Precious (2009)

Precious is een zwart tienermeisje uit Harlem dat aan overgewicht lijdt en niet kan lezen en schrijven. Haar moeder mishandelt haar, ze wordt verkracht door haar vader, raakt zwanger van hem en alsof dat allemaal nog niet genoeg is krijgt ze van haar dokter ook nog eens te horen dat ze hiv-positief is. Een hoop ellende dus die sommigen wellicht als iets teveel van het goede ervaren. Bijwijlen schuurt de film tegen het spirituele aan en daardoor is de toon behoorlijk Oprah Winfreyerig, maar ik vind Oprah Winfrey een leuke vrouw en dit een erg goede film. Gabourey Sidibe laat diepe indruk achter als getormenteerde ziel en Mo'Nique's vertolking van kwaadaardige moeder is eenvoudigweg briljant. Zeer terecht dus dat ze hier zowel een Oscar, Golden Globe áls Bafta voor heeft gekregen. Haar mooie spel komt onder andere goed naar voren in de scene dat er iemand langskomt van de sociale dienst, ze snel die nette pruik opzet en in een oogwenk verandert van een vals loeder in een kruiperige zorgzame moeder die maar geen werk kan vinden. Zó ontzettend goed gedaan.

Film wil veel en heeft het hart op de juiste plek, maar vergaloppeert zich in de uitwerking. Dat komt deels door de enorme berg aan trauma's die Precious meekrijgt, dat had echt wat minder gemogen en de boodschap was hetzelfde geweest, zo mogelijk niet sterker. Wel weet Sidibe constant een sympathie te houden en dat is knap. Daarnaast vind ik de rol van Mo'Nique vreselijk overdreven en nergens geloofwaardig. Pas aan het eind in één scène laat te zien wat het had kunnen zijn, maar dan is het al trekken aan een dood paard. Patton heeft eigenlijk een verschrikkelijke rol maar weet toch met genoeg uitstraling er iets van te maken, het stoorde mij niet. Verder wel een aardige sfeerschets die gewoonweg veel beter had kunnen zijn. 2,0*.

Niet helemaal. Precious is ongetwijfeld een zware film, maar in vergelijking met een hoop andere films is wat er daadwerkelijk wordt getoond bij lange na niet zo heftig. Het zijn vooral de implicaties en korte scenes die de heftigere beelden moeten vormen, verder is dit eigenlijk bij vlagen meer een komedie met veel heftige achtergrondgebeurtenissen. Om te beginnen speelt Sidibe goed. Ik kende haar als actrice wel een beetje, maar dit lijkt haar magnum opus te zijn, en niet gek ook, want ze doet het erg goed. Mo'Nique vond ik echter nog beter, zeker richting het einde kan je als kijker zien hoe goed ze is als actrice. De emoties spatten regelmatig rauw van het scherm en zijn voelbaar, dat doet Precious goed en vormt direct het sterkste punt. Verder wilde het verhaal me gewoon niet zo grijpen. Aangrijpend is het wel, maar erg boeiend is het niet. Dit soort films moeten het vooral van enkele behoorlijk sterke scenes hebben, want verder vond ik het maar wat slepen zonder vooruitgang. Veel bijpersonages zijn wat saai en de film in zijn geheel niet intrigerend genoeg. Ik kwam er niet in, het leek alsof er gewoon geen vooruitgang inzat. Visueel ziet het er aardig uit op cinematografisch vlak, maar het camerawerk vond ik echter weer zeer ondermaats. Daniels maakt veel gebruik van nerveuze zoom-ins om het als geheel realistisch te laten ogen, maar dit effect voelde na minuten al geforceerd aan. Vertel het verhaal gewoon, geen onnodige trucages om het allemaal echter te laten lijken. Precious duurde me vooral te lang en ik kwam er nooit echt goed in. De sterkste scene krijg je te zien richting het einde, die het als geheel optilt van een 2,0* naar een 2,5*. Die scene mist me namelijk te raken, terwijl de rest van de film dat niet kon. Als geheel is het zwaar en heftig genoeg, maar gewoon niet erg boeiend, helaas. Het mist gewoon iets.