Imitation of Life (1959)

Vooral wat een ongelooflijk fijne film om te kijken. Lana Turner staat vanaf de eerste seconde te stralen en is even later ook volstrekt geloofwaardig geschminkt als ze twaalf jaar ouder is. Daarnaast merk je dat de hele cast met een zeker plezier speelt., vooral van Sandra Dee werd ik helemaal vrolijk Ook een hele fijne rol van Gavin als Steve. Maar over de hele breedte is het acteerwerk ook behoorlijk modern zonder overdreven melodramatiek. Nee, in alles is dit een heel fijn subtiele film. De film bestaat eigenlijk uit twee verhaallijnen die eigenlijk nergens echt geloofwaardig samenkomen. Althans, er is geen reden waarom beide in deze film zitten - er zit geen enkel logisch verband tussen. Daarnaast is zeker de rol van Sarah Lee niet even goed geschreven. Te zwart-wit en je mist een stukje achtergrond, iets dat allicht in '59 wel alom bekend was bij het publiek (ja oké, die is er wel, maar ik voel er niks bij). Verder wel mooi kleurgebruik, fijne sets, verrassend fris en modern ogend, prima muziek en geen moment verveeld. Dan mag het wel geen perfecte film zijn, veel pret drukt dat ook niet. Hier en daar dus geen topper, maar wel een prima stuk vermaak en ontroerend aan het eind. 4,0*.

Zeer onderhoudende film met wel erg veel verhaallijnen en bij tijd en wijle wat stereotype karakters. Sandra Dee is heel charmant. Mooi dat ze in de film zat. Van Lana Turner moet je houden. Ze deed me denken aan Meryl Streep; ook zo’n actrice die bewondering bij de een en aversie bij de ander (bij mij) oproept. Toch een film die bekender mag zijn. Gewoon eens proberen als de tijd daar is.

Na All That Heaven Allows is dit de tweede van Douglas Sirk die ik gezien heb en beide zijn best wel vergelijkbaar met elkaar. Waar in All That Heaven Allows de relatie van een oudere vrouw en een jongere man onder spanning komt te staan door de reacties van de buitenwereld, is het hier een moeder-dochter relatie die moeilijk verloopt door hun verschil in huidskleur. Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de carrière van Lora en haar relatie met Steve en in het tweede deel komen de moeilijkheden tussen Annie en Sarah Jane meer op de voorgrond. Ook deze Imitation of Life vind ik een te overdreven melodrama. iedere dialoog wordt met een enorme zwaarwichtigheid gebracht en vooral bij de eindscène waarbij Sarah Jane aan de kist van haar moeder staat te huilen, zat ik eerder met plaatsvervangende schaamte te kijken. Ook de wel erg gladde mannelijke types zoals Steve en de filmagent mogen niet ontbreken. Best wel jammer, want het verhaal is best wel boeiend genoeg om te volgen, maar het wordt veel te beladen gebracht. 2.5*