Fun & Fancy Free (1947)

Fun and Fancy Free bestaat uit twee tekenfilms van pak ‘m beet 36 minuten, die samen tot één avondvullende tekenfilm zijn gecombineerd. Het eerste filmpje: Bongo is gebaseerd op het korte verhaal “Little Bear Bongo” uit 1936 van de Amerikaanse schrijver Sinclair Lewis. Het verhaal wordt verteld door de Amerikaanse zangeres Dinah Shore. Het tweede filmpje Mickey and the Beanstalk is gebaseerd op het beroemde sprookje “Jack and the Beanstalk”. Het verhaal wordt verteld door de Amerikaanse acteur Edgar Bergen. Oorspronkelijk zouden Bongo en Mickey and the Beanstalk uitgewerkt worden tot twee aparte, avondvullende tekenfilms, maar dat idee werd gestaakt door de financiële crisis waarin Disney verkeerde, alsmede de Tweede Wereldoorlog. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd echter alsnog besloten om beide films te produceren, maar dan als korte tekenfilms. Dit was tevens de laatste keer dat Walt Disney zelf de stem van Mickey verzorgde. Beide tekenfilms zijn uiterst vermakelijk, maar hebben weinig met elkaar gemeen, dus een echte rode draad die door de film heen loopt is er niet. Er werden wel al wat hints gegeven naar toekomstige projecten zoals Cinderella en ook de toverkunsten van de reus werden later nog eens gebruikt voor de magische kat in Alice in Wonderland. Al met al is Fun and Fancy Free een vermakelijke compilatiefilm, maar kan ze zich net als de overige compilatiefilms niet meten met Disney’s avondvullende werk. In Nederland uitgebracht als Vrij en Vrolijk.

Matig. Ik vind de Disney films vaak beter te verteren als omnibus films van kortfilms, dus op zich had ik nog wel enige verwachting hier. Al gaat het dan maar om twee films, waar meteen ook het eerste probleem ligt. De 30 minuten zijn net wat te lang voor beide kortfilms. Bongo is voor even geinig, maar alles wordt redelijk lang uitgerokken en eigenlijk is er maar amper verhaal. Bij Mickey & the Beanstalk is het probleem vooral dat dit verhaal al zoveel maal verteld is, dat het gewoon een beetje gaat vervelen als er verder niet zo heel veel te beleven valt. De stukjes met Cricket tussendoor zijn ook niet echt geweldig, maar de live action bits waren wel grappig. Nogal weird en on-Disney ook, allicht dat het daarom wel leuk was. Vage poppen en een beetje directere humor. Al bij al geen drama om een keertje te kijken, het duurt niet lang en hier en daar zit er wel een leuke scene, maar echt hoogstaand vond ik het toch niet. 2.0*

Viel me nog wel mee, na mijn eerdere matige ervaringen met de omnibusfilms van Disney uit deze periode. Deze bestaat eigenlijk maar uit twee verhalen, met helaas wel wat kadervertellingen eromheen die én niet zo boeiend zijn, en in de tweede helft zelfs irritant. Maar de verhalen zijn wel te doen, en een hele verbetering t.o.v. Melody Time (ja, ik weet dat die later uitgebracht is). Al is ook hier het niveau nogal wisselend, het eerste verhaal over de ontsnapte circusbeer Bongo is wat saai en mierzoet. Gelukkig is het tweede verhaal een stuk beter, met onder andere Donald Duck die z'n kortgelonte zelf is. Een topper is het niet bepaald, maar hier is prima doorheen te komen.