepzinning en de boksscènes zien er soms wat knullig uit. Maar juist daarom is dit ook een goede film. Het verhaal speelt zich af in de laagste klasse van de maatschappij, tussen mensen die zich of alleen maar bezatten, of met moeite voor één dag werk kunnen vinden. De bovengenoemde punten maken het geheel daarom alleen maar realistischer. De mensen mogen dan misschien simpel over komen, het maakt de dramatiek en uitzichtloosheid die onder hun speelt alleen maar echt. En hetzelfde geldt voor de boksscènes. Er staan geen geweldige boksers in de ring, maar wel boksers die vechten voor een paar broodnodige centen. Daarom zijn dit misschien wel de spannendste gevechten die ik in een film gezien heb. Vooral het gevecht tussen Tully en Lucero was bloedstollend spannend. Fat City is een heerlijke film met een rustig tempo en een geweldige cast. Ik kan hem iedereen hier van harte aanraden. En omdat hij nu in de pakketservice zit zou ik zeggen; grijp die kans!

De theme song van deze film is Kris Kristofferson’s ingetogen “Help me make it through the night”. Dat zou ook een passende titel geweest zijn voor deze karakterstudie over mensen aan de onderkant van de samenleving, die met een schier uitzichtloze toekomst voor zich, tegen de stroom in met vallen en opstaan aan hun zelfvertrouwen proberen te werken. De settings geven de film een authentiek uiterlijk. Het acteerwerk van Stacy Keach en Jeff Bridges is goed verzorgd. Susan Tyrrell is geweldig, totdat ze gaat overdrijven. Of was dat de bedoeling? Een van de weinige bioscoopfilms van Nicholas Colasanto, de oorspronkelijke bartender in de serie “Cheers”.

Sfeervol portret van mensen aan de onderkant van de samenleving. De plot stelt niet veel voor en bepaalde akteurs in bijrolletjes zijn niet echt goed, maar Stacy Keach is voortreffelijk in de hoofdrol. Leuke kleine rol van een hier nog piepjonge Jeff Bridges ook. De film wordt eigenlijk steeds beter naarmate deze vordert, met als hoogtepunt de stemmige en zeer toepasselijke slotscene.