Opinions

Matige film.

Rob Marshall heeft na drie films het stokje overgenomen van Gore Verbinsky, maar dat is zeker geen verbetering. Waar ik deel drie qua verhaal vond tegen vallen, daar had dat deel gelukkig nog wel een hoop geslaagde humor. Dit vierde deel valt eigenlijk op meerdere gebieden tegen.

Allereerst is het best verfrissend dat Bloom en Kneightly niet meer mee doen, waardoor wat nieuwe personages kunnen opstaan. Die nieuwe personages zijn echter niet zo heel bijzonder. Vooral Penelope Cruz is maar een zeer matige toevoeging en stelt hier maar weinig voor. Blackbeard is op zich wel aardig, maar kon me toch ook niet altijd overtuigen. Depp doet het nog altijd erg leuk als de eigenzinnig Jack Sparrow, maar toch is de film niet zo heel leuk. Dat komt vooral ook door het ontbreken van het duo Pintel en Ragetti, die in de vorige drie delen mij regelmatig aan het lachen wisten te krijgen. Helaas zijn ze niet meer van de partij.

Verder valt op dat er heel wat actie in de film zit, maar dat deze veelal plaatsvindt in het donker. Een keertje kan, maar op zoveel actie in het donker te laten plaatsvinden is wat mij betreft een beetje een zwaktebod. Daarnaast vond ik de film op sommige momenten gewoon ronduit saai. Dat is eigenlijk wel het laatste dat een avonturenfilm moet en mag zijn. Het enige echt zeer vermakelijke stuk was het stuk rondom de zeemeerminnen. Voor de rest viel het behoorlijk tegen, net zoals de hele film een tegenvaller was.

2,0*

Pirates of the Caribbean is een heerlijke avonturenfilm die echt ruim 2 uur weet te boeien en is de perfecte mix tussen humor, actie en avontuur. Johny Depp is echt op zijn best als de charmante piraat kapitein Jack Sparrow. Hiermee laat hij weer eens zien wat een talentvol acteur hij toch is en jack Sparrow is gewoonweg een onvergetelijk personage. De film is vermakelijk van begin tot eind, wat mede komt doordat deze zichzelf totaal niet serieus neemt en de acteurs die duidelijk plezier in hun spel hebben. De effecten in de film zijn ook van prima kwaliteit. De film heeft bovendien heerlijke muziek, wat je natuurlijk ook kan verwachten met Hans Zimmer aan het roer. Een vermakelijke achtbaanrit die je eigenlijk keer op keer weer wilt beleven. Het is allemaal geweldig!

4,5*

Boeiende film, die enigszins aan Stalker doet denken, niet alleen vanwege het feit dat het een Russiche film is, maar ook doordat de film een apart kleurgebruik heeft. Op een paar momenten na is de gehele film sepia-achtig qua kleur en dat geeft de film ook iets mysterieus en eigenaardigs mee. De dialogen zijn niet altijd van hoog niveau, hoewel het acteerwerk meer dan in orde is. De kracht van de film zit hem vooral in het feit dat de buitenscenes er erg mystiek en indrukwekkend uitzien. grote vuurzeeën en mannen die met maskers op rondlopen geven je als kijker echt het idee dat de wereld zowat is vergaan. De eindscene is ook erg sterk en al met al heeft de film een interessant thema met een paar erg sterke scenes. Iets om over na te denken in elk geval.

3,5*

Waar Steven Seagal de laatste jaren weinig tot niets meer presteerd, met als dieptepunt het werkelijk waar dramatische Flight of fury, moet ik eerlijk zeggen dat Pistol Whipped weer een klein lichtpuntje is in zijn donkere dagen. Hoewel Seagal nog steeds erg pafferig oogt zaten er weer enkele ouderwetse vechtscenes in en verveelde het zowaar eens een keertje niet echt. Vond het verhaal soms wat rommelig en echt zo goed als vroeger wordt het waarschijnlijk ook niet meer, maar met dit soort filmpjes kan de man nog wel even door. De scene op het kerkhof was trouwens erg goed en elke Film met Lance Henriksen verdient in mijn ogen ook altijd een kans

2,0*

Vermakelijke film en daar is dan ook het meeste al wel mee gezegd. Vin Diesel is lekker op dreef en dit soort films lijken echt voor hem gemaakt. Ben het een paar voorgangers eens dat de oneliners soms tenenkrommend slecht zijn. Dat heeft echter tot gevolg dat de scene dan meestal wel vermakelijk is. De montage ziet er strak en goed uit en door het aparte kleurgebruik heb je als kijker daadwerkelijk het idee dat de film zich op een andere planeet afspeelt. De CGI was soms goed en soms behoorlijk matig. Toch stoorde het mij bij deze film niet echt. Stukken beter dan het vervolg in ieder geval.

3,0*

Niet echt geweldig, maar gelukkig een stuk minder slecht, dan ik verwacht had. De grootste troef van Pitch Perfect is natuurlijk Anna Kendrick, die ook van dit soort nietszeggende rollen, nog iets leuks weet te maken.

Het plot is niet echt bijzonder en levert een bijzonder voorspelbaar filmpje op, met een hoog grapdichtheidsgehalte, waarvan lang niet alles even goed aanslaat. Zo'n Fat Amy is te dominant aanwezig en haar opmerkingen sloegen vaak de plank mis, iets waar de meeste bijrolletjes last van hebben. Die Hana Mae Lee was dan wel leuk. Geweldig ook dat gezicht, dat ze op kan zetten. Echt helemaal onnozel.

De muziek en dans was verder nog wel aardig en een redelijke mix van oud en modern. Dankzij Kendrick kijkt het allemaal ook nog wel vrij gemakkelijk weg, maar echt goed of heel leuk wordt het nergens, daarvoor zijn de grappen en het totale scenario gewoon niet scherp genoeg geschreven.

2,5*

Zeer matige film dit.

Het verhaaltje is best aardig, maar de uitwerking is niet best. Op zich leent dit zich allemaal perfect voor een niet al te serieus te nemen filmpje, waarin de humor de boventoon zou moeten voeren. Humor is echter nauwelijks aanwezig, ja pogingen tot, maar die werke vaak niet of nauwelijks. Daarnaast maakt de film de fout, door op het eind veels te veel dramatiek te willen opvoeren, iets wat totaal niet past bij een film als deze.

Het enige echt vermakelijke aan de film zijn de scooterscenes, die redelijk goed geonteerd en in beeld gebracht zijn. Het gevecht tussen de twee hoofdpersonen, is dan juist weer matig gemonteerd en van een goede choreografie is daar al helemaal geen sprake.

Oliehoek kan er weinig van, dat was me eigenlijk na Vet hard al duidelijk, maar hiermee bewijst hij nogmaals zijn onkunde als regisseur.

1,0*

"Every time you leave me for a minute, it's like goodbye. I like to believe it means you can't live without me."

Een erg mooie film van George Stevens, die in eerste instantie opvalt door de sterke montage en de erg mooie zwart-wit cinematografie. Daarnaast is het een interessant romantisch drama, dat misschien niet altijd even fijngevoelig is, maar door de sterke acteerprestaties en de goede regie uiteindelijk naar best grote hoogten wordt gestuwd.

Monthomery Clift is bijzonder goed. Waar hij in de eerste helft soms nog iets beter had gekund, weet hij in de tweede helft in de moeilijkste scenes, voortreffelijk voor de dag te komen. Vooral de twijfels die hij heeft tussen het kiezen voor een rijk en luxe leven, of gaan voor eerlijkheid zonder vooroordelen voor afkomst of armoede, zijn boeiend om te zien. Naast Clift spelen ook de dames sterk. Shelley Winters is prima als zijn arme collega, op wie hij in eerste instantie verliefd wordt. Toch ben ik nog net wat meer onder de indruk van Elizabeth Taylor, die met fris en enthousiast spel, niet alleen Clift, maar ook mij als kijker voor zich weet te winnen. Overigens was het verhaaltechnisch misschien interessanter geweest om de rol van Taylor door een lelijkere actrice te laten spelen. Dat had de keuze van Clift namelijk een stuk moeilijker gemaakt.

Het hoogtepunt zit hier overigens duidelijk in de tweede helft. Zoals anderen hier ook al opmerken, is de nachtelijke boottocht ongekend spannend. Daarnaast vind ik het een goede keuze, om de uiteindelijke toedracht van de daad, moord of een ongeluk, in het midden te laten. Hierdoor ging ik zelf ook over het gebeuren twijfelen. Daarnaast houdt het Clift op een bepaalde manier erg sympathiek. Ikgunde hem een beter einde, maar wist op een gegeven moment wel dat het zo zou aflopen. Ook de rechtbankscène, is uitermate spannend en bevat net als de rest van de film erg sterke dialogen.

Ik heb hier best van genoten. Jammer dat het op een paar momenten iets inzakt, maar verder is het een erg sterk melodrama, met prima acteerwerk, goed regisseurswerk, een behoorlijke spanningsboog, een flinke scheut romantiek en een interessant verhaal, dat de volledige speelduur de aandacht prima weet vast te houden.

4,0*

Een Spaanse komedie, met dramatische elementen erin verwerkt, die in een enorm tempo voorbij raast, zo valt deze Plácido wel het beste te omschrijven.

Plácido is tevens de hoofdrolspeler en wordt goed neergezet door Cassen. Hij wist al snel mijn sympathie te winnen. Hij heeft het ook niet bepaald gemakkelijk. Hij doet erg zijn best om in de harde wereld te overleven, maar het zit hem lang niet altijd mee. Hij werkt in ieder geval hard om het hoofd boven water te houden, maar alles en iedereen lijkt op een bepaalde manier tegen hem te zijn. Hij staat in het middelpunt en is duidelijk de spil om wie alles draait.

Berlanga filmt het allemaal erg mooi en door de Italiaans klinkende muziek krijgt het geheel ook iets neorealistisch over zich heen. De humor is was wisselend, maar er zitten zeker scherpe momenten tussen. Plácido was in ieder geval voorbij voor ik er erg in had. Dat is zeker een pluspunt. Het is in ieder geval een bovengemiddeld filmpje en ongeveer van hetzelfde niveau als El Verdugo, de enige andere film van Berlanga, die ik tot nu toe zag.

3,5*

Max Ophüls is me tot nu toe 2 keer goed bevallen en een keer wat minder. Met deze vierde film, weet hij de balans helaas in evenwicht te brengen.

Le Plaisir bestaat uit drie verhaaltjes, die allemaal een vorm van genot proberen uit te beelden. Het hier al vaker geroemde camerawerk mag er inderdaad zijn. Bijna als een soort van balletdanser, danst de camera mee met de bewegingen en mensen, die voorbij komen. Het eerste verhaaltje is best aardig, maar duurt te kort. Het tweede verhaal kon me wat minder boeiend en juist dat verhaal duurt dan weer wat langer. Er zaten wel een paar mooie scenes bij, maar over het algeheel bleef het te afstandelijk en deed het me maar weinig. Het derde verhaaltje vond ik dan nog het best, zeker met diedramatische eind scène, waar ik altijd wel een zwak voor heb.

Maar over het geheel gezien was het allemaal net te weinig om goed te kunnen scoren. De eerste twee verhalen zijn qua tijd niet goed verdeeld en verder werd ik daar ook nooit echt in mee gezogen. Het derde verhaal maakte de boel wel enigszins goed, maar ik moet concluderen, dat Ophüls wel betere films heeft gemaakt.

2,5*

Leuke komedie met twee hoofdrolspelers die prima geschikt zijn voor de rol die ze spelen. Sommige grappen zijn erg leuk en de film bevat ook een aantal goede oneliners.

3,5 ster misstaan zeker niet!

Een prima klassieker, die her en der wel wat gedateerd oogt, maar qua verhaal en invulling interessant genoeg is om tot het einde toe te boeien. De apen zelf zien er behoorlijk nep uit en het is af en toe wel zeer duidelijk te zien dat het gewoon mensen in pakken zijn, maar desondanks heeft het toch ook wel zijn charme en kan ik het meer waarderen dan de slechte CGI, die we ook in deze tijd nog regelmatig voorgeschoteld krijgen. Ik was nooit echt van het verhaal op de hoogte en liet me dan ook af en toe verrassen door het verloop van de film. Het acteerwerk was ik niet altijd even van onder de indruk. Beetje druk en overdreven vaak, maar verder heb ik weinig te klagen. De planeet is mooi gemaakt en het verhaal is toch redelijk onvoorspelbaar, op de ontsnapping aan het eind na, maar dan wordt je uiteindelijk alsnog verrast door het indrukwekkende einde, waarbij het uiteindelijk de aarde blijkt te zijn en niet een of andere vreemde planeet. Erg mooi einde toch wel van deze uiterst charmante film. Ik heb de remake ook nog nooit gezien, maar ik ben wel benieuwd wat Tim Burton er van gemaakt heeft, dus daar ga ik nu ook maar eens naar op zoek.

3,5*

Tegenvallende film, ook al had ik niet eens zo heel hoge verwachtingen.

Binnenkort wil ik graag eens Rise of the Planet of the Apes zien. Aangezien ik deze film nog nooit gezien had, besloot ik dat deze er eerst maar eens aan moest geloven. Het origineel heb ik al wel gezien en dat was een behoorlijk interessante film, die goed beviel. Burton kan die versie echter niet overtreffen, laat staan benaderen. Het is matigheid troef.

Het enige wat echt nog wel mooi is in deze film zijn sommige decors en de shuttle zelf. Het verhaaltje en de apen zijn niet bijzonders en had meer aandacht besteed aan kunnen en moeten worden. Ik vond de maskers niet altijd even goed, laat staan de karakters die soms wel erg karikatuur waren. Vooral die apengeneraal was soms best lachwekkend met zijn overdreven gedrag. Wahberg was nog wel redelijk, maar de enige die wel goed speelde was Carter. Zo’n iemand als Estella Warren zit waarschijnlijk alleen in de film vanwege haar uiterlijk, een andere reden zou ik niet weten, want acteren kan ze niet.

Uiteindelijk was ik stiekem nog benieuwd naar het einde, omdat dat in het origineel zo goed was. Burton moest er natuurlijk een iets ander einde van maken, maar dit maakte nauwelijks indruk. Veels te moralistische film en zowaar een behoorlijk misser van Burton, maar goed dat kan eens een keer gebeuren.

1,5*

Leuke over de top film, met lekker veel gore scenes en een aantal grappige vondsten. Gewoon lekker achterover zitten en genieten van alle onzin die in deze film voorbijkomt, dan zul je je best vermaken. Beter dan Death proof in ieder geval.

3,5*

” Shut up! Shut up and take the pain! Take the pain! “

Je hebt een viertal Vietnamfilms; Apocalypse Now, the Deer Hunter, Full Metal Jacket en Platoon, die allemaal op hun eigen manier het verhaal van de oorlog vertellen. Ik vind ze ook alle vier bijna net zo goed, maar als ik voor de keuze gesteld zou worden, dan is Platoon toch net de beste. Natuurlijk zijn er nog wel meer films over de oorlog in Vietnam, maar deze springen er voor mij in ieder geval toch wel bovenuit.

Net als Apocalypse Now weet ook Platoon de waanzin van de oorlog op een goede manier aan de kijker over te brengen. Waar die eerste er een soort van surrealistische trip van maakt, daar schetst Platoon een veel realistischer beeld van de oorlog. De waanzin van Platoon zit het vooral in het feit dat hier ziet dat de Amerikanen als grootste tegenstander niet altijd de slimme Vietnamezen hadden, maar vooral ook zichzelf. Langzaam maar zeker komen de gruwelijkheden die dit alles met zich meebrengt hier goed naar voren. Daarnaast toont het eens te meer dat de Vietnam oorlog vooral een erg nutteloze oorlog was, die ook nooit te winnen was voor de Amerikanen.

Het acteerwerk is erg goed. Het zijn veelal bekende acteurs, die destijds nog relatief jong waren, maar ze brengen het er goed vanaf. Charlie Sheen speelt een degelijke hoofdrol en er is geen één andere dramafilm, waarin ik hem zo goed vond acteren. Toch zijn het vooral Tom Berenger en Willem Dafoe, die de meeste indruk weten te maken. Dafoe speelt nog wel eens een aparte rol, maar hier zet hij overtuigend een sergeant neer, die in ieder geval een stukje menselijker is dan zijn collega. Dat weet hij goed over te brengen, en daardoor wist hij ook iedere keer weer mijn sympathie te winnen. De scène, waarbij hij vermoord wordt, vond ik dan ook één van de indrukwekkendste momenten van Platoon. Verder zie je nog aardige bijrolletjes voor o.a. Forest Whitaker en Kevin Dillon.

Oliver Stone slaagt er met zijn sterke regie in, om je op een gegeven moment echt steeds meer mee te slepen. Platoon boeit daardoor enorm en regelmatig zit je ook echt denken wat een totale waanzin die oorlog eigenlijk was. Jonge mannen werden hier in recordtempo volwassen. Platoon is voor mij nog altijd de beste Vietnamfilm ooit gemaakt. Meeslepend, goed geacteerd, een degelijke soundtrack, goed camerawerk en bij vlagen erg indrukwekkend.

4,0*

Leuke komedie en typisch Allen, ook al heeft hij deze zowaar niet geregisseerd.

Allen zelf is bijzonder goed op dreef als stuntelige man, die zich constant de nodige problemen op de hals haalt, door zijn onhandigheid. Ook leuk trouwens dat Diane Keaton hier in meespeelt. Niet alleen speelt ze leuk, maar net als in Allen’s latere film bewijst ze ook hier een sterke chemie met Allen te hebben. Dat werkt in bepaalde situaties ook net wat prettiger.

Ik moet zeggen dat niet alles even leuk is en er ook momenten tussen zitten dat het soms wel erg flauw wordt. Wat dat betreft lijkt dit ook erg op de vroegere films van Allen, want die hebben dat soms ook weleens. Gelukkig werkt het meeste wel en zijn vooral de links naar Casablanca en de bijbehoren verwijzingen naar de klassieker met Bogart erg geslaagd te noemen.

Vlot, grappig en soms wat flauw, maar verder een geslaagde romantische komedie.

3,5*

Prima regiedebuut van Eastwood, die met weinig middelen toch een zeer geslaagde film weet af te leveren.

Het tempo van de film is niet hoog, maar sfeer is er genoeg, mede ook omdat er op de rustige momenten vaak van die heerlijke jazz-muziek voorbijkomt. De locatie van de film is aan een nogal rotsachtige kust en Eastwood zorgt ervoor dat datgene op een mooie manier op beeld wordt vastgelegd.

De absolute ster van deze film is echter niet Eastwood, maar Jessica Walter, die echt zeer overtuigend een vrouwelijke stalker neerzet, die achter Eastwood aanzit en zich steeds meer aan hem opdringt. Wat een enorme schreeuwstem heeft zij trouwens ook, ik moest er op een gegeven moment zelfs van lachen. De opbouw van de film is goed en in het tweede gedeelte wordt het allemaal ook daadwerkelijk spannend. Wel duurt het wat te lang, voordat Eastwoods personage ook daadwerkelijk ingrijpt. Dat vond een tikkeltje ongeloofwaardig. Het einde is dan wel weer erg sterk. Even dacht ik dat Eastwood zich zou laten aftuigen door de vrouw, maar een rake vuistslag is voldoende om haar door het raam en van de rotsen af te laten vallen. Zo hoort een finale te zijn!

3,5*

Leuke film, waarbij het vooral het eerste half uur opletten geblazen is, omdat er van alles in gebeurt en vaak ook nog eens in een razend tempo. Daarna is de film goed te volgen. Robbins speelt prima en daarnaast barst de film van de cameo’s van beroemde en soms iets minder beroemde acteurs. De film bevat ook een hoop gesprekken over filmscènes uit oudere films, iets wat vooral leuk is als je die betreffende films ook gezien hebt, wat gelukkig vaak het geval was bij mij. De dialogen zijn soms best grappig en de sfeer in de film is bij vlagen erg luchtig. Knap gemaakt in ieder geval, zoveel is zeker.

3,5*

De derde film die is zag tot nu toe van Tati en tot nu toe ook de beste.

Want Play Time kijkt behoorlijk lekker weg moet ik zeggen. Het is leuk om Monsieur Hulot weer eens te zien, maar naarmate de film vordert, lijkt Hulot ook steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Er waren echt momenten dat ik me letterlijk afvroeg waar hij gebleven was. Los van Hulot gebeurt er echter genoeg in de film. De film speelt zich af in de drukke stad en dat is goed te merken, want Tati zorgt ervoor dat er constant op ieder gedeelte van het scherm wel wat gebeurt.

Ik vond de film bijzonder goed in balans. Je ziet Hulot als het ware letterlijk naar de achtergrond verdwijnen, naarmate de film vordert, maar ook met een Hulot wat minder vol in beeld, blijft de film vermakelijk. Visueel heeft de film namelijk ook meer dan genoeg te bieden. Daarnaast bevat de film leuke humor. Zo vond ik het in het begin van de film bijvoorbeeld wel leuk hoe Hulot in een gebouw een bepaalde man probeert aan te spreken, maar doordat die man druk is en Hulot ook niet altijd oplet, duurt het haast een eeuwigheid voordat hij die man eindelijk gevonden heeft. Die tijd die daar tussen zit wordt dan door Tati op een bijzonder inventieve en vermakelijke manier opgevuld. Ook leuk vond ik de scène waarbij iemand een of andere geluidloze lade demonstreert, maar ondertussen rommelt het enorm op de achtergrond. Simpel, maar effectief.

Ja ik kan wel zeggen dat de gehele film met een grote glimlach heb zitten kijken, de twee uur waren eigenlijk om, voordat ik er überhaupt erg in had. Dat zijn vaak de fijnste films. Ja best een unieke film, die voor zover ik weet eigenlijk niet met een andere film te vergelijken is.

4,0*

Nooit geweten dat er een origineel van “The Talented Mr. Ripley” bestond. Der Amerikanische Freund is een ander verhaal met Tom Ripley. Toen ik het verhaal van Plein Soleil las, was ik echter meteen geïnteresseerd. Beide andere films over dit personage bevielen me namelijk erg goed en dat bleek gelukkig ook het geval met deze originele versie.

Het verhaal is hetzelfde met als belangrijk verschil, dat we hier geen introductie hebben en gelijk midden in het verhaal beginnen. Dat is een tikkeltje minder, maar dat wordt al snel goed gemaakt door het sterke spel van Alain Delon, die een zeer sterke Tom Ripley neerzet en het fantastische zomerse vakantiesfeertje. Het verhaal is verder niet heel moeilijk te volgen en lijkt allemaal erg goed in elkaar te zitten. Doordat Ripley de nodige sympathie weet op te wekken, zorgt dat automatisch voor meer spanning, wanneer hij in de problemen komt.

Het einde hier is duidelijk anders, maar kon ik wel waarderen. Ik zag het niet direct aankomen. Maar wat mij betreft dus een prima film. Ik heb hier best van genoten en de tijd vloog voorbij. Niet beter of slechter dan de remake. Beiden zijn het prima films.

4,0*

Gewoon een erg slechte film dit.

Waar bijvoorbeeld de K3 films nog redelijk wat vermaak en afwisseling te bieden hebben, is dit maar een magere bedoening. Zelden heb ik een uur zo traag voorbij zien gaan. De humor van de plopjes komt nooit echt door.

Het enige moment waarop de film iets leuker wordt is als Frans Bauer in beeld verschijnt. Niet dat hij nou zo geweldig is, maar die scenes zijn op zich nog wel goed te doen. De rest van de film is dat echter niet.

1,0*

Zeker één van de rauwste stomme films die ik tot nu toe zag. Ook een vrij goede trouwens, met een aardig verhaal dat best boeiend wordt uitgewerkt.

Waar het allemaal nog erg leuk en aangenaam begint, daar slaat de sfeer al vrij snel om in een spannende film, met een claustrofobisch aanvoelende atmosfeer, waarin de personages elkaar niet altijd kunnen vertrouwen. Het acteerwerk is lekker expressionistisch, mede ook doordat de gezichten bijna allemaal van die typische karakterkoppen zijn, die goed passen bij een verhaal als deze.

Naast de personages speelt het veranderlijke weer hier ook een hele grote factor in het verhaal. In de tweede helft is het vooral ook een psychologische studie, over hoe mensen in bepaalde situaties kunnen en eventueel hadden moeten reageren. De wet volgen hoeft niet altijd de juiste route te zijn. Het is niet altijd top, maar over het geheel gezien vond ik dit best goed. Daarnaast was het ook wel fijn om eens een stomme Sovjet te zien, waarin totaal geen propagandistische boodschap voorkomt, of ik moet deze zowaar gemist hebben.

3,5*

Weer een Disney, waar ik niet zo heel erg van onder de indruk ben. Na het geweldige The Lion King is dit allemaal toch een heel stuk minder.

Er wordt altijd wel gezongen in de Disneys, maar hier maken ze het wel heel bont. Op een gegeven moment had ik het idee dat er elke vijf minuten wel een nummer voorbij kwam. Daarnaast zijn alle liedjes ook nog matig tot zwak. Alleen "Colors of the Wind" is echt de moeite waard.

Het verhaaltje is ook niet zo bijster sterk. Dat maakt op zich nog niet eens uit, want dan kan er nogeen boeiende film ontstaan,(The New World) maar hier wordt er te weinig mee gedaan. Daarnaast ben ik niet ondersteboven van de animatie. Het oogt slordig en soms ook echt niet mooi. Een positief punt is het wasbeertje, dat voor een aantal grappige momenten zorgt. De badguy is dan weer uitermate slecht neergezet.

Kortom geen al te beste Disney. Weinig humor, veels te veel liedjes en in zijn geheel gewoonweg niet goed genoeg.

2,0*

Nederhorror, het blijft een genre, waar zo spaarzaam eens een film van uitkomt. De Poel mag zich daar toch zeker ook toe rekenen. Helaas is het geen geweldige film geworden.

Het eerste half uur is duidelijk het best. Het is enigszins mysterieus, de locatie is sterk en er wordt behoorlijk wat sfeer gecreëerd. Daarna valt de film vooral in herhaling, springt teveel van de hak op de tak. Ook de spanningsboog is al vrij snel verdwenen en het gedrag van sommige personages is ook niet altijd even logisch.

Ook het acteren is niet al te best, op Gijs Scholten van Aschat na, die als enige wel weet te voldoen. De Poel doet dat zelf uiteindelijk niet. Wat goed en sfeervol begint, dooft in de laatste vijftig minuten langzaam als een nachtkaars uit.

2,0*

” I want my money. I want my $93,000.”

Heerlijke film van Boorman, die een eenvoudig wraakverhaal op subtiele wijze vermengt met een stijlvolle, stilistische aanpak, met een sterke montage en een mooie geluidsband. Vooral het eerste kwartier is heerlijk sfeervol en trekt je puur en alleen door de sterke geluidsmontage al helemaal in het verhaal. Tenminste, bij mij gebeurde dat wel. De alom geroemde voetstappenscène is dan ook fantastisch.

Lee Marvin zelf, speelt ook een fijne hoofdrol. Hij heeft van zichzelf al een geweldig markante uitstraling, met die enorm gefronste en karakteristieke kop van hem. Dat combineert hij met een aantal fijne, droge oneliners en prima acteerwerk, waardoor zijn personage Walker erg cool overkomt. Angie Dickinson is een fijne tegenspeelster. Mooi, maar toch ook iemand met een vurige uitstraling, wat hier ook gewenst is.

In de tweede helft zakt het niveau wel iets naar beneden, wordt het allemaal net iets minder stijlvol, maar blijft het desondanks een erg fijne thriller om naar te kijken. Ik vond het ook wel leuk om te zien hoe de vijanden van Marvin steeds tegen elkaar uitgespeeld worden. Point Blank bewijst dat eenvoud en een stijlvolle aanpak erg goed samen kunnen gaan en Boorman bewijst nog maar eens zijn klasse.

4,0* dik

Eigenlijk is er van alles aan te merken op deze film. Een zeer ongeloofwaardig verhaal, een zeer matig acterende Keanu Reeves en veel van die typische standaardpersonages, die je in andere films ook ziet.

Een onvoldoende dus, dat kan niet missen zou je denken. Nou nee. Aan de andere kant kijkt de film ontzettend lekker weg. Het oogt op sommige momenten best verfrissend en Bigelow wist in 1991 ook al hoe je actiescenes goed in beeld moet brengen. Sowieso is de cinematografie van de film goed en de montage fris. Swayze speelt daarnaast echt heerlijk en daarnaast is de film soms nog best spannend en verrassend en heb ik me werkelijk geen seconde verveelt.

Ook het einde vond ik, ondanks dat ik het wel zag aankomen stijlvol en prima bij de film passen. Echt zo'n film die ik met een glimlach heb zitten kijken en dat is natuurlijk altijd mooi. Nee geen onvoldoende dus, maar een ruime voldoende zelfs dus.

3,5*

De eerste van het drieluik van Wajda over de Tweede Wereldoorlog en tevens ook de minste, al zegt dat vooral wat over de kwaliteit van de twee andere films, want ook deze Pokolenie is nog een bovengemiddelde goede film te noemen.

Het acteerwerk is goed te noemen. De veelal jonge acteurs spelen overtuigend en zetten geloofwaardige rollen neer. Wajda registreert het op de voor zijn kenmerkende manier en dat zorgt voor enkele mooie plaatjes. Ik werd deze keer alleen iets minder meegezogen met alle gebeurtenissen, die de revue passeren. Los daarvan, zijn die gebeurtenissen soms wel weer erg hard en ook hier komt de narigheid van de oorlog soms goed naar voren, al is dat in Kanal overigens nog wel een graadje erger.

Het is in ieder geval een prima trilogie van de lotgevallen van de Poolse verzetsstrijders tijdens de Tweede Wereldoorlog. Voor mijn gevoel worden de films steeds iets beter. Het is aan te raden om ze in chronologische volgorde te kijken, ook al heb ik dan de omgekeerde weg bewandeld.

3,5*

De eerste Police Academy begon het destijds allemaal mee. Absurde, stompzinnige humor, die zelfs zeven delen lang doorging en er kwam zelfs nog een serie van. Hoe uitgemolken kan een film worden. Dit eerste deel is de leukste en hoewel een hoop grappen erg flauw zijn is dit deel best aardig om te zien.

In deze film heerst er in Los Angeles een zwaar tekort aan politieagenten. Om meer politie in de stad te krijgen besluit de burgermeester dat de toelatingseisen om bij de politie te komen drastisch verlaagd zullen worden. Dit heeft tot gevolg dat de meest uiteenlopende mensen zich aanmelden. Een enorm sterke reus van een kerel, een sexy sportinstructrice, een man die allerlei geluiden na kan doen en zo zijn er nog wel een paar. Zij doorstaan uiteindelijk de zware training ieder op hun eigen manier en zijn zo 'klaar" om agent te worden. Dit eerste deel is nog best aardig en daar zijn de typetjes in eerste instantie nog redelijk leuk.

Vooral de man die allerlei geluiden na kan doen is de eerste keer bijzonder om te zien. Leuk voor een avondje vermaak, maar er hadden nooit zes vervolgen mogen komen. Wegens jeugdsentiment kan ik het echter voor dit eerste deel niet over mijn hart verkrijgen om een onvoldoende te geven.

3,0* maar erg krap

Zwak vervolg op een niet onaardig eerste deel Alle "helden" van het eerste deel doen weer mee. De onhandige Douglas Fackler (Bruce Mahler), de reus Moses Hightower (Bubba Smith), De geluidseffectenvirtuoos Larvell Jones (Michael Winslow) en de schietgrage Eugene Tackleberry zijn de bekendste van het stel.

De film heeft eigenlijk weinig nieuws te bieden ten opzichte van het eerste deel. Het leukste vond ik de bendeleider Max Zed, gespeeld door Bobcat Goldthwait, die in de twee volgende delen mocht terugkeren als agent. Zijn accent is erg apart en veroorzaakte bij mij toch nog een aantal keren een glimlach. De rest van de grappen die de film bevat zijn erg flauw en voorspelbaar. De dalende lijn in de reeks is hier echter al flink zichtbaar.

2,0*

Derde deel in de reeks en samen met deel zes, het enige deel van de vervolgen waar nog een beetje door te komen is. Alle hoofdrolspelers van de eerste twee delen doen in ieder geval weer mee en dat is een positief punt.

Deze film heeft zoals reeds gezegd nog een paar momenten waarop je moet glimlachen, maar over het algemeen gezien is het erg flauw en wordt het eigenlijk nooit echt heel leuk. Misschien wat minder slecht dan deel vier, vijf en zeven, maar als je blij bent dat film van een krappe anderhalf uur aflopen is, is dat toch nooit een goed teken.

1,5*