Pickpocket (1959)

Ik ben fan van Godard dus toen ik ontdekte dat Godard fan is van Bresson kon ik die niet meer negeren. Deze film is m’n eerste film van Bresson. Het eerste wat opvalt is dat de film weinig experimenteel is – dus veel conventioneler dan Godards films – en ook wat langzaam en minimalistisch. De film gaat over een jongeman die zakkenrolt hetgeen de film de kans geeft wat van de spanning en het vernunft van deze kunst te laten zien, maar uiteindelijk gaat het erom wat de reden is waarom hij de misdaad boven het eerlijke leven kiest: is hij lui, moreel corrupt, haat hij de maatschappij? Gelooft hij werkelijk dat hij superieur is en daarom het recht heeft de wet te overtreden? Hij is in ieder geval egoïstisch maar het meisje dat voor z’n moeder zorgt valt evengoed (of juist daarom) voor hem en uiteindelijk laat hij de liefde toe in zijn leven. De film levert meer vragen dan antwoorden op, althans bij mij, maar het leven van de zakkenroller past wel goed bij het dominante filosofie van het existentialisme van die tijd waarbij het authentieke leven boven het burgerlijke leven wordt gesteld. Al met al zeker geen slechte film, maar in vergelijking tot Godards films toch een teleurstelling.

Niet oninteressante film die aanschurkt bij het in die tijd modieuze existentialisme. Als God niet dood is, scheelt het hier toch niet veel. Het morele vraagstuk ‘mag een superieur mens een diefstal plegen’ kwam in die tijd ook aan bod in Hollywoodfilms, wanneer je ‘diefstal’ vervangt door ‘moord’. Wanneer ik de sfeer van de film moet beschrijven, denk ik aan ‘naargeestig’. Ergens was ik dan ook blij wanneer het afgelopen was. Martin LaSalle en Marika Green komen me overtuigend over als hoofdrolspelers. Qua sociale insteek en aanpak - werken met niet-professionele acteurs - heeft deze film raakvlakken met het Italiaanse neorealisme. De dialogen tussen beide protagonisten blijven wel aan de oppervlakte hangen. Ondanks de achterliggende moraliteit ontbreekt het aan diepgang. Het sterk einde draagt voor mij bij dan weer bij aan een positieve waardering.

Degelijke film van Bresson, maar eentje waar ik maar niet zomaar in het verhaal kon wringen. Afstandelijke aanpak van het gebeuren vanuit het oogpunt van Michel. Michel is geen spraakwaterval, maar de context en zijn gedachtegang wordt veelal geschetst via een voice-over. Die voice-over is vrij nadrukkelijk aanwezig en vond ik niet altijd even geslaagd. Verder wel stijlvol en minimalistisch. Een film ook met een zekere moraliteit welk er soms wat dik komt op te liggen. Hoogtepunten waren voor mij de acties van het zakkenrollen zelf waarvoor de nodige tijd genomen werd, zowel tijdens oefenmomenten als in werkelijkheid. Verbluffend bij momenten. Zou het werkelijk zo makkelijk zijn dat niemand iets voelt? Niet zo sterk als Un Condamne..., maar zeker toch de moeite waard om gezien te hebben.