Opinions

Redelijke film, waarin een groep mannen te maken krijgt met de kracht van de natuur. Het gevaar komt aan de ene kant van een groep wolven, maar aan de andere kant is de kou en het extreme weer in Alaska ook een erg gevreesde tegenstander.

Liam Neeson is een acteur, die je wel in een rol als deze kunt plaatsen. Hij speelt redelijk goed. Wel is het jammer dat alles vooral om heen draait, waardoor de anderen er vaak niet toe lijken te doen. Ook krijg je daardoor maar weinig feeling met de personages. Ook de flashbacks die Neeson heeft, voegen maar weinig toe en zijn vaak een onderbreking voor het verhaal.

Overigens is het eerste gedeelte zeker zo slecht nog niet. De setting is erg mooi, waar de camera vaak goed gebruik van maakt. Daarnaast is het moment waarbij het vliegtuigje neerstort echt prachtig in beeld gebracht. Daarna wordt het langzaam aan iets minder. Dat het een afvalrace zou worden, was al snel duidelijk. En doordat altijd Neeson centraal staat, zat er daardoor ook niet echt de gewenste spanning in. Mede door de settingen de prima cinematografie, is het nog wel een fijne wegkijker, maar juist daardoor heb ik ook het idee, dat er veel meer mee gedaan had kunnen worden. Het wordt er alleen niet uitgehaald.

2,5*

Zeker een mooie film van Antonioni, waarin duidelijk de stijl van zijn latere vakmanschap al zichtbaar is. Ik had wel wat moeite om in het verhaal te komen en de eerste veertig minuten vond ik ook nog niet zo heel interessant. Daarna wordt Il Grido steeds beter en krijgen we een behoorlijk deprimerende film voorgeschoteld, met een sterke afloop.

De sfeer is nog redelijk neorealistisch, terwijl de cinematografie bij vlagen wonderschoon is. Ook de Italiaanse vrouwen mogen er hier absoluut zijn, zoals dat overigens ook vaak in latere films van Antonioni het geval is. Ik had opeen gegeven moment ook wel medelijden met Aldo. Hetgeluk lag best voor het oprapen, maar ondanks dat bijna elke vrouw die hij tegenkomt hem wel ziet zitten, blijft hij depressief, met het heftige einde als gevolg.

Ik ben toch wel onder de indruk en ben er zeker door geraakt. Dit mag dan misschien niet zijn bekendste film zijn, maar Il Grido behoort zeker tot Antonioni’s betere werk.

4,0*

Vermakelijke Nederlandse film met een aardig verhaal, die er er ook nog eens opvallend goed uitziet qua aankleding. Het acteerwerk is degelijk. Nijholt en ook Angela Schijf in een wat kleinere rol zijn aardig op dreef. Het eerste half uur is wat traag, maar daarna wordt het tempo wat hoger en is de film ook leuker om te zien. De effecten zijn verrassend goed eigenlijk. Simpel gemaakt, maar wel uiterst effectief. Echt eng wordt de film niet, maar dat is ook niet echt de bedoeling, aangezien de doelgroep toch vooral kinderen en de liefhebbers van de boeken van Paul van Loon zullen zijn. Hoewel ik niet tot de betreffende doelgroep behoor heb ik mij echter prima vermaakt. Leuke film!

3,0*

Grindhouse is in feite niet meer en niets minder dan de combinatie van Deathproof en Planet Terror, aangevuld met enkele geinige fake-trailers. Rodriguez verslaat Tarantino met zijn film wat mij betreft. Planet Terror is lekker bloederig, lekker overdreven en bij vlagen ook lekker vermakelijk. Deathproof is vooral een hoop dialoog, wat iets te lang duurt en wat niet altijd even interesant is. Het actiegedeelte is dan weer prima verzorgd, al is het jammer dat er maar zo weinig van aanwezig is in Deathproof. Over het geheel gezien trekken Planet tewrror en de leuke trailers Grindhouse toch naar het bovengemiddelde toe.

3,5*

If that hat's in the den, I'm gonna fuckin' explode.

Een interessante documentaire dit, over Timothy Treadwell, een man zo gefascineerd door beren dat het uiteindelijk leidt tot zijn eigen ondergang. Ergens doet hij mij denken aan Steve Irwin, die ook al zo enorm gefascineerd was door de natuur, en ook in “Het harnas” stierf. Dieren liefde met een dodelijke afloop tot gevolg.

Hoe geobsedeerd kun je zijn door iets? Heel erg, zo blijkt ook hier wel. Ik moet zeggen, dat ik het eerste half uur wat moeite had om in het verhaal te komen, maar daarna weet Werner Herzog het verhaal mooi te sturen, wordt het boeiender en komen we als kijker steeds meer te weten over Treadwell. De beelden die Treadwell zelf gefilmd heeft, zijn regelmatig erg mooi. Vooral het talrijke groen daar valt erg op en komt in de beelden telkens op fraaie wijze naar voren. Treadwell had een soort van ideaalbeeld van de natuur, waarin in zijn beeldvorming alleen liefde leek te bestaan. Als je zo’n grizzly van dichtbij ziet, weet je echter al snel dat die beesten andere prioriteiten hebben, iets wat Herzog ook een aantal keren zelf al duidelijk aangeeft.

Ik vond het wel jammer, dat we de geluidsopnames van de bewuste aanval niet te horen kregen, maar aan de andere kant snap ik Herzog wel. Grizzly Man is een mooi portret van een man, die ze niet allemaal op een rijtje had, maar juist daardoor wel vrij fascinerend is om te volgen. Alleen het begin vond ik wat minder, en richting het einde duurt het ook een paar minuutjes te lang. Verder is het zeker de moeite waard om dit te bekijken. Ik heb trouwens ook nog nooit iemand zoveel emotie zien vertonen, bij het aanschouwen van een dode hommel.

3,5*

Een erg mooie documentaire, die een portret schetst van een eenvoudige Zwitserse timmerman, die op dat moment werelds beste skivlieger was.

Walter Steiner was enorm goed. Zo goed zelfs, dat hij twee treden lager dan de concurrentie startte en dus minder snelheid dan hen kon genereren, maar er desondanks toch in slaagde om veel verder dan hen te springen. Dit komt voort uit zijn angst te ver te springen. Op zo’n helling is ergens namelijk het kritische punt, waarvoor bij het gevaarlijk wordt om neer te komen voor de skivlieger. Steiner zijn angsten, maar ook zijn idealen en dromen komen voorbij.

Werner Herzog brengt het allemaal enerverend in beeld en het is bijna onmogelijk om geen sympathie te krijgen voor de enthousiaste, maar toch zeer eenvoudig gebleven Zwitserse timmerman. Herzog zelf is duidelijk ook fan van de man, aangezien hij zich op een gegeven moment ook enigszins laat gaan, wat overigens best leuk is om te zien.

Zeker een aanrader voor de mensen die veel met sport hebben. Een interessante documentaire over een bescheiden, maar zeer getalenteerde sporter, die boeiend wordt weergegeven.

4,0* dik

Echt een hele leuke film, met een aardig verzonnen verhaal en een zeer goede Bill Murray. Leuke situaties, grappen en een verhaal waar je na afloop nog even over nadenkt bezorgen je zeker een leuke avond.

4,0*

Vermakelijk filmpje dit. Het is niet zo dat je constant dubbel ligt van het lachen, maar ik heb toch wel met een glimlach naar deze film zitten kijken.

Het is vooral het lekkere ontspannen sfeertje, waarin niets moet en alles mag, dat deze film zo goed doet. Doordat er zoveel personages zijn, lukt het Chris Rock en Rob Schneider ook niet om negatief op te vallen, dus dat is ook mooi. Nee iedereen doet wel zijn of haar ding en iedereen heeft wel een positieve bijdrage aan de film.

Als ik dan toch iemand moet noemen, dan vond ik David Spade nog het leukst, al komt dat ook grotendeels doordat hij hier meer vrijheid heeft dan de anderen, omdat zijn personage de enige vrijgezel is in de film. Verder zit er nog een leuk bijrolletje in voor Steve Buscemi.

Ja het loopt zo als het loopt in deze film, niet super, maar wel vermakelijk en onderhoudend en ook precies van je van iemand als een Adam Sandler kunt en mag verwachten.

3,0*

Van hetzelfde niveau als het eerste deel en dus best leuk.

De laatste twee films met Adam Sandler waren pijnlijk ongrappig, maar zodra hij omringt wordt door een hoop andere komische acteurs van Happy Madison komt hij een stuk beter uit de verf, al is hij hier zeker niet de leukste. Grown Ups 2 mag dan misschien een niet al te bijzonder verhaal hebben en soms ietwat onsamenhangend zijn. Het belangrijkste is toch wel dat er genoeg geslaagde humor inzit, die in ieder geval vaak voor een glimlach zorgen. Zo iemand als Nick Swardson vind ik altijd erg vervelend en is ook hier niet leuk, maar bij die grap met hem met dierubberboot moest ik toch ook wel even lachen.

Zo af en toe is de humor wel flauw, maar het vervalt gelukkig nooit te erg in plas poep en seksgrappen. Daarnaast heeft de cast er duidelijk plezier in, wat sommige scenes net wat leuker maakt en komt zelfs iemand als Taylor Lautner nog redelijk grappig voor de dag. Verder is het ook wel fijn dat het drama niet te veel om de hoek komt zetten. Ik kon het retro-feestje, waar men in eighties style moest verschijnen, ook wel waarderen. Mooie aankleding en een leuk einde van een geslaagd vervolg.

Ik had het niet zo snel gedacht, maar als ze dit niveau vasthouden, mogen ze zelfs nog wel een derde deel maken.

3,0*

Aardige zwarte komedie, die bij vlagen erg grappig is. Mads Mikkelsen is echt geweldig in zijn rol van behoorlijk gestoorde slager. Zeer grappig af en toe om te zien hoe hij perfect zijn zwetende, onrustige typetje weet weer te geven. Ook Nikolaj Lie Kaas zet een prima rol neer. Het scenario is lekker absurd en telkens neemt de neemt wel weer een of andere wending die je niet verwacht. Jammer alleen van het personage Eigil, die ik net als zo te lezen enkele anderen juist niet grappig vond, maar behoorlijk irritant. Verder heb ik me eigenlijk prima vermaakt.

3,5*

Een erg matig vervolg dit. Niet dat ik nu zo enthousiast was over het eerste deel, maar dit is allemaal nog wat minder.

De film is eigenlijk constant een herhaling van dezelfde soort schrikmomenten, die je vaak al ziet aankomen. Daardoor werken ze ook voor geen ene meter meer. Ik vond ze soms vooral lachwekkend, al is Scary movie 4 daar misschien ook een klein beetje medeschuldig aan, maar een positief punt voor deze film is het in ieder geval zeker niet.

Het verhaal is verder onlogisch, sfeer is er niet of nauwelijks en het acteerwerk is ook al niet om over naar huis te schrijven. Ja, dan houd je natuurlijk bar weinig over, iets wat zich ook in mijn waardering voor deze film vertaalt.

1,0*

Leuke komedie waarin beide hoofdrolspelers een beetje zichzelf parodiëren.

Rocky vs. Raging Bull heeft een niet al te sterk verhaal, maar wordt gedragen door de acteurs, die aardig op dreef zijn. Sylvester Stallone en Robert De Niro hebben een aardige wisselwerking met elkaar en vooral Stallone viel mij deze keer in positieve zin op. De show wordt echter gestolen door good old Alan Arkin, die in zijn hilarische bijrol met zijn grappige oneliners de lachers wel op zijn hand weet te krijgen.

Minpunten waren er ook wel. Soms werd het tempo er iets teveel uitgehaald. Ook de rol van Kevin Hart was soms wat irritant, maar gelukkig had hij niet een al te grote rol. Maar over het geheel gezien is het best vermakelijk en bewijzen de oudjes nog niet versleten te zijn en een prima gevoel voor komische timing te hebben.

3,0*

Matige film. De schrikmomenten zijn vaak op een eenvoudige manier gemaakt, maar op zich wel goed gemaakt. De paar goede schrikmomenten zijn dan ook het grote pluspunt aan deze film, want qua verhaal en karakteruitwerking stelt de film nauwelijks wat voor. De film vertelt het verhaal niet-chronologisch en dat pakt in deze film niet echt goed uit. De film is hierdoor af en toe behoorlijk rommeligen als kijker boeit het ook nauwelijks als er weer iemand dood gaat, omdat het karakter toch niet uitgewerkt is. Gellar doet het redelijk, maar de andere acteurs zijn soms echt belabberd slecht. Verder ontbeert de film gewoon spanning en heeft het op de paar goede schrikmomenten na eigenlijk niet veel meer te bieden.

2,0*

De tweede film, die ik zie van Edward Yang, na het erg goede Yi Yi. A Brighter Summer Day is niet van dat niveau, maar heeft zeker zijn sterke momenten.

Yang is een regisseur, die blijkbaar graag gebruik maakt van statische lange shots, en dat zie je hier ook duidelijk in de cinematografie terug. Persoonlijk vind ik dat wel een goede keuze bij films met deze speelduur, want ondanks het soms lome tempo heb je hierdoor sneller het idee dat er meer gebeurt.

Verder wordt er een aardig tijdsbeeld geschept van een land, dat duidelijk nog moeite heeft om zijn eigen identiteit te vinden. Men wil het communisme achter zich laten, maar zoiets gebeurt natuurlijk niet van de één op de andere dag. Toch is wel duidelijk te zien dat het land en de mensen steeds meer door de westerse cultuur beïnvloedt worden en daar ook veel zaken van over nemen. Vooral de manier waarop bijvoorbeeld een zanger als Elvis Presley in de cultuur wordt opgenomen, is erg leuk om te zien.

A Brighter Summer Day is een goed epos geworden. Het heeft zijn ups en downs, maar is ondanks de tijdsduur toch prima uit te zitten. De verhaallijnen komen overigens op het einde, op een mooie manier samen. Het doet op sommige momenten zeker denken aan het werk van Scorsese, maar ook heeft het hier en daar wel wat weg van Rebel without a Cause. Al met al een goede film om eens kennis te maken met de Taiwanese cultuur, zou ik zo zeggen.

3,5*

Aardige komedie, met een typisch Iers sfeertje.

Het is Brendan Gleeson, die de show steelt. Hij zet een leuk personage neer, lomp, dik, niet altijd even tactisch, maar wel met een erg droogkomisch voorkomen. De rest van de cast doet het ook naar behoren. Don Cheadle heeft ook zijn momenten en vult Gleeson op zich wel op een goede manier aan. Mark Strong is ook goed en is door zijn enorm sterke uitstraling altijd een fijne bad-guy. De (zwarte) humor is soms erg goed, evenals de dialogen.

Toch zakt het op sommige momenten wel wat in en is het niveau qua scherpte en humor wel behoorlijk wisselend. Ook het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor en dient duidelijk als kapstok voor de humor. The Guard is op sommige momenten best verfrissend, vooral dankzij Gleeson, maar op andere momenten weer flauw en niet heel scherp. De goede acteurs zorgen er echter voor dat het kwartje toch de goede kant opvalt.

3,0*

Redelijke film, die aan de trage kant is en qua script verder ook niet zo heel veel voorstelt.

Toch is het nog redelijk amusant om naar te kijken, vanwege het samenspel tussen Cage en MacLaine. De momenten waarop Cage bijna uit zijn vel springt omdat zij weer eens iets anders wil dan dat eigenlijk kan, zijn best leuk. Cage doet het behoorlijk, maar vooral Maclaine is erg goed in haar rol van pinnige oude dame. Daaromheen gebeurt er soms echter net te weinig om het allemaal echt boeiend te houden.

Het kijkt allemaal nog vrij gemakkelijk weg dankzij twee prima acteurs, maar verder is dit alles weinig bijzonders.

2,5*

Het idee is zeker niet onaardig, maar ik vond het in zijn geheel net boeiend genoeg om echt te overtuigen.

Qua acteur had je qua uiterlijk geen betere man kunnen kiezen als Ron Perlman. Hij past er prima tussen. Qua script heeft het allemaal niet zo heel veel om het lijf en mede daardoor gaat het op een gegeven moment ook wel een klein beetje vervelen. De soundtrack hielp wat dat betreft ook niet echt mee en was te vaak te minimalistisch of gewoon afwezig.

Tussendoor zaten gelukkig ook wel wat leuke zaken. Een aantal scènes die best grappig waren, zoals met de mammoeten en de seksstandjes. ook het idee van deze film, is zeker niet verkeerd.

Toch duurt het allemaal net wat te lang en is het niet leuk en boeiend genoeg voor de voledige speelduur.

Kleine 2,5*

Redelijke film, die op sommige momenten wel een beetje aan Meet the Parents doet denken, alleen hebben de schoonvader en zoon in deze film aanvankelijk een nog grotere hekel aan elkaar dan in eerstgenoemde film. Helaas is Meet the Parents ook een stuk leuker dan deze film. De film begint veelbelovend met een zeer goed op dreef zijnde Bernie Mac. Ook Ashton Kutcher doet het niet slecht en dat levert een aantal aardige situaties op tussen de twee. Helaas is het tweede deel van de film toch wat minder met een aantal standaardgrappen en vaak voorspelbare situaties. Ook het nogal moralistische einde stelt toch teleur. De twee hoofdrolspelers redden de film nog enigszins, maar verder blijft het allemaal vaak te flauw en oppervlakkig.

2,5*

Veel slechter dan dit zal een film niet snel worden.

Als je goed beschouwt alle punten naloopt, waarop De Gulle Minnaar te beoordelen valt, dan blijft er weinig over. Het acteerwerk is uiterst beroerd. Een verhaal is er niet of nauwelijks, en de personages stellen nauwelijks wat voor. Het allerergste is echter nog wel de allerbelabberdste nasynchronisatie, waardoor alles helemaal een goedkoop effect mee heeft gekregen.

Toch heeft het ondanks alles nog wel een beetje charme. Het is op sommige momenten haast zo slecht, dat het soms wel weer vermakelijk is om naar te kijken. Niet dat het hierdoor goed wordt, want er zijn meer dan voldoende ergernissen, maar op de één of andere manier verveelt het ook weer niet en hierdoor blijft De Gulle Minnaar ondanks de vele minpunten verstoken van de laagst mogelijke score.

1,5*

Een vrij luchtig voorspelbaar filmpje, enorm voorspelbaar, met vaak flauwe humor, die soms wel werkte en soms ook niet. Jack Black slaagt er bij mij in om in de ene film erg leuk voor de dag te komen, terwijl hij dat in een andere film dan juist weer niet is. Op zich doet hij het in deze film redelijk. Hij komt sympathiek over, als de sullige Gulliver die een oogje heeft op Darcy. (Amanda Peet) Het hele gebeuren bij de lilliputters was soms best geinig. De referenties naar andere films vond ik bijvoorbeeld wel leuk gevonden.

Wat wel jammer is dat het allemaal soms wel erg kinderachtig overkomt. Ook heb ik het idee dat de film af en toe niet helemaal lekker doorloopt en daardoor niet helemaal in balans is. Toch kijkt het nog wel redelijk weg en verveelt het op zich niet, mede door de zeer korte speelduur. Toch vind ik het in zijn geheel maar matig.

2,0*

Tjonge jonge, wat voor een rotzooi was dit zeg? Ik weet niet waar ik zojuist naar heb zitten kijken, maar boeiend was het allerminst. Het verhaal was niet interessant, de twee hoofdrolspelers houden er ook al zo'n dodelijk saai leven op na en daarnaast is film visueel ook nog eens spuuglelijk.

Op een gegeven moment halverwege lijkt de film tijdelijk even wat beter te worden, maar helaas duurt dit niet al te lang. Het enige wat verder nog wel aardig was, is de muziek die niet slecht was, maar verder heeft Gummo weinig te bieden. Het oogt onsamenhangend, heeft geen humor en is vooral niet boeiend!

1,0*

Fijne film, met een oh zo toepasselijke titel.

Peggy Cummins zet een indrukwekkende goede rol neer als de femme fatale en de vrouw die wel weet hoe je met een revolver overweg moet. Een mooie vrouw ook, met erg veel charme en een geweldige uitstraling. John Dall is de mannelijke hoofdrolspeler. Hij speelt minder goed dan Cummins, maar de scènes met de twee samen zijn vaak wel erg goed.

Daarnaast wordt er een uitstekende sfeer gecreëerd, met mooi zwart-wit gebruik en enkele erg goede scènes, die eigenlijk al genoemd zijn. Persoonlijk vind ik de moerasscène het allermooist. Sfeervol, spannend en ook best tragisch tegelijk.

Ik snap de vergelijking met Bonnie en Clyde wel, maar afgezien van een man en vrouw die samen overvallen plegen zijn er verder weinig overeenkomsten. Wel grappig trouwens dat de hulpsheriff in deze film Clyde heet.

Maar over het geheel gezien dus een prima film. Veel vaart, goed acteerwerk, leuk verhaal en redelijk wat spanning, maken dit tot een aangenaam werkje.

4,0*

Gunfight at the O.K. Corral is een prima western, die net als My Darling Clementine en Tombstone, verhaalt over de avonturen van Wyatt Earp en Doc Holiday. Dat ik het verhaal hierdoor al ken is totaal niet erg, want los van elkaar zijn het alledrie erg goede westerns.

Vooral het acteerwerk is hier erg sterk. Burt Lancaster is een prima Wyatt Earp, die graag het beste met iedereen voor heeft en niet bang is om gespuis aan te pakken. De show wordt echter gestolen door Kirk Douglas, die een geweldige Doc Holiday neerzet. Douglas maakt van hem een levendig en erg boeiend personage. Hij is verslaafd aan kaartspelletjes en drank en niet te beroerd om een uitdaging aan te gaan. Een fantastisch personage, dat gemakkelijk gerekend kan worden tot mijn favoriete personages aller tijden.

Het sfeertje is ook sterk. Het plaatjes Dodge City is een echt westernstadje en ademt echt cowboys. In de eerste helft van de film speelt het verhaal zich hier af, terwijl we daarna richting Tombstone gaan, waar de onvermijdelijk shootout zal gaan plaatsvinden. Die shootout is trouwens geweldig in beeld gebracht en duidelijk het hoogtepunt van alles.

Gunfight at the O.K. Corral heeft eigenlijk maar weinig minpuntjes. Alleen de muziek is misschien iets te cheesy, hoewel ik het op zich wel aanstekelijk vond. Ook kun je in de eerste helft van de film soms duidelijk zien dat een paar scènes in de studio zijn opgenomen. Los daarvan is dit gewoon een erg sterke western met sterke personages, een goede opbouw van het verhaal en een fantastisch einde.

4,0*

Een fijne western, die lekker wegkijkt en richting het einde ook steeds beter wordt.

Ik kan de opmerking van mister blonde overigens goed begrijpen. Ondanks dat Peck in diverse westerns gespeeld heeft vind ik hem er geen karakteristieke kop voor hebben. Ik had zelfs vooraf mijn twijfels over hem, maar ik moet dan ook wel toegeven, dat hij die al snel bij me wegnam. Hij speelt erg sterk, en die snor staat hem ook goed. Jimmy Ringo is een fijn personage en een sterke persoonlijkheid. Naast Peck zijn ook de bijrollen goed verzorgd, waarbij vooral Karl Malden met positief opviel als de sympathieke barman.

Verder valt op dat er niet heel veel actie in The Gunfighter zit. De nadruk ligt op het psychologische aspect, al voel je de spanning op diverse momenten wel in de lucht hangen. Wel mooi om te zien hoe bekendheid je als snelle schutter op een gegeven moment ook kan gaan tegenstaan. Dat aspect wordt hier redelijk sterk en geloofwaardig uitgewerkt. De uiteindelijke ontknoping mag er ook zijn.

The Gunfighter is dus zeker wel een fijne western. Een goede opbouw, een fijn verhaal en een niet al te lange speelduur zorgen voor een gemakkelijke wegkijker. Puur op gevoel geef ik de film drieënhalve ster. Het neigt af en toe wel naar iets hoger, maar op de een of andere manier zit dat er bij mij net niet in.

3,5*

Mooi gemaakte oorlogsfilm, die behoorlijk vermaakt.

Ik heb de film vroeger ooit wel eens een keer gezien, maar dat is zo lang geleden dat ik mij er eigenlijk nauwelijks nog wat van kon herinneren. Gisteravond stond een hernieuwde kennismaking op het programma en dat viel op zich niet tegen. Het verhaal doet een beetje “Dirty Dozen-achtig” aan, al moeten hier zes mensen een bijna onmogelijke missie voor de oorlog gaan uitvoeren.

De cast in ieder geval meer dan in orde. Gregory Peck is de leider van het stel en speelt zijn rol behoorlijk goed. Antony Quinn speelt een excentrieke Griekse kolonel, is nog overtuigender dan Peck en zorgt af en toe voor de nodige humor. Beide worden echter nog overtroffen door David Niven, die een korporaal speelt die elke vorm van promotie altijd heeft geweigerd. Hij speelt scherp en komt soms heerlijk sarcastisch voor de dag.

Naast goed acteerwerk is de film verder ook aardig in orde. De vaart zit er soms behoorlijk in er doordat de Duitsers de mannen regelmatig behoorlijk op de hielen zitten, is de film soms ook best spannend. Daarnaast zitten de actiescènes gewoon behoorlijk goed in elkaar en kun je duidelijk zien dat er veel tijd en moeite ingestopt is. Enige minpunt is dat de film soms hier en daar wat gedateerd overkomt op het gebied van de Sfx, maar op zich mag dat de pret niet drukken.

3,5*

Heel matig en veel minder leuk, dan je mag hopen.

Zo af en toe pakken we nog weleens een musical mee en meestal ben ik dan de persoon die er het minst van kan genieten en ook hier was dat niet anders. Het verhaaltje is meestal dun, maar vind ik bij dit genre ook nooit zo belangrijk. Het is de muziek, het zingen en dansen en de vrolijkheid, die de boel moeten opfleuren. Dat gebeurt in deze Guys and Dolls maar sporadisch.

Het wordt hier al een paar keer gezegd, maar ook ik vond de rol van Marlon Brando een opvallende. Geen idee, waarom hij gecast is voor deze rol, maar hij brengt het er maar zwak vanaf. Ik vind hem vrij zwak in de rol van zanger, maar ook qua acteren komt hij niet bijster sterk uit de verf. Sinatra en Simmons zijn wel beter op dreef en passen hier ook veel beter. Ik vond de muziek echter tegenvallen. Weinig aansprekende nummers en veelal niet zo leuk. Er zitten wel wat uitzonderingen tussen, zoals die grote groep dansende dames, maar bij een film van zo’n speelduur is dat niet bijzonder veel.

Niet goed dus en het duurt allemaal veel te lang. Brando is overigens een prima acteur, maar ik hoop dat dit zijn enige uitstapje was naar dit genre, want hier hoort hij wat mij betreft gewoon niet thuis.

1,5*

Ik ben hier niet echt kapot van moet ik zeggen. Ik ben het in ieder geval eens met de users, die de opening heel sterk vonden. Dat gevoel had ik ook. Na de eerste tien minuten dacht ik, dat dit wel eens een heel fijn filmpje zou kunnen gaan worden.

Dat gebeurt echter niet. De grootste reden is dat Gwoemul niet goed weet voor welk genre het nu moet kiezen. In het begin is het horror, vermengd met drama. Tussendoor wordt er echter regelmatig van die flauwe Koreaanse humor tussendoor gemixt, dat eigenlijk totaal niet past bij het geheel zelf. Je kunt of het lekker over the top brengen of met drama, maar hier wordt het beiden maar een beetje gebruikt, waardoor het als geheel in ieder geval niet werkt.

Het monster zelf, heeft overigens wel een leuk design. Het beest beweegt zich lekker snel voort en de actiescènes, waarbij het monster telkens toeslaat zijn ook niet onaardig. Maar daaromheen is het een rommeltje. Het helpt ook niet mee dat de blonde hoofdrolspeler behoorlijk slecht acteert, al reken ik dat in films als deze niet al te zwaar. Jammer dat men het niveau van het begin niet heeft weten vast te houden. Ik had op meer horror en spanning gehoopt, maar kreeg er helaas veel ongepaste flauwe humor voor terug.

Een film met veel potentie, dat zeker, maar het komt er uiteindelijk totaal niet uit.

2,0*

Een vroege Bergman, die niet slecht is, maar zeker niet behoort tot zijn betere films. Harriet Andersson is een actrice die Bergman wel vaker in zijn films gebruikt, en niet ten onrechte, want zij speelt meestal erg goed, zo ook hier. Die clown vond ik vrij dramatisch. De overige cast was verder wel in orde. Verder zit er hier en daar nog wat surrealisme in en is de zwart-wit fotografie bij vlagen best mooi.

Het verhaal over vernederingen kwam wat langzaam op gang, maar werd wel steeds wat interessanter. Het hoogtepunt van Gycklarnas Afton zat hem richting het einde, in hetcircus, waarbij beide mannen elkaar uitdaagden en met elkaar in gevecht gingen. Het einde was overigens niet moeilijk te raden.

Best aardig dus, maar het maakte niet de indruk, die ik had gehoopt en daarnaast voelt het aan als een film, die ik waarschijnlijk snel weer vergeten zal zijn. Een voldoende van mijn kant, is het enige juiste voor mij om hier aan uit te delen.

3,0*