Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964)

Robert Aldrich, één van die allround cineasten, maakte in de jaren 50 en 60 heel degelijke films waarbij deze "Hush...Hush...Sweet Charlotte" zeker tot zijn allerbeste behoort. Laat de titel een eerder licht genre veronderstellen, de film is een zwaar dramatisch product over het neurotisch gedrag van een oudere vrouw die met een erg nare gebeurtenis uit het verleden opgezadeld zit. Slaagt Aldrich er in de suspense rond de waarheid stelselmatig op te drijven en de ontknoping voor het slot voor te behouden, aldus een erg boeiend stuk opvoerend, de waardering van deze film ligt toch voor een zeer groot deel aan de verbluffende vertolkingen van het quartet Bette Davis ( die toch de meeste aandacht opeist), Olivia De Havilland, Joseph Cotton en Agnes Moorehead. Setting is prima. Knappe dialogen waarbij de scène, aan tafel, waar Charlotte en Miriam voor het eerst elkaars huid volschelden, als typisch voorbeeld geldt.

Who cares whatever happened to baby Jane? Hush...Hush Sweet Charlotte speelt een klasse hoger dan zijn meer beroemde en meer geprezen voorganger. In een afgelegen dorpje in de staat Louisiana, waar de moerassen even glibberig zijn als mensen hun drijfveren, woont voormalige southern belle Charlotte in haar rijk versierd landgoed, waar ze een vreselijk geheim verbergt dat haar langzaam tot waanzin drijft. Zoals hierboven reeds gezegd, is Bette Davis weer ongelooflijk op dreef als uitzinnige vrouw. De aankleding, en de voortreffelijke cast met De Havilland en Cotten, maken Hush, Hush een onvergetelijke klassieker. Dacht iemand ook bij het plot aan Disneylands Haunted Mansion/Phantom Manor-attractie?

Bette Davis met haar kenmerkende, priemende en alles doorklievende ogen! Ook hier heb ik me weer heerlijk door haar laten betoveren.