Opinions

Een erg leuk en spectaculair vervolg, dat erin slaagt het origineel te overtreffen.

De sneeuw is in dit vervolg inmiddels wel zo goed als verdwenen en het geheel speelt zich nu vooral onderaan de bergen af. De vaart zit er vanaf het begin gelijk in en het verhaal gaat verder waar deel 1 ophield. De nadruk is nu ook wat meer op de komedie komen te liggen dat werkt behoorlijk goed.

De humor is vaak lekker grof, omdat Wirkola ook zeker de gore niet vergeet. Daarnaast worden er nieuwe personages geïntroduceerd, die ook best grappig zijn. De leden van de Zombie Squad zijn leuk, maar ook de constant kibbelende Noorse agenten zijn zeker van toegevoegde waarde. De leukste scenes vond ik die,met de arm Martin, waar Wirkola ook heel veel mee weet te doen. Het einde is een spektakel op zich en ook daar weet de geslaagde humor continu de boventoon te voeren.

Ik heb hier eigenlijk maar erg weinig op aan te merken. De horror zou nog iets beter kunnen, maar qua humor is het echt geweldig geslaagd. Ik heb een paar keer echt flink moeten lachen en durf toch wel te stellen dat dit de leukste horrorkomedie is, die ik de laatste jaren gezien heb. Een deel 3 mag er van mij ook nog best komen, graag zelfs.

4,0*

Dat “Dr. Mabuse , der Spieler - Ein Bild der Zeit” een film is, waar je even goed voor moet gaan zitten moge duidelijk zijn. Zo’n speelduur vereist nu eenmaal een bepaalde concentratie, zeker als er ook nog eens niet in gesproken wordt. Toch had ik er best zin in, want Fritz Lang is een uitermate boeiende regisseur en Dr. Mabuse is een minstens zo interessant personage. De versie die ik zag, duurt overigens net geen vier uur.

Met Dr. Mabuse vertelt lang een boeiend verhaal. Dr. Mabuse zelf is een behoorlijk mysterieus personage en wordt prima gespeeld door Rudolf Klein-Rogge. Zijn vermommingen zijn mooi en de manier waarop hij de Duitse economie loopt te bespelen is vermakelijk om naar te kijken. Hij heeft duidelijk een hekel aan de rijke mensen, die in tijden van armoede niet anders doen dan geld vergokken. Dr. Mabuse heeft er duidelijk plezier in, om dit soort mensen op zijn eigen gemene wijze aan te pakken. De manier waarop men achter zijn identiteit probeert te komen, is zeker leuk gedaan.

Wel moet ik zeggen, dat het verhaal nogal lang uitgesponnen wordt. In de tweede helft zitten soms wel wat momenten, die wat overbodig aanvoelen. Daardoor voelt het in het laatste uur soms een beetje langdradig aan en is de uiteindelijke impact toch een klein beetje minder. Visueel is de film duidelijk zijn tijd vooruit. Vooral de scene, waarbij Dr. Mabuse voor het eerst de detective hypnotiseert, ziet er buitengewoon fraai uit. Leuk trouwens dat Dr. Mabuse nogal eens terugkomt in het oeuvre van Lang. Ook zijn allerlaatste film uit de jaren zestig blijkt hierover te gaan. Die wil ook zeker nog eens zien.

Dr. Mabuse is een fascinerend personage en deze film is zeker de moeite van bekijken waard, al had ik persoonlijk gehoopt dat die nog iets beter zou zijn.

3,5*

Dr. No is de film, waarmee het allemaal begon voor geheim agent 007, oftewel James Bond. Het is tevens één van de betere films uit de reeks.

Het sterke aan Dr. No is vooral het feit dat regisseur Terence Young hier goed de tijd neem om het verhaal te vertellen. Er zit niet zo heel veel actie in, maar er wordt op een goede en fijne manier verteld, wie 007 nu precies is, wat hij doet en hoe hij in het leven staat. Sean Connery is in ieder geval een erg sterke Bond. Hij heeft een geweldige uitstraling en is een echte charmeur. Dat bijna alle vrouwen als bosjes voor hem vallen, is in zijn geval uitermate geloofwaardig.

Ook de zogeheten Bond girl doet hier haar intrede. Ursula Andress heeft de eer die rol te mogen spelen. Ze ziet er prima uit, maar is duidelijk niet de allerbeste actrice. De scène waarbij zij uit het water opduikt, is inmiddels klassiek te noemen en behoort iedereen, die iets van film afweet wel te kennen. Verder is het sfeertje fijn en heb je duidelijk het idee met een spionagefilm te maken te hebben. Badguy Dr. No vond ik overigens niet zo heel indrukwekkend. De muzikale score is verder wel in orde en past goed bij de prima sfeer van Dr. No.

Al met al is het een prima opener van een vermakelijke een vooral ook erg lange reeks aan Bonds. Ik ben niet de grootste fan, maar moet zeggen dat ze meestal wel lekker wegkijken.

3,5*

Ietwat tegenvallende film van Kubrick. Het idee van de persiflage op de koude oorlog, terwijl deze nog volop bezig is, is natuurlijk goed verzonnen. Ik kon echter de zogenaamde humor van deze film lang niet altijd ontdekken. Het eerste half uur vond ik ronduit tegenvallend, daarna wordt de film gelukkig dankzij vooral George C. Scott wel een stuk beter, maar helemaal goed komt het niet meer. Natuurlijk is het knap dat Sellers drie typetjes speelt, maar afgezien van de Amerikaanse president, vond ik de andere twee typetjes niet echt leuk en zelfs irritant. Het camerawerk zag er verder verzorgd en mooi uit, maar zorgt er verder niet voor dat ik dit van de zeven films van Kubrick die ik tot nu toe gezien heb, niet zijn minste vind. Niet mijn humor deze film blijkbaar.

2,5*

Redelijke film, maar echt heel goed wordt het nooit.

Tod Browning is toch wel een regisseur die memorabele films heeft gemaakt. Hoewel op Freaks en The Unknown ook zeker het een en andere aan te merken is, waren de verhalen van die films best origineel. Dracula heeft op zich nog wel een redelijk verhaal, maar mist verder toch wel overtuiging. Bela Lugossi zet in ieder geval wel een overtuigende rol neer. Met hier en daar het nodige overacting zorgt hij er in ieder geval voor dat er enige dreiging van zijn personage uitgaat.

De film zelf is niet echt spannend. Sommige zaken zoals de vleermuizen e.d. zien er ontzettend nep uit. De cinematografie is matig. Dat is in vergelijkbare films uit dit tijdperk, zoals bijvoorbeeld een Frankenstein, toch wel beter. Gelukkig kijkt het verder nog wel aardig weg en aangezien de tijdsduur ook niet al te lang is, wordt het ook nergens vervelend.

2,5*

Het verhaal is alom bekend en talloze keren verfilmd, waarvan ik al een aantal versies heb gezien, maar toch vond ik dit wel een leuke film.

De nadruk ligt niet zozeer op de horror, maar op de dramatiek, die hier vrij goed wordt uitgewerkt. Christopher Lee is erg sterk in zijn rol van Dracula, maar het is jammer dat hij wat te weinig aanwezig is, omdat Van Helsing hier juist wat minder interessant is.

Desondanks is het allemaal leuk om te zien en ook bijzonder sfeervol, waardoor het geen seconde verveelt en de volle tijdsduur weet te vermaken.

3,5*

Matige film!

Ik had van tevoren op een spannende film gehoopt, maar dat viel behoorlijk tegen. Afgezien van het geluid dat bij de beoogde schrikmomenten wel erg hard was, valt het allemaal erg mee. Ik lees bij sommigen dat er twijfel is of dit nu bedoelt is als serieuze horror of als horrorkomedie. Als serieuze horror faalt de film in elk geval. Ik bedoel, zo’n scène waarbij Lohman op kantoor ineens bloed begint te spuiten uit haar mond, alles en iedereen er onder zit maar daarnaast gewoon weer doorgaat alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat zoiets gebeurt, moest ik gewoon letterlijk om lachen.

Helaas houdt het dan verder met de leuke bedoelde of niet bedoelde humor wel op. Ook de personages zijn niet echt bijzonder. Lohman doet het nog redelijk, maar Long en die baas van Lohman zijn gewoon tergend slecht. De scènes met het oude vrouwtje zijn nog wel aardig met de goede grafscène als hoogtepunt. Helaas waren deze momenten schaars en zitten er verder een hoop lawaaierige en goedkope schrikmomenten in en bevat de film erg weinig spanning. Daar komt nog eens bij dat ik het erg zwakke einde al een tijdje aan zag komen.

Jammer ik had op een ouderwetse Raimi gehoopt, maar dat zat er helaas niet in.

2,0*

Dragon: The Bruce Lee Story van regisseur Rob Cohen, vertelt het verhaal van de Oosterse vechtsport specialist Bruce Lee, die na zijn mysterieuze dood in 1973 inmiddels een legende is geworden. De film biedt af en toe aardig spektakel en Jason Scott Lee zet zijn rol redelijk goed neer, al moet ik ook zeggen dat er tussendoor momenten zijn, dat het allemaal wat minder boeiend is. Ook de soundtrack is niet al te sterk.

Het grootste minpunt van de film is echter dat er te weinig inzicht in het leven en de dood van Bruce Lee wordt gegeven. Ik was liever ook nog wat meer te weten gekomen over zijn latere leven. Het is een redelijke biopic, over een op papier zeer interessante persoon. Het is niet slecht, maar ik heb absoluut het idee, dat er nog veel meer uitgehaald had kunnen worden.

2,5*

Een niet zo heel sterk deel uit de reeks. Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een deel zag, maar deze Dream Cruise beviel niet zo heel erg.

Het is allemaal nogal standaard en voorspelbaar, al is de uiteindelijke finale wel vermakelijk. Japanners, die in het Engels moeten acteren, zijn vaak ook niet op hun best. Daniel Gillies is geen Japanner, maar acteert toch wel dramatisch hier. Het viel bij vlagen echt op, hoe slecht hij wel niet bezig was, dat zag er soms gewoon lachwekkend uit.

Los daarvan vermaakte het nog wel enigszins, wat wel fijn was, evenals het bootje op volle zee. Aan clichés geen gebrek en goed werd het nooit, maar ik heb ze nog weleens stukken slechter gezien.

2,0*

Altijd leuk zo’n De Palma, en Dressed to Kill mag gerust tot zijn beste werk worden gerekend, ook al speelt hij dan een beetje leentjebuur van Hitchcock.

De openingsscène is daar al zo’n typisch voorbeeld van, al moet gezegd worden dat het wel een sterke scène is. Dat is ook van toepassing op de museumscène, die vooral op sterke wijze gefilmd is. Daarna komt het verhaal pas echt goed op gang en wordt de spanningsboog ook flink aangetrokken. Nancy Allen is een leuke verschijning en speelt een sterke rol. Hetzelfde geldt voor Angie Dickinson, die zich als oudere vrouw van haar meest verleidelijke en erotische kant laat zien. De Palma brengt het daarnaast allemaal erg mooi in beeld. Ook Michael Caine speelt goed en overtuigend.

Naast goed acteerwerk, komen er behoorlijk wat sterke en vooral ook spannende momenten in voor. Vooral de scène in de Metro is verrassend en razend spannend. Ook zit er nog wel wat leuke humor tussendoor, zoals van bijvoorbeeld de politierechercheur, die lekker cynisch is en bijdehante opmerkingen heeft. Uiteindelijk zag ik pas laat aankomen dat Caine de dader was, En ook met het einde zet De Palma je nog even flink op het verkeerde been.

Ja een erg fijne erotisch getinte thriller, met een surrealistisch sausje en prima camerawerk.

4,0*

Leukere film dan verwacht.

Films als deze moeten het natuurlijk vooral van de humor hebben en dat zit op zich wel goed hier. Owen Wilson is prima geschikt om een oplichter te spelen, die met een stalen gezicht de ene onzin na de andere onzin aan iedereen verkondigt. Hij is een vrij beperkt acteur, maar voor dit soort rollen is hij prima geschikt en komt hij dan ook vaak grappig uit de hoek.

Ook de kinderen zijn best grappig. Vooral het dikke mannetje heeft af en toe van die lekker bijdehante opmerkingen. Jammer dat er aan het einde van de film nogal gekozen werd voor de gemakkelijke weg en de film ook lang niet meer zo scherp is qua humor, als in het eerste gedeelte.

Maar ik moet zeggen dat ik mij anderhalf uur heb vermaakt met deze film. Het is allemaal vrij simpel, maar het werkt en daar gaat het toch om in dit soort films.

3,0*

Prima film dit, die uiteindelijk wel overtuigt.

Gosling zet in ieder geval een prima hoofdrol neer. Hij is zwijgzaam, maar weet vooral in het non-verbale acteerwerk te overtuigen. Door zijn zwijgzame karakter en het feit dat je nauwelijks iets te weten komt over zijn achtergrond, blijft Driver een behoorlijk mysterieus personage. Verder heeft hij geen moeite om zowel keihard te zijn, terwijl hij een paar minuten later juist weer enorm zachtaardig overkomt, terwijl hij met zijn buurjongetje praat. Een acteur om de komende jaren in de gaten te houden.

Verder is de film behoorlijk stijlvol en een degelijke mix van de eighties en het heden. De muziek is erg cool moet ik zeggen en voelt behoorlijk eighties aan, evenals bijvoorbeeld de auto’s en het jasje dat Driver de gehele film draagt. Het geweld, dat op expliciete wijze in beel wordt gebracht is dan weer typisch iets van nu. Ik vond de overgang tussen het rustige romantische gedeelte en de keiharde geweldsscènes behoorlijk heftig, maar op de een of andere manier werkt het allemaal wel. Verder ben ik vooral onder de indruk van de nachtelijke beelden van Drive. Die zien er echt schitterend uit en deden mij enigszins aan Heat denken, waarin ook zulke fraaie nachtelijke beelden voortkomen. Als Driver met andere mensen omgaat verandert de film van stijl. Ik zag het onlangs in de klassieker Johnny Guitar ook, maar deze film heeft dat ook. Tijdens de ontmoeting met de criminelen ziet de film er grauwwit uit, waardoor die scènes kil overkomen. In de momenten met zijn buurvrouw en buurjongen zijn de kleuren juist veel mooie, frisser en warmer alsof de regisseur daarmee al wil aangeven wie er goed is in de film en wie niet. Dat soort elementen geeft een film wel altijd een extra dimensie.

Het romantische element in de film vond ik echter niet bijster sterk uitgewerkt. Vrij standaard eigenlijk en daarnaast kabbelt de film in de tweede helft van de film naar een nogal behoorlijk voorspelbaar eind. Op zich geen superzwaar wegende punten in een film, die verder erg overtuigend is. De scène waarbij Driver met zijn coole stuntmasker op komt aanlopen is wel zeer mooi trouwens.

Het was voor mij de eerste film van Refn die ik zag, maar het nodigt wel uit om eens meer van deze regisseur te gaan zien.

4,0*

If, by "forever", you mean the next 5 seconds, you're absolutely right.

Een erg leuk vermakelijk filmpje en dit is eigenlijk alles wat Ghost Rider juist niet was.

Als een film, die lekker over-the-top is, maar de juiste combinatie van humor, actie en vermaak biedt, dan valt er genoeg te genieten. Bij deze film zijn gelukkig al die ingrediënten in voldoende mate aanwezig. Het verhaal dient slechts als een kapstok voor de actie en doet ook weinig terzake bij een film als deze die zich toch al niet serieus neemt.

De acteurs zijn lekker op dreef. Nicolas Cage doet het aardig en is ook prima geschikt voor dit soort rollen. Amber Heard is een enorm lekker ding, maar laat daarnaast ook zien, een erg stoere babe te kunnen spelen, die duidelijk haar mannetje staat. William Fichtner is echter de grote held voor mij in deze film en zorgt er persoonlijk voor dat deze film zo leuk is. Zijn mimiek, humor, gedrag en coole oneliners zijn echt perfect en zorgen ervoor dat elke scène waarin hij voorkomt de moeite waard is.

Het tempo van de film is lekker hoog,de film is ontzettend sfeervol, de actie goed en vaak ook lekker hard en bloederig, de CGI is her en der wat minder, maar over het algemeen voldoende en dat kon voor mij de pret ook niet echt drukken. Echt een heerlijk verstand op nul filmpje, waarbij je aan je gevoel over kunt laten of deze film de moeite waard is. Voor mij gevoel was het echt genieten geblazen.

4,0*

Een mierzoet filmpje dit, dat best goed gemaakt is en aardig onderhoudend is, maar die op het laatst toch nog wat langdradig en gemaakt aanvoelt.

Het acteerwerk is dik in orde. Vooral Jessica Tandy is overtuigend als de chagrijnige oude weduwe, maar ook Freeman weet zijn rol als de vriendelijke chauffeur Hoke Colburn de nodige schwung mee te geven, door zijn accent en manier van praten. Het is echter vooral de voorspelbaarheid en het iets te gemaakte einde dat de film in mijn ogen parten speelt. De tijd gaat in de film wel erg snel voorbij en voor je het in de gaten hebt zijn we zo’n 25 jaar verder. Het einde in het tehuis, waarbij Freeman eindelijk waardering krijgt, vond ik iets te gemaakt. Ineens na al die jaren, als Daisy al lichtelijk aan het dementeren is en zelfs al dood had kunnen zijn komt die waardering. Dat vond ik gewoon te gekunsteld overkomen.

Verder is het dus een redelijke film, maar wel eentje die weinig memorabel is wat mij betreft.

2,5*

Een stuk beter dan Songs from the Second Floor, met vooral geslaagde en erg droge humor.

Deze Du Levande bestaat uit een aantal losse sketches, die soms maar nauwelijks met elkaar samenhangen, al zie je wel telkens dezelfde acteurs terugkeren. Ik vond de setting wel erg geslaagd. Andersson maakt het grauw, somber en lelijk en probeert daar de humor aan op te hangen. Hoewel het soms iets te absurd was en er ook scenes bij waren, die niet werken, was het merendeel gelukkig wel geslaagd. Hoogtepunt waren de man met de trommel en de man die dacht het tafelkleed met het hele servies erop te kunnen wegtrekken. Vooral bij dat laatste moment moest ik toch wel even heel hard lachen.

Ik vind het altijd gewaagd als men een film probeert te maken uit losse sketches, maar hier werkt het behoorlijk goed. Andersson heeft een unieke stijl en leuke zwarte humor, al draaft hij soms wat teveel door, wat vooral bij Songs from the Second Floor naar voren komt, maar spreekt me verder wel aan. Het is alleen niet echt een productieve regisseur, al zit er volgend jaar zowaar weer een film aan te komen.

3,5*

Wat een mooie rauwe harde film-noir is dit zeg, ik heb er echt van zitten genieten. Het begint allemaal erg rustig en Dassin is in het begin duidelijk bezig met de sfeerschepping en de opbouw van het verhaal. De muziek van de film is sterk, maar dan komt op een gegeven moment de heist met de ongekend lange stilte waardoor de spanning bij mij toch wel ongekend opliep. Het zag er allemaal zo sterk en vakkundig uit ejn ik heb zelden een roof gezien,die zo goed is uitgevoerd. Ondanks dat ik daarna wel dacht hoe het allemaal verder zou lopen werd ik toch nog enigszins verrast. Het einde is ook ongekend goed, in de eindscene waarbij Tony het kind nog net weet thuis te brengen en dan sterft. Fenomenaal gedaan en het geeft deze topper een einde, die de klasse van deze film nog maar eens onderstreept. Snel maar eens meer opzoeken van Dassin, want dit soort mooie filmpjes zijn helaas een zeldzaamheid.

4,5*

Een filmpje met enorm veel vaart en een overvloed aan grappen, die veelal niet leuk zijn, of daarnaast gedateerd overkomen of zelfs beide manco's hebben. Eerste half uur was dan ook erg matig. Het laatste halfuur is dan gelukkig wel wat beter. Dit komt zeker ook door de inderdaad gewoon geniale spiegelscène, die zowaar erg grappig isen daarnaast ook nog eens perfect getimed en uitgevoerd is. Verder zitten er vooral een hoop flauwe woordgrapjes in en wordt het nooit echt goed. Positief is wel dat de film niet zo heel lang duurt. heb verder trouwens zelden zo'n irritant figuur gezien als die Harpo met zijn gekke bekken. Een matige film helaas!

2,0*

Ducktales, Oehoe!!!

Leuke animatiefilm, die losjes gebaseerd is op de serie, die ik overigens helemaal gezien heb.

Ducktales: The Movie heb ik overigens ook verscheidene keren gezien en hoewel het nog steeds leuk is om te zien, kan ik ook niet ontkennen dat er een klein beetje jeugdsentiment meespeelt. Het is trouwens ook één van de weinige animatie films, waarbij ik de Nederlands ingesproken versie prefereer boven de anderstalige. Ik ken Oom Dagobert eigenlijk niet anders dan met de stem van Sacco van de Made, en die past perfect bij hem. De andere stemacteurs doen het ook goed en vooral Turbo McKwek is vaak grappig.

Qua animatie zelf is het vooral degelijk. Hier en daar kun je wel zien dat het een wat ouder filmpje is, maar dat mag de pret niet drukken. Deze Ducktales is nog steeds een leuke animatiefilm, die zowel voor jong als oud geschikt is. Een vleugje humor, een vleugje avontuur, leuke personages en een vleugje jeugdsentiment zorgen voor een ruim voldoende waardering.

3,5*

Een melige film, die ondanks vele flauwe momenten goed te doen is.

Nu geef ik gelijk toe dat ik een lichtelijk zwak voor deze film heb. Het verhaal gaat nergens over, maar gelukkig neemt de film zich geen moment serieus. Scott en Kutcher hebben er ook duidelijk zin in en ze stralen dan ook veel plezier uit. De film is op sommige momenten erg flauw, maar kent een paar geniale scènes. Het gedoe bij de automaat van de hamburgertent is echt hilarisch. Verder zitten er nog een aantal geslaagde momenten in de film.

Vooral de woorden: “sweet, dude, “continuum transponder” en “hot chicks from outer space”, doen mij gelijk weer een glimlach op mijn gezicht bezorgen.

3,0*

Een leuk luchtig filmpje dit, met een aardig koppel dat een mooie Roadtrip maakt.

Toch had ik persoonlijk nog wel iets meer van verwacht, omdat Robert Downey Jr. eigenlijk altijd wel goed is en Zach Galifianakis in The Hangover ontzettend grappig was. Ze doen het samen niet slecht, maar er lijkt soms net een beetje chemie tussen beiden te ontbreken.

Gelukkig slaagt Todd Phillips er wel in om redelijk wat leuke grappen over te brengen, al zit er ook best wel wat flauwigheid tussen. Verder kent de film ook nog wel wat mooie plaatjes, zoals bijvoorbeeld bij The Grand-Canyon en is de muziek erg aangenaam.

Het kijkt in ieder geval allemaal ook wel lekker weg.

3,0*

Vond het vroeger wel leuke films, en dit is een van de betere films, die gewoon lekker wegkijkt.

Bij films van Spencer en Hill weet je van tevoren wat je kunt verwachten, namelijk een vaak niet zo goed verhaal waarin behoorlijk op los gemept wordt en als het meezit een hoop humor. Persoonlijk vind ik dit een van de leukere films van de heren. Er zitten redelijk aardige humor in en het vechten moeten je natuurlijk met een knipoog bekijken, want "de vier vuisten" slaan er weer lustig op los.

Het enthousiasme van Hill en de nuchterheid van Spencer vullen elkaar prima aan in deze aardige, soms flauwe, maar zeker geen slechte actiekomedie.

3,0*

Aardige film, maar ik had de film nog wel wat spannender verwacht. De film bevat een prima sfeer en de dreiging van de vrachtwagen is eigenlijk constant aanwezig. Daarnaast zorgt het feit dat je de chauffeur zijn hoofd nooit te zien krijgt ervoor dat het hele gebeuren iets mysterieus houdt. Minpunt aan de film vond ik toch wel dat de hoofdrolspeler niet altijd even slimme keuzes maakt en daardoor soms de problemen toch wel over zich afroept. Ook het einde is niet bijzonder sterk, maar in zijn geheel is de film toch zeker wel vermakelijk.

3,0*

Ik ben het hier wel met de meesten eens, die vinden dat Jennifer Jones de grote stoorzender is in deze western. Voor Duel in the Sun kende ik haar naam niet eens, maar ik vond haar rol niet erg overtuigend en haar personage zelfs ronduit vervelend.

Duel in the Sun heeft verder ook niet zo heel veel bijzonders te bieden. Visueel vallen de kleuren in positieve zin op. Veelal warme kleuren, die bijdragen aan de aardige sfeer. De rest van de cast acteert naar behoren. Cotten doet het zelfs gewoon goed, maar zijn personage komt niet helemaal uit de verf. Gregory Peck is zelfs erg overtuigend en speelt ook het interessantste personage wat mij betreft.

Ik vond het wel jammer dat de boel zo traag op gang kwam. Het eerst uur was duidelijk niet zo heel sterk. In de tweede helft wordt het allemaal wat beter. De beroemde finale was zeker de moeite waard, al had het dramatische aspect aan de andere kant ook wel wat lachwekkends, want helemaal werken deed het allemaal niet. Ik heb verder wel wat aardige en goede scenes gezien, maar in zijn geheel is het allemaal net te zwak om van een echt goede western te kunnen spreken.

Het is leuk vermaak, maar niet bijzonder. Ik zou deze film ook zeker niet aanraden aan een niet western liefhebber.

3,0*

Ik heb niet zo heel veel met the Dukes of Hazzard, maar ik heb er vroeger toch nog wel heel wat afleveringen van meegepikt. Johnny Knoxville en Sean William Scott spelen deze keer Luke en Bo Duke en doen dat nog best aardig. Willie Nelson Uncle Jesse en Burt Reynold als Boss Hogg zijn echter een stuk minder leuk dan hun voorgangers in het origineel. Jessica Simpson ziet er zeer goed uit in haar sexy outfit die ze aanheeft in haar rol van Daisy Duke, maar ook zij kan helaas niet tippen aan haar charmante voorgangster. Soms vraag ik mij dan af waarom ze eigenlijk zo'n verfilming hebben gemaakt. De grappen zijn veelal flauw, een verhaal is niet of nauwelijks aanwezig en de actie is ook maar mondjesmaat aanwezig. Bovendien komt de leuke sfeer uit de serie hier ook nauwelijks meer naar voren. In de jaren zeventig en tachtig leuk, maar nu doet zelfs deze recente film behoorlijk gedateerd aan!

1,5*

Vanochtend weer eens een keertje gekeken. Ongelooflijk dat een komedie na een keer of 5 nog steeds zo ongelooflijk grappig kan zijn.
- Are that your skees?
- Ehh Yes..
- Both of them?
Gewoonweg fantastisch!

Dumb and Dumber is voor mij nog altijd een van de leukste komedies aller tijden.

Mijns inziens hadden ze er dan ook nooit een vervolg, of beter gezegd een prequel, op moeten maken, maar helaas is dit toch gebeurd. Deze keer echter zonder Jim Carrey en Jeff Daniels, maar met twee onbekendere acteurs. Ook de regisseur, Troy Miller, is een andere dan de Farrely Brothers. Nou als je dan zo'n film met wat lagere verwachtingen gaat kijken, kan die in principe alleen maar mee vallen. Nee dus. De film gaat weer over Harry en Lloyd en gaat over de tijd dat ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Op school krijgen ze te maken met een corrupte rector, die subsidie wil krijgen voor een klas met speciale leerlingen waar Harry en Lloyd ook deel van uitmaken.

De acteurs zijn totaal niet grappig, ondanks dat ze best wel op Carrey en Daniels lijken. Het verhaal is matig en de geslaagde grappen zijn op twee vingers te tellen. Behoorlijke rotzooi dit en ik blijf het jammer vinden, dat deze film destijds gemaakt is.

1,0*

Dumbo is één van de allerbekendste Disney films. Het verhaal van het olifantje met de grote oren, waardoor hij kan vliegen, is een absolute klassieker.

Persoonlijk vind ik Dumbo ook wel tot de betere Disneys behoren. Dat komt allereerst door Dumbo zelf, die een lief en schattig personage is, die alleen al door zijn uiterlijk een hoop charme uitstraalt. Hoewel de film zeker zijn tekortkomingen heeft, is het allemaal best de moeite waard. De speelduur is wat kort en de animatie is ook niet altijd even mooi. Daar staat tegenover dat de personages erg sterk zijn en de scène metde kraaien buitengewoon grappig is.

Het moment, waarbij Dumbo zijn opgesloten moeder bezoekt, is zelfs licht ontroerend. Het blijft een mooi verhaaltje en ondanks dat Dumbo zeker ook erg geschikt is voor de allerkleinsten, is het look leuk voor volwassenen. Ik heb Dumbo diverse malen gezien en sluit niet uit dat er in de toekomst nog een aantal kijkbeurten zullen bijkomen.

Afgezien van de ietwat verouderde animatie, is het verder een tijdloos filmpje, dat ongetwijfeld nog diverse generaties zal vermaken.

3,5*

In het rijtje aparte films die David Lynch geregisseerd heeft, is Dune absoluut geen uitzondering. Een futuristische actiefilm met een vreemd verhaal en een behoorlijk budget, waar Lynch op momenten niet echt raad mee lijkt te weten en een behoorlijke tijdsduur voorspellen vooraf niet veel goeds. Toch vond ik het geen slechte film en viel het me achteraf gezien nog reuze mee.

Het verhaal sprak me totaal niet aan en na vijf minuten, waarbij we de hoogst aparte presentatie van het verhaal hadden gehad, werd het langzaam wat beter. Sommige zaken spraken me ook wel aan. Zo is het design en de setting best wel mooi. Aan de ene kant is dat goudkleurige hartstikke fout, maar hier vond ik het wel wat hebben. Ook de maffe en rare personages zorgden regelmatig voor het nodige vermaak. Verder zaten er opvallende effecten in. Effecten die niet altijd even goed waren, maar desondanks toch iets bijzonders hadden. Vooral die mensen in de blokken en de gevechten daarmee, waren zeer vermakelijk.

Daar staat tegenover dat er ook genoeg aan Dune mankeert. Vooral het acteerwerk en de dialogen zijn bij vlagen zeer slecht. Het is allemaal net zo leeg en inhoudsloos als bij Verhoevens Starship Troopers, alleen daar is het bewust zo gedaan, dat lijkt me hier niet het geval. Vooral die Kyle MacLachlan heeft echt totaal geen charisma en lijkt zijn zinnen zo voor te lezen van een papiertje. Verder is de regie van de actiescènes ook niet bepaald groots en je voelt ook duidelijk dat Lynch hier niet in zijn element moet zijn geweest.

Maar toch heb ik me vrij goed vermaakt. Het was al met al wel vermakelijk, al weet ik wel bijna zeker dat ik de drie uurs versie minder zou vinden. Maar goed, die heb ik niet gezien, dus ik kan hier toch nog wel een voldoende aan kwijt, al zal ik de film niet snel aan iemand aanraden.

3,0*

Een fijne Kar-Wai Wong met een erg mooie cinematografie. Verhaaltechnisch is er soms niet altijd evenveel van te maken, maar ik moet zeggen dat ik me geen seconde verveeld heb.

Vooral de soms opvallend gele kleuren van de woestijnen, komen hier ontzettend sterk naar voren. Visueel zitten er een aantal erg mooie momenten in en het camerawerk is ook van een buitengewoon goed niveau. Net als in de meeste van zijn andere films, kent ook deze Ashes of Time weer een erg sterke soundtrack. Die is sterk aanwezig op de momenten dat het moet en wat meer op de achtergrond als het moment het toelaat.

Qua acteerwerk mag Ashes of Time er ook zeker zijn. Vooral Tony Leung Chiu Wai laat maar weer eens een keer zien, wat voor een klasbak het toch is. Ondanks de vaagheid van het verhaal, wist hij me wel te raken met zijn personage. Verder zag de actie er ook stijlvol en goed uit, al moet je nu niet direct verwachten dat het barst van de actie, want daar draait deze Ashes of Time eigenlijk niet om.

Kortom een erg genietbare Kar-Wai Wong dus, die dankzij zijn sterke visuele stijl, een geweldige soundtrack en het mooie kleurgebruik weer erg overtuigt.

4,0*

Een erg krachtige film weer van Cristian Mungiu en bijna net zo goed als zijn topper uit 2007. Ik had een erg zware lange film verwacht, maar dat bleek goed mee te vallen. Op een paar dipjes na, vloog de tijdsduur toch wel voorbij en kreeg ik een boeiend schouwspel voorgeschoteld.

Vooral het acteerwerk is buitengewoon goed. Beide meisjes schijnen op dat gebied in de prijzen gevallen te zijn en dat is zeker wel terecht. Vooral Alina wordt echt ontzettend sterk neergezet. Voichita daarentegen is het interessantste personage. Ze zit als het ware tussen het klooster en haar vriendin in, wil haar ook helpen, maar weet dat het een lastig verhaal gaat worden. Mungiu weet een lekker duister sfeertje te creëren, waarin hij ook zijn vraagtekens zet bij de manier waarop het Roemeense zorgstelsel, te werk gaat. Iets wat ik ook al eens zag in The Death of Mr. Lazarescu.

Maar erg boeiend dus. Het tempo is niet al te hoog, maar de personages zijn boeiend en Mungiu weet telkens de juiste snaar te bespelen, waardoor verveling nooit de kans krijgt om toe te slaan. Over het geheel gezien is het allemaal erg deprimerend, maar het maakt een zeer sterke indruk en Mungiu is gewoonweg erg goed in dit genre.

4,0*

Duplex is een leuke ietwat zwarte komedie van regisseur Danny De Vito, die de film tevens inleidt en afsluit met een begeleidend praatje.

Stiller en Barrymore doen het niet onaardig in deze film. De ellende die ze hier over zich heen krijgen, wordt op een gegeven moment alleen maar groter, en stiekem is dat best lachen. Ook het omaatje met haar soms best vervelende neigingen is op sommige momenten best grappig.

In de tweede helft slaat de film een paar keer een onverwacht pad in, waardoor het toch net wat anders verloopt dan ik van tevoren had verwacht. De film heeft ook zijn mindere en flauwe momenten, maar vermaakt over het algemeen goed en is op sommige punten best origineel.

Niet heel bijzonder dus, maar best leuk.

3,0*

Na van de week A Swedish Love Story gezien te hebben, kreeg ik ook wel zin om Andersson's nieuwste te zien. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence lijkt in veel op zijn twee vorige films, bestaat vooral weer uit sketches en moet het van de droge humor hebben.

Die is regelmatig best geslaagd te noemen, maar soms voert Andersson het net te ver door of is het gewoonweg niet leuk genoeg. Richting het einde toe vond ik het soms ook iets teveel in herhaling vallen, iets wat ik bij Du Levande niet had. Dat vind ik dan ook de beste van de trilogie.

Andersson is in ieder geval wel een eigenzinnige filmmaker. Benieuwd of hij ooit nog een keer met iets komt. Hij is al oud aan het worden en zijn tempo is niet heel hoog, maar we zullen het zien.

3,0*