Opinions

Gisteren toevallig bij mijn vader gezien, die gek is op dit soort films. Ik had trouwens niet verwacht dat deze film op moviemeter zou staan, gezien de tijdsduur van de film. Tja en de film zelf? Het is allemaal vrij oudbollig en kinderlijk en de grappen zijn allemaal erg flauw en achterhaald. Mijn vader lach af en toe dubbel en die momenten waren aanstekelijker dan de film zelf. Zitten een paar leukke dingen in, maar in zijn geheel is het allemaal maar behoorlijk matig.

1,5*

Veel zwaardere film dan ik had verwacht.

Daarmee wil ik niet gelijk zeggen dat het een loodzwaar drama is, nee dat zeker niet. De film is echter wel voor 90% drama, iets wat ik bij namen als James en Vaughn van tevoren niet direct verwacht had.

Helaas viel de film ook tegen. Van Howard mag je als regisseur wel iets verwachten, maar dit is nogal een inspiratieloos geheel, die vlees nog vis lijkt. In een film als deze is Kevin James gewoon serieus gemiscast. In de dramatische scènes scoort hij namelijk zwaar onvoldoende. Vaughn doet het redelijk. Daarnaast werkt het clichématige verhaal ook niet echt mee om alles overtuigend te maken.

Naast het drama zijn er nog wel grappen, maar die zijn vaak te flauw en niet leuk genoeg. Daarnaast heb ik het idee, dat de film daardoor uit zijn balans gaat. Of om het anders te zeggen, voor mij werkte de film daardoor totaal niet.

Nee een film om snel te vergeten eigenlijk. Met weinig plezier en feeling gemaakt, een misser wederom van Howard.

1,5*

Heerlijke speelse film van Ferreri, waar op het eerste oog niet zoveel gebeurt, maar die erg fijn is om naar te kijken.

De gebeurtenissen, die voorbij komen zijn op zijn minst raar te noemen, maar lijken vooral voort te komen uit verveling van de hoofdrolspeler. Michel Piccoli doet het overigens prima, maar het is vooral het geweldige sfeertje dat hier tot de verbeelding spreekt. Als hij op een gegeven moment met dat pistool bezig is, voel je toch ook die onderhuidse spanning. Daarnaast zit er ook best wat goede zwarte humor doorheen verweven. Ik zag hier de naam Luis Buñuel al voorbijkomen en daar moest ik tijdens het kijken ook aan denken.

Het einde is ook buitengewoon sterk en zet je nog even aan het denken. Ja ik houd hier wel van. Vreemd, prima acteerwerk, leuke zwarte humor en een geweldige sfeer maken dit een kleine topper.

4,0* dik

Dilwale Dulhania Le Jayenge mag dan in eigen land de ultieme klassiekerstatus hebben, maar ik vond er weinig genietbaars aan. Zo af en toe kijk ik eens een film uit Bollywood en soms zit er zowaar wat goeds tussen, maar vaak ook niet.

Wel valt het me op dat Aamir Khan of Shahrukh Khan steeds de hoofdrol speelt. Die laatste doet dat hier ook, maar het is vooral zijn rol die het allemaal moeilijk uit te zitten maakt. Hij zet echt zo'n ongelofelijk vervelend personage neer, dat het soms echt niet te harden is.

Ook voor de rest valt er weinig te genieten. De kleurencombinaties zijn bij vlagen spuuglelijk en ook visueel houdt het allemaal niet over. Daar komt nog eens bij dat de film ruim drie uur duurt en de muzikale intermezzo's ook niet geweldig zijn.

Gelukkig is de tweede helft, dat zich wel in India afspeelt, op elk vlak een tikkeltje beter, al blijft het bij vlagen lichtelijk vervelend en blijft het niveau erg laag.. Dilwale Dulhania Le Jayenge is voor mij dan ook de minste moderne Bollywood film, die ik tot nu toe zag.

1,0*

Ik vond het ook wel een leuk filmpje. Vooral qua sfeer weet Levinson de goede toon te raken. Leuke setting ook, zo'n cafetariaatje, waar je na afloop van je school of werk bijeenkomt om even lekker bij te praten of om gewoon niets te doen.

Veel bekende acteurs ook in Diner, die ik later allemaal nog wel eens terug heb gezien in andere films. De een is wat bekender geworden dan de ander. Ze doen het allemaal aardig, geen negatieve uitschieter, maar ook niet echt een positieve.

Het kabbelt allemaal in een aangenaam tempo voorbij en deed me stiekem terugverlangen naar zo'n vijftien jaar geleden. De vriendschappen zijn trouwens ook wel leuk om te zien. Helaas wordt het nooit echt groots, iets waar de films van Levinson trouwens allemaal aan lijden.

3,0*

Ik vond het allemaal niet zo heel bijzonder. Veel mensen maken hier de vergelijking met Platvoet en zijn vriendjes, maar die heb ik nog nooit gezien, dus daar kan ik zelf niet over oordelen, maar het geeft al wel aan dat er wat dat betreft maar weinig originaliteit in Dinosaur is terug te vinden.

Wat me vooral tegenvalt is het dat simpele verhaaltje sterke personages mist. Er zit werkelijk waar geen een personage in, waar ik echt een goed gevoel bij kreeg. Daarnaast mist het humor. Die serieuze ondertoon werkt hier gewoon niet en een verhaal als dit heeft humor nodig, maar daar wordt niets mee gedaan.

Verder ben ik ook niet zo kapot van de animatie. Soms ziet het er wel levensecht uit, maar ook ik vind dat die Dinosaurs er in een levensechte wereld niet zo heel mooi uitzien. Doe het helemaal, of doe het helemaal niet. Nu lijkt het zo halfbakken en dat smaakt gewoon niet lekker.

1,5*

Vermakelijke actiefilm!

Leuk om de Aziatische films van Woo te zien. Bij A Better Tomorrow moet Woo er nog enigszins inkomen, het vervolg is al beter en bij deze film wordt de stap vooruit gewoon lekker doorgezet. Lekker no nonsens actiefilmpje, waarbij de kogels letterlijk in het rond vliegen. De film is uiterst vermakelijk, met een verhaal dat vere van serieus te nemen is, maar dat is verder niet storend. Yun-Fat Chow is lekker op dreef en geniet volgens mij echt van zijn rol. Tussen de actiescenes door is de film soms wat minder, maar de actie en ook de muziek mogen er zijn. Heerlijk over the top dus en binnenkort Hard-Boiled maar eens bekijken. Heb er stiekum al een beetje zin in.

3,5*

Wat een ellende deze film zeg. Ik houd sowieso al niet echt van het genre en na deze film blijkt ook maar eens waarom. Grease vond ik nog best vermakelijk om te zien, maar hier kan ik toch weinig positiefs aan ontdekken. Een enkel leuk nummer misschien, maar verder? Het acteerwerk, verhaal, personages was wat mij betreft allemaal ondermaats en het hele dansgebeuren is ook totaal niet interessant. Maar goed, ik heb de film dan nu eindelijk gezien en dat was eens maar nooit meer wat mij betreft.

1,0*

The Dirty Dozen is een film die ik eigenlijk alleen van naam kende. Toevallig kon ik de film met koninginnedag voor een paar Euro op de kop tikken en nog toevalliger bleek dat het ook nog eens een film van Robert Aldrich was, met diens werk ik een aantal weken heb kennisgemaakt en die kennismaking smaakte naar meer.

The Dirty Dozen is absoluut een fijne film, waar ik best van heb genoten. Het verhaal is fijn en de film draait uiteindelijk vooral om de training van de groep, iets dat erg goed uitgewerkt wordt in de film. De film barst van de grote bekende namen, zoals o.a. Charles Bronson, Lee Marvin, Ernest Borgnine, John Cassavetes en Donald Sutherland. Het acteerwerk van de cast is goed, al zijn het vooral Bronson, Cassavetes en zeker ook Marvin die er duidelijk bovenuit springen. Wat ik vooral zo leuk vond aan de film, is dat de film aan de ene kant hard is, maar aan de andere kant ook behoorlijk wat humor kent. Vooral Cassavetes komt af en toe erg grappig uit de hoek. Daarnaast is het leuk om te zien, hoe het smerige dozijn, dat ontzettend van elkaar verschilt, uiteindelijk op een geloofwaardige manier toch een vrij hecht team wordt.

Uiteindelijk is oorlog geen pretje, zo blijkt ook in deze film. Na de lange, maar uiterst prettig aanloop, moet de missie uiteindelijk toch uitgevoerd worden. Ik was benieuwd of deze zou slagen en wie het uiteindelijk zou overleven. De missie op het nazi-chateau was uiteindelijk ook behoorlijk spannend. Erg fijn ook van Aldrich om hierbij goed gebruik te maken van het probleem dat er maar eentje Duits kan praten, wat de spanning gelijk al groter maakt als ze in het kasteel Duitsers tegenkomen.

Ik heb me prima vermaakt met dit “smerige twaalftal” en wederom genoten van een film van Aldrich. De film is avontuurlijk, humoristisch en blijft ondanks sommige vergezochte zaken toch altijd geloofwaardig.

4,0*

Do I feel lucky? Well, do you....punk?

Leuke film, vooral dankzij het personage Dirty Harry, dat van een standaard misdaadverhaal iets leuks maakt. Eastwood zet Harry lekker droog en hard neer en de grappige oneliners doen de rest. Folomisch ziet het er verder trouwens ook gewoon erg goed uit, al moet wel gezegd worden dat de film op sommige momenten een klein beetje gedateerd oogt. Ook de muziek is heel aardig en laten we natuurlijk de 44 Magnum niet vergeten, het wapen waarmee Harry nog cooler is dan hij al oogt. Dat het soms wat ongeloofwaardig is, mag de pret al met al niet drukken.

3,5*

Lekker trillertje dit.

De eerste tien minuten zijn erg sterk. Eigenlijk behelzen die eerste minuten de gehele plotomschrijving van de film. Er wordt geen woord gesproken, maar het tempo is best hoog en daarnaast zit de sfeer er gelijk in. En een goede voorbereiding is natuurlijk alles zogezegd.

De soundtrack van de film is marginaal aanwezig, maar dat draagt wel goed bij aan het sfeertje van de film. Het acteerwerk is goed. Compston heeft van nature al een ietwat ongure uitstraling, en daar maakt hij in deze film goed gebruik van. Gemma Arterton overtuigd ook in een rol, die niet zo gemakkelijk te spelen is, als je soms ziet wat ze moet ondergaan. De film speelt zich grotendeels op een plek af en ondanks dat er maar drie personages zijn, weet het toch boeiend te blijven.

Naarmate het einde nadert komen er wat wendingen in de film, die goed zijn voor de spanning. Op het moment dat het losgeld ontvangen is, kan de film echt nog alle kanten op. Ik vond het uiteindelijk nog best verrassend dat Alice uiteindelijk er toch mee wegkomt. Er had misschien een wending of twist minder in gekund, maar verder is dit best aangenaam kijkvermaak.

3,5*

Ja je weet van tevoren natuurlijk wat je kan verwachten als dit. Ik zag toevallig dat de film op televisie kwam en ach ik dacht laat ik toch eens kijken.

Nou het is niet veel inderdaad, het is echte disaster, om maar eens net zo'n flauwe woordgrap in de mond te nemen als de hele film in feite is. De film wil teveel en stopt teveel personages en teveel niet leuke humor erin, waardoor het niet of nauwelijks werkt. Goed de Chipmunks waren nog best leuk, maar verder houdt het dan ook al snel op.

1,0*

Prima film, die de verhouding van menselijke relaties in de digitale wereld van het internet probeert weer te geven. Doordat het internet erbij betrokken wordt, worden de problemen die geschetst worden op een erg actuele manier weergeven. Los daarvan zijn de problemen van de drie verhaallijnen op zich zeker nieuw en bestonden deze vroeger ook al.

Vooral het acteerwerk is goed te noemen. Er zijn nogal wat verhaallijntjes en dus ook een hoop acteurs en actrices, maar in feite weet iedereen het er wel vrij goed af te brengen en dat is al een vrij groot pluspunt bij een film als deze. Van de drie verhaallijnen zijn er twee vrij goed en ook op een mooie manier met elkaar verbonden. Alleen de verhaallijn van de journaliste hangt er klein een beetje losjes bij en kent een wat teleurstellende afloop. De afloop van de andere verhaallijnen vond ik dan wel vrij sterk. Verder ziet het er visueel goed uit en merk je dat de regisseur hier en daar wat durft te experimenteren, wat zeker een fijne toevoeging is aan het geheel. Ook de soundtrack is passend, zeker niet alledaags, waarbij ook hier de afwisseling een sterk punt is.

Ik heb me hiermee prima vermaakt. Vlot gemaakt, lekker modern en met hier en daar wat leuke ideeën, waardoor er meer dan voldoende te genieten is en de tijd vrij vlot voorbijvliegt.

3,5*

Mijn tweede Koreeda en die beviel iets beter dan de eerste.

Ook wel een moeilijke film, omdat je toch behoorlijk gefocust moet zijn, op wat er allemaal gebeurt. Op zich is het best een interessant verhaal. Het is een rustige film, die alles langzaam opbouwt. Het tempo is niet hoog en visueel is het bij tijd en wijle best mooi, al is het soms ook wel wat minder mooi. Het acteerwerk is rustig en ingetogen en zeker niet slecht. Muziek is niet of nauwelijks aanwezig en daardoor komt de natuur waar de jongeren naartoe gaan, regelmatig goed naar voren.

Verhaaltechnisch blijft er achteraf gezien het een en ander open staan, wat je zelf kunt invullen. De flashbacks waren best goed en verduidelijkten een hoop over het doen en denken van de partners van de vriendengroep. Het laatste half uur vond ik het niveau een beetje wegzakken, hoewel het einde dan wel weer goed was.

Uiteindelijk blijf ik een beetje met gemengde gevoelens achter. Het is zeker een film met potentie, die bij vlagen best boeiend en mooi is, maar die zeker ook zijn mindere momenten kent. Wel is het positief dat alles redelijk goed blijft hangen.

3,0*

Distant Voices, Still Lives is een lastige film om te beoordelen. Aan de ene kant heeft het iets onweerstaanbaars, maar aan de andere kant stoot het ook enorm af. De film is grotendeels gebaseerd op het vroegere leven van regisseur Terence Davies, die zelf ook soort van vader gehad schijnt te hebben.

Cinematografisch ziet het er wel mooi uit. Het bruin en beige-achtige kleurenfilter geeft je als kijker echt het idee, dat je naar iets ouds en antieks zit te kijken, maar het ziet er op de een of andere manier wel mooi en stijlvol uit. In het verhaal staat de vader duidelijk centraal. De altijd goede Pete Postlethwaite speelt een sterke rol als charismatische vader, die echter het moment vrolijk kan zijn, terwijl hij tien seconden later dan zowat ontploft vanwege een of andere kleinigheid. Het maakt van hem een wankel, onvoorspelbaar personage, die wel sterk wordt neergezet. De spanning tussen de vader en de rest van de familie is constant voelbaar.

Gedurende de film zijn er constant flashbacks naar het vroegere leven en altijd speelt de vader op de een of andere manier wel een belangrijke rol in zo’n gebeurtenis. Het lijkt allemaal erg deprimerend, maar tussendoor zit gelukkig ook wel de nodige humor verweven. Daarnaast vond ik vooral de rol van de moeder erg sterk. Ook een fijn personage trouwens, die zich ondanks alle tegenslagen en armoede volledig blijft inzetten voor haar gezin, zichzelf volledig wegcijfert en nooit bij de pakken neer gaat zitten.

Het is duidelijk een voorbeeld van een film, die niet iedereen zal kunnen waarderen. Soms afstandelijk, vaak traag, maar het heeft voor mij "een beetje vreemd, maar wel lekker" gevoel, en blijft daarnaast zeer goed hangen.

4,0*

Een originele film, dat moet gezegd worden, maar echt top vind ik de film niet. Het begin is aardig, met de documentaire-achtige stijl, al was ik op een gegeven moment wel blij, toen de film " echt begon".

De film heeft verder zijn sterke en mindere punten. Het verhaal is zoals gezegd wel leuk verzonnen, met een voor mij redelijke onvoorspelbaar verloop. Wel jammer dat er maar 2 Aliens slim zijn. Ik had het veel mooier gevonden, als alle Aliens zich dom hadden voorgedaan en dan in een keer de mensheid overrompeld zouden hebben of zoiets. Daar staat echter tegenover dat de actie en CGI er gewoon erg goed uitziet. Verder worden de motieven, achtergrond e.d. van de Aliens vrij vaag gehouden, wat de film ook eigenlijk alleen maar ten goede komt.

Het acteerwerk is ook niet altijd even goed. Vooral "de Nigerianen" zijn echt bijzonder slecht. Maar echt storend is dit niet. Verder neemt de film zich gelukkig niet te serieus, waardoor het allemaal uiteindelijk best lekker wegkijkt, met een alleraardigst einde.

3,0*

Disturbia is o.a. losjes gebaseerd op Rear Window van Alfred Hitchcock, maar dan gegoten in een lekker modern jasje. Dat niveau haalt deze film zeker niet, maar het komt wel behoorlijk in de buurt. Disturbia is een film die qua opbouw goed in elkaar zit. Het eerste uur is, afgezien van het begin vrij rustig en daarna werkt de film langzaam maar goed naar de climax toe. Shia LaBouf is een jonge veelbelovende acteur, die zeer goed acteert en daarbij goed wordt ondersteund door zijn mede acteurs. David Morse is altijd goed en hier af en toe lekker creepy. Aaron Yoo is af en toe ontzettend grappig en een leuk side-kick. Daarnaast is film gewoon af en toe behoorlijk spannend en door de af en toe leuke humor kijkt de film gewoon lekker weg. Kortom een prima film!

4,0*

Een soort mix van diverse andere films in het genre, die vooral lijkt voort te borduren op het succes van The Hunger Games. Divergent is daarom ook niet echt origineel te noemen, blijft de constante speelduur braaf tussen de lijntjes, zonder een echte uitschieter naar boven, maar heeft als pluspunt, dat het allemaal niet verveeld.

Er zitten een paar aardige settings tussen. De personages zijn vrij stereotiep en voorspelbaar, maar ook hier zit niet echt een storende factor tussen. Wel had er hier en daar iets uit de film gesneden kunnen worden en hadden sommige zaken juist weer wat verduidelijkt mogen worden, want dat blijft soms wat vaag.

Hoewel ik verder niet tot de doelgroep behoor, blijf ik dit op zijn tijd wel vermakelijk kijkvoer vinden. Het is een redelijk begin, waarbij ik wel mogelijkheden zie voor een beter vervolg. We zullen het moeten afwachten of dat ook daadwerkelijk zo zal zijn.

2,5*

Het derde deel uit de reeks, dat in mijn ogen ongeveer gelijkwaardig is aan het eerste deel. Het tweede deel vond ik tot nu toe het meest boeiend, maar ook dit deel is interessant om te volgen.

Vooral de manier waarop de Duitsers te werk gingen om Frankrijk eronder te krijgen is boeiend om te zien. De innovatieve manier van werken van de Duitsers laat zien dat ze mijlenver voor lagen om bijvoorbeeld een land als Frankrijk, en daardoor ook hen konden veroveren. Verder laat men keer op keer zien dat Hitler zich niet aan eerder genoemde afspraken hield en iedereen dus in feite voor de gek hield. Vooral het mirakel van Duinkerken is erg mooi, maar aan de andere kant best beangstigend, want dat had allemaal heel anders kunnen aflopen.

Wederom een aardig stukje geschiedenisles.

3,0*

Toch wel een tegenvaller deze film!

De combinatie Sorrentino en Servillo was er in Le Conseguenze eentje om van te smullen. Aangezien de combinatie in deze film weer terugkwam waren mijn verwachtingen toch redelijk hoog, helaas kwamen ze niet echt uit. Dat is overigens niet te wijten aan Tony Servillo, die wederom een een erg sterke rol speelt, eeen mooie monoloog neerzet en wederom laat zien een klasse acteur te zijn. Daarnaast is de film visueel bij vlagen best moment en wordt op sommige momenten ook nog eens ondersteund door goede muziek.

Het probleem van deze film is echter het verhaal, waar af en toe geen touw aan vast te knopen is. De film probeert af en toe zo veel mogelijk informatie in een zo kort mogelijke tijd te brengen en springt op sommige momenten zo van de hak op de tak, zodat het geheel nogal rommelig oogt. Ook lijkt de film vaak uit losse fragmenten te bestaan en vormt het niet altijd een geheel. Heel moeilijk was het dan ook om enige feeling met de personages te krijgen.

De film is in zijn geheel wat mij betreft dus erg onevenwichtig. Sorrentino blijft echter een interessant regisseur en ik sluit niet uit dat hij in de toekomst nog een pareltje kan maken, zodra hij de balans weer terug in zijn films kan vinden.

kleine 2,5*

Leuke luchtige Italiaanse komedie, waarin het Italiaanse huwelijksleven even flink te kijk wordt gezet.

Marcello Mastroianni speelt een prima hoofdrol als de man die zijn huwelijk zat is, omdat hij verliefd is op een ander, maar daarbij duidelijk moeite heeft om daadwerkelijke maatregelen te nemen, omdat zijn vrouw nu ook weer niet van het allerergste soort is.

De subtiliteit, waarmee hij zijn rol invult zorgt in combinatie met de prettige sfeer ervoor, dat dit toch bijzonder aangenaam vermaak is. De humor is bij vlagen echt bijzonder scherp en de personages zijn lekker afwisselend en worden bijna allemaal erg goed neergezet.

Het is voor mij zo'n films die net een beetje tussen de drieënhalf en vier sterren inhangt. De eindscene is echt bijzonder goed en geeft in feite precies de gedachtegang van de hele film weer, waardoor de score wat mij betreft toch naar boven uitvalt.

4,0*

Leuke spaghetti western, die vooral opvalt door zijn hardheid.

Franco Nero kende ik al van Il Mercenario, ook een Corbucci en van hetzelfde niveau als Django. Nero doet het goed als de mysterieuze Django, die langzaam wat meer los komt.

Het camerawerk is goed, met de bekende close-ups zoals Leone ze ook vaak toepaste. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar gelukkig wordt dat gecompenseerd met een hoop actie. Soms harde actie, soms erg goed, maar altijd wel minimaal leuk om te volgen. Vooral de eerste scene met het machinegeweer is erg spectaculair.

In de tweede helft zakt het soms wel wat weg. De romance voelt ietwat geforceerd en overbodig aan. Het einde is dan wel weer erg sterk en toepasselijk. Ook de muziek is passend en verre van slecht.

Django is een fijne film met veel actie en een aantal erg leuke en sterke scènes.

3,5*

Did anyone bring an extra bag? I ripped mine...

Django Unchained heeft mij toch wel weer gebracht, wat ik vooraf gehoopt had. Het is zeker niet de film met het beste script, want verhaaltechnisch loopt alles soms net niet helemaal lekker, maar qua entertainmentwaarde is dit regelmatig best genieten geblazen. Tarantino biedt altijd veel vermaak en pakt de zaken vaak op een vlotte originele wijze aan, daarbij goed kijken naar een specifiek genre uit het verleden, dit keer de spaghettiwestern.

Christoph Waltz is echt geweldig hier. Ik kan niet anders zeggen. Natuurlijk lijkt zijn rol ietwat op die uit Inglourious Bastards, maar laat hem alsjeblieft nog veel van dit soort rollen spelen, want hierin is hij echt supergoed, en dat heeft Tarantino gelukkig ook wel door. Heerlijk hoe Waltz praat, scherp is en zijn personage toch ook van een hoop humor voorziet. De cast is sowieso erg goed, want ook DiCaprio en Jackson zijn hier erg goed bezig en hebben zichtbaar plezier in de rol die ze mogen spelen. Jamie Foxx heeft zijn momenten, is vooral degelijk, maar is wel het minst sterk van de vier genoemde acteurs.

Tarantino’s dialoogwerk is ook best wel weer goed, al is het over de gehele linie misschien net ietsje minder dan zijn vorige films. Maar de scene, waarbij die bende zit te klagen over hun zakken over de kop, was toch wel hilarisch. Geweldig hoe Tarantino van zoiets kleins zoiets leuks weet te maken, iets wat hij bijvoorbeeld ook al eens deed in Reservoir Dogs met het geven van fooien.

Ook de soundtrack is best lekker en goed gekozen. Het geweld, dat er in zit is soms lekker hard, evenals de shoot-outs. Natuurlijk worden er hier en daar ook leuke verwijzingen naar oudere westerns gegeven, en de manier waarop de "oude Django" hierin wordt verwerkt, is mooi en respectvol. Op wat inzakmomentjes na, is dit ruim tweeënhalf uur dikke fun. Tarantino heeft het nog altijd in zich en weet wederom een erg leuke film af te leveren.

Een gemiddelde Tarantino dus, maar dat staat gelukkig nog altijd gelijk aan een leuke en vaak ook erg goede film.

4,0*

Best een mooie film, die echter soms erg moeilijk te doorgronden is. Ik heb de film in twee delen gezien, maar dat is puur toevallig, omdat ik de eerste keer gestoord werd en de film toen niet meer kon afzien.

De film doet mij op sommige momenten erg aan Tarkovsky denken, wat ik hier ook vaker teruglees. Visueel heeft de film sterke momenten en het vele gebruik van sepia doet de soms erg surrealistisch aanvoelende setting nog wat beter overkomen.

Maar verder een lastig te volgen film soms. Bij momenten prachtig om te zien, soms ook een tikkeltje langdradig. Maar uiteindelijk overheerst bij mij het positieve gevoel. Zolang de beelden mooi zijn hoeft een film niet altijd begrepen te worden om te kunnen boeien. Dat is hier grotendeels het geval. En laat ik trouwens de aparte maar wel goede soundtrack niet vergeten.

3,5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een Kar Wei Wong zag, maar ik had er wel weer eens zin in. Dit is zo'n typische film, waarin het verhaal dat nauwelijks wat voorstelt, van ondergeschikt belang is aan de stijl.

Ik ben het trouwens ook wel eens met de stelling dat deze film erg op Chungking Express lijkt, al vond ik die film toch nog wel wat beter. Fallen Angels oogt soms wat rommelig en het lijkt ook niet altijd duidelijk welke kant de regisseur op wil, maar toch vind ik het geen verkeerde film.

De film heeft wel geinige personages, redelijk wat actie en soms wat bizarre situaties. Ook bevat de film een sterke sfeer en redelijk wat humor, waardoor het allemaal toch wel lekker wegkijkt.

De muziek is net zo fout als in Chungking-Express, maar waar ik een enorm zwak heb voor California Dreaming, heb ik niet zoveel met de muziek uit deze film. Ondanks dat gegeven scoort de film toch makkelijk een voldoende.

3,0*

Prima film van en met Spike Lee. Allereerst valt het goede camerawerk op, waarbij soms ook gebruik wordt gemaakt van felle en aparte kleuren.Daarnaast is het acteerwerk van de acteurs prima, waarbij opvalt dat Spike Lee zelf niets onderdoet voor bijvoorbeeld een topper als John Turturro. De film bevat boeiende dialogen en scènes, heeft een aparte maar mooie sfeer om te zien en bevat gewoon een sterk verhaal. De scène waar Radio Raheem batterijen koopt bij de Koreaanse winkel is een topper! . Erg goed is ook dat Lee aan de kijker overlaat om te beslissen voor welke partij hij of zij kiest. Toch wel een aanrader deze film!
4,0*

David Lean neemt de tijd om zijn films te vertellen heb ik bij zijn vorige films gemerkt en bij Doctor Zhivago is het eigenlijk niet anders.

Een film van 197 minuten is altijd even afwachten wat het oplevert. Als zo’n film tegenvalt is het natuurlijk een erg lange zit. Gelukkig bleek dat wel mee te vallen, want Doctor Zhivago is toch wel een behoorlijk goede film. Desondanks had ik toch wel wat moeite om in de film te komen. Hoewel de beelden en plaatjes gedurende de gehele film van grote schoonheid zijn, vond ik het verhaal in het eerste gedeelte van de film nog niet echt boeiend. Gelukkig komt dat gedurende de film steeds beter op gang.

De sfeer is erg goed. Met veel sneeuw en soms ook sombere beelden wordt een prima Russische sfeer gecreëerd. Daarentegen is het dan wel weer raar om de mensen Engels te horen praten. Hoewel het hier geen grote stoorfactor is, ben ik ervan overtuigd dat de film met Russische acteurs nog authentieker was geweest. Desondanks spelen de acteurs goed. Omar Shariff en Julie Christie vullen de belangrijkste rollen prima in. Verder zijn ook de bijrollen in orde.

Het is alleen jammer dat ik uiteindelijk niet volledig meegezogen werd in het verhaal. Ik vond het allemaal op mooie wijze gebracht en gepresenteerd worden, maar desondanks deed het mij niet zoveel als ik gehoopt had. Toch heb ik bij vlagen best genoten van deze film. Vooral het laatste uur is erg goed, mede ook omdat het tempo hier wat hoger ligt. Al met al zeker een bovengemiddelde film.

3,5*

Dodeskaden! Dodeskaden! Dodeskaden!.......

Geweldig de manier waarop deze mooie film begint. Een jongen, die niet helemaal normaal is, roept het woord Dodeskaden telkens en doet alsof hij een trambestuurder is. Het is één van de vele kleurrijke personages, die deze Dodesukaden rijk is. Ook leuk zijn de bijbehorende tramgeluidjes, die Kurosawa hierbij laat horen.

Er zit eigenlijk niet echt een rechtlijnig verhaal is, maar het is meer een observatie van een groep arme mensen, die allemaal hun dagelijkse beslommeringen hebben. Er zitten een aantal erg memorabele personages in. Hoewel er een aantal dramatische momenten plaatsvinden, is de algemenen toon toch vrij luchtig van aard en heb ik toch ook een aantal keren goed kunnen lachen.

Wat mij verder opviel, was het heldere en erg mooie gebruik van sterke opvallende kleuren. Vooral in het begin en het einde komt dit erg duidelijk naar voren. Het is net alsof Kurosawa hiermee even extra wil benadrukken dat dit zijn eerste kleurenfilm is.

Na zijn Samurai-films en enkele misdaadfilms, is dit weer eens iets heel anders, waarmee Kurosawa maar weer eens bewijst hoe veelzijdig hij wel niet is. Er zijn een paar momentjes dat het allemaal iets inzakt, maar verder is dit ontzettend aangenaam kijkvoer en de zoveelste meer dan goede film uit het oeuvre van Kurosawa. Een zeer mooi oeuvre mag ik wel zeggen.

4,0*

Hele leuke film, waarin Stiller, Vaughn en consorten lekker op dreef zijn. Het hele Dodgeball gebeuren wordt zo over the top serieus neergezet dat het gebeuren soms zelfs hilarisch is. Sympathieke losers gaan de strijd aan tegen arrogante blaaskaken. Het resultaat is natuurlijk voorspelbaar, maar dat deert niet bij deze film, die bol staat van de grappige situaties en af en toe op overdreven wijze de draak steekt met fittnessen. Naast de aardige hoofdrolspelers, bevat de film ook leuke bijrolletjes. Die van Lance Armstrong, David Hasselhoff en vooral Chuck Norris zijn het vermelden meer dan waard. Uiterst vermakelijk dus en in feite is de film ook wel klein beetje een ode aan het hele trefbalgebeuren. Heerlijk popcornvermaak!

3,5*

Slechts één reactie hier, maar die verwoord wel enigszins het gevoel dat ik over Dodsworth heb. Het is echt een erg fijne klassieker, die na al die jaren nog steeds als een huis overeind staat.

Wyler schetst hier, soms op fraaie wijze, een beeld van twee mensen, die steeds verder uit elkaar gegroeid zijn, waardoor hun huwelijk ook ten einde dreigt te lopen. Walter Huston en Ruth Chatterton spelen hier echt heel sterk. Huston zet een herkenbaar personage neer als de succesvolle zakenman, die erg hecht aan manieren en de cultuur waar hij vandaan komt. Chatterton is zijn vrouw, die blij is dat ze zo’n “gemakkelijk” leven kan leiden door al het geld dat hij verdient, maar irriteert zich ondertussen steeds meer aan zijn gedrag.

De acteurs weten hun personages echt uit te diepen en maken er echte mensen van, die beide hun goede en slechte kanten hebben. De dialogen zijn van een hoog niveau en het script is goed geschreven en heeft nog altijd zijn scherpte niet verloren. Daarnaast is het onderwerp nog altijd bijzonder actueel, omdat we leven in een tijd, waarin scheidingen bijzonder vaak voorkomen. Ik heb hier best van genoten, ondanks dat het zeker niet een echt vrolijke film is. Het zal je ook maar gebeuren, dat je op een dag wakker wordt en ontdekt, dat je niet getrouwd bent met de persoon, van wie je dacht dat je ermee getrouwd was.

4,0*