Opinions

Een film met een hart!

Een verhaal doordrenkt van cliché’s, vrij simpel waarin eigenlijk maar één persoon zeer goed acteerwerk aflevert, kan toch eigenlijk als film niet veel voorstellen? Dat zou je op het eerste gezicht wel zeggen, maar ondanks dit gegeven heb ik echt zitten te genieten van deze film. Oke ik heb altijd een zwak voor Eastwood gehad, maar wat hij hier op zijn oude dag nog laat zien is ronduit geweldig.

Eigenlijk is zijn personage Walt Kowalski een soort van oudere versie van Dirty Harry. Lekker nors, sikkeneurig, niet te beroerd om mensen af te zeiken en lekker direct met daarbij de nodige droge oneliners. Soms hilarisch, soms lekker sarcastisch en soms ook gewoon lekker serieus. Een haast onvergetelijk personage zou ik willen zeggen.

Het verhaal van de film is op zich best voorspelbaar. Ik had het einde wel zien aankomen, maar op de een of andere manier vond ik dit niet storend. Integendeel, de film wist mij op het einde echt te ontroeren. Ondanks dat ik wist dat Kowalski het niet zou overleven, deed het mij best veel. Ook het moment dat bekend werd dat de Gran Torino naar Tao zou gaan is vrij voorspelbaar, maar desondanks was het toch geweldig om te zien.

Mijn waardering voor Eastwood, die zeker niet klein was, is na het zien van deze film alleen maar gegroeid. Als je na meer dan 40 jaar nog steeds zo goed bent, dan behoor je in mijn ogen echt tot de allergrootsten. Respect!

4,0*

Ik heb de versie van 160 minuten gezien. Volgens mij is dat ook veruit de meest voorkomende versie, want waar ik ook zocht en keek, overal kwam ik telkens weer deze versie tegen. De film voelt ook wel enigszins langdradig aan, mede door het middenstuk dat iets te lang uitgesponnen wordt. Ik vermoed dat in dit gedeelte ook de scènes zitten die in de kortere versie niet zitten.

Het acteerwerk in deze film is niet van een bijzonder hoog niveau. Jean Reno doet het nog wel aardig maar Jean-Marc Barr en vooral Rosanna Arquette acteren soms wat ondermaats. Gelukkig heeft de cinematografie enorm veel te bieden en dat maakt ook heel veel goed. De beelden van en in de grote blauwe oceaan zijn soms echt wonderschoon. Die beelden worden daarnaast nog eens versterkt door de muziek, die niet alleen mooi is, maar daarnaast gewoon erg goed past bij deze film. Sommige scènes krijgen er iets dromerigs door, dat vind ik altijd wel lekker bij een film.

Hoewel het middenstuk wat minder is, is het einde van de film wel weer erg sterk. Het moment dat de mannen voor eeuwig onder water blijven is indrukwekkend en zette mij nog even aan het denken. Als de film twee uur had geduurd, had er denk ik, makkelijk vier sterren in gezeten. Dat is nu echter niet het geval en dus kom ik op een halfje lager uit. Het middenstuk is minder, maar het gevoel dat ik aan de film overhield is wel lekker.

3,5*

Eindelijk is het dan eens raak bij Anderson. Hoewel ik zeker niet kan ontkennen dat de man in zijn vorige films niet creatief was, ontbrak er vaak iets dat mij echt pakte. Meestal kon ik de humor wat minder waarderen, of kwamen de personages niet echt uit de verf. Hier lukt dat wel.

Ik moet ook zeggen dat Ralph Fiennes een geweldige rol neerzet. Veel gevoel voor timing en hij weet op de belangrijke momenten komisch uit de hoek te komen. Verder is het ook best een leuk verhaal, dat Anderson op zijn geheel eigen kenmerkende manier wet aan te kleden. Visueel ziet het er prachtig uit en de manier van filmen is fijn en de aankleding is gewoon fantastisch.

Verder zitten er ook een hoop bekende acteurs in bijrolletjes, die bijna allemaal goed uit de verf komen. Norton vond ik de vorige keer niet leuk, maar hier is hij goed. Daarnaast zijn Defoe, Brody en in mindere mate ook Wilson leuk.

Het voelde uiteindelijk aan als een soort van sprookje, maar dan wel met leuke humor, een erg mooie aankleding en een onvoorspelbaar verhaaltje. Ik hoop dat Anderson in de toekomst op deze voet verder gaat. Dan zou er nog wel eens iets heel erg moois kunnen ontstaan.

4,0*

Grand Hotel won destijds de Oscar voor beste film en dat is dan ook de reden dat ik deze film ben gaan kijken.

Filmtechnisch stelt het allemaal niet veel voor en Grand Hotel leunt dan ook erg zwaar op de prestaties van de acteurs en het vermaak dat daaruit voortkomt. De prestaties van de voor die tijd zeer indrukwekkende cast zijn wisselend. De meesten doen het heel behoorlijk, waarbij vooral Joan Crawford er in positieve zin bovenuit springt. De andere vrouw, Greta Garbo is daarentegen de minste van het stel. Ze acteert veels te overdreven en had hier blijkbaar nog niet door dat we niet meer in het tijdperk van de stomme film zaten.

Daarnaast is het verder best vermakelijk. De dialogen zijn best vlot en amusant geschreven en daarnaast kijkt het op een bepaalde manier allemaal wel lekker weg, zonder dat het echt hoogstaand of erg goed wordt. Door de Oscar is Grand Hotel wellicht nog enigszins bekend geworden, maar verder is het zeker geen memorabele klassieker.

Toch ken ik diverse Oscarwinnaars die slechter zijn en Grand hotel is ondanks dat de tand des tijds haar wel heeft geraakt, toch nog altijd best leuk vermaak.

3,0*

Een tegenvallende thriller, die nochtans erg goed begint, met opvallend goed camerawerk, dat in combinatie met het verhaal erg deed denken aan het werk van Brian De Palma.

Elijah Wood doet het verder wel aardig en zet in ieder geval een geloofwaardige rol neer als pianovirtuoos. Toch slaagt de regisseur er nooit echt in om de spanning om te bouwen. Iets meer mysterie rondom de bad guy had hier een stuk beter gewerkt. Vanaf het moment dat Wood zijn eerste deuntjes speelt, wordt de film langzaam maar zeker steeds ongeloofwaardiger. Het pianoconcert vond ik zelf ook niet al te best en de uiteindelijke ontknoping is ook lichtelijk teleurstellend te noemen.

Best een leuk concept dus, met zelfs een veelbelovend begin, maar uiteindelijk is het toch een vrij matige thriller.

2,0*

Nog nooit heb ik zoveel zin gehad om een stad te bezoeken, als na het zien van deze prachtige film. Wat een leven, wat een dynamiek en wat een reclame is dit voor de stad Rome. Het bruist echt aan alle kanten. Rome is het centrale middelpunt hier en wordt op fantastische wijze in beeld gebracht. Maar het allermooiste is nog wel dat Sorrentino mijn hoge verwachtingen, die ik hier vooraf van had, ook waarmaakt.

Sorrentino gebruikt voor deze film zijn vaste acteur Toni Servillo, die hier schittert als Jep Gambardella. Hij is een man, die geniet van het goede leven, vooral omgaat met de hogere klasse en die zowat iedere avond de sfeer van het Romeinse uitgaansleven opsnuift. Het leven is mooi zou je zeggen, maar Jep komt er langzaam maar zeker achter dat deze manier van leven toch wel erg leeg is, net zoals heel veel mensen in Rome in feite maar een vrij leeg bestaan leiden, terwijl het er voor de buitenwereld duidelijk anders uitziet.

Sorrentino heeft daarbij de intentie om niet een volledig duidelijk verhaal te vertellen, maar wil het juist uitbeelden aan de hand van vele dynamische shots en zeer levendige muziek. Voor mij persoonlijk werkte dat enorm goed. De beelden zijn vaak prachtig, maar ook de muziek werkt daarbij vaak goed. Die openingsscène zet daarbij al enorm de toon. Net als de toeristen kom je in Rome aan, onder begeleiding van een heerlijke tune, waardoor ik vanaf het begin gelijk al lekker in de film zat. Tussendoor zitten er leuke visuele trucjes tussendoor, maar ook scenes, waarbij Servillo er voor zorgt dat het onvergetelijk is. Het moment, waarbij hij een vriendin even de waarheid verteld, is echt geweldig, omdat Servillo daar ook echt laat zien hoe goed hij is als acteur. Ik moest er trouwens ook wel om lachen.

Verder is la Grande Bellezza vooral ook een erg stijlvolle film geworden. Niet alleen de mooie beelden, maar ook de aankleding van Servillo geven de film net dat beetje extra klasse en vormen hier de kers op de taart. Hier en daar wordt La Grande Bellezza het La Dolce Vita van de 21e eeuw genoemd. Die vergelijking kan ik goed mee inkomen, maar persoonlijk vind ik dit meesterwerk zelfs nog wel een stuk beter dan Fellini’'s klassieker.

Het talent van Sorrentino is dan eindelijk tot volle wasdom gekomen. De tweeënhalf uur vlogen voorbij en het eindshot is al bijna net zo mooi als de opening. In het midden zitten er hier en daar wel wat momentjes waarop het iets inzakt, anders had ik de volle score kunnen uitdelen. De titel is echter de waarheid, want dit is ook echt een film van grote schoonheid.

4,5*

Iemand nog een taart?

Vrij bizarre film dit inderdaad en zeker leuk om een keer gezien te hebben. Qua verhaal is de film niet heel hoogstaand, maar onderhoudend is die zeker en op sommige momenten zelfs best vermakelijk. Het hele gebeuren is niet echt serieus te nemen, want ik kan me niet voorstellen dat iemand dooreet nadat het eerste slachtoffer is gevallen. Het gebeurd echter wel en het tweede, derde en vierde "negertje" gaan uiteindelijk ook door hun vraatzucht ten onder, de een nog gruwelijker, dan de ander. Bij veel films krijg ik nogal eens zin in een versnapering erbij, hier was dit echter geenszins het geval. Degenen die de film gezien hebben zullen ongetwijfeld begrijpen waarom.

3,0*

Een oorlogsfilm van Italiaanse afkomst, die de Eerste Wereldoorlog probeert te combineren met een vleugje humor. Dat doet enigszins denken aan Roberto Benigni, die iets soortgelijks deed in La Vita È Bella, maar dan met de Tweede Wereldoorlog. Gelukkig La Grande Guerra van een beter niveau en werkt de satirische humor hier veel beter.

La Grande Guerra is zeker een anti-oorlogsfilm, die goed laat zien dat de Italianen destijds het nut niet zagen om mee te vechten in de Eerste Wereldoorlog. De twee mannen, die hier de hoofdrol in spelen, staan hier centraal voor. Op soms best komische wijze, doen ze hun uiterste best om maar te voorkomen dat ze vooraan in de frontlinie moeten vechten. Tussendoor wordt er op realistische wijze geschetst hoe wreed de oorlog destijds voor de Italiaanse soldaten was. Ook de manier waarop Italië de soldaten destijds behandelde, wordt flink bekritiseerd. Het camerawerk is sterk en Monicelli maakt er een uiterst rauwe en realistische film van, die af en toe van wat lucht wordt voorzien door de humor, die overigens meer dan welkom is. Het zorgt ervoor dat het drama niet te zwaar wordt en op de één of andere manier werkt het drama ook wat beter.

Ik vond het in ieder geval een uiterst boeiende oorlogsfilm, waarin eigenlijk alle aspecten die oorlogen kenmerken, goed naar voren komen. Sterk en bij vlagen best rauw, die het verdiend om door meer mensen gezien te worden, want het is zeer zeker de moeite van het kijken waard.

4,0*

Erg mooie film dit en een uniek stukje cinema wat mij betreft, want wat hier allemaal gebeurt heb ik nog niet ergens anders gezien. De film heeft een ongekend vlot tempo en daarnaast nog eens interessante personages en dialogen.

De film moet wel even op gang komen. Het eerste half uur liep voor mij nog niet echt lekker en had ik nog niet helemaal het idee waar deze film heen zou gaan. Daarna wordt het eigenlijk alleen maar beter. Erich von Stroheim zet een geweldig personage neer en ik heb zelden zoveel symaptie gevoeld voor een Duitse militair als in deze film en dat is zeker de verdienste van Renoir, die de karakters warm laat zijn, zowel Frans als Duits en daarnaast nooit partij kiest.

Het blijft dan tot het einde toe boeien en de film weet niet alleen te vermaken, maar biedt daarnaast de ruimte voor een lach en een traan. Erg mooi dus en zeker een film die bij herziening nog hoger zou kunnen scoren, omdat het eerste half uur dan misschien wel beter werkt. Voor nu echter een dikke

4,0*

Zeer goede spaghettiwestern van Sergio Corbucci met een setting om je vingers bij af te likken. Ik wist van tevoren niet dat deze western zich in de sneeuw af zou spelen, maar het is een erg goede keuze geweest en geeft de film gelijk zijn eigen geheimzinnige sfeertje mee. En wat staat er dan op een gegeven moment na een kwartier op het bordje van een plaatsje waar men aan komt? Juist: Fargo! Over geweldige films in de sneeuw gesproken dus.

Naast de setting kent de film ook een erg fijne muziekscore. Morricone moet zowat de beste componist zijn die er is, want elke film die ik zie en waarin hij de score verzorgt, krijgt door de muziek gelijk iets extra’s met zich mee. Dan is er natuurlijk nog het verhaal zelf met de acteurs. Silence is een lekker mysterieus figuur en blijft dat de hele film lang, mede door het feit dat hij ook niet in staat is om iets te zeggen. Het meest overtuigend is voor mij echter Klaus Kinski als bad-guy. Zijn houding, uitstraling en manier van mensen te benaderen en proberen voor zich te winnen komt sterk en vaak ook lekker rauw over.

En dan is er natuurlijk nog het veelbesproken einde, dat bij mij insloeg als een bom en ik totaal niet aan zag komen. De bad-guy die zegeviert in een western had ik nog niet eerder gezien en is wat mij betreft een erg sterke en verrassende keuze van Corbucci geweest. Een erg fijne film dus en ik heb stiekem nu al weer zin in een western!

4,5*

Leuke film dit met een erg leuk duo, dat af en toe in erg komische situaties belandt. Louis de Funès en Bourvil zijn allebei goed op dreef en vullen elkaar telkens op een goede manier aan. Het verloop van het verhaal is natuurlijk voorspelbaar, maar dat mag hier de pret niet drukken. De film bevat een hoop vaart, leuke scènes en vooral een hoop grappen, waarvan de één natuurlijk beter geslaagd is dan de ander.
Ik vond persoonlijk de snurkscène in het hotel veruit het leukste moment van de film. Echt zeldzaam grappig en ik heb echt dubbel gelegen van het lachen bij dat debiele gedoe.
Ook de scène in in de sauna en de achtervolging met het pompoenengooien waren bijzonder grappig. Leuk dat er ook van dit soort films over de oorlog gemaakt worden. Lang geleden dat ik zo gelachen heb bij een film.

4,0*

Het is het allemaal net niet. Het idee is best aardig, maar het gaat vooral mis bij de uitvoering, waarbij er een aantal personages voorbijkomen, die echt verre van grappig zijn.

Die Nick Swardson is samen met de persoon die J.P. speelt wel de grootste ramp van allemaal. Echt pijnlijk on-grappig op de momenten dat ze grappig proberen te zijn. Gelukkig zitten er ook nog wel wat geslaagde momenten en personages in. Die zongebruinde gast, die drugs e.d. verkoopt is wel grappig. Ook het feestje bij oma en haar vriendinnen is nog best geslaagd.

Maar die momenten zijn net wat spaarzamer, dan de vervelende momenten. Daarnaast is Allen Covert niet echt een hele sterke of grappige hoofdrolspeler. Grandma’s Boy heeft al met al een leuk uitgangspunt, maar de invulling is bij lange na niet grappig genoeg.

2,0*

Sterke en vrij trage film, met prima acteerwerk van eigenlijk de gehele cast. Elk personage weet op zijn of haar manier wel enigszins te boeien. Op een gegeven moment kreeg ik echt medelijden, als je ziet hoe de familie haar best doet om te overleven in een ecomisch zeer slechte tijd in Amerika. Elk meevallertje geeft ze hoop, hoe klein deze meevaller soms dan ook is en dat is daarnaast ook nog eens zeer goed in beeld gebracht. De film zwakt op het einde een beetje af, maar blijft desondanks wel in mijn geheugen zitten.

4,0*

In dit subgenre verschijnen de laatste jaren opvallend veel films, waarvan de een duidelijk wat beter is dan de ander. Grave Encounters behoort helaas tot die laatste categorie en vind ik persoonlijk een van de mindere van zijn soort.

Vooral de opbouw is aan de lange kant. Vaak zijn het nietszeggende oninteressante personages, waar je in dit soort films ook niet teveel aandacht aan moet besteden. Dat moet men wel en voordat het allemaal echt begint, zijn we alweer een tijdje verder. Eenmaal in het gebouw aangekomen, weet je als kijker natuurlijk wel een beetje wat er gebeuren gaat. Het is ook jammer dat men de suggestieve spanning niet lang weet vast te houden. Zodra de geesten in beeld verschijnen, wat redelijk snel gebeurt, moet Grave Encounters het vooral nog hebben van de effectieve schrikmomenten. Daarvan zitten er wel een aantal aardige in, maar ook op dat gebied valt het allemaal enigszins in herhaling.

Het zorgt ervoor, dat ondanks wat aardige effecten, de film ietwat als een nachtkaars uitdooft. Het enige wat nog wel mooi was, was het bloedbad, dat er in het donker wel mooi uitzag. Ik blijf overigens van mening dat er nog altijd veel potentie in dit soort films zit. Pak het allemaal iets anders aan en je hebt zo weer een goede horror te pakken. Pak je het echter net verkeerd aan, dan krijg je dus zoiets als dit, oftewel een matige horror.

2,0*

Het viel me allemaal nog reuze mee dit horrorfilmpje, waar ik vooraf erger had verwacht. Vooral het eerste gedeelte van de film is best sfeervol en vermakelijk.

Het tweede gedeelte van de film begint de film echter langzaam in te zakken, met een tegenvallend einde. Het moment dat Purcell een of andere megageest achter zich aan krijgt is te lachwekkend voor woorden. Dat zag er echt niet uit. Ook het acteerwerk is maar matig, al viel daar nog net mee te leven.

Toch jammer van het tweede gedeelte van de film, anders had er nog wel een voldoende in gezeten, want vermakelijk is het allemaal wel.

2,5*

Na zoveel enorm positieve verhalen over Gravity gehoord te hebben, was dit toch een kleine tegenvaller. Niet dat het een slechte film is geworden, maar van de combinatie Cuarón met dit verhaal had ik zeker wel iets groots verwacht. Dat potentieel wordt echter niet benut.

Laat ik los van bovenstaand verhaal even opmerken dat ik Gravity zeer aardig vond. Vooral op visueel gebied valt er regelmatig meer dan genoeg te genieten. De special effects en de manier waarop de ruimte, maar ook de aarde in beeld wordt gebracht is echt knap gemaakt. Ook de sfeer is sterk. Die is soms echt heel beklemmend en je kunt de eenzaamheid van de hoofdrolspelers soms ook letterlijk voelen. Het ziet er op een gegeven moment echt zeer uitzichtloos uit en dat vond ik wel knap gedaan.

Ik moet wel zeggen dat de eerste helft duidelijk het beste is. Vooral in het laatste half uur komen er zaken naar voren, die net op het randje van de geloofwaardigheid balanceren. Ook de manieren waarop men de personages probeert uit te diepen vond ik niet al te sterk. Dat Clooney gescheiden is en Bullock haar kind verloren heeft, deden uiteindelijk niet zoveel ter zake. Ook desurrealistische scene, waarbij Clooney nog een keer aan Bullock verschijnt, had voor mij niet echt gehoeven. Het zorgde er richting het einde ook voor dat het allemaal minder meeslepend was dan gehoopt. Het acteerwerk was verder niet slecht, maar dit is wel typisch zo’n film, die beter had gewerkt met onbekendere acteurs. Vooral de rol van Clooney was vrij inwisselbaar.

Dat neemt verder niet weg dat Gravity erg vakkundig is gemaakt en vooral in de details op visueel vlak uitblinkt. Jammer dat de uitwerking van het verhaaltje vooral richting het einde nogal erg achterblijft. Cuarón is echter een regisseur, die veel kan, dat heeft hij in het verleden reeds bewezen en ik sluit niet uit dat hij in de toekomst ook nog met wat moois gaat komen. Gravity is voor mij echter niet de topper waarop ik had gehoopt.

3,0*

Redelijk drama dat erg langzaam op gang komt. Het is zeker geen slechte film, maar ook geen topper. Acteerwerk is prima en het verhaal op zich best interessant, maar daarnaast heeft de film eigenlijk vrij weinig te bieden. Camerawerk is erg standaard en de muziek vond ik gewoon erg matig. Het einde van de film vond ik vrij sterk. Verder deden de gebeurtenissen in de film mij niet altijd even veel, omdat het vaak erg afstandelijk bleef.

een nipte 3,0*

Laat ik voorop stellen dat het verhaal van de film niets voorstelt en op dat gebied de film erg matig is. De liedjes in de film zijn echter erg leuk, op een enkele na dan misschien en samen met het enthousiasme dat daarbij tentoongespreid wordt kijkt de film toch wel lekker weg.

3,0 * want ik heb me zeker niet verveeld

Toch wel een sterke film als je je even naar het begin van de Tweede Wereldoorlog verplaatst. Chaplin gaat in deze film af en toe op een geniale wijze tegen Hitler in. Chaplin zet het personage Hynkel 9de parodie op Hitler) ook uitstekend neer, de maniertjes, gedragingen en zelfs de stem zijn allemaal erg goed nagebootst. Dit zijn tevens de sterkste momenten van de film, even als de al vaak genoemde wereldbolscene en de indrukwekkende eindspeech. Het is daarom jammer dat het Joodse personage dat Chaplin speelt een stuk minder leuk is om te zien. Op die momenten wordt alles net te slapstick achtig neergezet.

Ook duurt de film op een gegeven moment door het slapstick gedoe, wat natuurlijk wel kenmerkend is voor Chaplin, net iets te lang. Maar verder dus best een vermakelijke film, die voor zijn tijd zeer gedurft was en die ik na Modern Times Chaplin's beste film vind.

dikke 3,5*

Mooie ontsnappingsfilm met degelijk acteerwerk van de diverse hoofdrolspelers. De film is aan de lange kant en hoewel een en ander soms iets te lang uitgesponnen wordt verveelt de film geen moment. De film is net als bijvoorbeeld een Stalag 17 behoorlijk luchtig van aard en daardoor komt het een en ander in het kamp soms nogal enigszins geloofwaardig over, maar storend is dat op zich niet. De sfeer in het kamp is erg goed en ik werd op een gegeven moment haast net zo enthousiast van het graven als de mannen in de film zelf. Het laaste stuk van de film vond ik ietsje minder en jammer qua afloop, ondanks dat ik goed begrijp dat het allemaal zo gegaan is. Wel bevat dat stuk erg mooie beelden en is vooral de rit van Steve McQueen op de motor erg fraai om te zien.

Degelijke bovengemiddelde film dus, die nooit echt buitengewoon wordt, maar die wel bijna drie uur zeer vermakelijk is om naar te kijken en dat is op zich ook al best bijzonder.

3,5*

David Lean weet in Great Expectations een sterke sfeer te scheppen. Door op een zeer mooie manier gebruik te maken van het zwartwit en dat vaak te combineren met mist, krijgt Great Expectations gelijk vanaf het begin al een fijne mysterieuze sfeer.

De cinematografie is uiterst verzorgd en op dat gebied valt er dan ook totaal niets te klagen over deze film. Het is een Charles Dickens verfilming, maar met het verhaal was ik niet bekend, dus ik kon me volledig laten verrassen door wat zou gaan komen. Het eerste half uur was in ieder geval erg sterk. De ontmoeting tussen Pip en de gevangene was interessant en boeiend om te zien.

Al Pip eenmaal wat ouder is wordt het allemaal wat minder. Het niveau blijft redelijk goed, maar het tempo wordt wat trager en daarnaast wordt er ontzettend veel gepraat, waarbij niet alle dialogen altijd even boeiend zijn. Het acteerwerk is gelukkig wel in orde en vooral Alec Guiness speelt erg goed. Maar die staat eigenlijk altijd wel zijn mannetje in elke film, waarin ik hem zie. Ondanks dat het niveau gaandeweg een klein beetje omlaag gaat, blijft het nooit vervelend om naar te kijken, omdat de cinematografie van Great Expectations gewoonweg erg mooi is.

Een iets meer pakkend verhaal had zeker een hoge score opgeleverd. Maar doordat het me uiteindelijk allemaal niet helemaal pakte, blijf ik steken op slechts een ruime voldoende van mijn kant.

3,5*

Leuke Disney, met een vlot verhaal.

Ik houd op zich wel van de Sherlock Holmes verhalen, dus een Disney die daar losjes op is gebaseerd, spreekt op papier zeker wel aan. Basil is een leuke hoofdrolspeler, vlot, eigenwijs en een doorzetter. Leuk detail is dat hij ook in het huis van Sherlock Holmes woont.

Professor Ratigan is ook een sterke bad guy. Erg dreigend, slecht en deinst er zelfs niet voor terug om een muis aan de kat te voeren. Dat maakt deze Disney gelijk ook wat anders dan andere Disneys.Het is soms wat gewaagder.

Hoewel het nergens echt groots wordt, is het allemaal erg vermakelijk door diverse leuke personages, waarvan vleermuis Fidget duidelijk het grappigst is. Het Engelse sfeertje komt goed naar voren en het verveelt allemaal nauwelijks, alleen het middenstuk is iets minder.

3,5*

Duidelijk een soort van satire op de bokswereld dit.

Samuel L. Jackson speelt een bokspromotor, die soms wel wat weg heeft van Don King. Jackson doet het redelijk evenals Damon Wayons, die een bokser speelt. Het begint allemaal nog wel aardig, met een aantal redelijk geslaagde scènes over de geldbeluste wereld van het boksen. Toch zakt het daarna al vrij snel naar een bedenkelijk niveau. In het vervolg is er verder weinig scherpte of leuke humor meer te bespeuren.

Jammer. Het had in potentie best iets kunnen worden, maar het komt er uiteindelijk totaal niet uit.

1,5*

Ik geef het maar gelijk toe, dat ik hier best wel tegenop zag. Een muziekfilm uit het tijdperk, (1930-1938) waarin ik de films uit dit genre nog geen één keer echt positief heb kunnen waarderen. En als The Great Ziegfeld dan ook nog eens drie uur duurt, lijkt het wel een erg kansloze missie te gaan worden. De enige reden dat ik dit gezien heb, is omdat de film destijds een Oscar won, en ik alle Oscar winnaars graag gezien wil hebben.

Hoewel The Great Ziegfeld verre van goed te nomen is, viel het me nog mee. Dat is vooral ook te danken aan hoofdrolspeler William Powell, die een aardige performance neerzet en wat ik een prettig acteur vind, om naar te kijken. Hij zorgt hier af en toe ook voor de nodige humor, waardoor het nog alleszins kijkbaar blijft. Daaromheen is het verhaaltje niet altijd even boeiend en vooral de vervelende musical scènes zijn matig, halen je onnodig uit het verhaal en zorgen er tevens voor dat het allemaal veel langer duurt, dan nodig is. Al moet ik overigens wel zeggen dat het er niet bijzonder veel zijn.

Het levensverhaal van Ziegfeld wordt nog redelijk leuk verteld. Grappig dat ze het hier en daar wat extra aandikken, waardoor het toch allemaal net wat leuker wordt. Maar dan nog is het geen superfilm en kan ik niet echt bedenken waarom dit destijds een Oscar heeft gewonnen, al past het dan wel weer in dit rijtje. Zo typisch is het allemaal wel. Redelijk dus, maar verder weinig memorabel.

2,5*

Opvallend weinig berichten bij deze film, wat aan de ene kant best te begrijpen is, maar aan de andere kant wel opvallend, omdat de film de Oscar won voor beste film en eigenlijk de voornaamste reden waarom ik deze film gezien heb.

Hoewel de film groots is opgezet, is het verder een weinig bijzondere film. De film draait om de verwikklingen in en rond het circus. Dat is de film zo lang is, komt vooral door de talloze circusoptredens die in de film verwerkt zitten. Met iets minder van dat soort acts had er gerust een half uur film afgekund, al waren de diverse optredens op zich zeker niet slecht.

De film is verder best kleurrijk, al is het verhaaltje tussen de optredens door wel ontzettend cliché en standaard. De firma list en bedrog viert hoogtij tussen alle artiestern, managers en andere mensen rondom het circus.

Verder kent de film aardige acteerprestaties van Heston en een letterlijk clowneske Stewart. Betty Hutton acteert trouwens opvallend slecht en daarnaast vond ik haar personage soms ook behoorlijk irritant.

Uiteindelijk is het wel geinig om een keer gezien te hebben. Goed is het allemaal niet, maar door de afwisseling tussen verhaal en optredens waren de tweeënhalf uur toch nog redelijk vlot voorbij.

2,5*

Erich von Stroheim was een ambitieus filmmaker, dat is me wel duidelijk na het zien van deze film. Zijn monsterproductie is uiteindelijk teruggebracht naar 140 minuten. Het restaureren hiervan resulteerde uiteindelijk in een vier uur durende versie en die heb ik in twee delen mogen aanschouwen.

Wat me gelijk opviel is dat de film niet constant uit bewegende beelden bestaat, maar vooral in het begin ook uit stills. Ondanks het interessante verhaal had ik daardoor best wat moeite om in de film te komen. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om het verhaal te vertellen en ondanks dat ik dit deel nog niet zo geweldig vond, verduidelijkt het een hoop.

Als het hele geldgebeuren dan op een gegeven moment echt begint wordt de film beter en beter en op sommige momenten echt heel sterk. Het geld maakt niet gelukkig verhaal wordt op soms geweldige wijze vertoond en het blijft dan het einde boeiend om naar te kijken.

Het einde, dat in Death Valley gefilmd is, is super sterk. De hitte komt daar bijna letterlijk de huiskamer in gezeild. Greed is een zeer sterke film een het stomme tijdperk. Dat er niet gepraat wordt is niet erg. De boodschap die de film uitdraagt, komt desondanks prima over.

4,0*

Een Stephen King verfilming van Darabont. Dat was bij zijn eerste film bij mij een schot in de roos. Bij de tweede, deze dus, gaat het echter mis. Met The Green Mile krijg ik een film voorgeschoteld, die op elk gebied toch een stuk minder indrukwekkend en goed is.

De film heeft zeker wel zijn sterke punten, en die zijn vooral bij de acteurs te zoeken. Hanks is degelijk, maar Clarke Duncan, Cromwell, Dean Stanton en vooral Sam Rockwell spelen allemaal erg goed. Het verhaal is redelijk, maar tevens behoorlijk voorspelbaar. Op zich niet erg, ware het niet dat de weg ernaar toe behoorlijk aan de lange kant is en alles door het erg trage tempo soms ook behoorlijk wegzakt. Maar over de gehele linie gezien is het allemaal erg degelijk.

Ook de uitwerking van de personages is niet geweldig. Ze worden allemaal nogal kleurloos en zwart-wit neergezet. Daarnaast wordt op een te gemakkelijke manier sympathie voor de gevangenen opgewekt. Ze worden menselijk behandeld, maar hun achtergronden of misdaden die ze hebben gepleegd krijg je niet horen, waardoor je makkelijker met ze zou moeten kunnen meeleven. Ook de uiteindelijke afwikkeling met Clark Duncan wordt iets te lang uitgewijd. Ik vond de film richting het einde erg sentimenteel worden en daar teveel op inspelen.

De uiteindelijke afloop deed mij ook niet zo heel veel. Het lag er allemaal iets teveel bovenop. Ik vind het geen hele slechte film, maar wel eentje, die iets te gemakkelijk mikt op sentiment en daarmee poogt te scoren. De sterke cast en het redelijke verhaal houden de boel nog enigszins overeind, maar warm of koud word ik hier niet bepaald van.

2,5*

Aardige film van Paul Greengrass met een snel tempo en een redelijk interessant verhaal. Damon kan dit soort films prima aan en doet het dan ook gewoon goed. Het verhaal van de film is wel enigszins voorspelbaar, maar toch weet de film redelijk te blijven boeien, doordat er een paar dubieuze beslissingen van het leger in naar voren worden gehaald.

Toch haalt de film het bij lange na niet bij de Bourne-films en kan Greengrass in ieder geval stukken beter. Ook had ik op een gegeven moment het gevoel sommige zaken al eens gezien te hebben, of beter gezegd, op weer een film over Irak zit ik eigenlijk niet meer te wachten. Een voldoende wat mij betreft voor deze film.

3,0*

Gremlins is en blijft een vermakelijk filmpje.

Als ik bij mijn zus ben word ik altijd weer aan deze film herinnerd, aangezien de hond van mijn zus Gizmo heet. (Arm beest) Gizo is de alom bekende Gremlin uit deze film en een schattig beestje om te zien. Het verhaaltje is aardig, het acteerwerk niet echt geweldig, maar desondanks kijkt het allemaal lekker weg. Dat komt vooral door de Gremlins zelf, die er vooral na de mutatie, best wel cool uitzien. De humor is film is vaakbehoorlijk fout, maar toch kan ik tijdens het kijken vaak een grinnik niet onderdrukken.

Jammer alleen dat het allemaal enigszins gedateerd oogt, maar desondanks is het een film die zijn charme heeft behouden.

3,0*

Gelijkwaardig aan zijn voorganger, met soms best grappige momenten.

Waar Gremlins vooral een horror/komedie was, daar richt dit vervolg zich meer op de humor en is daarom ook geschikt voor jongere kinderen. Verder is in feite niet zo heel veel verandert. Gizmo speelt nog steeds de hoofdrol en blijft aandoenlijk om te zien.

Wat deze film leuk maak is de soms best geslaagde humor. De film voelt aan als een parodie, doordat er gedurende de film diverse verwijzingen naar andere films inzitten, zoals bijvoorbeeld Batman of Rambo. Dat maakt de film ondanks het matige acteerwerk toch vermakelijk om naar te kijken.

3,0*