Gaslight (1944)

Het kostte me wel even een kwartiertje voordat ik een beetje wende aan de toch wat ouderwets aandoende film, en vervolgens duurde het nog zeker een half uur voordat de film echt een beetje loskwam. Maar uiteindelijk is dit een behoorlijk geslaagde noir gebleken, naar een werk van de wat onderschatte Patrick Hamilton. George Anton is een ontzettend naar mannetje, die in een ietwat gecompliceerd misdaadplan zijn vrouw (Ingrid Bergman) compleet domineert en haar een zenuwinzinking in manipuleert. Het acteerwerk is ietwat aan de dik aangezette kant, maar voor een film uit die tijd is dat niet ongebruikelijk, en echt storend is het niet. En uiteindelijk drijft de film ook op de sfeer: een setting in een Victoriaans Londen waar het altijd donker en mistig lijkt, en een donkere claustrofobische sfeer waarin Ingrid Bergman half opgesloten zit en psychologisch geterroriseerd wordt door Anton. Het had wel een beetje compacter gekund, maar dit is toch wel een fijn klassiek werkje.

Goeie film waarin een net getrouwde vrouw terug keert naar de woning waarin haar tante vermoord is. Een goed opgebouwd verhaal met een boeiend psychologisch spelletje. Het valt wel wat in de herhaling waardoor de film wat korter had kunnen zijn. Maar dit wordt goed gemaakt door het uitstekende acteerwerk waarbij dit ook het debuut was van Angela Lansbury.

Nadat ik deze week in een artikel op het internet kennismaakte met de uitdrukking ‘gaslighting’, besloot ik een avondje te wijden aan de bron ervan, zijnde deze film. Een prettige manier om je cultureel vocabularium uit te breiden . Voor mij is het een goede, trage, onder de huid kruipende psychologische thriller met heel goede performances van het trio Charles Boyer, Ingrid Bergman en Josheph Cotton. Ook een pluim voor het dienstvolk ten huize Boyer (waarvan Angela Lansbury op het moment van dit schrijven nog leeft, stel je voor). Charles Boyer speelt de rol van een enorme creep die je als kijker liefst met de blote handen wilt wurgen. Missie geslaagd dus. Ingrid Bergman speelt dan weer met verve de rol van een verward vogeltje, ook heel sterk. Joseph Cotton komt minder voor, maar geeft ook een goeie performance. De eindspeech van Bergman in de film gaf me kippenvel, wat me niet gauw overkomt, en dus chapeau voor deze stokoude film. Regie van Cukor en fotografie in handen van Joseph Ruttenberg zijn super. Het is heerlijk dwalen in de donkere mistige straten van het door gas verlicht Londen uit een vorig tijdperk. Ik had het niet meteen geraden maar deze film is volledig in de studio geschoten. Deze Gaslight is een remake van de Britse film Gaslight (1940) die naar het schijnt ook van heel hoog niveau is, ook maar eens bekijken dus.