The Palm Beach Story (1942)

Na het bij vlagen geweldige 'Sullivan's Travels' had ik net wat meer verwacht van deze 2e film die ik van Preston Sturges zag. 'The Palm Beach Story' kent haar leuke momenten en moet het vooral hebben van de fijne sfeer, maar op sommige momenten vond ik het zelfs wat vervelend worden - dan doel ik vooral op de te lang durende scene in de trein met die vreselijk drukke mannen. Beetje jammer. Gelukkig wordt één en ander wat bijgeschaafd, maar meer dan een solide voldoende kan ik hier jammergenoeg niet aan kwijt. Neemt niet weg dat ook deze prent zeer vlot wegkeek, maar verder dan wat glimlachjes kwam ik niet.

Typisch Hollywood uit de jaren 40. Ergens wel charmant en met een zeker plezier gespeeld, maar ook gedateerd. Alles wat gebeurt is typisch cinema, hoe men met elkaar omgaat en wat er gebeurt et cetera. Verre van realistisch (en geloofwaardig). Alleen al dat gedoe op de trein, maar eigenlijk alles. Diepgang is er ook nergens om echt te beklijven. Het vermaakt best redelijk en is snel voorbij door de korte lengte, maar echt leuk wil het nooit worden en sommige grappen zijn pijnlijk ongrappig. Irriteren doet deze gelukkig echter niet en de spelers zitten wel allemaal uitstekend in hun rol. 3,0*.

In de herziening. It's Preston Sturges Screwball Time. En dat betekend een heerlijke romcom uit de jaren 40. Met Claudette Colbert die haar hubby verlaat op zoek naar een vent die wel geld heeft. Echter komt manlief haar terug halen net wanneer de rijkste man van de wereld een oogje op haar heeft laten vallen. Die maakt zij dan weer wijs dat haar broer is en de superrijke zus van de miljonair valt dan weer op manlief. Het verhaal is natuurlijk gewoon zoiets als wat we in Nederland kennen met Piet Bambergen, Joke Buys en Joop Doderer, maar deze film blijft gewoon heerlijke Hollywood humor en is veel beter qua dialogen en acteerwerk.