Le Plaisir (1952)

Max Ophüls is me tot nu toe 2 keer goed bevallen en een keer wat minder. Met deze vierde film, weet hij de balans helaas in evenwicht te brengen. Le Plaisir bestaat uit drie verhaaltjes, die allemaal een vorm van genot proberen uit te beelden. Het hier al vaker geroemde camerawerk mag er inderdaad zijn. Bijna als een soort van balletdanser, danst de camera mee met de bewegingen en mensen, die voorbij komen. Het eerste verhaaltje is best aardig, maar duurt te kort. Het tweede verhaal kon me wat minder boeiend en juist dat verhaal duurt dan weer wat langer. Er zaten wel een paar mooie scenes bij, maar over het algeheel bleef het te afstandelijk en deed het me maar weinig. Het derde verhaaltje vond ik dan nog het best, zeker met diedramatische eind scène, waar ik altijd wel een zwak voor heb. Maar over het geheel gezien was het allemaal net te weinig om goed te kunnen scoren. De eerste twee verhalen zijn qua tijd niet goed verdeeld en verder werd ik daar ook nooit echt in mee gezogen. Het derde verhaal maakte de boel wel enigszins goed, maar ik moet concluderen, dat Ophüls wel betere films heeft gemaakt. 2,5*

Eén ding is zeker : Ophüls wist zich te verzekeren van een schare Franse topacteurs voor zijn 3-verhalenfilm. Genoeg om de massa destijds naar de zalen te lokken, maar eigenlijk ligt de schoonheid van de film in het zuiver visuele, de beeldcomposities, de massascènes (die in de kerk is een juweeltje), de sfeerschepping. Eigenaardig, soms gaf de film mij de indruk uit een vroegere cinemaperiode te stammen. Hoe dan ook, het tweede verhaaltje vond ik het meest geslaagd en dichtst bij het begrip "Plaisir" aanleunen. Daarin is de scène met de "teleurgestelde", ruziemakende mannen op straat op een bank erg komisch.

Film kijken is natuurlijk vooral ook een leuke bezigheid en het helpt als zo nu en dan een filmmaker uitdrukkelijk laat blijken dat het maken ervan ook een leuke bezigheid is. Er is geen betere titel dan ‘Le Plaisir’ denkbaar voor de flamboyante vrolijk stemmende rolprent van Max Ophüls uit 1952, waarvoor hij drie verhalen van Guy de Maupassant verfilmde. Met name in het tweede deel over een groep prostituées die met de trein naar de bruiloft van een voormalige collega gaan, leeft Ophüls zich uit. De camera gaat op en neer, heen en weer en in de rondte, zoals bruiloftsgasten op een dansvloer. Het is virtuoos gedaan en de techniek staat ook nog eens de karakters niet in